A Haunting in Venice (2023)

In 2017 stortte Kenneth Branagh zich als regisseur en als acteur op een nieuwe verfilming van Murder on the Orient Express (2017). Zijn adaptie van de roman van Agatha Christie waarin detective Hercule Poirot figureert, werd een commercieel succes. Geen wonder dus dat snel daarna een nieuwe film volgde met de Belgische detective. Dat werd Death on the Nile (2022). In tegenstelling tot de eerdere film was Death on the Nile geen commercieel succes. Een ontnuchterend feit dat de kans op nog een film van Branagh met Hercule Poirot erg klein maakte. Toen was er toch opeens A Haunting in Venice. Met Hercule Poirot en gebaseerd op Hallowe’en Party, een wat onbekendere roman van Agatha Christie.

In de film is nog weinig te herkennen uit het werk van Christie. Behalve dat er een moord wordt gepleegd en Hercule Poirot de zaak moet oplossen, schijnt de roman verder onherkenbaar te zijn in de film. Dat geldt zelfs voor de ontrafeling van het moordmysterie. De zaak die Poirot moet oplossen begint met een séance. Niet echt iets dat je bij Christie verwacht. Ze is een schrijfster die zich met aardse zaken bezighoudt. Toch heeft ze ooit een verhaal geschreven getiteld The Last Seance waarin zoals de titel al aangeeft een séance voorkomt. Dat fragment is in het verhaal van A Haunting in Venice gekopieerd, levert een goede duistere scène in de film op en geeft nog eens aan hoezeer het verhaal in de film een samenraapsel is van veel creatieve input.

De film draagt het horrorlabel. Dat is niet onterecht. De scène met de séance is zeker horrorwaardig. Duister, dynamisch en spannend. Ook op andere plekken in de film laat Branagh zien dat hij talent heeft voor het creëren van een prettige duistere sfeer. In het huis waar het moordmysterie zich afspeelt wemelt het van onverklaarbare gebeurtenissen. De camera strooit daarbovenop nog wat met eigenzinnige perspectieven die desoriënterend werken en die de onheilspellende sfeer nog eens verstevigen. Het huis ontwikkelt zich tot een waar spookhuis. Schitterend huis trouwens. Het prototype van een spookhuis. Het is oud, heeft talloze onverlichte hoekjes, krakende trappen, piepende deuren, onverklaarbare geluiden en schaarse verlichting.

Het is niet alleen horror dat de klok slaat. In de eerste plaats is het toch de misdaad die voorop staat. Hercule Poirot die onderzoekt, ondervraagt en de kijker van materiaal voorziet om mee te puzzelen naar de identiteit van de dader. Niet alles daaraan is even interessant. De verhoorscènes zijn niet heel boeiend en veroorzaken bovendien stagnatie in het verhaal waar de spanningsboog onder te lijden heeft. Tenslotte nog de vermelding dat Kenneth Branagh een fijne Poirot neerzet en dat de film door de bank genomen een leuke en over het algemeen spannende mix laat zien van horror en misdaad.

Deze een paar weken geleden, toen het werd uitgezonden, bekeken.

Ik ben geen fan van Branagh, maar ik moet toegeven dat hij in deze film niet zo vreselijk arrogant en ijdel over kwam als gewoonlijk en ik vond hem hier en daar zelfs sympathiek ogen.

De film zelf was eindelijk ook eens een keer niet een bekend verhaal voor de zoveelste keer verfilmd, maar een voor mij nog onbekend boek van Christie, al schijnt er niet veel van het originele bronmateriaal te zijn over gebleven, behalve de setting en de locatie.

Desalniettemin vond ik het verfrissend een "nieuw" verhaal te bekijken en het kon mij behoorlijk boeien, met redelijk wat mysterie, dreiging en zelfs een ietwat ouderwetse spookachtige sfeer. Erg leuk gedaan, al blijft het wat zonde dat je van de hele locatie van Venetië nauwelijks wat merkte en in beeld zag en had je in de eerste twee films nog behoorlijk wat A-list acteurs, nu was het toch wel voornamelijk van een mindere categorie, de enige die daar wél voor in aanmerking kwam, Yeoh, verdween al snel uit het verhaal.

De setting, een oud huis, zorgde er voor dat de film ook stukken minder glamoureus en groots over kwam, dan zijn twee voorgangers, het had meer weg nu van een verfilmd toneelstuk, wat overigens ook boeiend kan zijn.

Bij een whodunnit als deze moet je er altijd van uit gaan dat de dader, degene is van wie je het het minst verwacht, maar ik had natuurlijk weer niets door en zat vol verbijstering naar de finale te kijken.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze derde uit de moderne Agatha Christie's Hercule Poirot verfilmingen baadt zo meen ik in het leukste sfeertje waardoor deze dicht bij Sherlock Holmes komt aangegondeld. Het verhaal steekt ook zeer vernuftig in mekaar. Langzaam maar zeker kabbelt het richting een bijzonder plot.

Als resultaat heeft het dat ik nu de vorige twee films toch nog eens herbekijken wil, al vermoed ik dat ze sowieso deze derde niet gaan benaderen voor me. Ik had me eerder al door beide proberen worstelen zonder al te hoog succes. Maar blij te merken dat een Hercule Poirot film die mij weet te pakken toch blijkt te bestaan.

In het naoorlogse Venetië van 1947 is Hercule Poirot met pensioen, tot schrijfster Ariadne Oliver hem overhaalt een seance bij te wonen in een spookachtig palazzo. Tijdens die seance beweert medium Joyce Reynolds dat Alicia Drake, de overleden dochter van de gastvrouw, werd vermoord — waarna Joyce zelf op gruwelijke wijze sterft. Poirot hervat zijn onderzoek, ontmaskert leugens en ontdekt dat de waarheid dichter bij is dan iedereen dacht.

"A Haunting in Venice" is een matige aflevering in Branaghs Poirot-reeks. De film komt traag op gang, met een eerste akte die vooral sfeer creëert boven spanning. Personages blijven schetsmatig en de dialogen voelen soms uitgerekt. Pas in het laatste derde deel wint de film aan kracht: de onthullingen volgen elkaar sneller op, de sfeer wordt grimmiger en de plotwendingen verrassender. Branagh blijft een verdienstelijke Poirot, maar het script mist toch wat scherpte. De film is donker maar de 4K beeldkwaliteit van de Apple TV versie is wel goed. Wie geduld heeft, wordt beloond — maar de reis erheen had korter gemogen. 2,5/5