Meningen

Deze film in een paar woorden? Hersenloos vermaak.

De voormalige president van Amerika die met een hakbijl vampieren in mootjes hakt. Tja, van zo'n verhaal moet je natuurlijk niet al teveel verwachtingen hebben. Lukt het je als kijker het verstand op nul te zetten, dan weet de film mede door de visuele actiescènes en grappige twist op de Amerikaanse geschiedenis staande te houden. Maar meer zit er helaas niet in.

Een krappe 3 *

Aan de fraaie visual effects ligt het in ieder geval niet. Ook de prettig dommelige soundtrack valt niets te verwijten. Het mankement is het verhaal vol plot holes en quasi-existentieel gemijmer. Ad Astra is een film met sterren over sterren, maar glinstert niet.

Nu ben ik als amorele consument niet zo'n kapitalisme-criticus, maar is dit niet 2 uur ongegeneerde eigenpijperij van Nike? Met quasi-inspirerende bedrijfsbeginselen en flexen met succescijfers lopen ze daar behoorlijk naast hun Air Jordans. En de gehele 80's vibe als stemmingmaker komt ook geforceerd over op me. Uiteindelijk weten de sympathieke personages en luchtigheid de algehele air te overstemmen. Maar verder is deze ophemeling van een sportschoen niet aan mij besteed.

2,5 * Door hoge eigendunk geen slamdunk

Het is doodzonde hoe Ridley Scott na Prometheus wederom een halfbakken origin story aflevert. Visueel ziet het er allemaal gelikt uit, daar ligt het niet aan. Maar in tegenstelling tot het originele meesterwerk bestaat de crew nu vooral uit nietszeggende leeghoofden die als makke lammetjes naar de Xenomorph-slachtbank kuieren. Daarnaast slaagt de regisseur er maar mondjesmaat in de existentiële vraagstukken van plausible antwoorden te voorzien. Stop er maar mee, Ridley - het is mooi geweest.

2,5 * De minste in de reeks

Goh, alwéér een Alien-film? Na Prometheus en Alien: Covenant vond ik het eigenlijk wel mooi geweest. Regisseur Fede Álvarez denkt daar echter duidelijk anders over en haalt de franchise abrupt uit zijn cryoslaap.

Visueel ziet het allemaal er verdomd gelikt uit. De Xenomorphs zijn grotendeels tot leven gebracht met mechanische poppen en acteurs in pakken, terwijl de actierijke scènes subtiel zijn opgepoetst met digitale effecten. Ondersteunende in plaats van overdadige CGI – zo kan het dus ook.

Ook de canon is met opvallend veel zorg behandeld. Direct bij de eerste retrofuturistische bliepjes en lichtjes aan boord van de USCSS Romulus druipt de vertrouwde Alien-sfeer er vanaf. Met onder meer de Pulse Rifle, android Rook en de welbekende bitch-quote zit de film boordevol knipogen naar zowel de eerdere films als de game(s). Álvarez heeft zijn huiswerk wat dat betreft keurig gedaan.

Maar juist dat respect voor de franchise is tegelijkertijd ook zijn valkuil. Romulus doet heel veel dingen goed, maar weet nergens echt te verrassen. Het evenaart niet de beklemmende spanning van Alien, de satirische onderlaag van Aliens, of de existentiële thematiek van Prometheus. Het lijkt erop dat de Uruguayaanse regisseur net iets teveel aan het handje van ome Ridley meeloopt, waardoor een duidelijke eigen stempel ontbreekt.

Alien: Romulus knoopt de elementen van de eerste twee delen vaardig aan elkaar. Met de overvloed aan referenties kun je het gerust een soort greatest hits-compilatie noemen. Daar kom je één keer prima mee weg. Maar voor een écht waardige toevoeging aan de reeks moet er straks bij een vervolg – net als in Aliens destijds – toch wat meer buiten de lijntjes gekleurd worden.

3,5 * Facehugged door nostalgie

[Horrorfilm Challenge 2025]

Bij het horen van de 80’s hit Hip To Be Square kan ik niet anders dan meteen aan American Psycho denken. Terwijl de catchy muziek door de speakers galmt, spatten in mijn gedachten de bloedspetters minstens zo uitbundig in het rond. Het nummer geeft me meteen zin om de film nog eens te herzien.

Het verhaal staat boordevol maatschappijkritiek. Gladde yuppen concurreren om het duurste maatpak of de moeilijkst te bemachtigen reservering in volgeboekte restaurants. De drang naar status, materialisme en consumentisme voelt hopeloos leeg aan. De oppervlakkige tijdgeest zelf is misschien wel de grootste horror in deze film.

Hoofdpersoon Patrick Bateman belichaamt dat tijdsbeeld volledig. Overdag is hij een ijdele Wall Street-bankier, geobsedeerd door fitness, gezichtsmaskers en luxemerken. ’s Nachts verandert hij in een sadistische narcist die uit verveling of jaloezie mensen vermoordt. Christian Bale zet Bateman briljant neer en geeft zijn visitekaartje met ongeëvenaarde flair af.

De film combineert satire en horror, maar overdrijft dat soms. Als gevolg daarvan wordt American Psycho bijna een parodie op zichzelf. Bovendien zijn vrijwel alle personages tot het irritante af extreem unlikeable. De film blijft interessant om te analyseren, maar is zeker niet altijd een fijne kijkervaring.

Naast de iconische bijlscene zit American Psycho vol heerlijk zwartgallige momenten. Ik was alleen vergeten dat het overheersende cynisme tussen die scènes door de film soms ook ongemakkelijk is. Fragmentarisch indrukwekkend, al ontbreekt soms de samenhang.

3,0 * Glamour en nihilisme

[Horror Challenge 2025]

Amores Perros is een alleraardigste mozaïekfilm over een straatboefje, topmodel en zwerver. In tegenstelling tot het enerverende eerste gedeelte is het middenstuk echter saai, langdradig en voegt het bovendien niks toe. Het slotstuk met een sterk acterende Emilio Echevarría schudt je weer wakker, maar toch mis ik een solide verweving van alle plotlijntjes. Er had simpelweg een stuk meer ingezeten en dat is ergens jammer.

3,0 * Blaffende honden bijten niet

Deze film in een paar woorden? Revenge is bitter sweet!

Dat Koreanen prima actiefilms kunnen maken, wordt met I Saw the Devil onderstreept. Een van de betere harde wraakfilms van afgelopen jaren. Aan ziekelijk geweld en spanning overigens geen gebrek, dus niet bepaald een geschikte romantische film voor een eerste date. Aanrader!

4 *

Apocalypse Now is veertig jaar later nog steeds een imposant portret over de waanzin van oorlog. Hoe dieper kapitein Willard en zijn crew met een bootje de Vietnamese/Cambodjaanse rivieren afstruinen, hoe hallucinanter de geheime missie op zoek naar de doorgedraaide kolonel Kurtz wordt. Voor de Final Cut heeft Francis Coppola's meesterwerk een audiovisuele restauratie gekregen wat deze surrealistische trip alleen maar versterkt. Mijn advies: watch with extreme prejudice...

Dertien in een dozijn op zo'n beetje elk aspect. Toegegeven: er zitten een paar spectaculaire onderwatershots in met CGI van de bovenste plank. Maar die visuele weelderigheid verdrinkt uiteindelijk in regisseur James Wan's overdaad een memorabele superheldenfilm neer te zetten. Uiteindelijk blijft alleen de beeldschone Amber Heard als prinses Ariël lookalike hangen.

Cinematografie kun je met een gerust hart aan regisseur Denis Villeneuve overlaten. Hoewel een tikkeltje traag weet Arrival van begin tot eind dankzij de meeslepende soundtrack en subtiele shots een beklemmende sfeer aan te houden. Verder een intelligent en ontroerend verhaal die eindelijk eens afwijkt van de gebruikelijke alien invasie narratieven. Ook sterke rol van Amy Adams overigens.

Wie stiekem hoopt op 'eerst schieten dan praten' komt in deze western bedrogen uit. In deze slow burner neemt Andrew Dominik namelijk uitgebreid de tijd om Jesse James en Robert Ford vooral als mensen met gebreken neer te zetten. Tikkeltje traag, maar dat wordt prima gecompenseerd door sterk acteerwerk, fraaie beelden en sfeervolle muziek.

Door de toneelachtige decors, verfijnde humor en knusse cast kijkt Astroid City lekker weg. Qua verhaal - een tikkeltje pretentieus - valt er echter geen touw aan vast te knopen. Al met al een typische Wes Anderson-film, maar echt inslaan als een asteroïde doet het niet.

3,0 * Ingewikkeld simpel

Deze film in één woord? Overschat.

Een avondje Avatar voelt aan als een mislukte blind date. Huh? Voorbeeldje dan. Bij ontmoeting in het restaurant sta je perplex van de schoonheid van je date. Wat een topavond wordt dit denk je bij jezelf. Bij het voorgerecht kom je er echter achter dat de persoon ongelooflijk oppervlakkig blijkt te zijn. Zelfs zó oppervlakkig dat de rest van de avond een geforceerde zit wordt. Voor mij is Avatar niet meer dan een gereanimeerde versie van Pocahontas in een 3D-jasje.

2 *