Geen gun-blazing supersoldaten in Warfare, maar de bittere realiteit van oorlogsvoering. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd terwijl de SEALs geduldig hun omgeving en vijanden observeren. Wanneer uiteindelijk de pleuris uitbreekt, nemen angst en chaos langzaam maar zeker de overhand. Intense, realistische en aangrijpende oorlogsfilm.
Hoewel ik het doorgaans waardeer wanneer een film blijft nazinderen, kan ik het eindeloze pianogepingel (net als de rest van de overdadige soundtrack) hier missen als kiespijn. PTA’s vermeende ‘meesterwerk’ weet me buiten een heerlijke Sean Penn bovendien nergens echt te pakken. Het voelt teveel als stijl boven inhoud voor mij, iets waar ik bij deze regisseur helaas wel vaker tegenaan loop.
Frankenstein is duidelijk een passieproject van Guillermo del Toro, die opnieuw zijn liefde voor gothische decors en tragische monsters laat spreken. De film ademt dan ook sfeer en melancholie. Hoewel de CGI niet altijd overtuigt, blijft het geheel een visueel feest dat je meesleept in Del Toro’s duistere wereld. In het laatste half uur is het qua verhaal wel het beste er vanaf, maar Frankenstein is niettemin een fraai staaltje vakmanschap.
De laatste pak ‘m weg tien jaar is een duidelijke trend zichtbaar richting genre blender horrorfilms. Met de mix van bovennatuurlijke, psychologische en mysterieuze horror doet Oddity zijn titel alle eer aan. Een van de grootste troeven van de film is de onheilspellende sfeer, die vlak voor de eindstreep helaas flink struikelt.
Hoewel Oddity niet strikt een spookhuisfilm is, drukt het afgelegen huis zwaar op de beklemmende ambiance. Met zijn sobere inrichting, koude licht en talloze donkere hoekjes is het een plek waar je instinctief niet wilt zijn. De lugubere mannequin zwijgend aan tafel staat ook garant voor koude rillingen.
Ook de audiovisuele presentatie versterkt die spanning. Regisseur Damian McCarthy brengt alles zó in beeld dat er voortdurend een gevoel van dreiging hangt. De krakende vloeren, de fluisterende stemmen en zelfs de stiltes dragen subtiel maar effectief bij aan de ongemakkelijke sfeer. Less is duidelijk more.
Maar waarom dan ‘maar’ een zesje? Het einde is voor mij een teleurstelling. Wanneer de houten pop tot leven komt, slaat de zorgvuldig opgebouwde spanning om in iets bijna komisch. En de melige verwijzing naar de piccolo-geest haalt al helemaal de angel uit de spanning. Wat begon als een ingenieus spookverhaal eindigt als een onbedoelde klucht.
Oddity verkiest uiteindelijk sfeer boven spektakel. Als slowburner stelt de film je geduld soms op de proef, maar een paar perfect getimede jumpscares schudden je weer bruut wakker. Jammer alleen dat het matige slot de opgebouwde spanning deels teniet doet.
Bij het horen van de 80’s hit Hip To Be Square kan ik niet anders dan meteen aan American Psycho denken. Terwijl de catchy muziek door de speakers galmt, spatten in mijn gedachten de bloedspetters minstens zo uitbundig in het rond. Het nummer geeft me meteen zin om de film nog eens te herzien.
Het verhaal staat boordevol maatschappijkritiek. Gladde yuppen concurreren om het duurste maatpak of de moeilijkst te bemachtigen reservering in volgeboekte restaurants. De drang naar status, materialisme en consumentisme voelt hopeloos leeg aan. De oppervlakkige tijdgeest zelf is misschien wel de grootste horror in deze film.
Hoofdpersoon Patrick Bateman belichaamt dat tijdsbeeld volledig. Overdag is hij een ijdele Wall Street-bankier, geobsedeerd door fitness, gezichtsmaskers en luxemerken. ’s Nachts verandert hij in een sadistische narcist die uit verveling of jaloezie mensen vermoordt. Christian Bale zet Bateman briljant neer en geeft zijn visitekaartje met ongeëvenaarde flair af.
De film combineert satire en horror, maar overdrijft dat soms. Als gevolg daarvan wordt American Psycho bijna een parodie op zichzelf. Bovendien zijn vrijwel alle personages tot het irritante af extreem unlikeable. De film blijft interessant om te analyseren, maar is zeker niet altijd een fijne kijkervaring.
Naast de iconische bijlscene zit American Psycho vol heerlijk zwartgallige momenten. Ik was alleen vergeten dat het overheersende cynisme tussen die scènes door de film soms ook ongemakkelijk is. Fragmentarisch indrukwekkend, al ontbreekt soms de samenhang.
In de 90’s en 00’s was Hugh Grant hét gezicht van de Britse romcom. Tegenwoordig zien we de acteur steeds vaker terug als onbetrouwbare gluiperd. In Heretic brengt hij die twee kanten perfect samen: een charmante dweil met een behoorlijk duister randje.
Grant speelt zijn personage zichtbaar met plezier en overtuiging. Mr. Reed lijkt gastvrij, charmant en fatsoenlijk, maar met elk woord en blik manipuleert hij zorgvuldig de naïeve zendingmeisjes in zijn huis. De glimlach blijft, maar de intenties zijn allesbehalve zuiver.
De film bouwt spanning langzaam maar effectief op. De sfeer is beklemmend en unheimlich, met zorgvuldig gebruik van stiltes en ruimte. Regisseurs Scott Beck en Bryan Woods weten precies wanneer ze moeten doseren, waardoor het geheel onder je huid kruipt.
Toch laat het einde wat te wensen over. Het subtiel opgebouwde kat-en-muisspel en de scherpzinnige monologen wijken uiteindelijk voor absurditeit. Het open slot past thematisch bij geloof en twijfel, maar voelt alsnog niet helemaal bevredigend; je blijft met te veel vragen achter.
Al met al is Heretic een sfeervolle, slim opgebouwde thriller met een glansrol voor Hugh Grant. Hij heeft zijn charme duidelijk nooit verloren, alleen anders leren inzetten.
