Meningen

Inmiddels voor de derde/vierde keer gezien en het blijft gewoon een lekkere heistfilm. Het verhaal is so so en ontkomt niet aan de nodige hiaten. Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de sterrencast die er duidelijk zin in heeft. Sfeervolle, luchtige en humoristische misdaadfilm die nog steeds 2 uur van mijn vrije tijd mag beroven.

4,0 * Sexy heistfilm

De laatste pak ‘m weg tien jaar is een duidelijke trend zichtbaar richting genre blender horrorfilms. Met de mix van bovennatuurlijke, psychologische en mysterieuze horror doet Oddity zijn titel alle eer aan. Een van de grootste troeven van de film is de onheilspellende sfeer, die vlak voor de eindstreep helaas flink struikelt.

Hoewel Oddity niet strikt een spookhuisfilm is, drukt het afgelegen huis zwaar op de beklemmende ambiance. Met zijn sobere inrichting, koude licht en talloze donkere hoekjes is het een plek waar je instinctief niet wilt zijn. De lugubere mannequin zwijgend aan tafel staat ook garant voor koude rillingen.

Ook de audiovisuele presentatie versterkt die spanning. Regisseur Damian McCarthy brengt alles zó in beeld dat er voortdurend een gevoel van dreiging hangt. De krakende vloeren, de fluisterende stemmen en zelfs de stiltes dragen subtiel maar effectief bij aan de ongemakkelijke sfeer. Less is duidelijk more.

Maar waarom dan ‘maar’ een zesje? Het einde is voor mij een teleurstelling. Wanneer de houten pop tot leven komt, slaat de zorgvuldig opgebouwde spanning om in iets bijna komisch. En de melige verwijzing naar de piccolo-geest haalt al helemaal de angel uit de spanning. Wat begon als een ingenieus spookverhaal eindigt als een onbedoelde klucht.

Oddity verkiest uiteindelijk sfeer boven spektakel. Als slowburner stelt de film je geduld soms op de proef, maar een paar perfect getimede jumpscares schudden je weer bruut wakker. Jammer alleen dat het matige slot de opgebouwde spanning deels teniet doet.

3,0 * Sterk van sfeer, zwak van slot

[Horror Challenge 2025]

Deze film in een paar woorden? Overdaad schaadt.

Poeh... Wat moet ik nou van Old Boy vinden? Ik kan niet anders zeggen dat het plot bizar is. Zonder al teveel te verklappen is deze film dan ook niet aan tere zieltjes besteed. Toch weet het controversiële verhaal, uitstekende cinematografie en prima acteerwerk mij niet continu bij de les te houden. Met én zwarte humor én surrealistisch drama én bruut geweld én controverse is het wellicht allemaal teveel van het goede.

3,5 *

Once Upon A Time is vooral een trip down memory lane voor de grootmeester zelf. Tarantino's ietwat langdradige nostalgie rondom Hollywood anno 1969 kon mij namelijk maar moeilijk bij de les houden. Het is vooral het sterke acteerwerk van Pitt/DiCaprio en het heerlijk absurde einde (halve * erbij) die de film dragen. Na Jackie Brown de minste Tarantino-film, maar zeker de moeite waard om te aanschouwen.

Hoewel ik het doorgaans waardeer wanneer een film blijft nazinderen, kan ik het eindeloze pianogepingel (net als de rest van de overdadige soundtrack) hier missen als kiespijn. PTA’s vermeende ‘meesterwerk’ weet me buiten een heerlijke Sean Penn bovendien nergens echt te pakken. Het voelt teveel als stijl boven inhoud voor mij, iets waar ik bij deze regisseur helaas wel vaker tegenaan loop.

2,0 * Gehavend uit de strijd

Deze klassieker eindelijk eens een kans gegeven. Een excellerende Jack Nicholson zorgt als vrijbuiter McMurphy voor de nodige reuring in een gekkenhuis. Maar ook alle lof voor de rest van de cast, die het prettige rariteitenkabinet compleet maakt. Ondanks de nodige humor zit er ook een verrassend pakkende boodschap in het verhaal verworven. Nee, deze film is zo gek nog niet.

4,0 * Prettig gestoord

Artistieke film die het vooral van het fraaie camerawerk en de atmosferische muziek moet hebben. Het tikkeltje pretentieuze verhaal heeft namelijk bijzonder weinig om het lijf. Na de zoveelste surrealistische shot vol stoïcijnse blikken en lokale smartlappen dreig ik weg te dommelen... totdat bikkelhard geweld me weer wakker schudt. Knikkebollen dus, maar gezien de behapbare speelduur is alles vergeven en vergeten.

2,5 * Fraai maar saai

(Het is pakjesavond, waarom ook niet...)

Gerespecteerd regisseur Christopher Nolan zat te denken

Wat hij het kritische filmpubliek dit jaar eens zal schenken

Zijn keus komt te vallen op een biopic over Oppenheimer

Vader van de atoombom, maar ook een rare eigenheimer

De cast is met veel bekende gezichten een feest van herkenning

Maar vooral Blunt, Murphy en Downey Jr. verdienen een penning

Met politieke spelletjes, vervlochten tijdlijnen en droge dialogen

Pleegt het verhaal wel een kleine aanslag op je denkvermogen

Ondanks drie lange uren vliegt de film razendsnel voorbij

Complimenten voor Nolan, dit was geen gemakkelijk karwei

4,0 * Tikkende tijdbom

Actueel onderwerp, sterk acteerwerk, experimentele shots... Eigenlijk heeft The Order meer dan voldoende ingrediënten om een memorabele misdaadthriller te zijn. Toch wordt de film geteisterd door clichés en is het bovendien aan de saaie kant. Gekeken, afgevinkt en stiekem alweer vergeten.

2,5 * Vergeetbare misdaadthriller

Deze film in een paar woorden? Na het zien al vergeten.

Ned is een ontzettend naïeve dude met het hart op de goede plek, die onderhouden wordt door zijn ietwat gespannen zussen. Een lekker zooitje ongeregeld dat voor onderhoudend kijkplezier zorgt. Niets meer en niets minder. Echter, daar waar het karakter van Ned zogenaamd onvermijdelijke sympathie zou moeten opwekken, stoorde ik mij bij vlagen behoorlijk aan zijn ruggengraatloze en infantiele instelling. For fuck's sake, Ned, grow a pair. Devalueerde voor mij de film jammer genoeg.

Krappe 2,5 *

Outlaw King speelt zich in het kielzog van de gebeurtenissen van Braveheart af. Dat levert meeslepende middeleeuwse bloedvergieten op die bovendien fraai geschoten zijn. Achter de façade van bruut geweld verschuilt echter een oppervlakkig verhaal met statische personages. Het is zeker geen slechte film, maar simpelweg te zielloos om als memorabel bekroond te worden.

2,5 * Episch, maar verre van vorstelijk