Meningen

Ook meegepikt op het grote scherm, en wat een fantastische ervaring. Ik wil niet beweren dat Kurosawa's films geen sterke indruk op me zouden hebben achtergelaten als ik ze thuis had gekeken, maar toch... alles in Yojimbo schreeuwt audiovisuele kwaliteit, en dan is het fijn om dat op groot beeld en met sterk geluid te kunnen aanschouwen.

Want Kurosawa puurt echt alles uit het medium film dat er uitgehaald kan worden. Elk beeld wordt ten volle benut, elke hoek van waaruit gefilmd wordt en elke plek waar een personage gepositioneerd wordt heeft een betekenis, al dan niet visueel, symbolisch, metaforisch, etc. Wat een plezier om naar te kijken. En niet alleen voor het objectieve vakmanschap, maar ook gewoon omdat dit gewoonweg een hele plezierige film is. Het verhaal is gekend - letterlijk; Fistful of Dollars van Sergio Leone is het bekendste voorbeeld van plagiaat op deze film, maar er zijn nog wel tientallen (honderden?) films en filmmakers die hun boter duidelijk hebben gehaald bij Yojimbo. Echt verrassend zijn de ''plotwendingen'' hier dan ook niet, maar ik betwijfel of ze dat in 1961 wél waren. Het is namelijk een erg prototypisch verhaal, bijna mythisch in de kern, met bouwstenen die teruggaan tot de oorsprong van verhalen vertellen. Hoe het zich allemaal uitspeelt, en vooral de vindingrijkheid, het vernuft en het opportunisme van de naamloze Samoerai, boeien ondanks de 'voorspelbaarheid' elke seconde. Het personage is overigens veel interessanter dan bijvoorbeeld de latere Man With No Name (Eastwood); ja, hij is geamuseerd door de vete en probeert hiervan te profiteren, maar er schuilt ook een duidelijk eergevoel in hem, en empathie voor de zwakkeren. Een empathie die hij echter absoluut niet wil laten zien, en zelfs amper aan zichzelf wil toegeven. Ik vond het interessant hoe hij allesbehalve zwart-wit werd neergezet, ook al is het personage in principe hét archetype van de naamloze vreemdeling die arriveert in een klein dorpje.

Dit komt niet in het minst door Mifune. Wat een held. Bergen charisma had die man. Je volgt hem twee uur met plezier, en als kijker leef je zowel met hem mee als dat je toch ook een beetje op een afstand kijkt naar deze ''larger than life''-figuur. De laatste scène met het duel vind ik oprecht één van de coolste die ik ooit gezien heb. Mifune die daar op zijn dooie gemakje, maar toch dodelijk beheerst en dreigend, met zijn zwaard in de hand komt aangewandeld, en Unosuke die met een fanatieke arrogantie, bijna met begeerte, zijn pistool trekt.. Een paar héérlijke minuten, en misschien wel dé scène waar Leone zijn hele carrière op gebaseerd heeft.

De andere personages zijn ook leuk; met de tegenstander van onze held op kop, maar ook de herbergier, de familiehoofden, die dorpswachter die de hele tijd zit rond te lopen en alles luidkeels aankondigt.. Het zijn allemaal typetjes - en een beetje druk hier en daar - maar wel leuk verwerkt in de film, en passend bij de toch wel luchtige sfeer. Als laatste ook nog opmerken; de muziek. Die was continu enorm leuk en opnieuw passend bij de luchtige, avontuurlijke sfeer.

Dikke 4*.

Vermakelijke Bondfilm. Het is al een stuk meer campy dan de vorige vier delen (zo wat meer in lijn met de latere Roger Moore-era, ogenschijnlijk), maar dat heeft z'n charme wel op zich. Ik vond de meer sobere stijl van Dr. No of Goldfinger wel een stuk aangenamer, dat zijn wat mij betreft dan ook veruit de beste films van Connery's Bond. Maar You only live twice dus; ten eerste is de locatie van Japan best leuk. Het is eens wat anders. De vulkaan was ook best leuk, al zag dat einde er wel écht niet uit. Sowieso merkte ik dat dit deel er om de een of andere reden een stuk knulliger en meer gedateerd uitziet dan sommige eerdere delen. Ik vermoed dat het komt doordat deze iets ambitieuzer is, wat minder hooi op de vork was wellicht niet slecht geweest. En na vijf films opbouw vond ik het ten tonele verschijnen van aartsvijand Blofeld vrij teleurstellend. Matige prestatie en uitwerking.

Maar over het algemeen verveelt de film nergens (behalve tijdens die vreemde Ninja opleiding en de nog vreemdere trouw), zitten er constant vermakelijke scènes in, is de soundtrack behoorlijk leuk en weet Japan als locatie te overtuigen. 3*

Matige horrorfilm, die slimmer denkt te zijn dan ie werkelijk is. Die momentjes op het einde waarin Bacon's personage zichzelf en eerdere gebeurtenissen ziet is gewoon belachelijk. Het concept is opzich vrij goed, maar de uitwerking is er helaas niet naar. Er wordt in het eerste uur ook teveel tijd besteed aan de relatieperikelen in plaats van spanning op te bouwen, iets wat niet onbelangrijk is in een horrorfilm. Wat rest zijn enkele afzonderlijke goede scènes, een locatie die vrij oké is en een goed acterende Kevin Bacon, maar daar heb je het ook wel mee gezegd.

Pfoeh, wat een misser. Een aantal jaren geleden heb ik eens een tijdje heel wat Will Ferrell-films proberen kijken, omdat ik hem op zich toch wel een grappige acteur vind, met in ieder geval heel wat geslaagde komische timing. Veelal waren die films beneden peil, maar er zaten zeker ook wel verrassingen tussen af en toe. You're Cordially Invited moet echter wel met afstand de slechtste Ferrell-film zijn die ik al gezien heb. Jezus, wat steekt dit slecht en zwak in elkaar. Het voelt nauwelijks als een professioneel gemaakte film aan. Het plot is een lachertje, de personages helaas niet. Geen enkele acteur komt hier eigenlijk goed uit de verf. Ferrell probeert duidelijk niet eens, maar ook de zijfiguren zijn pijnlijk on-grappig, en Reese Witherspoon speelt gewoon een variatie van het personage dat ze altijd speelt, maar dan ook met weinig enthousiasme en energie. Zo nu en dan zit er wel eens een sequence in die als vermakelijk bestempeld kan worden, maar het is héél weinig, veel te weinig voor een film die het eigenlijk enkel van die vermakelijke en grappige momenten zou moeten hebben. En op het einde wordt er opeens verwacht van de kijker dat je geeft om deze personages, maar op geen enkel moment in de film wordt er getracht om de personages enigszins sympathiek of invoelbaar te maken.

1.5*.