Hele fijne coming-of-age, en meteen ook duidelijk waarom Greta Gerwig zich hiermee tien jaar geleden instant kon lanceren tot de hoogste stratosferen van (eigenzinnig) Hollywood. Lady Bird heeft alles wat het moet hebben, en dat binnen een ultra-compacte speelduur en zonder een grammetje vet - iets waar je haar latere films wel eens op kan betrappen. Hier wordt op 90 minuten zo veel verteld - vaak met een ietwat elliptische verhaalstructuur, zonder elke gebeurtenis, actie of gevolg tot in den treuren te tonen. Zeker het eindstuk zou een minder begenadigde filmmaker veel langer in blijven vasthangen. Als kijker voel ik me op deze manier gerespecteerd. De soundtrack is fijn, visueel een mooie weergave van de begin jaren 2000 periode, personages zijn niet briljant maar wel voldoende uitgediept.
En wat doet de cast het ongelooflijk goed. Je zou het bijna vanzelfsprekend vinden wat Saoirse Ronan hier neerzet, maar tegelijk zo gepijnigd, onzeker maar toch ook zelfverzekerd, grappig, idealistisch, verliefd, gekwetst, boos en teleurgesteld... zijn - daar moet je toch een straffe acteur voor zijn om dat zo makkelijk te doen ogen. Tof bijrolletje van Tracy Letts, een piepjonge Timothée Chalamet en een prachtige, schrijnende rol voor Laurie Metcalf. Wat wil je die vrouw vaak uit het scherm sleuren voor haar bijtende opmerkingen en steken, maar toch komt dat einde dan ook weer best hard binnen op een empatisch level.
4*. Sterk, en fijn om eindelijk eens gezien te hebben! Ik hoop dat Gerwig in de toekomst ook nog eens terugkeert naar dit soort meer kleinschalige verhalen, maar ik vrees dat we na Barbie (en nu binnenkort Narnia) alleen nog maar grote blockbusters van haar gaan zien. Op zich ook cool hé (iemand als Nolan doet het ook omdat hij het kan, so why not), maar beter dan Lady Bird zal het niet worden.
