Alternatieve titel: 28 Years Later - Part 2: The Bone Temple, gisteren om 13:24 uur
Deel 1 vloog naar mijn mening uit de bocht toen de focus naar de maffe dokter en nog maffere cultleider verschoof. Deel 2 omarmt de strapatsen rondom deze personages volledig - en dat pakt gek genoeg beter uit. The Bone Temple is in het geheel vooral een filler, maar de absurde benadering van overleven in een apocalyptische wereld voelt stiekem verfrissend aan. Op naar deel 3.
Alternatieve titel: Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery, 5 januari, 11:36 uur
Vermakelijke whodunnit dat het vooral van de sterke cast en eigenaardige setting moet hebben. Bij Knives Out tolereer je het inmiddels ingebakken vergezochte plot, maar in Wake Up Dead Man overtreffen de schrijvers zich qua ongeloofwaardigheid. Daardoor is de film best geestig, maar nooit echt spannend.
Een komedieklassieker die ik op de een of andere manier nooit onafgebroken gezien heb. Groundhog Day is op zijn best wanneer Bill Murray de egoïstische, zelfingenomen en vooral cynische weerman uithangt. Wanneer hij in een barmhartige Samaritaan verandert en romantiek de overhand krijgt, wordt het mij allemaal te zoet. Zeer vermakelijk en origineel, totdat (om in de sfeer van de film te blijven) de humor volledig ondersneeuwt.
Alternatieve titel: The Devil's Bath, 28 december 2025, 14:04 uur
Deze Zilveren Beer-winnaar verkent op knappe wijze een grotendeels onbekend stukje historische godsdienstwaanzin. Credits voor de verder voor mij onbekende actrice die de zwaar gekwelde Agnes zo treffend neerzet. Haar heilloze workaround om het hellevuur te ontlopen, is op zijn zachtst gezegd heftig te noemen. Das Teufels Bad is een duidelijk voorbeeld dat ‘vroeger was alles beter’ zeker niet voor alles opgaat.
Bijkomend van alle kerststrapatsen heb ik met er toch eens aan gewaagd. De diverse verhalen ondersteund door overwegend fijne cast hebben veel potentie voor de ultieme feel good kerstfilm. Maar minstens de helft daarvan zijn vergeetbaar - of in het geval met het jongetje zelfs tenenkrommend slecht. Love Actually is licht verteerbaar op de volle kerstbuik, maar daar is alles wel mee gezegd.
Niet alles wat Kubrick aanraakt verandert in goud. Los van de fraaie shots en occulte rituelen vond ik het vooral een saaie zit. Prima verder als het vrouwelijke hoofdpersonage bloedirritant is, maar ze werd echt bijzonder slecht gespeeld door Nicole Kidman. Het helpt allemaal niet om mijn ogen wijd open te houden.
Ik houd niet zo van romantische komedies; van Owen Wilson nog minder. Maar dit was zeker geen straf om te kijken. Dankzij de pakkende nostalgie en het prettige acteerwerk lekker licht verteerbaar.
Redelijk mee vermaakt, maar er zat duidelijk meer in. Aan de originele setting en het prima regiewerk ligt het zeker niet. De film weigert echter de diepte in te gaan wanneer het op politieke en ethische vraagstukken aankomt. Daardoor voelt het uiteindelijk meer als een luchtige komedie dan als diepgaande satire aan.
