Meningen

Alleraardigste biopic over (goh verrassend) The Iceman. De film volgt het bizarre dubbelleven van de burgerlijke huisvader c.q. kille huurmoordenaar Richard Kuklinski. Een rol op het lijf geschreven van Michael Shannon, zo blijkt. Qua script en audiovisuele aankleding verder weinig poespas, maar dat past ook bij het personage. Voor wie net als ik toch met nog wat trek achterblijft: op YouTube circuleren de nodige interviews van deze sociopaat die je als mens ijskoude rillingen bezorgen.

3,5 * Koeltjes

Overtuigend acteerwerk, originele setting en bovendien een bizar verhaal. Denis Villeneuve heeft daarnaast allang bewezen een uitstekend regisseur (en schrijver) te zijn, dus ook daar schort het niet aan. Maar op de een of andere manier pakt Incendies me niet. Kan de vinger niet echt op de zere plek leggen, maar zo te lezen ben ik niet de enige hier.

Helaas minder goed dan in mijn herinnering. Ik was namelijk vergeten hoe bloedirritant de reisgenoten van Indy zijn. Met slavernij, voodoo en mensenoffers is Temple of Doom daarnaast ook een stukje grimmiger van toon. Desondanks als vanouds fraaie decors, een iconische mijnkar-achtervolging en chilled monkey brains als onvergetelijk toetje.

3,0 * Net allemaal iets té

Met onder meer Triangle of Sadness en The White Lotus S2 krijgen elitaire vakantiegangers er dit jaar op satirische wijze goed van langs. "Hold my beer", moet filmmaker Brandon Cronenberg gedacht hebben. In Infinity Pool doet hij er namelijk een nogal luguber schepje bovenop. Door z'n ongeremdheid duidelijk niet iedereen zijn smaak dit, maar voor mij persoonlijk de sprong in het diepe meer dan waard.

4,0 * Propere poel des verderf

Ik heb niet snel dat ik een film uitzet - en al helemaal niet met Joaquin Phoenix in de hoofdrol. Maar na een uurtje Inherent Vice heb ik de handdoek in de ring gegooid. De warrige structuur van de film zal ongetwijfeld een ingenieus stukje regiewerk zijn, maar het kan mij totaal niet bekoren. Wellicht dat ik hem nog een keer een tweede kans geef, maar dan zal de motivatie van diep moeten komen.

De vervaging van de grens tussen mens en machine staat in Innocence garant voor de nodige ethische fricties. De filosofische insteek op cyberpunk trekt mij enorm, maar het salvo aan tegeltjeswijsheden tijdens de dialogen doen soms wel wat pompeus aan. Desondanks slaagt regisseur Mamoru Oshii dankzij de audiovisuele hoogstandjes erin je van begin tot eind bij de les te houden. Qua verhaal doet Innocence absoluut onder aan de eerste Ghost in the Shell, maar het is al met al een waardige opvolger van de klassieker.

Een op onfortuinlijke wijze opgesloten inbreker moet zien te ontsnappen uit een luxe penthouse vol kunst. Dankzij de vreemde maar originele setting weet Inside lange tijd best te prikkelen. Wanneer vindingrijk overleven echter omslaat in existentieel gemijmer, wordt het wel wat hoogdravend allemaal. Redelijk interessante film, maar duurt net een half uurtje te lang.

3,0 * Overleven op champagne en kaviaar

De luxe gehad om Nolan's sciencefictionfilm op het witte doek te herzien en - nog meer dan de eerste keer - overrompeld de zaal te verlaten. Interstellar bevat een intrigerend verhaal waarin wetenschap en emotie voortdurend als twee hemellichamen om elkaar heen cirkelen. Toch zijn het de adembenemende special effects en bombastische soundtrack die de kijker als een zwart gat aantrekken. Kortom, een meeslepend meesterwerk waarin de bijna drie uur kijktijd relatief is.

Deze film in één woord? Formidable!

Les Intouchables heeft mij ontzettend weten te pakken, ondanks dat ik op zijn zachtst gezegd niet bepaald een fan van Franstalige dramafilms ben. Een mooi, ontroerend en vooral ook grappig waargebeurd verhaal over een op het eerste oog onmogelijke vriendschap tussen twee tegenpolen.

4 *

The Irishman is een typische misdaadfilm zoals alleen Scorsese ze kan maken. Wanneer je eerder al Casino en Goodfellas van je kijklijstje afgevinkt hebt, ga je niet heel erg verrast worden. But who cares - de film blijft het gros van de 3,5 uur meer dan genoeg boeien. Denk dat we ook gezegend mogen zijn dit geroutineerde sterrenensemble van 70-plussers nog één keer in deze samenstelling te mogen aanschouwen. Overigens als vanouds genoten van Pacino zeg.

Een behoorlijk tragische film over de zogenaamde Von Erich vloek, die ook voor niet-Pro Wrestling fans interessant is. De bekende familie worstelt ook buiten de ring om blijkt, maar dan met misère als onverslaanbare tegenstander. Ingetogen geschoten en ijzersterke rollen voor onder meer Zac Efron en Holt McCallany. Toch had er op het vlak van karakterontwikkeling voor mijn gevoel meer in gezeten.

3,0 * Tragische broederliefde

In deel 1 was er een uitstekende balans tussen sfeer en spanning, met een aangenaam vleugje humor. Helaas hangen in Chapter 2 de makers vooral zelf de clown uit. Als gevolg daarvan krijg je een overdosis aan geforceerde grappen, goedkope jumpscares en onnodige flashbacks. Ook het onnavolgbare verhaal uitgesmeerd over bijna drie uur helpt niet. Een tegenvallende afsluiter van deze moderne IT-tweeluik.

De vibe, soundtrack en cinematografie tillen de film absoluut naar een hoger niveau. Maar op alle andere vlakken ontstijgt de film ook weer nergens de middelmaat. Misschien ben ik ook wel teveel verwend met alle retro quasihorrorfilms en -series van de afgelopen jaren. Enfin, It Follows is uiteindelijk gewoon een vermakelijke hommage voor alle 70's en 80's horror.