Meningen

Best een aardige SF-serie van de GoT-makers. Er zit een goede suspence in over waarom er wereldwijd lukraak wetenschappers omvallen, terwijl andere zichzelf in een zeer geavanceerde VR-simulatie verliezen. Van de geloofwaardige personages moet de serie het echter niet hebben. En wanneer het plot zich geleidelijk ontrafelt, is ook de logica steeds verder te zoeken. Maar toch ben ik stiekem meer dan genoeg geprikkeld voor een tweede seizoen.

Lekker behapbare 3-delige serie over de Austrian Oak, Arnie en The Governator. The man himself neemt je op een prettig tempo mee door zijn leven. Er wordt uiteraard veel stilgestaan bij zijn successen, maar hij is ook open over zijn anabolenkuurtjes en gebrek aan vaderliefde. Met zijn charisma en doorzettingsvermogen heeft hij - nota bene als onzeker Oostenrijks jongetje - het toch mooi geschopt tot topatleet, actieheld en politicus. Niet anders dan respect.

4,0 * Hasta la vista, baby

In The Bear neem je een kijkje in de keuken van een broodjeszaak. Dat klinkt niet heel spannend, maar dat gaat (zoals gebruikelijk in de horeca) op het scherpst van de snede. De kleurrijke personages hebben allemaal een rauw randje en dat levert een intense onderlinge dynamiek op. Alle drama en humor wat daaruit vloeit, is nagenoeg perfect in balans. The Bear is met relatief korte afleveringen het ideale fastfood - maar wel met de kwaliteit van een sterrenrestaurant.

4,0 * Om je vingers bij af te likken

In S2 wordt broodjeszaak The Beef geleidelijk getransformeerd naar restaurant The Bear. Hoewel Carmy & co daarbij de lat bijzonder hoog leggen, blijft het nog steeds een heerlijk zooitje ongeregeld. Het is meeslepend om te zien hoe in dat chaotische proces bepaalde karakters meer uitgediept worden en een sterke ontwikkeling doormaken. Absoluut hoogtepunt is de befaamde Kerst-episode - een disfunctionele familie in optima forma uitgebeeld. S2 gaat qua drama net even meer de diepte in, maar verliest gelukkig niet zijn gevoel voor humor.

4,5 * Bon chef!

Prima seizoen, maar wel een flinke stap terug ten opzichte van het vorige. The Bear opent eindelijk zijn deuren en neemt je op Chef's Table-achtige wijze mee in de wereld van haute cuisine. Een minpunt is echter dat er teveel randzaken zijn en de serie daardoor zijn focus verliest. Seizoen 3 voelt daarom meer aan als het eerste gedeelte, dan van een opzichzelfstaand seizoen. Maar niet elke gang hoeft natuurlijk even indrukwekkend te zijn voor een overall onvergetelijke beleving.

3,0 * Tussengerecht

"Samoerai uit op wraak." Het is knap hoe de makers dit nogal uitgekauwde thema fris laten aanvoelen. Met interessante complexe karakters in een maatschappij gestoeld op xenofobie/misogynie wordt qua story telling dan ook een behoorlijk hoog niveau aangetikt - met Episode 5 als absoluut summum bovenop de vele hoogtepunten. Daarnaast ziet het er visueel ontzettend gelikt uit allemaal. Het bloed vloeit rijkelijk, Mizu's ogen zijn blauw. Season 2, kom maar gauw.

4,5 * Vlijmscherpe wraakepos

Dune: Prophecy heeft met de nodige films en boeken onuitputbaar bronmateriaal. Dat komt wel goed zou je zeggen, maar helaas. Er zijn namelijk teveel inwisselbare personages met vergeetbare dialogen, die het vage verhaal maar weinig diepgang kunnen geven. Ook de laatste verhelderende episode kan me uiteindelijk niet als een snijdende zandstorm omver blazen.

2,5 * Los zand

Ik heb de boeken niet gelezen, maar begrijp wel waarom lezers in mijn omgeving zo enthousiast zijn. Het Romeinse Rijk-achtige verval van het Galactic Imperium met een vleugje wetenschap is wat dat betreft een heerlijke inspiratiebron. De werelden zien er daarnaast - zeker voor een serie - belachelijk goed uit. Alleen het schrijf- en acteerwerk is ontzettend flets. Soms tenenkrommend infantiel zelfs. Daardoor heb ik S1 uiteindelijk met frisse tegenzin uitgekeken. Foundation heeft zeker potentie, maar het moet wel beter om iets langdurigs te stichten.

3,0 * Redelijke fundering gelegd

S8 van Game of Thrones was een draak van een slotseizoen. Met meer hofintriges en minder veldslagen gaat prequel House of the Dragon gelukkig weer terug naar de basis. Met onder meer de gladde opportuun Otto Hightower, heerlijke klootzak Daemon en tragische prinses Rhaenyra zijn er weer de nodige personen om je op te verkneukelen. Vooral de subliem acterende Paddy Considine - als wankele King Viserys die de disfunctionele Targaryen-familie bij elkaar probeert te houden - levert memorabele scenes op. De kleine smet in de vorm van verwarrende tijdsprongen is daarbij vergeven. Dum dum de da dum dum...

4,0 * Eerherstel

Een van de meest geliefde games aller tijden naar een serie vertalen - ga er maar aan staan. Maar als er een streamingdienst is aan wie je dat kunt overlaten, is het HBO wel. Je krijgt namelijk een ijzersterk verhaal dat met veel respect de gebeurtenissen van de game volgt, met vooral een perfect gecaste Bella Ramsey als de puberende Ellie. Puristen zullen de afdwalingen tussendoor minder geslaagd vinden, maar ik vind E3 echt een masterclass story telling. Helaas zijn de Infected wat onderbelicht en worden karakterontwikkelingen er doorheen gejaagd. Het mag de pret echter niet drukken. De serie tikt namelijk net als de game een behoorlijk hoog niveau aan.

4,0 * Waardige gameverfilming

Zeer gedetailleerde documentaire over the rise & fall van O.J. Simpson. Het gaat een stuk dieper in als wat wij als ‘de rechtszaak van de eeuw’ kunnen herinneren. Naast het hele mediacircus belichten de makers namelijk de kenmerkende klassenjustitie en institutioneel racisme van Amerika, waardoor de moordzaak uiteindelijk vooral bijzaak leek te zijn. Een lange zit, maar absoluut de moeite waard als dit onderwerp je aanspreekt.

4,5 * Touchdown

Shôgun neemt je op authentieke wijze mee naar (zij het geromantiseerd) feodaal Japan. Dat is rond 1600 een bloederig speelveld waar interne en externe krachten in hoogspanning met elkaar leven. Met imposante kostuums, decors en special effects zijn kosten noch moeite gespaard. Met die niet altijd heldere Japanse erecodes en persoonlijke drijfveren is het wel regelmatig schakelen. Het einde is beetje een anticlimax, maar ik durf mijn handjes in het vuur te steken voor een tweede seizoen om dat recht te breien.

4,0 * Spel der krijgsheren

Koning Logan die in E3 ineens de vaan strijkt: je moet als scriptschrijver maar durven. Het machtsvacuüm wat daarna ontstaat, vormt gelukkig de perfecte voedingsbodem voor nog meer ongegeneerd omhoog likken en naar beneden trappen. Uiteraard weer met snedige dialogen die de serie zo sieren, zij het een stukje cynischer dan voorheen. Aan al het goede komt helaas een eind, maar gelukkig neemt Succession op het juiste moment én manier afscheid. Roman, cynisch boefje van me: ik ga je missen.

4,0 * Succesvol einde

In het tweede losstaande seizoen is dit keer het romantische Sicilië het decor voor het zwartgallig leedvermaak. De nagenoeg nieuwe cast biedt wederom heel wat kleurrijke paradijsvogels. Achter het masker van elke hotelgast schuilt namelijk een egoïst, vreemdganger en/of charlatan. De verschillende verhaallijnen zijn daarbij allemaal zeer kundig verpakt in een maatschappijkritische boodschap. Allemaal met een vette knipoog gelukkig. Waar S1 vooral een Hawaïaans Falty Towers is - in positieve zin overigens - gaat S2 nog net even meer de diepte in. HBO op zijn best.

4,5 * Heerlijke decadentie