Meningen

Kadaver is een film die vooral z'n punten scoort op het visuele vlak, en het atmosferische dat hieraan vasthangt. Jarand Herdal weet echt wel een kundige film in beeld te brengen, ook bijvoorbeeld het (onder andere) dieprode kleurgebruik oogt heel prettig. De locatie van het hotel en de vele gangen doet soms denken aan The Shining, hoewel daarmee ook alle vergelijkingen stoppen. Ook wordt er moeite gedaan om zo lang mogelijk een mysterieus sfeertje aan te houden, al is het in feite al heel snel duidelijk hoe de vork in de steel zit. Hoewel ik geforceerde plottwisten in se heel vermoeiend vind, verloopt het hier ook wel weer héél erg volgens verwachting. Het plot en de logische verhaalhandeling is duidelijk secundair aan beelden en sfeer. Op zich niet erg, maar Kadaver heeft daardoor een mooie verpakking en een magere inhoud. Hoewel de post-apocalyptische insteek een tof idee is. Gitte Witt acteert fijn als de hoofdrolspeelster, en sowieso is de Scandinavische setting en taal verfrissend. Netflix krijgt vaak (gegronde) kritiek, maar dat dit soort producties de ruimte en middelen krijgen om gemaakt te worden is simpelweg fijn. 3*.

Eerste keer dat ik Kill Bill kijk, als grote Tarantino fan was dat natuurlijk long overdue. De reden dat ik deze zo lang uitstelde was omdat het concept me niet zo aansprak, en vind het ook wel een van zijn mindere films nu ik 'em gezien heb. Al moet ik voor zo'n uitspraak eigenlijk wachten tot ik part II gezien heb, aangezien het in feite 1 lange film is.
Leuk was het allemaal wel in ieder geval. Speelduur is niet te lang en het tempo is razendsnel en dat speelt echt wel in het voordeel van deze part I. Er zitten weer van die typische doldwaze Tarantino dingetjes in, maar ik vond op de een of andere manier iets minder zijn visie of stijl terug in deze film. Denk dat ik vooral de heerlijk lange dialogen miste, vind dat toch vaak de sterkste aspecten van zijn films. Stilistisch is dit verder gewoon absoluut top; geweldig gebruik van kleuren, zwart/wit overgangen en die stripscène is een artistiek hoogepuntje. En de soundtrack mag ook niet vergeten worden, want die kan naast Uma Thurman bijna de hoofdrolspeler van de film genoemd worden. Heerlijke muziekkeuze op de momenten waar de meeste andere regisseurs dat helemaal niet zouden durven. Het eindduel in de sneeuw is goed, en de cliffhanger is spannend, dus ga er part II zeer binnenkort achteraan gooien.

3.5*

Ik vind beide Kill Bill films toch wel tot het mindere werk van Tarantino horen, maar het is niettemin een verdienstelijk tweeluik. Ik kan moeilijk zeggen welk deel ik nu beter vond, ze zijn namelijk behoorlijk gelijkwaardig aan elkaar en moeten uiteindelijk ook gewoon als 1 lange film gezien worden. Part 1 was stilistisch wat artistieker en bevatte véél, véél meer actie en geweld (een beetje overkill zelfs wat mij betreft, zelfs voor een tarantino film), deze part 2 biedt dan vooral wat meer spanning, emotie en lange dialogen/monologen. Qua verhaal sluit het nauw op elkaar aan, qua stijl staan ze wat verder van elkaar af, maar ze vullen elkaar dus wel gewoon prima aan.

Over het algemeen snap ik echter wel niet waarom hier niet gewoon 1 film van drie uur van gemaakt is. In dit tweede deel zaten een behoorlijk aantal scènes die weggelaten of ingekort hadden kunnen worden. Normaal kunnen Tarantino's dialogen me niet lang genoeg duren, hier deed het me af en toe wat minder. Maar bon, er valt genoeg te genieten. De acteerprestaties zijn top, met Bill himself op kop. En Thurman was hier ook sterker dan in de eerste film.

Een tweeluik dat je absoluut wel eens gezien moet hebben, dat zeker wel.

De verwachtingen waren hooggespannen voor Fincher's nieuwste film in een lange tijd (Mank daargelaten), maar The Killer maakte dat helaas niet waar voor mij. Tuurlijk, op een vrij basic niveau heb ik er zeker wel van genoten en Fincher, de perfectionist die hij is, heeft alles weer tot in de puntjes perfect in beeld gebracht en gestileerd, maar naar mijn gevoel voelde de film verder erg artificieel en leeg aan. Het felle kleurgebruik kwam af en toe vrij fake over, bijvoorbeeld. Allesbehalve sfeervol in ieder geval, en dat is vaak iets waar Fincher's films in excelleren. De wereld van de film leefde niet voor mij, en het gritty sfeertje kwam niet over. Niet zoals in Seven of Zodiac in ieder geval. Deze film voelt af en toe als een soort van zelf-reflexieve parodie op dat soort films - Fassbender's personage die in zijn eigen hoofd de perfecte, meedogenloze, efficiënte huurmoordenaar is, maar er in feite echt heel weinig van bakt doorheen de film - maar de film zet daar dan ook weer niet genoeg op in om het volledig vanuit die hoek te kunnen bekijken. Op veel momenten kan je de film en het personage van Fassbender amper serieus nemen, terwijl de film dat wel van de kijker lijkt te vragen. De bijrolletjes zijn ook weinig substantieel, en iemand als Tilda Swinton komt er vrij bekaaid van af met zo'n cliché scène.

Maar ondanks de vele zaken die ik er op aan te merken heb, was dit niettemin een leuke zit van 2 uur, die voor mij gewoonweg niet in de hoogste regionen van Fincher's oeuvre belandt. Fassbender is fantastisch als de titulaire killer, en draagt de film met gemak in zijn eentje. Het opsplitsen in hoofdstukken, en het verhaal dat zich constant verplaatst naar verschillende locaties in elk hoofdstuk, is een goede vondst en maakt de film ontzettend makkelijk kijkbaar. De opening in Parijs is veruit m'n favoriete stuk uit de film; de film draagt in die openingssequentie nog veel belofte in zich dat daarna niet helemaal wordt waargemaakt. Het is, uiteraard, prachtig gefilmd allemaal (enkel dat digitale/artificiële kleurgebruik haalde me er wat uit dus).

Maar uiteindelijk voelt de film erg hap-slik-klaar aan, en van Fincher mag je intussen meer verwachten. Misschien waren mijn verwachtingen te hooggespannen en geef ik het binnenkort nog eens een nieuwe kans, maar een instant klassieker is dit niet wat mij betreft.

3*.

Heel erg matig. De hele Arthur mythologie is breed en diep, dus ik vind het sowieso al onbegrijpelijk dat er amper goede films hierrond tot stand zijn gebracht, maar deze Legend of the Sword sloeg toch wel alles. Bombastisch CGI-fest, slecht script, acteurs die amper op hun plaats lijken te zijn en voornamelijk zielloze, en daardoor saaie, actie-scènes. Ritchie's stijl werkt hier gewoon totaal niet. Die snelle hyperactieve montage-stijl die zo typerend is voor hem, is wel leuk in zijn misdaadfilms, maar was hier heel storend en ongepast. Dat maakt ook wel duidelijk dat hij in feite maar een erg eenzijdige regisseur is.

Nu, totaal slecht was het ook niet; of in ieder geval was het op sommige momenten nog slecht op een vermakelijke manier. Visueel vaak lelijk, maar hier en daar ook wel mooi. En Jude Law was nog wel oké als de villain.

2*

Een erg goede film van Peter Jackson. King Kong is zo'n film met een tijdloos verhaal. De eerste film kwam in 1933 en sindsdien zijn er talloze remakes van gekomen. Ik moet zeggen dat deze versie uit 2005 de enigste film van King Kong is die ik tot nog toe heb gezien. Ik zou graag de versie uit 1933 eens willen zien, komt er misschien nog wel eens van. Deze film heeft enorm veel te bieden op vlak van amusement en daardoor is de film ook daadwerkelijk leuk om te zien.

De film kan je makkelijk opdelen in 3 stukken, eigenlijk. Het eerste stuk is de reis naar Skull Island. Hoewel er in dit gedeelte een leuk sfeertje hangt, duurt het allemaal veel te lang. Peter Jackson probeert alle personages op de boot een eigen verhaal te geven en diepgang in de personages te steken, maar dit is echt nutteloos. De personages boeiden me niet zo veel en ook na die drie kwartier 'uitdieping' had ik niet het gevoel dat ik de personages kende. De goede acteerprestaties maken dit gedeelte nog te doen, Jack Black en Andy Serkis waren de twee beste. Adrien Brody loopt er de hele film maar gewoon bij als opvulling, zo lijkt het wel. Naomi Watts viel mee, maar kon niet uitblinken.

Het tweede gedeelte van de film, wanneer ze op het eiland aankomen, is geweldig. Vanaf dat moment begint de film voor mij pas echt. Peter Jackson weet perfect hoe hij met vormgeving en special effects moet omgaan, want op dat gebied is de hele film, maar vooral het gedeelte op het eiland, zeer geslaagd. De scenes op het eiland zijn soms spannend, maar vooral erg groots en spectaculair. De aanval van dinosaurussen, reuzeninsecten en andere prehistorische roofdieren zien er geweldig uit. Maar King Kong zelf ziet er nog het beste uit. 1 van de mooiste dingen die ooit uit CGI is getoverd, wat mij betreft. Je leeft ook nog het meeste mee met King Kong, en aangezien hij uit de computer komt, is dat toch wel erg knap.
Ook daardoor is het laatste gedeelte van de film, eenmaal terug aangekomen in New York zo geslaagd. Je leeft mee met de reuzenaap en dan komt het noodlottige einde op the empire State building, waar King Kong uiteindelijk van af valt na een gevecht met vliegtuigen, en sterft. een erg droevig einde.

Ik vind het dus een goede film, maar deze heeft ook zeker zijn minpunten. Peter Jackson probeert deze film overduidelijk op te rekken, soms tot in het belachelijke toe. Deze film had veel korter moeten zijn, dan was ik waarschijnlijk op een 4,5 gestrand, nu 'maar' een 4. Het origineel uit 1933 duurt maar de helft van deze speelduur, dus waarom deze zo lang moest duren snap ik niet. Maar ja, dat is nu eenmaal de sport van Jackson, films zo lang mogelijk oprekken. Bij the lord of the rings en the hobbit stoort het me niet, hier wel. De acteerprestaties zijn ook niet allemaal goed, vooral de vele bijrollen waren niet geslaagd. Maar verder is dit gewoon een erg leuke avonturenfilm, die ondanks de te lange speelduur, zeker de moeite waard is.

Een ondergewaardeerde Scorsese. Qua thematiek ligt deze film in het verlengde van Taxi Driver, en hoewel ik die net een stukje beter vind, hoeft The King of Comedy er niet heel veel voor onder te doen. De Niro speelt als geen ander een enorm gedesillusioneerd figuur die vastzit in zijn eigen wereldje. Sommige scènes in de eerste helft, waarin Rupert Pupkin steevast met de grootste zelfverzekerdheid terugkeert naar de receptie van de studio, dragen een grote cringe-factor met zich mee. Een totaal gebrek aan zelfinzicht en een opgeblazen gevoel van eigenbelang; Robert De Niro speelt het echt tot in de perfectie. Ik vind het misschien zelfs één van de sterkste rollen uit zijn hele carrière. Scorsese speelt in deze film ook mooi, hoewel ietwat onsubtiel, met de dichotomie tussen werkelijkheid en fantasie. Vooral interessant dat hoe verder de film vordert, de werkelijkheid steeds meer doorsijpelt in Pupkins fantasieën of waanbeelden. Bijvoorbeeld wanneer hij zich inbeeldt dat hij naar de villa van Langford afreist, om daarna buiten gegooid te worden; dit weerspiegelt het feit dat hij in de werkelijkheid afgewezen is om in de Langford Show op te treden. Hij kan zijn eigen perfecte fantasietjes niet volhouden, en in de tweede helft van de film gaat hij dan over tot actie.

Mooi ook hoe de climax van de film in feite maar gewoon 5 minuten stand-up comedy is; desondanks weet Scorsese dit spannend te houden. Het werkelijke einde vind ik ook heerlijk ambigu. Zelf opteer ik te geloven dat Pupkin zich zijn eigen succes inbeeldt, net zoals hij dat in het begin van de film deed. Anderzijds wordt er evenveel ruimte opengelaten om te interpreteren dat zijn faam en succes op het einde wél echt gebeurt; in dat geval krijg je zelfs een hele extra dimensie kritiek op de populaire celebrity-cultuur, en hoe fucked up mensen populair zijn en blijven zolang ze maar het publiek meehebben. Een concluderend antwoord is er niet. Visueel is de film niet al te speciaal (ook eerdere films van Scorsese, zoals Mean Streets of Taxi Driver, waren op dat vlak al indrukwekkender), maar dankzij het verhaal, de thematiek en de goddelijke acteerprestatie van De Niro is dit gewoon een meer dan prima Scorsese. 4*.

Uiterst degelijk. Ik vind dat de makers van de film meerdere bewonderenswaardige keuzes hebben gemaakt. Ten eerste zou het makkelijk zijn geweest om voor een meer gekende tijdsperiode te kiezen, zoals de heerschappij van de Tudors bijvoorbeeld. Henry V, hier neergezet door Timothée Chalamet, is daarentegen onderbelicht in filmografische sferen, waardoor ik het een interessante tweeënhalf uur vond. Ten tweede is het tempo heel erg voortkabbelend en krijgt het verhaal ruimte om te ademen. Iets zegt me dat de film in deze vorm nooit zou zijn goedgekeurd in het meer traditionele systeem van cinema's en winstbejag. Dus op die manier bieden streamingdiensten als Netflix wel mooie opties, waar lange speelduur geen struikelpunt is. Een gevoel dat ik recent ook al bij the Irishman had.

Visueel was alles heel mooi in orde. Sets, aankleding, landschapsbeelden en uiteindelijk de veldslag; niets op aan te merken. Wel is het allemaal wat grijs en kleurloos. Dat past bij een middeleeuws Engelse setting natuurlijk, maar hoeft niet per se zo te zijn. Qua stijl en kleurgebruik hadden er interessantere keuzes gemaakt kunnen worden. 1 shot lijkt ook echt werkelijk gekopieerd uit Game of Thrones, redelijk belachelijk. De acteerprestaties waren voornamelijk goed, alleen Pattinson's rol kwam echt niet uit de verf. Dat vreselijke accent, pfoeh. Maar bon, niet echt Pattinson's fout natuurlijk, dat personage was gewoon slecht in het verhaal geschreven.

Over het algemeen zéker positief, en ik hoop dat er terug wat meer van dit soort historische epossen gemaakt gaan worden. Dat genre zit momenteel helaas in een kwantitatief dieptepunt.

3.5*

Degelijk.

The King's speech is sterk op vele vlakken. Aankleding, sets, etc bracht de sfeer van de jaren '30 goed over. Een historisch 'kostuumdrama' zou ik het zeker niet willen noemen, daarvoor was er bij lange na niet genoeg immersion langs mijn kant, maar oppervlakkig gezien was dat gewoon allemaal dik in orde. Het sterkste punt zijn de acteurs. Helena Bonham Carter speelt een rol die ze naar mijn gevoel al tig keren heeft gespeeld maar is sterk zoals altijd, Firth is zeer goed als stotterende, onzekere en gefrustreerde koning en Geoffrey Rush steelt helemaal de show met een rol die hem op het lijf geschreven is.
Het script vond ik echter niet altijd even sterk. Zo standaard als je maar kan vinden, binnen de eerste tien minuten kan je het verloop verder ook wel zelf invullen. De perikelen van het Engelse koningshuis interesseren me verder ook niets, dus die scènes deden het voor mij niet. Het interessantste buiten de gesprekken en oefensessies tussen Firth en Rush was nog de casual info droppings over buitenlandse politiek/fascisme/Hitler etc.

De toon van het einde vond ik misplaatst. Alsof iedereen uitbundig gaat klappen, een traantje gaat wegpinken van opluchting etc. aan de vooravond van WOII. Zou het een véél interessantere keuze gevonden hebben als King George er eindelijk in slaagt om een perfecte speech te geven, maar de sfeer erna evengoed erg somber en neerslachtig is. Geen gevoel van triomf en van die emotioneel rijzende muziek. Nu lijkt het alsof alles in orde is enkel en alleen omdat George goed kan spreken Maar bon, ik snap wel dat dat de opzet van de film was, had er alleen niet zoveel mee.

3*

Een film van epische proporties zoals ik ze graag zie. In elk shot merk je wat voor een gigantische massaproductie dit was; qua beelden is het smullen. Zowel de locaties als de veldslagen zijn heel erg vakkundig in beeld gebracht, dat kan je wel overlaten aan een regisseur als Ridley Scott. De oorlog in het laatste halfuur is een sterk staaltje historische actie. En wat een cast is hier verzameld zeg. Tot de kleinste bijrol aan toe is het gevuld met bekende koppen. Helaas krijgt maar een select aantal daardoor de aandacht op zich, maar bon. Wel grappig hoe Orlando Bloom letterlijk door elke acteur of actrice naar huis wordt gespeeld. Gelukkig is hij nog geloofwaardig als actiefiguur, maar qua acteerwerk laat hij je nergens meeleven met Balian. Vooral van de koning en de personages van Eva Green en Jeremy Irons had ik ook meer willen zien..

En dan kom ik bij het grootste minpunt van Kingdom of Heaven: ondanks de geruime speelduur van 144 minuten voelt het een beetje gehaast of afgeraffeld aan. Het springt van de ene naar de andere gebeurtenis, personages komen en verdwijnen weer naar de achtergrond, en zo krijgt de film helemaal geen ruimte om te ademen of te leven.

Nu, ik heb vernomen dat de director's cut, die maar liefst een klein uurtje langer is, véle malen beter is en echt goede dingen toevoegt? Is er iemand hier die dit eventueel kan bevestigen? Zoja, wil ik die ooit zeker wel eens bekijken, want wat mij betreft zou de film echt veel baat hebben bij die extra uitdieping. Voor nu is een mooie 3.5* aan de orde; meer dan goed, maar had de potentie om fantastisch te zijn.

Rian Johnsons bijdrage aan het Star Wars universum in de vorm van The Last Jedi kon ik destijds niet 100% waarderen (nog steeds niet, overigens), vooral op inhoudelijk vlak dan. Knives Out is een leukere film over het algemeen, maar ook hier is het inhoudelijke aspect veruit het zwakste punt. Die hele uitleggerige eindmonoloog van Benoit Blanc is bijvoorbeeld flauw en gemakzuchtig schrijfwerk, maar ook de centrale whodunnit vraag wordt amper spannend of interessant uitgewerkt. Gelukkig stoorde ik me niet al te erg aan deze elementen, en is het bovenal een héle vermakelijke film. Johnson kan duidelijk veel beter omgaan met zijn eigen originele creaties en figuren dan met reeds bestaande filmpersonages. Hij weet in ieder geval een resem aan leuke, grappige en charismatische personages voor te schotelen, allemaal tof neergezet door bekende acteurs. Er zijn er zelfs zoveel aanwezig, dat niet iedereen evenveel ruimte krijgt om zijn of haar stempel te drukken, dat heb je dan wel weer. Ana de Armas vond ik overduidelijk de ster van de film (met ook de grootste rol), en van de bijfiguren zijn de personages van Jamie Lee Curtis en vooral Toni Collette de meest in het oog springende. Craig met zijn abominabel slechte accent is met momenten hilarisch. Elk personage had nog wel wat beter kunnen uitgewerkt worden, maar het zijn en blijven uiteindelijk slechts karikaturen die enkel een rol hebben in hoeverre ze het Cluedo-achtige mysterie vooruit helpen. Op visueel vlak is het een mooie film, maar iets al te bijzonders tovert Johnson zeker niet uit zijn hoed.

Zo is Knives Out een leuk, vermakelijk filmpje met vooral een heel sterke cast, maar bovengemiddeld is dit wat mij betreft niet. 3.5*.

Na het erbarmelijke Old twee jaar geleden is dit weer een stapje in de juiste richting voor Shyamalan. Een filmpje van dit niveau zou ik wel kunnen smaken om de paar jaar, want qua gekke en originele premisses blijft Shyamalan natuurlijk wel een interessante regisseur. Het is de reële uitvoering en het schrijfwerk dat bij hem vaak overboord gaat, maar dat valt bij deze Knock at the Cabin dus best wel mee. Dat hij het script voor een keer aan een ander heeft overgelaten zal hier ongetwijfeld wel aan bijdragen. Het concept is natuurlijk wat dom en heeft niet superveel om het lijf, maar je krijgt als kijker niet ontzettend veel tijd om hier bij stil te staan; het tempo gaat meteen vanaf het begin razendsnel, en na een goede anderhalf uur sluit de film zonder enige bedenkingen of reflectie meteen af. Wat mij betreft een pluspunt, leuk! Dat maakt van een filmpje als dit een goed verteerbaar tussendoortje, waar het waarschijnlijk met een langere speelduur richting een onvoldoende zou zakken.

Kleine film ook. Het speelt zich grotendeels af op één locatie, met een klein aantal personages. De rampen komen miniem in beeld; misschien had hier iets meer aandacht aan gegeven mogen worden. Een echte spectaculaire catastrofe ontbreekt nu. De flashbackscènes balanceren op het randje; die hadden er wat mij betreft evengoed uit gelaten mogen worden. Jonathan Groff en Ben Aldridge spelen niettemin best goed, en ook Bautista is overtuigend. Ben benieuwd of hij onder de juiste regisseurs nog meer tot ontwikkeling kan komen, of zijn piek intussen heeft bereikt.

3*.

Voor een film in dit genre op zich weinig ècht mis mee, en een originele insteek heeft het wellicht ook nog wel. En ik moet het de film meegeven; het einde is vrij cool en tof. Het script hangt echter met haken en ogen aan elkaar. Enfin, ik vind de 'ongeloofwaardigheid-kaart' trekken altijd een beetje flauw, zeker in dit soort films, maar er worden soms echt sprongen gemaakt waarvan je denkt 'hoe komt Cage's personage daar nu weer zo direct op?'. Acteerprestaties zijn niet echt om naar huis te schrijven. Vooral Nicolas Cage, die ik doorgaans (oprecht, of soms om meme-gerelateerde redenen) apprecieer, loopt hier overduidelijk enorm tegen zijn zin rond. Special effects van de rampen zijn wel goed in orde, en een vrij oppervlakkige spanning plus een goed tempo zijn altijd aanwezig.

Een beetje een atypische Ghibli, deze Porco Rosso. Veel meer uitsluitend op volwassenen gericht dan de andere films van Miyazaki's hand, heb ik het gevoel. Ten eerste natuurlijk door de volwassen protagonist, maar ook door het verhaal en de hele politieke context errond. Ik vond het interessant en ergens ook wel verfrissend, en het is in ieder geval ook weer een héél uniek idee. Hoe bedenk je het, inderdaad. Het heeft iets weg van een animatie-versie van Casablanca, met de broeierige mediterraanse sfeer en de afgesloten, stoïsche protagonist met een verborgen nobel/heldhaftig verleden, waar enkel zijn éne grote, onbereikbare ware liefde werkelijk van op de hoogte is. Ik vond Porco echt een fijne hoofdfiguur, vooral juist omdat het zo uitzonderlijk is voor Miyazaki om een verhaal vanuit dit soort perspectief te vertellen. De sfeer van de warme, mediterraanse eilandjes was om van te smullen. En het is ook wel een film die blijft nazinderen; vooral door de dingen die onuitgesproken blijven. Het open einde is daar een onderdeel van, maar vooral het gebrek aan een uitleg over waarom Porco in een varken is veranderd is een keuze die heel goed uitpakt. Je kan er nu je eigen uitleg aan geven, wat altijd interessanter is wat mij betreft. Voor mij is de 'mooiste' verklaring dat zijn 'vloek' uitsluitend zelfopgelegd is en een soort fysieke manifestatie is van een mentale barrière. Hij heeft teveel oorlog, dood en pijn meegemaakt en gezien om zich nog te willen associëren met de verwoestende mensheid. Hij is gedesillusioneerd over tot wat de mens in staat is. Zich daarvan distantiëren is voor hem de enige oplossing om verder te kunnen gaan. I'd Rather be a pig than a fascist is op die manier een heel inzichtelijke quote. En op het einde wordt er geïmpliceerd dat hij terug een mens geworden is, omdat hij zichzelf opnieuw heeft toegelaten menselijke gevoelens te voelen, omwille van het meisje.

Oftewel; hoe kan je teveel nadenken over een film met een varken als protagonist. Maar als er iets is dat Miyazaki doet bij zijn films, is het wel een voelbare uitnodiging tot reflecteren erin stoppen. Misschien nog meer bij deze dan bij andere films van hem.

Het is verder niet één van m'n favoriete Ghibli's. Met vliegtuigen heb ik niet zoveel, de andere personages buiten Porco vind ik niet ontzettend pakkend - zeker de piraten krijgen iets teveel aandacht -, en het eindduel gaat een stukje te lang door. Mooiste moment van de film? De flashback waarin Porco boven de wolken uitvliegt en al zijn gestorven kameraden ziet opstijgen in een lange rij richting de hemel. Wauw, heel magisch, surrealistisch en droevig, maar ook mooi.

3.5*.