A Haunting in Venice (2023)

De film voelde voor mij aan alsof je naar een lange aflevering van een serie zit te kijken. Allemaal net even wat zwakker en flauwer dan wat een goede film een goede film maakt.

Soms leek het zelfs meer een klucht. Bij Knives Out werkt dat; hier (voor mij) niet.

"Enge verhalen maken het leven minder eng"

Na ‘Murder on the Orient Express’ en ‘Death on the Nile’ is ‘A Haunting in Venice’ de derde Agatha Christie-film waarbij Branagh zowel in de regisseursstoel zit als de hoofdrol speelt. En waar de eerste twee goede maar overbekende en toch wel bravere één op één verfilmingen waren, ontmantelen ze ditmaal het bronmateriaal (Agatha Christie's relatief onbekende Poirot-roman: Hallowe'en Party) om een slimme, visueel "oude" film te creëren

Inspecteur Poirot (regisseur Branagh) wordt uitgenodigd door schrijfster Ariadne Oliver om een seance bij te wonen in een oud Venetiaans huis. Uiteraard valt er een dode! En zijn er natuurlijk vele anderen bijeen in het palazzo, maar is de dader een spook of toch gewoon menselijk? Doordat het verhaal totaal anders is dan het boek ontstaat er veel mysterie van wie het heeft gedaan! Misdaad, mysterie en horror worden samengevoegd om deze zaak een knappe wending te geven.

Daarnaast verrast de film doordat de toon heel anders is dan die van zijn voorgangers. Het palazzo is kaal en zuinig ingericht en op de meeste plekken dringt geen licht van buiten door. De cinematografie neigt soms naar een expressionistische stijl en er zijn duidelijk meer horror-geïnspireerde invloeden in de scenes. De horrorbenadering zorgt zeker voor vernieuwing En dat is precies de reden waarom deze Poirot-film als spookverhaal ook goed werkt. Als Kenneth Branagh besluit om deze franchise zo voort te zetten, zeg ik daar geen nee tegen. Door het ouderwetse griezelsfeertje de beste van de trilogie!

Fijne setting. Mooie muziek. Heerlijke stad. Dit is toch altijd weer heel fraai. Ook het Halloween-element met wat schrikmomenten is er goed ingebracht. Mooi verhaal en weer een fijne film dit, die toch weer heel warm aanvoelt op een of andere manier. Een consistente Kenneth Branagh maakt het weer waar als de detective.

Derde film alweer met in de hoofdrol detective Hercule Poirot (Kenneth Branagh). Verreweg de minste van de drie, met name door de weinig interessante plot, al doen de beperkte setting en de wat saaie cast ook een duit in het zakje. Sfeervol in beeld gebracht en bepaalde bovennatuurlijk details zijn een welkome toevoeging, maar het is allemaal nogal dik aangezet en oubollig.

Best boeiende misdaad-mystery film met Kenneth Branagh als de zalige Poirot. Ook fijne setting. Dikke 7

Best leuke film, zeker het stuk waar die vrouw zogenaamd met de geesten spreekt is goed gedaan.

Door de relatief korte speelduur weet deze film constant te boeien, zonder ellenlange theorieën, plot twists waardoor je het verhaal verliest.

Absoluut een aanrader!

Een serie die makkelijk wegkijkt en buiten de aankleding nergens echt hoge ogen scoort. Ook dit derde deel. Wel te waarderen dat deze wat compacter wat betreft lengte is gehouden.

Redelijke film waarin de beroemde detective toch weer een moordzaak moet oplossen. Je weet inmiddels wat je kunt verwachten, en dit moordmysterie geeft dit dan ook precies. Sfeervol in beeld gebracht, maar wel een beetje jammer dat een film met Venetië als locatie zich grotendeels binnen afspeelt

Ik vond er geen bal aan, mooier kan ik het niet maken. Niet dat ik een kenner van Hercule Poirot films ben, maar de afgelopen jaren had ik wel de remakes van Murder on the Orient Express en Death on the Nile gezien. Van beide films niet onder de indruk, al was die laatste nog wel een kleine voldoende waard. Het verschil tussen die film en bijvoorbeeld deze Venice is de setting, die hier grauw en saai is, maar ook de cast spreekt me hier niet aan en het moordmysterie al helemaal niet. Het is allemaal wel sfeervol getoond, maar het is langdradig, niet boeiend en veel te serieus. Dit soort films kunnen wel enige humor gebruiken om het kijkbaar te houden. Verder meet ik dit soort whodunnit-films tegenwoordig aan de Knives Out meetlat (fantastische film!) en dan blijft er van de concurrentie vaak niet veel over.

Niet mee vermaakt dus.

2*

Tja na het mindere 2 deel, Death On The Nile en na het zien van de trailer van deze had ik zoiets van ik wil hem toch wel gaan zien. En hij viel net zoals velen hier zeggen flink af, Het verhaal vond ik goed, maar de uitwerking, cast en setting van alleen dat huis vond ik minder. Kenneth Branagh kon het maar beter bij Murder On The Orient Express laten, dat vond ik een waardige remake van het origineel. En qua kijken kun je beter de oude films gaan zien en nog beter David Suchet's versie van Poirot das pas hoe het moet

Meer van hetzelfde.

Hoewel Kenneth Branagh toch een andere weg in slaat. Ik ken het bronmateriaal niet, maar hij probeert dit derde deel toch wat meer een eigen smoel te geven. Dat is vooral merkbaar in de keuze om het verhaaltje wat spookachtig te maken, wat luguber hier en daar en met een klein horrorelementje zo nu en dan.

Dat gezegd zijnde; het blijft wel redelijk braaf allemaal. Hercule Poirot betekent whodunit. Dat is ook hier het geval, wat onvermijdelijk dezelfde film oplevert als deel 1 en 2. Spannend heeft Branagh dat gegeven nooit kunnen maken. Ook hier is het een beetje de kat uit de boom kijken, alle verdachtmakingen en verdachte bewegingen aanschouwen en dan wachten tot Poirot het licht opeens gezien heeft en we een scène krijgen waarin alles wordt uitgelegd. Ingenieus is het ook hier niet.

Maar goed. Echt slecht vind ik het dan ook weer niet. A Haunting in Venice doet iets minder plastic en fake aan dan z'n 2 voorgangers, waar meer CGI in zit. Dat de film zich veelal binnen in een donker huis afspeelt, helpt daar evenzeer aan mee. Venetië is een toffe locatie, al wordt daar niet veel mee gedaan - dat huis had overal kunnen staan.

2,5

Een wat minder plastic sfeertje ditmaal. Op zich best een plus, maar vond het wel een vrij slaperige film met een minder pakkend centraal mysterie. De personages zijn niet uitgewerkt genoeg voor een serieus drama, maar de film is dan weer te serieus om je echt te vermaken met bonte personages. De halfbakken horrorelementen zijn ook al niet geweldig, en hoewel de film er heel fraai uitziet is het me wel iets te uitsloverig gestileerd allemaal.

Een geweldige cast in een middelmatig moordmysterie.

De film ziet er stilistisch prachtig uit en het overmatige gebruik van Dutch angles en fish-eye lenzen stoorde me niet zo erg als ik dacht dat het zou doen.

Er hangt een geweldige sfeer, zij het met te veel onnodige jumpscares. Ik vond de stille hand op de schouder of het onverwachte geluid van de typemachine of telefoon niet erg, omdat die zonder muziek of snel gemonteerde beelden teerden. De keren dat er een papegaai of zeemeeuw opduikt met luide geluidseffecten deed me ineenkrimpen omdat ik dacht dat we daar allang overheen waren in de filmindustrie.

Het moordmysterie wordt leuk opgezet en heeft een goede griezelsfeee. Er lijkt echter niets meer te zijn dan verhoor na verhoor. Er ontbraken verrassingen of concrete aanwijzingen waardoor je actief kon meedenken. Ik weet dat dit typisch is voor Poirot, maar dit maakte de uiteindelijke onthulling nogal ingewikkeld en vergezocht. Dit had ik bij eerdere Brannagh-projecten niet.

Desalniettemin is de cast geweldig. Tina Fey en Brannagh schitteren als altijd. Michelle Yeoh is een schat en de rest van de cast levert goed werk. Ik dacht de hele tijd dat ik naar Gillian Anderson keek. Het bleek Kelly Reilly te zijn. DAT was pas een verrassing.

Ik heb een zwak voor dit soort films, dus alstublieft, meneer Brannagh, blijf ze maken. Maar dan net iets beter. Dank je wel.

3,5*

En verder met Poirot met deze The Haunting in Venice en daarmee film waar ik het bestaan nog niet van wist nog het bronmateriaal van ken. De vorige Branagh Poirot verfilmingen zijn niet super, en er markeert het nodig aan, toch vermaakte mij het voldoende om deze The Haunting in Venice een kans te geven en warempel dit is volgens mij toch wel de leukste van de drie.

Probleem met de vorige twee films in mijn ogen, Murder on the Nile in The Orient Express, betreft dat de klassiekers te goed zijn en onbenaderbaar in het moderne jasje dat door Branagh en zijn team poogt te creëren. Een probleem dat met deze film wegvalt aangezien er geen origineel is en er dus ook niets is om mee te vergelijken. En dan wordt het voor mij toch snel andere koek, en in mijn ogen geen verkeerde koek. Want het nostalgische beeld van het fraaie Venetië en Poirot in rustte is meteen een die er stijlvol uit ziet en met veel humor. En in die hoedanigheid vervolgt de film zich ook met een fraai tijdsbeeld en natuurlijk prachtige locaties. Neem bijvoorbeeld het huis en de plafonds van de prachtige slaapkamers met daarna de wissel naar bij nacht en ontij en donkere straatjes.

Maar The Haunting in Venice biedt meer. Een Poirot op de proef gesteld, een allegaartje aan gasten als aanwezigen, Halloween in combinatie met een medium en een huis die niet zuiver op de lever zou zijn, en vooral een sfeervol geheel betreffende donkere gangen, achterdocht, een sinistere zaak en een storm die buiten op de gevel beukt. Wat sluipt er daadwerkelijk in de schaduwen van dit pand en wie vermoordt er mensen? Visueel is het geheel erg sterk te noemen, de sfeer en muziek zijn ook prima, de cast doet het naar behoren en Kelly Reilly is altijd fijn voor het oog. Uiteraard is iedereen verdacht en bezit de film ook nog een paar pseudo momentjes en dat doet het voor mij dan ook prima rond een cynische Poirot. De moordenaar heb ik op een gegeven al halverwege duurt maar dat kan voor mij de pret niet drukken.

The Haunting in Venice is wat mij betreft dan ook een leuke en sfeervolle zit waar ik me geen moment bij verveeld heb. Ik ben benieuwd of Branagh verder gaat en dat hopelijk doet met films die nog geen verfilming hebben.

De aankleding en de sfeer zijn voor mij de pluspunten van deze film, Venetië en het palazzo zien er fraai uit. Mooie rustige kleuren. Het verhaal is wel geinig maar het is allemaal wat oubollig en nietszeggend. Denk dat ik deze gauw weer vergeten ben.

Elke Poirot film met Kenneth Branagh scoort net onvoldoende bij mij, zo ook deze film.

Deze Poirot film is vrijwel geheel gesitueerd in een donker huis. Dat is aan de ene kant sfeervol, maar oogt tegelijkertijd wat monotoom. Er is een beperkt aantal buitenscènes in Venetië, zodat het allemaal wat studio-achtig over komt.

De whodunnit wordt een beetje plichtmatig afgehandeld.

De cast is aardig maar het is verder geen film die een blijvende indruk achterlaat.

Opnieuw een Hercule Poirot moordfilm. Setting was niet zo sfeervol als de eerste twee films. Geen Oriënt Express of avontuurlijk Egypte. Crimescène is een oud weeshuis in Venetië met ditmaal een poging tot wat mysterieuze lichte-horror door een bezeten huis met geesten. En natuurlijk is het aan Hercule om aan te tonen of er nu wel of geen geesten aan het werk zijn. Dit plot laat ik aan de kijkers over en zal ik hier niet verklappen. Naast deze heeft hij ook nog eens een moord op te lossen. Weinig origineel tov. eerste twee maar hou wel van het genre whodunnit. En uiteraard de vertolking door Kenneth Branagh begint na drie films een vaste waarde te zijn. Visueel wat minder, maar dialogen zijn wel weer wat uitdagend om te volgen. Geboeid gekeken en voor ik het wist waren we al de grote ontknoping met nodige uitleg over wie wat en waarom… Voor mij mag er nog een vierde deel komen.

Kon me niet bekoren. Een rommelig scenario, een rommelige regie, een willekeurige cameravoering en een onnodig ingewikkeld verhaal. Terwijl Agatha Christie nu juist de meesteres van de helderheid en de eenvoud was. Ik kon m'n aandacht er niet bijhouden. Verder zat ik me te ergeren aan die rare snor die Kenneth Branagh had opgeplakt, want dat maakt je nog geen geloofwaardig personage. Natuurlijk ligt dat aan mij, maar ik heb niet begrepen wie het gedaan heeft en waarom. De plaatjes van Venetië waren prachtig.

1e film was leuk en sfeervol, 2e deel was al wat minder maar dit is echt de minste van de 3.

Nergens wordt het erg spannend en ineens wordt de moord ook opgelost.

Toch wel de minste van de serie films die gemaakt zijn, had al snel door wie de dader was.

En qua verhaal, niet echt iets bijzonders.

Alleen de omgeving waar het afspeelt is wel mooi gebracht.

2.5 **

Poirot ziet spoken

Deze was eigenlijk wel leuk. Heb verder niks met Poirot dus ook de tv serie nooit gezien. Paar oudere films met Peter Ustinov wel ok. Heb dus ook niks tegen de nieuwe Poirot uit de laatste films. Ga wel de serie met Suchet nu wel eens kijken.

Super mooie plaatjes van de oude stad, en een nogal saai en langdradig gedoetje van Branagh naar een oud en bestoft verhaal van Agatha Christie. De whodunnit is een apart genre, wat wellicht gewoon achterhaald is, doet denken aan oude dames die graag punniken, en misschien eigenlijk gewoon niet zo goed past bij een medium als film.

In de whodunnits die ik de afgelopen paar jaar tegen wil en dank heb gezien is het wel een van de minst onplezierige, dat moet gezegd. Branagh zelf speelt zijn rol prima, en daarnaast vond ik vooral de aanwezigheid van Camille Cottin geslaagd. En Kelly Reilly - waar kennen we haar ook alweer van.

niet slecht deze film

Niet goed deze film. Venetië als decor maakt het nog wat sfeervol maar detective Poirot is hier een echt saaie vent en het hele moordonderzoek kon me ook niet echt meeslepen. Branagh bakt er niks van. De echte Poirot films blijven voor mij die met Peter Ustinov. Wie hier een hoog cijfer voor over heeft moet die maar dringend eens bekijken. Ik voeg mij dan ook bij de meerderheid : matigheid rules.

Poe alweer een zwakke aflevering van Detective Hercule Poirot. Settling is mooi maar de verhaalstructuur werkt op ten duur erg vervelend. Het laatste half uur al helemaal. Jammer want het is een prachtige plaats om te filmen.

Film 2,5

Beeld 4.0

Geluid 4,5

Na de twee voorgaande films had ik best hoge verwachtingen. Achteraf was dat niet nodig, het vorige deel (Death on the neil) gaf ik ook maar een 5/10. Het viel me erg tegen deze film. De ontzettend mooie lacatie komt alleen aan het begin aan bod en daarna zitten we in een donkere ruimte. Ik heb een goed tv scherm, maar ik denk dat mensen met een minder scherm ERG weinig zien. Er gebeurde best weinig, weinig actie en amper humor. Wat in het eerste deel sowieso wel zat. Traag en ouderwets voelde het.

Spookachtige whodunit. Niks hoogstaands, wel vermakelijk. Prima!

Met A Haunting in Venice bereikt Kenneth Branagh’s Hercule Poirot-reeks zonder twijfel zijn hoogtepunt. Waar Murder on the Orient Express vooral klassiek aanvoelde en Death on the Nile visueel groots was maar wat vlak bleef qua spanning, gooit deze derde film het over een andere boeg — en met succes.

De film ademt sfeer. Het naoorlogse Venetië vormt een prachtige, dreigende achtergrond voor een mysterie dat meer richting horror schuift dan zijn voorgangers. Het spookhuisgevoel is continu aanwezig, zonder goedkoop te worden. Dat is knap, want Branagh weet de balans tussen mysterie, psychologische spanning en een subtiele dosis humor perfect te houden.

Het acteerwerk is ijzersterk. Branagh zelf zit volledig in zijn rol als de getroebleerde Poirot, maar ook de bijrollen zijn uitstekend gecast. De onderlinge chemie werkt, en de spanning wordt langzaam maar gestaag opgebouwd — zonder te vervallen in voorspelbare jumpscares.

Wat deze film vooral zo goed maakt, is de toon. De wisselwerking tussen lichte ironie en oprechte dreiging maakt het verhaal zowel onderhoudend als meeslepend. Hier is een Poirot die twijfelt, die geraakt wordt, en dat geeft de film extra gelaagdheid.

Kortom: A Haunting in Venice is niet alleen een uitstekende whodunit, maar ook een verrassend spannende film die het detectivegenre een frisse impuls geeft. Geen noemenswaardige problemen of minpunten — deze film klopt van begin tot eind. Laten we hopen dat Kenneth Branagh doorgaat, want deze versie van Hercule Poirot smaakt naar meer.

Mooi aangekleed vehikel met de spanningsboog van een kartonnen rietje.

Mja, na het plezier dat ik had beleefd aan Branaghs twee vorige uitstapjes als Hercule Poirot zat ik hélemaal klaar voor een lekker ontspannen filmavondje, maar hoewel de plot spannend en intrigerend genoeg was kwam ik toch van een redelijk koude Halloween thuis. En dat had puur met de vorm te maken, want de schurende montage, duistere opnames, vervreemdende camerahoeken en onduidelijke introducties van personages maakten dat ik nooit "in" de film kon komen, en dat dan niet omdat ik gedesoriënteerd raakte à la een psychedelische maar interessante David Lynch-ervaring, maar puur en alleen omdat ik de hele tijd het gevoel had dat ik achter de feiten aanliep omdat ik gewoon niet kon volgen wat er gebeurde, alsof ik me bevond in een koortsdroom waarin ik niet precies kon zien wat zich voor mijn ogen afspeelde. Heel vreemd, en ik heb dat nog maar zelden meegemaakt, maar het was net alsof Branagh en zijn crew er een eer in stelden om een toch al gecompliceerd plot zo onduidelijk mogelijk over het voetlicht te brengen. Geheel van kwaliteit gespeend is de film natuurlijk niet (zo vond ik Branagh en Tina Fey een mooi stel met hun kibbelende dialogen en rappe one-liners), maar het pure kijkplezier bleef vanwege die wazige vormgeving toch uit.

In 2017 stortte Kenneth Branagh zich als regisseur en als acteur op een nieuwe verfilming van Murder on the Orient Express (2017). Zijn adaptie van de roman van Agatha Christie waarin detective Hercule Poirot figureert, werd een commercieel succes. Geen wonder dus dat snel daarna een nieuwe film volgde met de Belgische detective. Dat werd Death on the Nile (2022). In tegenstelling tot de eerdere film was Death on the Nile geen commercieel succes. Een ontnuchterend feit dat de kans op nog een film van Branagh met Hercule Poirot erg klein maakte. Toen was er toch opeens A Haunting in Venice. Met Hercule Poirot en gebaseerd op Hallowe’en Party, een wat onbekendere roman van Agatha Christie.

In de film is nog weinig te herkennen uit het werk van Christie. Behalve dat er een moord wordt gepleegd en Hercule Poirot de zaak moet oplossen, schijnt de roman verder onherkenbaar te zijn in de film. Dat geldt zelfs voor de ontrafeling van het moordmysterie. De zaak die Poirot moet oplossen begint met een séance. Niet echt iets dat je bij Christie verwacht. Ze is een schrijfster die zich met aardse zaken bezighoudt. Toch heeft ze ooit een verhaal geschreven getiteld The Last Seance waarin zoals de titel al aangeeft een séance voorkomt. Dat fragment is in het verhaal van A Haunting in Venice gekopieerd, levert een goede duistere scène in de film op en geeft nog eens aan hoezeer het verhaal in de film een samenraapsel is van veel creatieve input.

De film draagt het horrorlabel. Dat is niet onterecht. De scène met de séance is zeker horrorwaardig. Duister, dynamisch en spannend. Ook op andere plekken in de film laat Branagh zien dat hij talent heeft voor het creëren van een prettige duistere sfeer. In het huis waar het moordmysterie zich afspeelt wemelt het van onverklaarbare gebeurtenissen. De camera strooit daarbovenop nog wat met eigenzinnige perspectieven die desoriënterend werken en die de onheilspellende sfeer nog eens verstevigen. Het huis ontwikkelt zich tot een waar spookhuis. Schitterend huis trouwens. Het prototype van een spookhuis. Het is oud, heeft talloze onverlichte hoekjes, krakende trappen, piepende deuren, onverklaarbare geluiden en schaarse verlichting.

Het is niet alleen horror dat de klok slaat. In de eerste plaats is het toch de misdaad die voorop staat. Hercule Poirot die onderzoekt, ondervraagt en de kijker van materiaal voorziet om mee te puzzelen naar de identiteit van de dader. Niet alles daaraan is even interessant. De verhoorscènes zijn niet heel boeiend en veroorzaken bovendien stagnatie in het verhaal waar de spanningsboog onder te lijden heeft. Tenslotte nog de vermelding dat Kenneth Branagh een fijne Poirot neerzet en dat de film door de bank genomen een leuke en over het algemeen spannende mix laat zien van horror en misdaad.

Deze een paar weken geleden, toen het werd uitgezonden, bekeken.

Ik ben geen fan van Branagh, maar ik moet toegeven dat hij in deze film niet zo vreselijk arrogant en ijdel over kwam als gewoonlijk en ik vond hem hier en daar zelfs sympathiek ogen.

De film zelf was eindelijk ook eens een keer niet een bekend verhaal voor de zoveelste keer verfilmd, maar een voor mij nog onbekend boek van Christie, al schijnt er niet veel van het originele bronmateriaal te zijn over gebleven, behalve de setting en de locatie.

Desalniettemin vond ik het verfrissend een "nieuw" verhaal te bekijken en het kon mij behoorlijk boeien, met redelijk wat mysterie, dreiging en zelfs een ietwat ouderwetse spookachtige sfeer. Erg leuk gedaan, al blijft het wat zonde dat je van de hele locatie van Venetië nauwelijks wat merkte en in beeld zag en had je in de eerste twee films nog behoorlijk wat A-list acteurs, nu was het toch wel voornamelijk van een mindere categorie, de enige die daar wél voor in aanmerking kwam, Yeoh, verdween al snel uit het verhaal.

De setting, een oud huis, zorgde er voor dat de film ook stukken minder glamoureus en groots over kwam, dan zijn twee voorgangers, het had meer weg nu van een verfilmd toneelstuk, wat overigens ook boeiend kan zijn.

Bij een whodunnit als deze moet je er altijd van uit gaan dat de dader, degene is van wie je het het minst verwacht, maar ik had natuurlijk weer niets door en zat vol verbijstering naar de finale te kijken.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.