One Battle after Another (2025)

Ik gebruik de term "woke" (bijna) nooit. Het is een scheldwoord (geworden) veelal vanuit de rechtse hoek. Van wat ik ervan begrijp is het een gemankeerde poging om de mensheid in steeds kleinere hokjes in te delen en om vanuit ieder hokje de deelbelangen geforceerd en nadrukkelijk onder de aandacht te brengen. Het gevolg is dat de mensheid hopeloos verdeeld raakt. Stond er vroeger in het paspoort M/V, tegenwoordig lijkt het alfabet te klein om ieder individu recht te doen.

Terug naar PTA en zijn OBAA, waar een "witte" man op leeftijd in legeroutfit zijn lusten botviert, niet op een witte vrouw, maar op een zwarte vrouw, en niet op zo maar een zwarte vrouw, nee op een ultra radicale rebellerende zwarte vrouw, die op haar beurt de rechtsrukkende witte man te kakken zet en hem seksueel te grazen neemt. Waarmee gezegd is dat PTA er een hyper woke film van heeft gemaakt en juist de hyperbolen kiest in een schamele poging om van alles maar een vette knipoog te maken.

Dat wat je water geeft gaat groeien. Je kunt het beter negeren. Deze film scoort gewoon goed en als 10% van de berichten zeggen dat het een woke film is dan is dat maar zo. Je kunt dan wel reageren maar dan krijg je one battle after another ironisch genoeg. Je moet het zien als verkeer. Sommige mensen geven geen richting aan of snijden je af en daar kun je geïrriteerd aan raken of gewoonweg accepteren. Jij wil dat bepaalde anonieme mensen op het internet anders reageren maar dat gaat em gewoon niet worden natuurlijk. Je kunt het beter negeren en dan gaat het dood. Ik doel misschien meer op meneer Basto die zijn 5* films met hand en tand verdedigd wat een zinloze strijd is net zoals de zinloze strijd van DiCaprio in deze film. Oe kijk al die raakvlakken die ik maak met deze film.

Ik kijk ook geen superheldenfilms maar het gaat meer om het genre en de fans die dan teleurgesteld zijn. Het is hilarisch dat er 100 duizend volwassen mannen op het internet zeiken over Snow White en tegelijkertijd zijn de beslissingen die Disney maakt ook weer hilarisch. Oh ja absoluut is ons vocabulaire in zijn algemeenheid achteruit gegaan.

Haha, ja, jij wou een goeie woke film zien en hier heb je er een.

Waarom zou dat niet mogen? Het tegenovergestelde kan heel aantrekkelijk zijn juist? Een linkse vrouw kan ook een rechtste man heel aantrekkelijk vinden.

Laat ik ten eerste zeggen dat ik dankbaar ben voor eindelijk een inhoudelijke reactie gekoppeld aan het beruchte woord. Zelf kreeg ik nergens het idee dat de zwarte vrouw hier ook maar een beetje charismatisch vanaf komt ten opzichte van de rol van Sean Penn. Sterker nog, de zwarte vrouw schroomt niet om geweld te gebruiken of om haar man en kind in de steek te laten. Voor mij was vanaf het begin al duidelijk dat het absoluut niet de bedoeling is van PTA om een bepaalde minderheid als slachtoffer neer te zetten. Hij maakt juist van de zogenaamde slachtoffers net zo goed daders en onsympathieke personen. Sterker nog, ik vond de zwarte vrouw in deze film misschien nog wel moreel het meest verwerpelijke. Het enige sympathieke personage hier is de stoner DiCaprio die zijn geheugen nota bene voor een deel heeft weggerookt. Ook voor zijn daden is geen enkele goedkeuring in deze film.

Dat vind ik nu juist zo goed aan PTA dat zijn personages zelden moreel aan de juiste kant staan.

Wat een typisch Netflix gedrocht van een film. Is dit het soort amateuristische, activistische, woke, rotzooi dat onze jongeren gevoed krijgen?

1,5* voor de ok performance van DiCaprio en de soundtrack.

Hé Boomer, wat is hier woke aan?

Is overigens geen Netflix film maar een PTA film.

Hé wokie,

1. het afschilderen van oude witte mannen als racisten

2. het verheerlijken (van de helden) van een gewelddadige revolutie

Het is een film die het narratief van critical race theory (CRT) echoet.

Het schetst gewoon de politieke situatie in Amerika. En ja, dat land is zo racistisch als de pest. Daar is niks woke’s aan. 60 jaar geleden kende ze daar nog rassenscheiding

Verder loopt het met alle ‘helden’ van de gewelddadige revolutie slecht af. Zie dus niet hoe je daar een verheerlijking in ziet….

Mooie beelden en goed acteerwerk, maar veel te weinig actie. Het verhaal heeft een lange aanloop, een afgeraffeld einde en de humor staat soms de rauwere toon in de weg. Muziek werkte ook niet altijd. Jammer, had er meer van verwacht.

Hier zie je toch echt wat je wil zien (of in jouw geval waar je op gebrand bent pertinent niet te willen zien); het is nochtans overduidelijk dat het niet (generaliserend) gaat om de oude witte man, maar om een illuster, zeer select gezelschap. In machthebbende positie weliswaar, maar dat staat zo ver van de werkelijkheid niet af.

Een perspectief kiezen is niet hetzelfde als verheerlijken. Ondanks het zogezegd hoopvolle einde wordt er constant vanuit een underdog-positie gerebelleerd (zo werkt rebellie/revolutie). Dat PTA dat perspectief centraal zet is nauwelijks een standpunt te noemen, laat staan verheerlijking.

En dat het daarmee erkent dat institutioneel racisme bestaat en ingebed is in wetgeving en overige maatschappelijke infrastructuur kan je idealistisch tegenstaan, maar weerleg het maar eens.

Sinds de film te streamen is, blijkt uit de reacties dat steeds meer mensen moeite hebben de nuances te begrijpen.

Of dit nu voortkomt uit een gebrek aan (film)intelligentie of uit een politieke vooringenomenheid die elk debat schuwt, durf ik niet te zeggen.

Maar het valt wel op.

Ahahaha

"nuances"

"gebrek aan (film)intelligentie "

"een politieke vooringenomenheid die elk debat schuwt"

inclusief een Megalopolis avatar en een 5 sterren beoordeling voor deze meuk. De checklist "Ik voel mij boven alles en iedereen verheven omdat ik dingen zie en snap die anderen niet zien en snappen" is weer compleet.

Mag ik vragen waar jij die avatars ziet? Ik zie die al een tijdje helemaal niet meer.

Ik gebruik de klassieke modus (onder instellingen). Wellicht dat dit het verschil maakt.

OK. Ik gebruik de krakkemikkige modus. Dat zal het inderdaad zijn.

Beetje flauw om het op de man te spelen. Er is een duidelijk verschil in beoordelingen tussen de tijd dat de film in de bioscoop draaide en nu die op streaming te zien is.

Verder heb ik wel veel meer kennis van film dan de meeste filmkijkers. Dat durf ik gerust te stellen. Anderen zullen weer meer kennis hebben van vissen, handbal of paarderennen. En zo complex is One battle nu ook weer niet.

Hoewel ik het doorgaans waardeer wanneer een film blijft nazinderen, kan ik het eindeloze pianogepingel (net als de rest van de overdadige soundtrack) hier missen als kiespijn. PTA’s vermeende ‘meesterwerk’ weet me buiten een heerlijke Sean Penn bovendien nergens echt te pakken. Het voelt teveel als stijl boven inhoud voor mij, iets waar ik bij deze regisseur helaas wel vaker tegenaan loop.

2,0 * Gehavend uit de strijd

Ooo, u heeft er verstand van. U bent een kenner. Zeg dat eerder. Dat betekent dat uw mening ertoe doet. Dan is deze site feitelijk totaal overbodig. Excuus dat er teveel leken zijn met een onnozele mening, zoals ik. Maar vorenstaande is ook zo’n mening. Sorry kenner met verstand van films.

Je hoeft jezelf niet te excuseren. Filmkennis is een vrij nutteloos iets. Je kunt niet overal verstand van hebben. Het is in mijn geval ook niets meer dan een hobby die me op een paar gewonnen filmquizen en veel plezier weinig oplevert. En of mijn schrijfseks er toe doen moet ieder voor zich bepalen. Ik heb hier ook zo mijn voorkeuren. Dus overbodig is de site allerminst.

Ik raad verder iedereen aan z’n tijd in een zinnigere studie of ambacht te steken. Daar heb je doorgaans meer aan.

Zegt de ene "kenner":

Zegt de andere:

Oftewel het kan niet allebei waar zijn. De politieke "werkelijkheid in de U$A is dat een meerderheid van het stemvee achter geïnstitutionaliseerd racisme staat. Dat is allesbehalve een "zeer select gezelschap."

Het klinkt mij allemaal een beetje als iemand die heel veel koekjes eet en daardoor zichzelf een connaisseur van de patisserie noemt. De ultieme taart, waarin alle ingrediënten van het vak film-maken (de hele cinematografische trukendoos) aanwezig zijn, in een unieke verhaalvorm is: Inland Empire. Vergeleken met die film is deze OBAA amper een koekkruimel.

Levendige discussie hier. Mooi om te zien. Voor mij blijft dit nog steeds de film van het jaar. Beste bioscoopervaring van het jaar ook.

Ik eet niet enkel koekjes, heb ze ook gebakken, mee gebakken, bestudeerd en een opleiding in gevolgd. Dus zonder arrogant te willen zijn heb ik er best een aardige kijk op.

Dat gezegd hebbende ontbreekt het mij aan talent om een echt geeeldige patisier te worden. Dus hou ik het wel vooral bij het eten en genieten.

Inland Empire vind ik ook een van de beste films die ik ken. Maar het is geen wedstrijd. Goede films kunnen prima naast elkaar staan. En de achtervolgingsscene in OBAA is een absoluut cinenatografisch hoogtepunt. Net als de score dat is op het gebied van filmmuziek.

In dat laatste heb je helemaal gelijk. Het ging er mij om dat de film gediskwalificeerd werd als woke en dat het afschilderen van witte oude mannen als racisten daar debet zou zijn.

PTA voert wel een racistische groepering op, maar generaliseert niet (naast rebellen en fascistische machtshebbers komen er weinig andere burgers in voor). Ja, zijn racisten zijn witte (oude) mannen (want ja), maar hij schildert witte oude mannen niet af als racisten.

Voor PTA’s afspiegeling van het huidige Amerikaanse regime kun je hem wel woke noemen, maar het is raar om de film daarmee te diskwalificeren, juist omdat wat hij laat zien, zo ver van de werkelijkheid niet afstaat.

Ja, ik opzich ook. Ik had dus ook 5 sterren verwacht.

Maar, ik trek de (overdreven raciale) woke sjeiz in het begin van deze film niet zo goed, merk ik. En ook het hele overdreven flauwe/domme seksuele sensuele sjeiz, trok ik ook niet.(en ik verkoop (vintage) pinups als m'n baan , dus ik ben er niet allergisch voor / hater van seks-appeal...)

En, ik vond het qua entertainment gehalte, ook totaal niet wat ik van PTA gewend ben. Ook, en vooral, wat er gezegd werd, heet dat screenwriting?, vond ik eigenlijk PTA onwaardig. Het klonk allemaal als een zes-plusje, en ik geef films die op mij overkomen als zesplusjes films normaliter geen stem, of een halve stem, als ik echt heel teleurgesteld ben. Ik was bij deze PTA best wel teleurgesteld, maar niet nul komma vijf ster teleurgesteld, dus, vandaar de voor mij uitzonderlijke score, 3,5 Wat ik van deze film vond, was een gewone doorsnee actie-drama film, ja, thats it, eigenlijk.

Ik denk ook, ik vond het erg overdreven naargeestig en hysterisch allemaal. En, ik hoef deze film, dus ook echt nooit meer te zien, ik zou niet uitkijken naar een herziening. En, voor mij zegt dat nogal wat, dat heb ik eigenlijk niet vaak, want ik ben echt cinefiel, met een projector en echt wel nagedacht heeft over m'n setupje etc.

Omdat ik filmliefhebber ben, vind ik eigenlijk alle films waarvan ik denk die zijn leuk om te kijken ook echt heel leuk, want ik houd uberhaupt van bewegend beeld. Dus, een vette onvoldoende kan ik iets sowieso niet geven.

Boogie Nights kijkt weg alsof je naar de best geredactioneerde versie van een vintage playboy zit te kijken (ik zou wel graag weten welk nummer dat is, als die er is)

En deze film, One Battle, keek voor mij weg alsof ik naar "het beste van de Telegraaf" ofzoiets zit te kijken.

Op 15 minuten als die man zegt "ik wil m'n pet terug" bedacht ik "ik wil mijn tijd terug" en heb dit ongeloofwaardige misbaksel gestopt.

Nog geen tien minuten in de film en ik vraag me af hoe jullie dit woke‑pamflet hebben doorstaan zonder geïrriteerd te raken. Activisten die geweld verheerlijken, karikaturen van “sterke zwarte vrouwen” en “seksistische oude blanke mannen”, een DiCaprio die hysterisch roept dat hij van ze houdt – het voelt eerder als een parodie dan als een verhaal. Als dit geen hyperbolische satire is, dan ga ik dit niet lang trekken.

Het is satirisch. Als je dat na 10 min nog niet door hebt zou ik niet verder kijken. Zie mijn post over filmintelligentie hierboven.