A Haunting in Venice (2023)

De vorige twee films waren luchtig maar ook wat duf. Maar doordat ze luchtig waren, waren ze het kijken nog wel waard. Ook al was het moordmysterie nergens spannend. Poirot doet zijn onderzoekje, stelt vragen en aan het eind geeft hij de conclusie met allerlei feitjes die je als kijker eigenlijk niet kan weten. Een beetje flauw. In deze film had je alleen die opmerking over dat het geen wilde honing was waarmee je had kunnen denken: hier heeft het wel mee te maken. Maar verder word je nergens betrokken en hoe Poirot dan uit die hints ergens toe komt voelt vaak wat ongeloofwaardig.

Maar goed, deze film is evenzeer duf maar ook gewoon saai. Het vrolijke van de vorige films is eraf. Dit is meer horror. Veelal in één huis, in de nacht en dus donker en nergens visueel echt boeiend. Enkel een leuke cut van iemand die in het water plonst naar een shot van een boot die in het water klotst. Leuk gedaan, maar daar blijft het bij. Ook veel pogingen tot jump scares om dat horrorgevoel op te roepen maar die zijn eerder enorm gemaakt en slecht getimed en werken niet. En af en toe wat rare cameraposities die ook te gemaakt voelen.

Wat ook opvalt is de cast. Deel 1 had nog een absolute sterrencast, bij het tweede deel werd dat al minder en dit derde deel kent net weer wat meer minder bekende acteurs en actrices. 1,5*.

Verfilming van ‘Halowee’en’ Party’, een Poirot-mysterie van Agatha Christie uit 1969, verplaats de actie naar Venetië. Hercule Poiret [Kenneth Branagh] is hier gekomen om te genieten van zijn pensioen, maar dagelijks staat mensen bij zijn woning om hem om hulp te vragen. Poirot laat zich door schrijver Ariadne Oliver [Tina Fey], een oude bekende, overhalen om naar een seance te gaan. Ze hoopt dat Poirot haar kan helpen een medium [Michelle Yeoh] te ontmaskeren. De seance vindt plaats in een huis met een lugubere geschiedenis en heeft (uiteraard) tragische gevolgen. En alleen Poirot kan achterhalen hoe de vork werkelijk in de steel zit. Branagh is meer geïnteresseerd in stijl dan in de inhoud en laat zich keer op keer verleiden tot ongebruikelijke camerahoeken en stilistische verwijzingen naar griezelklassiekers. Als acteur schiet hij tekort: van Poirots geliefde excentriciteiten is weinig over. Fey is goed als de gehaaide schrijver, maar ook zij was beter uit de verf gekomen met een meer sobere regie. De beste prestatie komt van Jude Hill als Leopold, de jonge zoon van de dokter [Jamie Dornan], die aangeeft zelf contact te kunnen leggen met de doden.

De film heeft horrorelementen – vooral weinig geslaagde schrikmomenten door een paar harde klappen – maar dat is slechts de context: al snel blijkt het een gewone whodunnit-detective (in Halloween-stijl), zoals is te verwachten van een op een Agatha Christie-gebaseerde film, die uiteindelijk vooral gekunsteld en ingewikkeld is doordat alles en iedereen Poirot en de kijker op het verkeerde been beoogt te zetten – niets en niemand is wat het lijkt – waarbij Poirot als een duveltje uit een doosje opeens iedereen ontmaskert. De kijker heeft enigszins het nakijken want niet alleen is het heel veel wat aan het licht komt – het is een grote puzzel die wordt gelegd – maar de vorm plaatst snedigheid boven duidelijkheid. Wat wel aardig is, is dat de hyperrationele Poirot zich niet in de luren laat leggen, ook als de hele wereld tegen hem samenzweert, maar het verhaal open laat of hij toch iets van het bovennatuurlijke is gaan geloven als gevolg van de vergiftiging waardoor hij ging hallucineren (en dat verantwoordelijk is voor veel van de horrorelementen).

A Haunting in Venice is geen perfecte film, dat ten allereerste, maar dit was wel echt pakken beter dan Branagh's eerste twee Poirot-uitstapjes. Zowel Orient Express als Death on the Nile vond ik vreselijk zielloze films, iets dat wat mij betreft gelukkig niet toepasbaar is op dit derde deel. Er is deze keer heel veel op locatie gefilmd, en dat voelt al meteen heel anders aan. Authentieker en sfeervoller. Venetië straalt een leuke sfeer uit in het begin, en ook de setting van het 'horrorhuis' is fijn en sfeervol. Visueel heeft Branagh er echt een mooie film van gemaakt, en op atmosferisch vlak ook. Een bioscoopbezoekje was het op deze manier wel waard. De cast heeft deze keer niet al te veel grote namen, wat op zich in het voordeel van de film had moeten werken. Echt sterk is niemand helaas, of niemand weet zich in ieder geval te onderscheiden. Het plot hangt op het einde ook weer met wat haken en ogen aan elkaar, maar ach, het zij de film vergeven. Ik verwachtte al twee films een leuke, atmosferische vibe, en die heb ik hier tegen m'n verwachtingen in eindelijk gekregen. Dus in mijn ogen was dit zeker geen negatieve filmervaring, al lag de lat natuurlijk wel belachelijk laag.

Dikke 3*.

Ik ben wel fan van de Poirot films met en door Kenneth Branagh. Visueel zeker de moeite, mooie shots en ook al is dit weer de 3e film met Poirot, zijn het toch losstaande films. Dat alleen al kan je in deze tijd maar toejuichen.

Branagh kan weer rekenen op een bekende cast en een boeiend verhaal van de hand van Agatha Christie. Niet zomaar een detectiveverhaal, maar met de nodige horror er bij. Al is het uiteindelijk ook 'maar' een whodunit. Sommige dingen zag ik al direct en ik moet zeggen dat het mysterie wel wat uitblijft tegenover de vorige films. Want de cast is dan wel bekend, echt sterk zijn ze niet. Gelukkig valt Branagh wel mee, al heeft zijn personage ook niet meteen een grote diepgang. Jammer, want Branagh slaagt er wel in om van een Poirotfilm meer te maken dan enkel een wat grijze tvfilm. Je blijft wat op je honger zitten in dit 3e film, maar over het algemeen heb ik er wel van genoten.

De film begint met een ingezoomde camera op het gelaat van ijdeltuit Kenneth Branagh, die zichzelf met zijn grijze haren en belachelijke borstelsnor nu al voor de derde keer Hercule Poirot waant. Even later ontmoet snorremans schrijfster Ariadne Oliver, gespeeld door Tina Fey (mij vooral bekend als Sarah Palin lookalike in SNL). Zij stelt fake Poirot voor om een medium, genaamd miss Reynolds, te bezoeken. Zij werd uitgenodigd door de rouwende moeder Rowena Drake om diens overleden dochter te contacteren.

De pro's van deze film zijn de beelden in Venetië (zet daar een camera neer et voila, je krijgt automatisch sfeervolle beelden). De con's zijn het weinig inspirerende verhaal (dat maar losjes op het boek Hallowe'en Party zou zijn gebaseerd, dat zich oorspronkelijk niet in Venetië maar in Engeland afspeelt). Branagh heeft niet alleen de setting gewijzigd maar ook de toon van het verhaal, hij wil er eerder een soort gotische horror van maken door alles heel donker te filmen. Eigenlijk speelt bijna de hele film zich af in een donker huis en krijgen we veel gepraat te horen, maar heel weinig te zien.

We krijgen wederom te maken met een matige vertolking van Hercule Poirot door Kenneth Branagh, die zichzelf totaal miscast heeft doordat hij uiterlijk niet gelijkt op de beroemde Belgische detective en bovendien niet in staat blijkt te zijn om zich op overtuigende wijze een Frans (of eigenlijk Waals) accent aan te meten. In deze film zegt Branagh overigens niet in God te geloven, terwijl de Poirot van Agatha Christie een praktiserend katholiek is.

Laten we hopen dat dit derde deel het laatste deel is dat Branagh zal ophoesten. En nu ga ik de Blu-ray box met David Suchet nog eens bovenhalen (in 2010 verfilmde hij Hallowe'en Party al eens) om de vieze smaak van A Haunting in Venice door te spoelen.

Sfeervolle maar verder weinig indrukwekkende whodunnit. Personages neigen een beetje naar typetjes, overgoten met een vleugje suffigheid die aan Midsomer Murders doet denken. Spannend wil het daardoor allemaal niet echt worden.

Visueel wel leuk. Vooral door de setting in Venetië, maar ook de donkere spookachtige sfeer in het huis spreekt me wel aan. Het zwakke acteerwerk en weinig aansprekende verhaaltje doen daar weer een beetje afbreuk aan. En als je de setting van het verhaal zo nodig moet verplaatsen van Engeland naar Italië, regel dan in godsnaam wat Italiaanssprekende acteurs (en neem zelf de moeite een woordje Frans te leren).

Had meer in gezeten met wat meer horror en wat minder lieflijke detective.

Opnieuw een avondje speurneuzen met Hercule Poirot.

Branagh, die zichzelf een dubbelrol aanmeet in deze filmreeks, speelt opnieuw detective Hercule Poirot, hij spreekt als Noord-Ier telkens met een matig Frans accent. In vergelijking met zijn eerder klassieke detectivefilms van hiervoor gaat Branagh ditmaal de paranormale toer op. Een verdedigbare keuze die het jongere publiek ongetwijfeld zal smaken, maar het doet toch allemaal wat afbreuk aan het mysterie.

De structuur van zijn films blijft wel volledig hetzelfde. We beginnen met een omstandige inleiding waarna de eerste moord plaatsvindt. Nadien gaat Poirot aan de slag met ondervragingen en lijkt hij telkens compleet het spoor bijster om nadien een eerste (foute) conclusie te trekken. Er vindt dan een nieuwe wending plaats waarna Poirot de gasten in de trein (Orient Express), op een boot (de Nijl) of in een spookhuis gaat uitleggen wat er aan de hand is.

Waar de vorige films naar mijn gevoel toch beter toewerken naar de uiteindelijke ontknoping blijf ik dit keer over het speurwerk toch wat op mijn honger zitten. We zien talloze ondervragingen, maar er worden weinig verbanden gelegd of inconsistenties in de verhalen van de verdachten blootgelegd. Dat komt deels ook omdat de verschillende karakters minder worden uitgewerkt, je krijgt veel minder hun klein leed en irritaties naar elkaar toe te zien. Dat is nochtans de sterktes van zulke detectives, iedereen moet op een of andere manier verdacht zijn. Branagh als Poirot lijkt deze film ook wat minder spitsvondig (misschien omdat hij gedrogeerd is ), de ontknoping valt naar mijn gevoel ook nogal bruut over deze film.

Deze film speelt zich ook af op één locatie, een spookhuis in Venetië. De vorige films ademden toch net wat meer sfeer, hier zit je nogal veel in donkere ruimtes te staren.

Aardig derde deel, maar beter lijkt het toch niet meer te gaan worden.

Het wordt misschien eens tijd dat regisseur en acteur Kenneth Branagh zijn biezen pakt wanneer het aankomt op Agatha Christie-verfilmingen. Dit is nu al de zoveelste film die niet veel verder komt dan degelijkheid, maar stiekem had ik net wat hogere verwachtingen vanwege de horrorinvloeden. Opnieuw schraapt Branagh er weer een behoorlijk noemenswaardige crew bij om het geheel aan elkaar te acteren. Het tijdperk zorgt ervoor dat de rollen nogal ouderwets en theatraal overkomen, maar dat hoort er een beetje bij. Jammerlijk is wel de ontknoping en invulling van het mysterieaspect van de film. Ik moet toch even gezegd hebben dat er stukken in de film zitten die je als kijker domweg niet had kunnen weten, dat medegebruiker mjk87 ook treffend belicht. Dat gedoe met het terugzetten van de klok bijvoorbeeld of de vergiftigde honing. Het zijn dingen die amper gehint worden en je vrijwel alleen kan raden via domme gokjes. Dat Branagh blijkbaar een gave heeft om precies het personage van de overleden Alicia Drake meermaals te zien of horen via zijn honinghallucinaties vond ik ook maar merkwaardig. Klaarblijkelijk deelt hij daarmee meteen exact dezelfde hallucinaties als Leopold. Tja, volgens mij kan dat op wetenschappelijk vlak niet eens. Ik vind het in ieder geval een uiterst goedkope manier om de kijker op het verkeerde been te zetten, maar daarnaast blijven ook nogal wat stukken onverklaard zoals de vallende kroonluchters, de spattende lampen en/of de zogenaamde stemvervormingen van de medium. Het acteerwerk, met een sterke uitzondering van een hopeloos slecht acterende Michelle Yeoh, is gelukkig wat beter. Daarnaast slaagt de regie erin om regelmatig een onheilspellende sfeer op te roepen met dank aan de authentieke locatie. Het toevoegen van een dosis horrorspanning is wat een reeks als deze nodig heeft, jammer dat Branagh het verhaal zelf maar niet goed geregisseerd krijgt. Het ruikt overigens naar arrogantie en misplaatste zelfverheerlijking als je nu drie films binnen hetzelfde universum maakt waarin je jezelf de hoofdrol geeft. Tijd voor nieuwe ideeën.

Branagh is zeker geen slechte acteur, vind hem bv zeer sterk in de serie Wallander, maar sorry als Poirot vind ik hem absoluut niet geslaagd. Ik blijf de beste Poirot nog altijd Peter Ustinov vinden met net daarachter David Suchet.Iemand zegt een zwakke spookjeshuisfilm en ik kan hem alleen maar gelijk geven. En in Wallonie hebben ze sterke acteurs genoeg, misschien eens een Belg de rol laten spelen, zegt het blad Humo....

Kijkwijzer aangepast naar 16+ en angst, mijn god de kinderen van 16 jaar hebben tegenwoordig al wel andere dingen gezien dan dit hoor...

Derde deel maar ook de meeste tegenvallende. Is ook de kortste film, zonder de credits halen ze net 90 minuten, iets wat normaal gereserveerd is voor slechte b-films.

Wat krijg je als een film zowel een horror als detective film probeert te zijn? Iets wat in geen van beide goed slaagt helaas.

Bragaugh zet zijn personage weer redelijk goed neer, maar komt een beetje uitgeblust over. In de film is hij eigenlijk met pensioen.

Iemand uit zijn verleden weet hem te verleiden toch weer de boel op te pakken, maar nergens voelen we het enthousiasme dat hij in de andere films had. Misschien heeft het ook te maken met het feit dat het huis waarin alles zich afspeelt erg donker is en weinig identiteit heeft.

De karakters komen ook niet heel goed uit de verf en hun backstory wordt eigenlijk vooral aan het einde pas uitgediept, net als het begin waarin eigenlijk de opzet snel afgeraffeld wordt. Gezien de korte runtime had hier best wat meer tijd aan besteed mogen worden voor meer diepgang. Maar misschien dat men met het oog op halloween gekozen heeft voor een hap slik weg film met kortere runtime.

Venetië voegt niet veel toe. Je kunt ook niet filmen in Venetië zonder overspoeld te worden door toeristen in de zomer dus we zien veel shot omhoog en waarschijnlijk erg vroeg op de dag gefilmd voor het hoogseizoen.

De kritiek van andere (soms in spoilers) is terecht: als kijker is er niet veel te doen, 1 hint ligt er bovenop, maar tenzij je je klassiekers allemaal goed kent zul je daar niks mee kunnen en verder blijft het wachten tot de onthulling door Poirot. Op dat moment voelde ik wel iets over de motieven van de dader maar ik had dat liever al eerder gehad.

Als liefhebber kun je hem kijken, maar ben je geen fan dan is er niks mis met deze overslaan.

2.5/5

De film voelde voor mij aan alsof je naar een lange aflevering van een serie zit te kijken. Allemaal net even wat zwakker en flauwer dan wat een goede film een goede film maakt.

Soms leek het zelfs meer een klucht. Bij Knives Out werkt dat; hier (voor mij) niet.

"Enge verhalen maken het leven minder eng"

Na ‘Murder on the Orient Express’ en ‘Death on the Nile’ is ‘A Haunting in Venice’ de derde Agatha Christie-film waarbij Branagh zowel in de regisseursstoel zit als de hoofdrol speelt. En waar de eerste twee goede maar overbekende en toch wel bravere één op één verfilmingen waren, ontmantelen ze ditmaal het bronmateriaal (Agatha Christie's relatief onbekende Poirot-roman: Hallowe'en Party) om een slimme, visueel "oude" film te creëren

Inspecteur Poirot (regisseur Branagh) wordt uitgenodigd door schrijfster Ariadne Oliver om een seance bij te wonen in een oud Venetiaans huis. Uiteraard valt er een dode! En zijn er natuurlijk vele anderen bijeen in het palazzo, maar is de dader een spook of toch gewoon menselijk? Doordat het verhaal totaal anders is dan het boek ontstaat er veel mysterie van wie het heeft gedaan! Misdaad, mysterie en horror worden samengevoegd om deze zaak een knappe wending te geven.

Daarnaast verrast de film doordat de toon heel anders is dan die van zijn voorgangers. Het palazzo is kaal en zuinig ingericht en op de meeste plekken dringt geen licht van buiten door. De cinematografie neigt soms naar een expressionistische stijl en er zijn duidelijk meer horror-geïnspireerde invloeden in de scenes. De horrorbenadering zorgt zeker voor vernieuwing En dat is precies de reden waarom deze Poirot-film als spookverhaal ook goed werkt. Als Kenneth Branagh besluit om deze franchise zo voort te zetten, zeg ik daar geen nee tegen. Door het ouderwetse griezelsfeertje de beste van de trilogie!

Derde film alweer met in de hoofdrol detective Hercule Poirot (Kenneth Branagh). Verreweg de minste van de drie, met name door de weinig interessante plot, al doen de beperkte setting en de wat saaie cast ook een duit in het zakje. Sfeervol in beeld gebracht en bepaalde bovennatuurlijk details zijn een welkome toevoeging, maar het is allemaal nogal dik aangezet en oubollig.

Redelijke film waarin de beroemde detective toch weer een moordzaak moet oplossen. Je weet inmiddels wat je kunt verwachten, en dit moordmysterie geeft dit dan ook precies. Sfeervol in beeld gebracht, maar wel een beetje jammer dat een film met Venetië als locatie zich grotendeels binnen afspeelt

Ik vond er geen bal aan, mooier kan ik het niet maken. Niet dat ik een kenner van Hercule Poirot films ben, maar de afgelopen jaren had ik wel de remakes van Murder on the Orient Express en Death on the Nile gezien. Van beide films niet onder de indruk, al was die laatste nog wel een kleine voldoende waard. Het verschil tussen die film en bijvoorbeeld deze Venice is de setting, die hier grauw en saai is, maar ook de cast spreekt me hier niet aan en het moordmysterie al helemaal niet. Het is allemaal wel sfeervol getoond, maar het is langdradig, niet boeiend en veel te serieus. Dit soort films kunnen wel enige humor gebruiken om het kijkbaar te houden. Verder meet ik dit soort whodunnit-films tegenwoordig aan de Knives Out meetlat (fantastische film!) en dan blijft er van de concurrentie vaak niet veel over.

Niet mee vermaakt dus.

2*

Meer van hetzelfde.

Hoewel Kenneth Branagh toch een andere weg in slaat. Ik ken het bronmateriaal niet, maar hij probeert dit derde deel toch wat meer een eigen smoel te geven. Dat is vooral merkbaar in de keuze om het verhaaltje wat spookachtig te maken, wat luguber hier en daar en met een klein horrorelementje zo nu en dan.

Dat gezegd zijnde; het blijft wel redelijk braaf allemaal. Hercule Poirot betekent whodunit. Dat is ook hier het geval, wat onvermijdelijk dezelfde film oplevert als deel 1 en 2. Spannend heeft Branagh dat gegeven nooit kunnen maken. Ook hier is het een beetje de kat uit de boom kijken, alle verdachtmakingen en verdachte bewegingen aanschouwen en dan wachten tot Poirot het licht opeens gezien heeft en we een scène krijgen waarin alles wordt uitgelegd. Ingenieus is het ook hier niet.

Maar goed. Echt slecht vind ik het dan ook weer niet. A Haunting in Venice doet iets minder plastic en fake aan dan z'n 2 voorgangers, waar meer CGI in zit. Dat de film zich veelal binnen in een donker huis afspeelt, helpt daar evenzeer aan mee. Venetië is een toffe locatie, al wordt daar niet veel mee gedaan - dat huis had overal kunnen staan.

2,5

Een geweldige cast in een middelmatig moordmysterie.

De film ziet er stilistisch prachtig uit en het overmatige gebruik van Dutch angles en fish-eye lenzen stoorde me niet zo erg als ik dacht dat het zou doen.

Er hangt een geweldige sfeer, zij het met te veel onnodige jumpscares. Ik vond de stille hand op de schouder of het onverwachte geluid van de typemachine of telefoon niet erg, omdat die zonder muziek of snel gemonteerde beelden teerden. De keren dat er een papegaai of zeemeeuw opduikt met luide geluidseffecten deed me ineenkrimpen omdat ik dacht dat we daar allang overheen waren in de filmindustrie.

Het moordmysterie wordt leuk opgezet en heeft een goede griezelsfeee. Er lijkt echter niets meer te zijn dan verhoor na verhoor. Er ontbraken verrassingen of concrete aanwijzingen waardoor je actief kon meedenken. Ik weet dat dit typisch is voor Poirot, maar dit maakte de uiteindelijke onthulling nogal ingewikkeld en vergezocht. Dit had ik bij eerdere Brannagh-projecten niet.

Desalniettemin is de cast geweldig. Tina Fey en Brannagh schitteren als altijd. Michelle Yeoh is een schat en de rest van de cast levert goed werk. Ik dacht de hele tijd dat ik naar Gillian Anderson keek. Het bleek Kelly Reilly te zijn. DAT was pas een verrassing.

Ik heb een zwak voor dit soort films, dus alstublieft, meneer Brannagh, blijf ze maken. Maar dan net iets beter. Dank je wel.

3,5*

En verder met Poirot met deze The Haunting in Venice en daarmee film waar ik het bestaan nog niet van wist nog het bronmateriaal van ken. De vorige Branagh Poirot verfilmingen zijn niet super, en er markeert het nodig aan, toch vermaakte mij het voldoende om deze The Haunting in Venice een kans te geven en warempel dit is volgens mij toch wel de leukste van de drie.

Probleem met de vorige twee films in mijn ogen, Murder on the Nile in The Orient Express, betreft dat de klassiekers te goed zijn en onbenaderbaar in het moderne jasje dat door Branagh en zijn team poogt te creëren. Een probleem dat met deze film wegvalt aangezien er geen origineel is en er dus ook niets is om mee te vergelijken. En dan wordt het voor mij toch snel andere koek, en in mijn ogen geen verkeerde koek. Want het nostalgische beeld van het fraaie Venetië en Poirot in rustte is meteen een die er stijlvol uit ziet en met veel humor. En in die hoedanigheid vervolgt de film zich ook met een fraai tijdsbeeld en natuurlijk prachtige locaties. Neem bijvoorbeeld het huis en de plafonds van de prachtige slaapkamers met daarna de wissel naar bij nacht en ontij en donkere straatjes.

Maar The Haunting in Venice biedt meer. Een Poirot op de proef gesteld, een allegaartje aan gasten als aanwezigen, Halloween in combinatie met een medium en een huis die niet zuiver op de lever zou zijn, en vooral een sfeervol geheel betreffende donkere gangen, achterdocht, een sinistere zaak en een storm die buiten op de gevel beukt. Wat sluipt er daadwerkelijk in de schaduwen van dit pand en wie vermoordt er mensen? Visueel is het geheel erg sterk te noemen, de sfeer en muziek zijn ook prima, de cast doet het naar behoren en Kelly Reilly is altijd fijn voor het oog. Uiteraard is iedereen verdacht en bezit de film ook nog een paar pseudo momentjes en dat doet het voor mij dan ook prima rond een cynische Poirot. De moordenaar heb ik op een gegeven al halverwege duurt maar dat kan voor mij de pret niet drukken.

The Haunting in Venice is wat mij betreft dan ook een leuke en sfeervolle zit waar ik me geen moment bij verveeld heb. Ik ben benieuwd of Branagh verder gaat en dat hopelijk doet met films die nog geen verfilming hebben.

De aankleding en de sfeer zijn voor mij de pluspunten van deze film, Venetië en het palazzo zien er fraai uit. Mooie rustige kleuren. Het verhaal is wel geinig maar het is allemaal wat oubollig en nietszeggend. Denk dat ik deze gauw weer vergeten ben.

Elke Poirot film met Kenneth Branagh scoort net onvoldoende bij mij, zo ook deze film.

Deze Poirot film is vrijwel geheel gesitueerd in een donker huis. Dat is aan de ene kant sfeervol, maar oogt tegelijkertijd wat monotoom. Er is een beperkt aantal buitenscènes in Venetië, zodat het allemaal wat studio-achtig over komt.

De whodunnit wordt een beetje plichtmatig afgehandeld.

De cast is aardig maar het is verder geen film die een blijvende indruk achterlaat.

Opnieuw een Hercule Poirot moordfilm. Setting was niet zo sfeervol als de eerste twee films. Geen Oriënt Express of avontuurlijk Egypte. Crimescène is een oud weeshuis in Venetië met ditmaal een poging tot wat mysterieuze lichte-horror door een bezeten huis met geesten. En natuurlijk is het aan Hercule om aan te tonen of er nu wel of geen geesten aan het werk zijn. Dit plot laat ik aan de kijkers over en zal ik hier niet verklappen. Naast deze heeft hij ook nog eens een moord op te lossen. Weinig origineel tov. eerste twee maar hou wel van het genre whodunnit. En uiteraard de vertolking door Kenneth Branagh begint na drie films een vaste waarde te zijn. Visueel wat minder, maar dialogen zijn wel weer wat uitdagend om te volgen. Geboeid gekeken en voor ik het wist waren we al de grote ontknoping met nodige uitleg over wie wat en waarom… Voor mij mag er nog een vierde deel komen.

Kon me niet bekoren. Een rommelig scenario, een rommelige regie, een willekeurige cameravoering en een onnodig ingewikkeld verhaal. Terwijl Agatha Christie nu juist de meesteres van de helderheid en de eenvoud was. Ik kon m'n aandacht er niet bijhouden. Verder zat ik me te ergeren aan die rare snor die Kenneth Branagh had opgeplakt, want dat maakt je nog geen geloofwaardig personage. Natuurlijk ligt dat aan mij, maar ik heb niet begrepen wie het gedaan heeft en waarom. De plaatjes van Venetië waren prachtig.

Super mooie plaatjes van de oude stad, en een nogal saai en langdradig gedoetje van Branagh naar een oud en bestoft verhaal van Agatha Christie. De whodunnit is een apart genre, wat wellicht gewoon achterhaald is, doet denken aan oude dames die graag punniken, en misschien eigenlijk gewoon niet zo goed past bij een medium als film.

In de whodunnits die ik de afgelopen paar jaar tegen wil en dank heb gezien is het wel een van de minst onplezierige, dat moet gezegd. Branagh zelf speelt zijn rol prima, en daarnaast vond ik vooral de aanwezigheid van Camille Cottin geslaagd. En Kelly Reilly - waar kennen we haar ook alweer van.

Met A Haunting in Venice bereikt Kenneth Branagh’s Hercule Poirot-reeks zonder twijfel zijn hoogtepunt. Waar Murder on the Orient Express vooral klassiek aanvoelde en Death on the Nile visueel groots was maar wat vlak bleef qua spanning, gooit deze derde film het over een andere boeg — en met succes.

De film ademt sfeer. Het naoorlogse Venetië vormt een prachtige, dreigende achtergrond voor een mysterie dat meer richting horror schuift dan zijn voorgangers. Het spookhuisgevoel is continu aanwezig, zonder goedkoop te worden. Dat is knap, want Branagh weet de balans tussen mysterie, psychologische spanning en een subtiele dosis humor perfect te houden.

Het acteerwerk is ijzersterk. Branagh zelf zit volledig in zijn rol als de getroebleerde Poirot, maar ook de bijrollen zijn uitstekend gecast. De onderlinge chemie werkt, en de spanning wordt langzaam maar gestaag opgebouwd — zonder te vervallen in voorspelbare jumpscares.

Wat deze film vooral zo goed maakt, is de toon. De wisselwerking tussen lichte ironie en oprechte dreiging maakt het verhaal zowel onderhoudend als meeslepend. Hier is een Poirot die twijfelt, die geraakt wordt, en dat geeft de film extra gelaagdheid.

Kortom: A Haunting in Venice is niet alleen een uitstekende whodunit, maar ook een verrassend spannende film die het detectivegenre een frisse impuls geeft. Geen noemenswaardige problemen of minpunten — deze film klopt van begin tot eind. Laten we hopen dat Kenneth Branagh doorgaat, want deze versie van Hercule Poirot smaakt naar meer.

Mja, na het plezier dat ik had beleefd aan Branaghs twee vorige uitstapjes als Hercule Poirot zat ik hélemaal klaar voor een lekker ontspannen filmavondje, maar hoewel de plot spannend en intrigerend genoeg was kwam ik toch van een redelijk koude Halloween thuis. En dat had puur met de vorm te maken, want de schurende montage, duistere opnames, vervreemdende camerahoeken en onduidelijke introducties van personages maakten dat ik nooit "in" de film kon komen, en dat dan niet omdat ik gedesoriënteerd raakte à la een psychedelische maar interessante David Lynch-ervaring, maar puur en alleen omdat ik de hele tijd het gevoel had dat ik achter de feiten aanliep omdat ik gewoon niet kon volgen wat er gebeurde, alsof ik me bevond in een koortsdroom waarin ik niet precies kon zien wat zich voor mijn ogen afspeelde. Heel vreemd, en ik heb dat nog maar zelden meegemaakt, maar het was net alsof Branagh en zijn crew er een eer in stelden om een toch al gecompliceerd plot zo onduidelijk mogelijk over het voetlicht te brengen. Geheel van kwaliteit gespeend is de film natuurlijk niet (zo vond ik Branagh en Tina Fey een mooi stel met hun kibbelende dialogen en rappe one-liners), maar het pure kijkplezier bleef vanwege die wazige vormgeving toch uit.

In 2017 stortte Kenneth Branagh zich als regisseur en als acteur op een nieuwe verfilming van Murder on the Orient Express (2017). Zijn adaptie van de roman van Agatha Christie waarin detective Hercule Poirot figureert, werd een commercieel succes. Geen wonder dus dat snel daarna een nieuwe film volgde met de Belgische detective. Dat werd Death on the Nile (2022). In tegenstelling tot de eerdere film was Death on the Nile geen commercieel succes. Een ontnuchterend feit dat de kans op nog een film van Branagh met Hercule Poirot erg klein maakte. Toen was er toch opeens A Haunting in Venice. Met Hercule Poirot en gebaseerd op Hallowe’en Party, een wat onbekendere roman van Agatha Christie.

In de film is nog weinig te herkennen uit het werk van Christie. Behalve dat er een moord wordt gepleegd en Hercule Poirot de zaak moet oplossen, schijnt de roman verder onherkenbaar te zijn in de film. Dat geldt zelfs voor de ontrafeling van het moordmysterie. De zaak die Poirot moet oplossen begint met een séance. Niet echt iets dat je bij Christie verwacht. Ze is een schrijfster die zich met aardse zaken bezighoudt. Toch heeft ze ooit een verhaal geschreven getiteld The Last Seance waarin zoals de titel al aangeeft een séance voorkomt. Dat fragment is in het verhaal van A Haunting in Venice gekopieerd, levert een goede duistere scène in de film op en geeft nog eens aan hoezeer het verhaal in de film een samenraapsel is van veel creatieve input.

De film draagt het horrorlabel. Dat is niet onterecht. De scène met de séance is zeker horrorwaardig. Duister, dynamisch en spannend. Ook op andere plekken in de film laat Branagh zien dat hij talent heeft voor het creëren van een prettige duistere sfeer. In het huis waar het moordmysterie zich afspeelt wemelt het van onverklaarbare gebeurtenissen. De camera strooit daarbovenop nog wat met eigenzinnige perspectieven die desoriënterend werken en die de onheilspellende sfeer nog eens verstevigen. Het huis ontwikkelt zich tot een waar spookhuis. Schitterend huis trouwens. Het prototype van een spookhuis. Het is oud, heeft talloze onverlichte hoekjes, krakende trappen, piepende deuren, onverklaarbare geluiden en schaarse verlichting.

Het is niet alleen horror dat de klok slaat. In de eerste plaats is het toch de misdaad die voorop staat. Hercule Poirot die onderzoekt, ondervraagt en de kijker van materiaal voorziet om mee te puzzelen naar de identiteit van de dader. Niet alles daaraan is even interessant. De verhoorscènes zijn niet heel boeiend en veroorzaken bovendien stagnatie in het verhaal waar de spanningsboog onder te lijden heeft. Tenslotte nog de vermelding dat Kenneth Branagh een fijne Poirot neerzet en dat de film door de bank genomen een leuke en over het algemeen spannende mix laat zien van horror en misdaad.

Deze een paar weken geleden, toen het werd uitgezonden, bekeken.

Ik ben geen fan van Branagh, maar ik moet toegeven dat hij in deze film niet zo vreselijk arrogant en ijdel over kwam als gewoonlijk en ik vond hem hier en daar zelfs sympathiek ogen.

De film zelf was eindelijk ook eens een keer niet een bekend verhaal voor de zoveelste keer verfilmd, maar een voor mij nog onbekend boek van Christie, al schijnt er niet veel van het originele bronmateriaal te zijn over gebleven, behalve de setting en de locatie.

Desalniettemin vond ik het verfrissend een "nieuw" verhaal te bekijken en het kon mij behoorlijk boeien, met redelijk wat mysterie, dreiging en zelfs een ietwat ouderwetse spookachtige sfeer. Erg leuk gedaan, al blijft het wat zonde dat je van de hele locatie van Venetië nauwelijks wat merkte en in beeld zag en had je in de eerste twee films nog behoorlijk wat A-list acteurs, nu was het toch wel voornamelijk van een mindere categorie, de enige die daar wél voor in aanmerking kwam, Yeoh, verdween al snel uit het verhaal.

De setting, een oud huis, zorgde er voor dat de film ook stukken minder glamoureus en groots over kwam, dan zijn twee voorgangers, het had meer weg nu van een verfilmd toneelstuk, wat overigens ook boeiend kan zijn.

Bij een whodunnit als deze moet je er altijd van uit gaan dat de dader, degene is van wie je het het minst verwacht, maar ik had natuurlijk weer niets door en zat vol verbijstering naar de finale te kijken.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.