Eentje die al sinds 2023 meteen op m'n radar stond, en dan eindelijk eens meegepikt op Netflix. Fijne horrorfilm voor zo ongeveer 85% van de film, in de laatste vijftien minuten ontspoort het een beetje en sluit het wat mij betreft niet geheel bevredigend af. De opbouw in de eerste helft is daarentegen heel goed gedaan, waarbij de ongemakkelijkheid en de sluipende twijfel en angst dat er iets ontzettend mis is, langzaam maar zeker hard binnenkomt. Dit wordt versterkt door het format van de talkshow en de found footage-achtige stijl, waarbij je het gevoel hebt naar een echte oude opname te kijken van een vervloekte gebeurtenis. Die filmstijl - if done well - komt altijd goed binnen bij mij in een horrorfilm, en dat hebben de regisseurs hier goed in de vingers. David Dastmalchian is ook ijzersterk als de dubieuze host. Het wordt er vanaf het begin vrij vingerdik bovenop gelegd dat hij iets op zijn kerfstok heeft, met die verwijzingen naar zijn lidmaatschap bij de exclusieve 'club' (satanische sekte), maar er wordt net genoeg in het midden gelaten wat dat precies is, zodat ik wel geïntrigeerd bleef. Het einde maakt dit iets te expliciet duidelijk.
Een paar degelijke gruwelijke shockmomenten, veel onderhuidse spanning, de filmstijl en de lekkere 70's vibe maken hier dus een meer dan oké genrefilm van, die helaas wordt onderuitgehaald door een iets te expliciet en over the top einde, dat weinig meer aan de verbeelding overlaat, en daardoor ook de gruwel er een beetje uitzuigt.
Joe Speedboot is op zich een oké verfilming, hoewel het toch een aantal grote steken laat vallen - zo wordt het hele 'mythische' sfeertje dat het boek kenmerkt aardig aan de kant geschoven, en kwam op die manier het personage van Joe Speedboot ook helemaal niet tot z'n recht. In het boek bekijk je hem toch altijd van op een bepaalde afstand, en blijft hij een larger-than-life figuur. Dat kwam niet over in de film, waar hij eigenlijk al vanaf het begin super lief tegen Fransje doet. Dat vond ik in ieder geval best een grote tekortkoming. Zijn ruwere en ambigue kantjes worden continu glad gestreken. De scène waarin zijn 'echte' naam ontdekt werd, viel ook helemaal in het niets zo, had totaal geen opbouw of belang hier.
Wél goed gevat is zo de typische marginale sfeer van het dorp, en de personages zijn allemaal sterk gecast. Zeker Daan Buringa als Fransje - die in het echte leven lijdt aan een spierziekte en in een rolstoel zit, en daardoor ongetwijfeld op meer niveau's dan één kon verdwijnen in het personage - is heel overtuigend. Het is daarnaast ook vooral Qiqi van Booheemen die wat pit aan de film geeft - haar rol vond ik wel een verbetering tegenover PJ in het boek.
Al bij al niet heel slecht, maar als verfilming van het boek slaagt het slechts summier, en als film alleen lijkt het me al helemaal niet super goed op zichzelf staan. 2.5*.
Wat een zalige film, in de eerste plaats door de fantastische praktische effecten van de poppen, die er nog steeds zo ongelooflijk goed en levendig uitzien. Ik wil niet zo'n soort purist zijn, maar dit soort effecten is en blijft tijdloos op een manier dat de meeste moderne CGI denk ik niet is, hoewel er (gelukkig!) goede uitzonderingen zijn. Maar al het werk en de liefde dat hier voelbaar is in gekropen, geeft Labyrinth zo'n fabelachtig charme. Vooral heel merkbaar bij Hoggle, een van de hoofdpersonages, bij wie ik nergens het gevoel had zomaar naar een pop te zitten kijken. Fantastische prestatie van Jim Henson en Frank Oz. Maar ook de sets van het doolhof zijn zo sfeervol gemaakt en gefilmd. Het steeds veranderende doolhof is een personage op zichzelf, en er wordt super creatief mee omgegaan. Van dit hele praktische aspect kreeg ik geen genoeg, en de film heeft zo'n heerlijk magisch sfeertje over zich heen hangen waar ik in wilde blijven vertoeven. Ondanks (of juist door?) het overduidelijke campy aspect. Want dat bepaalt nu eenmaal ook mee de unieke identiteit van de film.
Het zijn de acteurs die misschien af en toe wat minder op hun 'plaats' lijken, hoewel beide acteerprestaties (Connelly en Bowie) wel erg binnen de camp-vibe passen. Zeker de présence en liedjes van Bowie. Hoewel ik van zijn acteerprestatie an zich iets meer had verwacht. Het had er misschien zelfs nog een stukje meer over mogen gaan. Nu lijkt hij het af en toe nog een beetje onderkoeld en ingehouden te spelen, wat natuurlijk helemaal niet hoeft hier. Connelly acteert niet bijster sterk, maar is wel gewoon charmant.
De sfeervolle muziek mag tot slot nog benoemd worden - zo'n fijne 80's sfeer maakt het altijd wel af voor mij.
Apex begint - een cliché-openingsscène daargelaten - eigenlijk erg sterk. Het verlaten sfeertje van de Australische backlands wordt heerlijk gevat en de beelden van de wilde natuur zijn best mooi - met meteen onder dat mooie oppervlak een duidelijke hint van isolatie en gevaar. Het is allemaal niet bijster origineel en het tikt alle vakjes van het genre braaf aan, maar het steekt super solide in elkaar, en in tegenstelling tot de meeste Netflix-producties visueel relatief mooi om naar te kijken. Charlize Teron past intussen perfect in de rol van bad-ass stoere vrouw, en Egerton zet een half dierlijke, half kindse maar 100% gruwelijke psychopaat/seriemoordenaar/kannibaal neer. So far so good, maar vanaf dat Charlize's personage gevangen wordt genomen verliest de film een beetje richting, en weten ze duidelijk niet heel goed hoe er een logisch einde aan te breien. Het hele laatste stuk zat ik er dan ook een stuk minder in, en verliest Egerton's personage ook de meeste dreiging die hij had, zeker omdat hij ook gewoonweg geneutraliseerd wordt door dat gebroken been. De beklimming op het einde duurt dan ook ellenlang, want je weet perfect wat er gaat gebeuren en hoe.
Maar all in all wel zeker mee vermaakt; mooie natuurbeelden, tof neergezet sfeertje, en twee leuke acteerprestaties van Teron en Egerton, die beide exact doen wat ze moeten doen. Egerton doet er misschien zelfs nog een klein schepje bovenop, wat wel leuk is. Maar een in essentie spannend en gruwelijk uitgangspunt wordt naarmate de film vordert helaas niet zo geweldig goed uitgewerkt, en dat houdt Apex op 'maar' een 3*. Maar zonder twijfel wel een tof genre-filmpje en tussendoortje.
Eigenlijk een hele 'kleine' film met niet al te veel plot, maar volop focus op intieme karakterinteracties, subtiele ontwikkeling, sfeer, gevoel, poëtische plaatjes. Kan érg hard de bal misslaan, denk ik, als je hier niet meteen helemaal in mee bent. Maar ik zat er vanaf de spookachtig mooie openingsscène volledig in, met die onbeschrijflijk melancholische soundtrack. Joachim Trier weet bovenal hoe hij moet schilderen met beelden, en dit nog nét dat tikje kan versterken door de juiste muziek. Inhoudelijk laat Sentimental Value soms wat te wensen over, maar het audiovisuele aspect maakt dit het grootste deel van de tijd ruimschoots goed. Dat, en de fantastische acteerprestatie van, goh ja, van iedereen eigenlijk, maar stiekem op kop toch Stellan Skarsgard. Wat sleept die man je met zijn gepijnigde blikken mee in de gevoelswereld van een op z'n zachtst gezegd erg afwezige en eigenlijk compleet falende vader, een artiest die de Kunst altijd op de eerste plaats gezet heeft. In principe geen sympathiek personage, maar er is iets in zijn acteerprestatie dat je toch doet meeleven. Renate Reinsve en Inga Ibsdotter Lilleaas zijn ook sterk, maar krijgen eigenlijk minder om mee te werken. De scènes met Elle Fanning behoorden - hoewel ik er de thematische essentie van snap - tot de momenten die voor mij niet werkten.
De hele 'film-in-een-film'-laag voelde af en toe ook iets te geforceerd intellectualistisch, hoewel Trier op dit vlak uiteindelijk wel nog binnen de lijntjes kleurt. Het wordt absoluut nergens irritant of zelfingenomen. Ja, ik denk dat Sentimental Value de tand des tijds wel redelijk goed gaat doorstaan. Misschien niet het enorme meesterwerk dat er vorig jaar bij release van werd gemaakt, maar wel gewoon een sterke film.
