One Battle after Another (2025)

Het is even triest als lachwekkend hoe sommigen zodanig politiek geconditioneerd blijken dat gelijkenissen in een speelfilm hen zo triggered dat een bepaalde woede overneemt, de frustratie uit het toetsenbord druipt en men paraat staat om boeken te verbranden en dissidenten te lynchen

Tribale sentimenten die evenzo voorspelbaar zijn als manipuleerbaar.

Ik heb mijn filmintelligentie inderdaad maar ingezet om na tien minuten te stoppen. Beste beslissing van de avond.

Het getuigt van een diepe treurigheid dat sommigen deze film opwaarderen met 5 sterren, als ware dit een of ander meesterwerk, terwijl het hier gaat om een uitermate simpel rechttoe rechtaan verhaal zonder flashback, zonder mozaïsche structuur, noch enig ander uitdagend perspectief. Van enige karakterontwikkeling is evenmin sprake. Het camerawerk is degelijk, bijna saai te noemen, nergens vernieuwend nog verrassend; op de veel te langgerekte autoachtervolging na. Verder komt de boodschap amper uit de verf en is de inhoud ervan schraal als een afgelikte boterham. Dit is geen meesterwerk, maar goedkoop (pief paf poef, lachen, gieren, brullen, vroem, vroem) effectbejag om de massa te behagen.

Boodschap, camerawerk, flashbacks, uitdagende perspectieven, karakterontwikkeling, vernieuwend, mozaïsche structuur...

Het zal allemaal wel. Vond het een heerlijke film om te zien, en heb ervan genoten. Had hem nog een keer willen zien, maar dat ging net niet door. Misschien komt het er nog van, maar het enige echte wat me stoort aan deze film is de lange speelduur, en dat is moeilijk dan in te plannen. Maar niet onmogelijk.

Wil hem wel zien op groot doek, op televisiescherm gaat toch veel van de impact verloren, in elk geval voor mij.

Kennijk heb je zitten slapen, want de gehele opening was natuurlijk een flashback.

Verder ga je volledig voorbij aan de cinematografische aspecten van de film. Film is zoveel meer dan enkel het verhaal. Het is qua editing, cameravoering, mis-en-scene echt het ene kunststukje na het andere….

Verder vind ik de personages, hoewel wat karikaturaal, erg leuk. Maar goed, dat laatste is subjectief.

En voor de massa is het allerminst, dat blijkt wel uit de onzin die hier verkondigd wordt sinds de film te streamen is….

Dat vraag ik me af, want als ik xo naar je top 10 kijk, zou je deze laatste PTA toch prima moeten smaken.

Ik heb een televisietje met een diagonaal van wat zal het zijn, 30 inch of zo. Eerst verhuizen, en dan ga ik eens een wat groter en beter ding aanschaffen. Nu heb ik daar gewoon geen plaats voor. Deze is prima om mijn oude DVD's op af te spelen, of televisieseries, of zoiets. Maar voor meer cinema-ervaring hoef ik niet bij mezelf thuis te zijn.

Nee. De film begint ermee en maakt later een sprong van 16 jaar vooruit. Dat is geen flashback, maar een gebrek aan talent om een 16 jaar te overbruggen. De oplossing was simpel geweest: PTA had de film moeten laten beginnen met Bob in z'n trailer, stoned als een garnaal, terugdenkend aan zijn escapades van 16 jaar geleden. Maar dat werkt alleen vanuit zijn perspectief, en dan komt zijn eega niet goed uit de verf, met de stijve van Lockjaw (lachen, gieren, brullen). Wel blijven opletten, meneer de kennert.

Dit klinkt weer als mijn ijsje is zo overheerlijk, want die smaak, die ingrediënten, die verkoelende werking, die bla bla bla. Je geeft wederom inhoudelijk geen enkel argument waarom al die genoemde aspecten zo "bijzonder" zouden zijn. Wat ze overigens niet zijn !

Over dat eerste zijn we het dan eindelijk eens.

Dit is alweer geen valide argument, want beoordelingen worden in het begin vooral door fans (van DiCaprio, Del Toro, Penn, PTA) na een bioscoopbezoek opgetekend, waarna de massa de waardering naar een algemeen beeld bijstelt. Dat reacties hier nogal politiek gekleurd zijn, komt doordat het zo overduidelijk is dat OBAA een poging tot parodie (of satire zo je wilt) van het huidige tijdsgewricht zou moeten zijn. En juist die poging toont enorm veel gebreken.

Hier ben ik het toch wel helemaal eens met Lavrot. Een flashback is iets anders dan een begin van een film dat zich eerder afspeelt dan het vervolg van de film.

Edit: bijna helemaal. Want gebrek aan talent om die 16 jaar te overbruggen was er ook niet. Het was gewoon een tijdsprong zoals je veelvuldig in films tegenkomt. Niets mis mee.

Hoed, het is geen flashback omdat jij een shotje van Leo mist. Maar voor mij die de film anno 2025 kijkt is het tijdsbeeld van 25 jaar geleden dat wel.

Als jij niet ziet wat er bijzonder is aan de cinematografie en mis-en-scene krijg ik dat hier niet uitgelegd. Je hebt er oog voor of niet. We zullen even moeten afwachten wat de vakmensen ervan vinden als de Oscarnominaties worden toegewezen. Maar goed, als je het nu niet ziet, zal je het waarschijnlijk nooit zien.

Als het een film voor de massa was, waren ze wel naar de bioscoop getrokken. Het is gewoon een heke dure arthouse film. De cinematografische schoonheid gaat ook al aan jou voorbij, laat staan dat de massa daar oog voor heeft. Dat staat los van de politiek onnozelen.

Welke gebreken ten opzichte van het satirische tijdsbeeld zie jij dan?

Je weigert wederom man en paard te noemen en komt niet verder dan de WC-eend van het meest doortrapte en achterhaalde prijzenfestival op filmgebied. Het zij zo.

Geen idee waarom deze film zoveel lovende recensies heeft gekregen. Ik vond het geheel erg matig. Het verhaal is flinterdun, de achtergrond muziek is tergend en de personages in de film lieten me totaal koud. Waarschijnlijk is deze film gewoon niet aan mij besteed. 2.5*

Ben je buiten al je cliché kritiek niet vergeten te melden dat de 'acteerprestaties zeer matig' zijn?

Dit is gewoon inhoudelijke kritiek. Dat inmiddels regelmatig dezelfde kritiek op deze film wordt gegeven, maakt die kritiek nog niet cliché.

Ik zou de film nog eens moeten herzien en aantekeningen maken voor een gedetailleerd betoog.

Maar een aantal shots en scenes vieken op.

In de opening de close up van de actrice waar we beneden op de achtergrond de gevangenis zien. Een prachtig voorbeeld van deep focus waarbij decrelatie wordt gekegd tussen het personage en de zaak waar zij voor strijd.

De auto achtervolging na de bankoverval en het gebruik van point of view shot bij de botsingen. Iets wat een buiten gewoon dynamisch en realistisch beeld opleverde.

Of de one take als hij van het dak afvalt, via de boom op straat beland, opstaat, de straat uitloopt en de hoek omgaat waar hij plots gerazerd wordt. Zo komt hij bet aks de vloeiende long take plots aan zijn eind. Actie en cameravoering zijn volledig in sinc met elkaar.

Dan is er nog de geweldige achtervolgingscene op het eind fie jezelf al hebt genoemd. Gaat de boeken in als een van de beste 10 autoachtervolgingen uit de filmgeschiedenis.

En zo zijn er vast tal van meesterlijke shots en miscen scenes. Ik de k aan de ontsnapping onder de deurmat, het tracking shot bij de relken waarbij de als demonstrant vermomde agent een rook boom gooit,

En de scene met de dna test die schakelt tussen een enorme ruimtelijke weergave van de ruimte die juist haaks staat op het claustrofobische van de situatie. Dat geeft de scene een heel ongemakkelijke sfeer.

Dat zijn slechts een paar voorbeelden. Maar gied PTA blinkt hier elke film in uit. Zo eerder vreemd zijn als hij het plots verleerd zou zijn of over zou gaan tot een simpele registratie.

En of de Oscars achterhaald zijn doetver niet toe. Het zijn prijzen toegekend door vakgenoten enanders dan bij andere categorien wordt er niet erg gelobbied op de prijzen voor editing of cinematografie. Dus de genomineerde films zijn gewoon uitzinderlijk goed op dat vlak.

Welnee.

-Verhaal flinterdun

-Muziek tergend

-Personages laten me koud

Daar is niets inhoudelijks aan.

Echt niets. Daar past "tegenvallende acteerprestaties" gewoon prima bij.

er wordt iets geroepen, er wordt niets geëxpliceerd. Niets. Gewoon niets, en dan nog minder eigenlijk.

Na negen minuten ergernis ben ik gisteren hier gaan kijken of anderen hetzelfde voelden. Dat opgelegde woke‑pamflet is precies waarom ik weinig recente films zie: ik heb een broertje dood aan dat moralistische vingertje. Maar vooruit, ik geef het nog een kans — al is dat meer uit nieuwsgierigheid dan verwachting.

De film is helemaal geen woke pamflet. Het verhaal stamt uit de jaren 80 en PTA werkte al 20 jaar aan het script. Lang voordat woke een ding werd. De mensen die de film woke noemen hebben er geen snars van begrepen.

Maar goed al zou dat zo zijn. Kijk jij ook niet naar In the Heat of the Night, Malcolm X, Do thecright thing of The Blackkklansman enkel omdat ze het zwarte perspectief tonen? Dan mis je toch een hoop….

Wat bedoel je hier precies mee? Ik lees maar steeds dat woordje 'woke', maar niemand schijnt het te kunnen expliceren. Doe eens wat meer moeite om je mening kenbaar te maken. Alleen 'woke' roeptoeteren is wat goedkoop.

He he, juist inderdaad. Ik heb de film ook gekeken en "woke" kwam nou niet bepaald meteen bij me op. Ik vraag me ook af wat er dan zo ontzettend woke is, gaat het om die donkere vrouw die DiCaprio kust of wat bedoelen ze daar nou mee? En net wat je zegt, geen één legt uit waarom het woke is.

Lees mijn oorspronkelijke bericht, daarin staat precies aangegeven waar ik me persoonlijk zo sterk aan irriteerde. Wacht ik quote het wel even: “Activisten die geweld verheerlijken, karikaturen van “sterke zwarte vrouwen” en “seksistische oude blanke mannen”, een DiCaprio die hysterisch roept dat hij van ze houdt ”

Het lag er allemaal te dik bovenop hè, dat kun je geenszins ontkennen.

Maar, wat ik ook in mijn oorspronkelijke bericht schreef: “Als dit geen hyperbolische satire is, dan ga ik dit niet lang trekken.” En na het zien van de complete film kan ik met zekerheid zeggen dat dit een satire is die het dusdanig overdrijft dat het belachelijke vormen aanneemt.

Ik zie er alleen niet het meesterwerk in wat sommige van jullie er wel in zien, slecht is het niet, maar heel goed nou ook weer niet.

Ik wist niet dat die dingen woke waren, maar dan heb ik weer wat geleerd, want ik wist echt niet dat het woke is om te zeggen dat je van een zwarte vrouw houd. Ik ben het wel met je eens dat het satire is, tenminste dat vind ik ook wel. Dus je moet er niet te zwaar aan tillen lijkt me.

Dat was mijn mening na iets meer dan 9 minuten kijken en toen afzetten. Wanneer je enkel pakweg die 10 minuten hebt gezien, ik adviseer je om die begin sequentie te herzien – zie je ook wel dat het allemaal heel dik is aangezet met al die karikaturen, maar PTA houdt het nog best lang ambigu.

De scene dat de schoolvrienden van DiCaprio's dochter langskomen om haar op te halen voor het schoolfeest en de discussie die ontstaat tussen vader en dochter over de chauffeur of het nou een jongen of meisje is – zegt die dochter: "non binair, jeetje zo simpel. Zij/hen echt niet moeilijk hoor." Toen wist ik het zeker, PTA is de draak aan het steken met de radicale progressieven, dat kan niet anders.

Later ook dat telefoongesprek dat DiCaprio's personage cruciale informatie probeert los te peuteren en dat hij helemaal over de zeik gaat en zegt linkse revolutionairen van tegenwoordig...

Dat personage van Penn, Lockjaw de boze oudere blanke man die zijn pik achterna loopt en die zijn kapsel modelleert aan dat van Adolf Hitler. Die zich het liefst wil aansluiten bij een soort van KKK en daarvoor alles overheeft. Dat is typisch het radicaal linkse idee van hoe de rechtse conservatief is, fascistisch, racistisch en seksistisch. Het hele zwart wit denken van de radicaal progressieven wordt gewoon uitgebeeld, uitvergroot en volstrekt belachelijk gemaakt.

Nu ik de gehele film heb gezien, kun je juist concluderen dat het de tijdgeest van nu eigenlijk volledig op de hak neemt.

Waar ik een probleem mee heb en eigenlijk heel veel mensen als ik al de filmpjes op YouTube mag geloven is het belerende vingertje en het opdringen van denkbeelden die je vertellen: zo moet je denken en wanneer je dat niet doet, deug je niet of zo. DEI wordt gewoon opgedrongen, in plaats van dat men het subtiel en organisch brengt.

Geen enkele problemen met de titels die je opnoemt, Malcolm X heb ik pas nog gekocht op 4K UHD en Blackkklansman was één van mijn eerste UHD's in de collectie. Do the Right Thing heb ik nog in een Spike Lee box zitten op DVD van 20 jaar geleden. Maar als ik al die titels zo zie, wek je de suggestie dat ik een probleem zou hebben met mensen van kleur? Ik ben erg benieuwd hoe je tot dat idee gekomen bent want de “sterke zwarte vrouwen” zin had veel meer te maken met het geforceerde “girlpower” wat natuurlijk ook al een tijdje een spil in Hollywood is, vooral Disney doet daar dankbaar aan mee.

Het is vooral de manier waarop het ging, zij vraagt het expliciet aan hem voordat ze hem aflebbert nadat hij het uitschreeuwt dat hij van zwarte vrouwen houdt. Nu begrijp ik dat het juist satire was, maar daar heb je dus meer voor nodig dan de 9-10 minuten die ik er gister voor uittrok. Ik krijg niet de kriebels van het idee dat een blanke man van een zwarte vrouw kan houden. In zijn geheel niet. Ik begrijp dat mensen voorkeuren hebben. Maar omdat het een minderheidsgroep in de VS is, moet het weer zo uitvergroot worden - dacht ik gisteren nog, maar ik zie nu in wat PTA probeerde te doen.

Dat Diversity, equity, and inclusion (DEI) gebeuren vind ik een eng fenomeen. Het zou zogezegd discriminatie moeten tegengaan, maar het introduceert juist discriminatie, alleen nu richting blanke mensen.

Charlie Kirk voor zijn moord sprak daar ook regelmatig over. Door radicale progressieven werden zijn woorden volledig uit de context getrokken en afgeschilderd als racist en fascist. Maar hij zei enkel dat DEI ervoor zorgde dat het niet meer om de beste persoon op de juiste plek gaat, maar allerlei andere randzaken ineens belangrijk zijn zoals ras, geslacht/gender en geaardheid.

Maar daar zit m nu net het verschil. DEI is iets anders dan Woke. Bij Woke ben je je gewoon bewust van verschillende perspectieven (niks mis mee volgens mij) Maar Dei is een beleid dat geforceerde maatregelen neemt als gevolg van dit bewustzijn. Daar schiet men soms in door. Staat ook juist haaks op het gelijkheidsbeginsel dan men zegt zo belangrijk te vinden.

Al vind ik de vaak sterke negatieve reactie daarop wel een bange blanke mannen ziekte. Waar maak je je druk om denk ik dan…

Als Disney een versie van Sneeuwwitje wil maken met een donkere actrice zodat ook donkere meisjes van 6 zich daarin kunnen herkennen, is toch een mooie gedachte.

Het één is bij wijze van spreken de diagnose en het ander het medicijn. Alleen wordt dit medicijn vaak met een trechter toegediend. Weinig subtiels aan, en dat roept vanzelf weerstand op. Bij velen zit het dus vooral in de manier waarop. DEI is opdringerig, in your face, en je hebt het maar te accepteren. Dat is naar mijn mening de verkeerde aanpak. Dat er zoveel weerstand tegen is, vind ik dan ook niet vreemd.

Je haalt Sneeuwwitje aan: de grootste flop van het jaar, met een hoofdrolspeelster die nu door Hollywood als box office poison wordt gezien. Disney verkocht de film als toonbeeld van inclusie, maar leverde een toonbeeld van hoe je een carrière kunt torpederen. Dat is wrang.

Er ging zoveel mis dat ik niet eens weet waar te beginnen. Waarom oude wijn in nieuwe zakken gieten? Als je écht representatie wilt, schrijf dan een nieuw verhaal in plaats van een oud icoon te verbouwen. Je kunt toch moeilijk beweren dat daar niets mis mee is, wanneer mensen de film juist om die reden links lieten liggen. Je noemt smalend ‘bange blanke mannen’, maar het fiasco van Sneeuwwitje laat zien dat ook Hollywood vooral bang is — bang om origineel te zijn, dus grijpen ze naar oude sprookjes en nieuwe etiketten.

Paul Thomas Anderson mag er weer eentje toevoegen aan zijn lijst van geslaagde film. PTA was een tijdje bij mij van de radar verdwenen, maar door de recente kijkbeurt van Licorice Pizza was hij terug bij mij onder de aandacht gekomen.

Het begint al meteen erg sterk met de kennismaking met de revolutionaire groep The French 75. Vooral de ontmoeting tussen Lockjaw en Perfidia is goud waard. Wat we nadien te zien krijgen is een heerlijk kat-en-muisspel dat zich op verschillende fronten afspeelt. Het eerste deel kent een erg strak tempo waar Bob en Willa op de vlucht slaan en vooral de conversaties aan de telefoon over het wachtwoord zijn heerlijk om te zien.

Bij het laatste deel in de woestijn had ik het gevoel dat de film iets begon in te zakken qua tempo, maar we krijgen er wel een heerlijke sfeer voor in de plaats en ook het absolute hoogtepunt van de film krijgen we in de woestijn te zien. De achtervolgingsscène tussen de man van de extreemrechtse groep en Willa is van een ongekende spanning. De manier waarop PTA het allemaal in beeld brengt en ondersteund wordt met een geweldige soundtrack, is van een grote klasse.

De uitblinker van deze film is ongetwijfeld Sean Penn die op een geniale manier kolonel Lockjaw neerzet. Dat loopje, zijn gezichtsuitdrukkingen, zijn psychopatische trekjes,.. het is geweldig om te zien. Leonardo DiCaprio is ook de hele film lang goed op dreef en zoals eerder vermeld, is hij geweldig om bezig te zien tijdens het telefoongesprek. Chase Infiniti is voor mij de verrassing van de film en Benicio Del Toro is een erg stabiele factor zoals altijd.

Het was misschien de moeite geweest om nog eens een uitstapje te doen naar de bioscoop, want ik kan best geloven dat het voor een nog intensere ervaring zou gezorgd hebben. In ieder geval weer een sterke film van PTA.

Een dikke 4*

Ik ben het met je eens dat er veel mis is met Hollywood. Het gebrek aan originaliteit en durf is naar mijn idee vooral te wijten aan het feit dat sinds de jaren 90 de accountants het daar voor het zeggen hebben. Die beoordelen scripts in een spreadsheet.

Dat Sneeuwwitje geflopt is zegt mij dan weer niks. Zat meesterwerken die geflopt zijn. Financieel succes betekend dat het de massa aansprak. Wat mij betreft geen garantie voor een goede film.

Als er ergens een klein (donker) meisje zich er princes door voelt is de film (voor haar) geslaagd. Zelf ben ik de doelgroep niet. Nooit geweest.

Absoluut mee eens dat box office geen garantie is voor kwaliteit. Maar dit was geen miskend meesterwerk, dit was een film die juist door zijn geforceerde boodschap publiek verloor. Dat één kind zich erdoor prinses voelt is mooi, maar een film is ook een cultureel product. Als de bredere boodschap averechts werkt, kun je niet volstaan met dat ene voorbeeld. Als accountants de scripts beoordelen, dan was Sneeuwwitje een Excel‑fout. Inclusie als marketingtruc werkt niet. Het bekende adagio ‘Go Woke, Go Broke’ bestaat natuurlijk niet voor niets.