Alternatieve titel: レンタル・ファミリー, afgelopen dinsdag om 20:49 uur
Charmante film die een inkijkje geeft in het fenomeen huurfamilies in Japan. Brendan Fraser speelt dit keer een meer ingetogen rol en dat gaat hem behoorlijk goed af. Soms grappig, soms ontroerend — maar het blijft grotendeels wel erg tam allemaal. Ondanks (of dankzij?) het gebrek aan pit is Rental Family een comfortabele kijkervaring die prima als tussendoortje dient.
Amadeus vertelt (met de nodige creatieve vrijheid) Mozarts verhaal vanuit het perspectief van Salieri. Het levert een boeiende tweestrijd van deze 'koning der middelmaat' op, die namelijk voortdurend worstelt met zowel afkeer als adoratie voor het inmiddels volwassen wonderkind. Dankzij de bombastische muziek, decors en kostuums krijgt de film dezelfde grandeur als een opera. Naar het einde toe mag het tempo wel wat omhoog, maar al met al is dit een tijdloze klassieker in een welverdiend 4K-jasje.
Kleine tegenvaller voor wat als cult classic bekendstaat. Met twee verloren zielen die in Sin City elkaars pad kruisen, is Leaving Las Vegas in de basis sterk. Maar met onder andere een Cage in overdrive en hinderlijke saxofoonmuziek wordt het al snel over de top allemaal. De film is zeker geen bocht, maar soms is het beter een rondje over te slaan.
I Swear is er een in de categorie ‘met een glimlach en een traan’. Dankzij het gevloek en getier op de meest ongemakkelijke momenten - aangedikt door het heerlijke Schots accent - levert de film bijzonder veel lachmomenten op. Toch vergeten de makers niet de kijker te laten voelen wat voor ongelooflijk verdrietige impact dit op iemands leven heeft, zeker in een tijd en op een plek waar Tourette nog taboe was. Alles bij elkaar een fijne balans tussen humoristisch en ontroerend.
