Meningen

Merkwaardige film, in de positieve zin van het woord. Saltburn laat zich denk ik het beste omschrijven als een wispelturige The Talented Mr. Ripley waarbij absurditeit de boventoon voert. Er zitten dan ook wat lugubere scenes in die de wenkbrauwen behoorlijk doen fronzen. Op dit soort momenten is de sublieme Barry Keoghan op zijn best. Saltburn is een beetje vreemd, maar wel lekker.

3,5 * Ongemakkelijke satire

Aardige poging om de uitgemolken horror franchise van elan te voorzien. Met de terugkeer van John Kramer, lugubere traps en hectoliters bloed zit het qua fan service wel goed. Alleen alles wel met een nogal lange aanloop en een bijzonder onbevredigend einde. Beter dan de meeste voorgangers heb ik me laten vertellen - maar dat zegt denk ik meer over die delen dan over X.

3,0 * Nog steeds tikkeltje afgezaagd

Paar dagen geleden het genoegen gehad deze klassieker in KINO op het witte doek te mogen aanschouwen. Scarface is een nagenoeg perfecte smeltkroes van humor, drama en bovenal geweld in een onvervalste foute 80's vibe. Vooral Al Pacino's over-the-top vertolking van de roekeloze gangsterhork Tony Montana bezorgt dit werk een welverdiend plekje binnen de canon van (misdaad)films. Tijdloos.

Ik wist al dat dit niet mijn kopje thee was, maar ik laat me graag verrassen. Maar goede genade: een tomatenplant zien groeien is nog enerverender dan deze film. Denk dat dit de eerste keer is dat ik eieren voor mijn geld koos en een bioscoopzaal voortijdig verlaten heb. Gegokt en verloren, hopelijk beleven andere bezoekers er meer plezier aan.

Geen stem

Secret Life of Walter Mitty was tot kort geleden een groot geheim voor mij, maar wat een verborgen pareltje is dit zeg. De film is op het eerste gezicht een simpel verhaal over een doorsnee persoon. Het mondt echter al snel uit in een delicaat avontuur waarin realiteit en fantasie op speelse wijze elkaar afwisselen. De omgevingen, de vibe, de muziek... het valt allemaal op zijn plek voor deze feel good movie met een warme boodschap.

4,0 * Genieten van het moment

Deze film in een paar woorden? Opgeruimd staat netjes.

No nonsens martial arts actiefilm uit Indonesië. Een SWAT-team raust met geweren, messen, stokken, vuisten, enzovoorts een appartementencomplex vol criminelen leeg. Hoe het verhaal stand houdt doet er ook eigenlijk niet aan toe. Gewoon lekker verstand op nul zetten en kijken hoe de criminelen bij bosjes vallen.

3,5 *

Mooie avonturenfilm met prachtige beelden van Tibet. Heinrich Harrers grootste uitdaging is niet zozeer de hoogste bergtoppen bedwingen, maar over zijn nogal opgeblazen ego heen te stappen. Het past allemaal perfect in de leer die het boeddhisme vertegenwoordigt. Beetje jammer alleen van Brad Pitts belabberde Oostenrijkse accent.

4,0 * Meditatief

De regisseur gooit voor deze film al haar creatieve ideeën in de blender. Wat krijg je dan? Inderdaad: pulp. Maar zelfs als dom popcornvermaak is het niet te doen. Chloë Grace Moretz doet d’r best, maar los van dat is de aftiteling het enige hoogtepunt in die 90 minuten.

1,0 * Creatieve puinhoop

Tja, Shrek − dat is weer even geleden zeg. Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de laagdrempelige humor voor jong en oud. Ik heb me er best mee vermaakt, maar ben 'm daarentegen ook alweer bijzonder snel vergeten. Gewoon een prima tussendoortje.

3,0 *

Shrek 2 weet het succes van zijn voorganger prima voort te zetten. Dankzij nieuwe, grappige bijpersonages en de nodige sprookjesverwijzingen voelt het vervolg frisser aan. De politiek-incorrecte grapjes zijn daarnaast een mooie bijkomstigheid — die zouden anno 2025 namelijk niet ongezien langs de humorpolitie komen. Al met al een geslaagde uitbreiding van het Shrek-universum.

Meer Shrek, meer pret

★ ★ ★ ½

Sideways is een wat smaakloze roadmoviefilm die duidelijk wat peper en zout kan gebruiken. Op audiovisueel vlak is het ronduit flets, waardoor de film het zodoende van het verhaal en karakters moet hebben. Die zijn echter alles behalve memorabel te noemen. Het kabbelt allemaal voort, met af en toe ruimte voor een bescheiden glimlach.

2,5 * Doorsnee slobberwijntje

Een ware ode aan de graphic novel. Het gritty Sin City laat alle elementen van neo-noir op uitmuntende wijze tot leven komen. Met zijn rauwe personages acterend in een goddeloze stad vol zonden doet de film zijn naam absoluut eer aan. Toch is het vooral de fraaie art style - zwart-wit, bij wijlen aangedikt met een opvallende kleur - die de show steelt. Vol expliciet geweld en erotiek is Sin City de perfecte moderne projectering van Sodom en Gomorra. Er is uiteindelijk maar één ultieme zonde: hier niet in volle tuigen van kunnen genieten.

5,0 * Wonderschone verdorvenheid

Deze film in een paar woorden? Bij vlagen sinister.

Misdaadjournalist Ellison (Ethan Hawke) verhuist met zijn gezin naar een huis waar een familiemoord heeft plaatsgevonden, dus dat is natuurlijk vragen om problemen. Met name de lugubere 8mm-filmpjes tussendoor zorgen voor de nodige zweethandjes en hartslagverhoging tijdens het kijken. Helaas is de plotwending wat clichématig, waardoor de film naar het einde tot ietwat inkakt. Al met al een prima horror.

3,5 *

In veel lijstjes prijkt Sinners als een van de beste films van 2025 tot dusver. Deze gewaagde “vampierhorrorblues” weet lange tijd de juiste snaar te raken, maar valt uiteindelijk toch uit de toon.

Om te beginnen ziet Sinners er waanzinnig goed uit. De hoge resolutie en het brede filmformaat zorgen voor gedetailleerde beelden met indrukwekkende diepte. Met een doordacht contrast tussen licht en donker wordt elke scène bijna schilderachtig in beeld gebracht. Tja, had ik deze film maar op het witte doek gezien.

Naast zijn goede looks moet Sinners het ook van ambiance hebben. Blues en vampieren versterken de gespannen sfeer in het door segregatie verdeelde Mississippi van de jaren dertig. Het absolute hoogtepunt is de one shot in een juke joint, waarin heden, verleden en toekomst van culturele zielsbeleving op originele wijze vervlochten raken. Er broeit duidelijk iets.

Mijn probleem met deze film is dat het behoorlijk ontspoort. Na een zorgvuldig opgebouwde aanloop krijg je een slap aftreksel van From Dusk Till Dawn. De zogenaamd verklarende mid-credits zorgen daarnaast voor alleen maar meer verwarring. Regisseur Ryan Coogler slaat daarmee een houten staak in zijn eigen creatie.

Sinners is een originele genremix boordevol diepere symboliek. Maar wel een met duidelijk een ingrediënt te veel die het geheel een bittere nasmaak geeft. Zonde.

3,0 * Van winner tot sinner

[Horrorfilm Challenge 2025]

Vreemde eend in de bijt binnen het Western-genre. Aan de sterke cast, enerverende setting en heftige shootouts ligt het in ieder geval niet. Toch schiet de regisseur hier en daar uit de bocht door met verschillende invalshoeken te experimenteren en het een ietwat onsamenhangend geheel wordt. Kakt ook hier en daar in, waardoor het gevoel van 'hier zat meer in' overheerst.

Goudzoeker sloopt nazi's. Met een flinterdun verhaal en expliciet geweld komt Sisu dan ook direct ter zake. Los van de setting is de film verre van origineel, maar waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Sisu is als die kleffe Febo-cheeseburger midden in de nacht: soms wil je zonder al te hoge eisen iets in je mondje schuiven om de honger te stillen. In dat geval smaakt deze over de top actiefilm best ok.

3,0 * Finse Rambo

Behoorlijk sobere film over de onfortuinlijke Liam, die door ouderlijke verwaarlozing noodgedwongen in een jeugdinstelling verblijft. Samen met enkele verklarende flashbacks levert dat bij wijlen (op zijn zachtst gezegd) onprettige situaties op. De rauwe realiteit wordt op het einde ietwat verdrongen door absurditeit, maar daardoor galmt de onderliggende boodschap van Skunk juist flink na.

3,5 * Zachte heelmeesters maken stinkende wonden

Deze film in een paar woorden? Op de goede weg terug.

Na het misbaksel Quantum of Solace overtuigt Skyfall gelukkig wel. Sinds lange tijd zit de filmreeks namelijk weer boordevol ingrediënten om tot een volwaardige James Bond uit te groeien. Een sterke openingsscène, humoristische oneliners, de comeback van Q, een overtuigende slechterik: eigenlijk zo'n beetje alles wat het karakteristieke Bond-sfeertje zo kenmerkt is aanwezig. Enige punt van kritiek is het Home Alone meets McGyver einde. Hoe dan ook, hopen dat de volgende films deze ontwikkeling blijven voortzetten.

3,5 *

Het verhaal in Small Things Like These sleept zich tergend langzaam voort. De film werpt interessante vragen op, maar geeft te weinig antwoorden. En net op het moment dat het boeiend dreigt te worden, volgen een paar regels uitleg en start de aftiteling. Tja. Ondanks het sterke acteerwerk van onder anderen Cillian Murphy en Emily Watson blijft het geheel saai en onbevredigend.

2,0 * Kleine teleurstelling

Psychiater wordt zelf patient. De naargeestige grimassen van het bovennatuurlijke verschijnsel zetten uitstekend de toon, maar met dat potentieel wordt veel te weinig gedaan. Smile vervalt namelijk in clichés, waardoor de vloek van middelmatigheid onvermijdbaar is.

3,0* Gruwelen als een boer met kiespijn

Sorry We Missed You laat redelijk overtuigend loonslavernij in de praktijk zien. Beide kostwinners van het Britse gezin kunnen maar amper de eindjes aan elkaar knopen en hebben evenmin tijd voor hun kinderen. Als film gebeurt er alleen te weinig om het echt boeiend te houden. Ook het middelmatig tot slechte acteerwerk helpt dan niet mee. Kortom: sorry, je mist niks.

Veel buzz rondom deze film, maar helemaal begrijpen doe ik het niet. Die 99% Audience Score op Rotten Tomatoes zal ongetwijfeld door conservatief Amerika geupvote zijn, die lekker gaan op christelijke deugdzaamheid en het gezin als hoeksteen van de samenleving. Er is verder weinig aan te merken op Sound of Freedom, maar het laat in zijn geheel nergens een opvallend ander geluid horen. Degelijke thriller: nothing more, nothing less.

Toch wel bijzondere film over een eenzame astronaut. Jakub Procházka is miljoenen kilometers ver weg van huis op een baanbrekende missie, maar door eenzaamheid belandt hij in een existentiële crisis. Spaceman resulteert in een hallucinante therapiesessie, waarin een bijzonder sterk acterende Adam Sandler de grens tussen waan en realiteit steeds meer verliest. Helaas mist het plot wel de nodige diepgang en loert gezapigheid op de loer. Maar dat wordt op fraaie wijze gecompenseerd door de hypnotische soundtrack en visuals.

3,5 * Zwierige treurnis

Een uitgeblust stel ontmoet op vakantie de perfecte vrienden, maar niets is minder waar. Wat volgt is een reünie vol ongemakkelijke sociale situaties met in ieder geval een onvergetelijke climax. De regisseur vliegt qua soundtrack en karakters hier en daar wel wat uit de bocht, maar dat geeft deze film gek genoeg ook wat smoel.

3,5 * Ongemakkelijke horrorvakantie

Met een 8,2 op IMDB als trigger ben ik ondanks mijn MCU-vermoeidheid over mijn scepsis gestapt. Ik kan me goed voorstellen dat de liefhebbers laaiend enthousiast worden van alle fanservice in No Way Home. Met talloze referenties naar (voor mij grotendeels onbekende) andere verhaallijnen en personages is het voor mij vooral schakelen. Dat mag door de prettige balans tussen actie, humor en drama de pret echter niet drukken. De film kijkt namelijk even soepel weg als dat Spider-Man door de wolkenkrabbers webslingert.

3,5 * Spidey's Greatest Hits

In The Square fileert Ruben Östlund op geraffineerde wijze de pretentieuze kunstwereld. Maar wanneer je uitzoomt, zit de film eigenlijk vol met absurdistische kritiek op de Westerse samenleving. Dat zit bijvoorbeeld verpakt in een intense chimpansee-sketch met een grandioze Terry Notary - een van de meest onvergetelijke scenes die ik in tijden ervaren heb. Al die losstaande zijverhalen gaan The Square jammergenoeg ietwat tegen zitten. Het is allemaal iets te langdradig; het punt is gemaakt. Zonde, want zo loop je het risico de kijker het vierkante gat te wijzen.

3,5 * Oncomfortabele satire

Mijn verwachtingen waren al niet bijster hoog, maar The Rise of Skywalker is precies waar ik voor vreesde: een teleurstellend slotstuk van een teleurstellende drieluik. De spectaculaire actiescènes en sfeervolle werelden maskeren het rommelige verhaal ondergedompeld in een zoetsappig Disneysausje. Ook de fan service is simpelweg teveel van het goede (zeg maar gerust: geForceerd). Kortom: fraaie beelden, hol verhaal.

"Ik ben niet boos, maar teleurgesteld." Dit soort pseudopsychologische uitlatingen zitten normaal gesproken in mijn allergie, maar dekt stiekem toch wel de lading.

Met sfeervolle omgevingen, spectaculaire actiescènes, luchtige humor en de nodige frisse nieuwe gezichten zette The Force Awakens met verve de toon voor een nieuwe trilogie. Ok vooruit: verhaaltechnisch werd er braaf binnen de lijntjes gekleurd, maar dat kan ik prima onder de Jedi-mantel der liefde bedekken. De talloze slordigheidjes in The Last Jedi echter niet.

Gebrek aan uitdieping personages. Geforceerde inclusiviteit. Plot holes zo groot als zwarte gaten. En wat ben ik in Episode VIII qua verhaal nu eigenlijk wijzer geworden? Ik voel me als trouwe kijker in deze 'filler' dan ook een beetje in het ootje genomen. Disney bevestigt wat mij betreft zijn imago als notoire uitmelker.

Dat betekent overigens niet dat deze film ondermaats is. Wanneer ik mijn zwarte (3D-)bril afzet, zie ik nog genoeg positieve aspecten. Op het vlak van actie en humor zit het absoluut snor. Met het verstand op nul en een bak popcorn op schoot word je als vanouds in het Star Wars-universum opgezogen. Star Wars blijft wat mij betreft heer en meester op het gebied van space battles.

In Episode IX staat J.J. Abrams weer aan het roer, die hopelijk de toon van The Force Awakans voortzet en de tekortkomingen van The Last Jedi doet vergeten.

Toch wel een lekkere Verhoeven-film, die mede dankzij de uitstekende CGI de tand des tijds prima doorstaat. Starship Troopers is in eerste instantie de zoveelste SF-actiefilm met een flinterdun script, over de top actie en campy humor - ideaal voor vegetatief popcornvertier. Maar onder die laag van kitsch zit de nodige satirische maatschappijkritiek waarin de Amerikaanse oorlogsverheerlijking flink op de hak wordt genomen. Gewiekste antipropaganda verpakt in hersenloze actie dus. Paul Verhoeven slaat daarmee twee Hopper Bugs in één klap.

4,0 * Triple-A B-film

The Stranger is gebaseerd op een waargebeurde moordzaak, maar volgt niet de gebaande paden van true crime-verhalen zoals zovelen. Het is namelijk een broeierige slowburner waarin je als kijker subtiele hoeveelheden informatie krijgt die zich meer focussen op de kwelling van de ziel dan de moord zelf. Dat wordt uitstekend tot uiting gebracht door acteur Joel Edgerton en vooral Sean Harris - in de film getergde einzelgängers met een broos masker voor de buitenwereld. De algehele sfeer is soms een tikkeltje te grimmig en 'arthouse', maar zet daardoor wel sterk een duistere toon.

4,0 * Wees geen vreemde