De film begint sterk dankzij de grimmige sfeer en zorgvuldige spanningsopbouw. Halverwege zakt het tempo echter als een plumpudding in elkaar. De melodramatische scènes met maffe moeke slaan niet aan – en het satirische New Kids Nitro-achtige slot valt zelfs compleet uit de toon. Waar 28 Days Later fris was en 28 Weeks Later intens, is 28 Years Later vooral wispelturig.
Shrek 2 weet het succes van zijn voorganger prima voort te zetten. Dankzij nieuwe, grappige bijpersonages en de nodige sprookjesverwijzingen voelt het vervolg frisser aan. De politiek-incorrecte grapjes zijn daarnaast een mooie bijkomstigheid — die zouden anno 2025 namelijk niet ongezien langs de humorpolitie komen. Al met al een geslaagde uitbreiding van het Shrek-universum.
Tja, Shrek − dat is weer even geleden zeg. Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de laagdrempelige humor voor jong en oud. Ik heb me er best mee vermaakt, maar ben 'm daarentegen ook alweer bijzonder snel vergeten. Gewoon een prima tussendoortje.
Tony Robbins hanteert hetzelfde kunstje als sommige tv-dominees van weleer: zijn publiek ophitsen met holle frases en gebakken lucht. Zijn handelskenmerk daarbij is met zijn schorre stem krachttermen als "motherfucking" geforceerd de zaal in slingeren. Dat resulteert onder andere in mannen die van makke lammetjes in ontembare leeuwen transformeren — het is me wat. Zijn verdienmodel doet bovendien sterk denken aan een verkapt piramidespel. Maar zonder kritische vragen van de maker daarover of enige diepgang over Robbins’ verleden blijft deze 'documentaire' niet meer dan een 2 uur durende egotrip die louter plaatsvervangende schaamte oproept.
Alternatieve titel: The Count of Monte-Cristo, 16 juni 2025, 12:45 uur
Grotesk kostuumdrama dat lekker teert op heroïsche scenes op schilderachtige locaties. Toegegeven: Edmond Dantès als de Ethan Hunt van de pruikentijd moest even op me inwerken. Maar eenmaal omarmt vliegt de forse speeltijd van drie uur best vlot voorbij. Gewoon g(r)aaf.
Wat als Tarantino een western maakt? Met expliciet geweld, uitgebreide dialogen en excentrieke personages krijg je precies wat je kunt verwachten van de regisseur. Vooral de aanwezigheid van Christoph Waltz en Samuel L. Jackson zuigen alle aandacht van de kijker op. Zelfs na mijn 3e of 4e keer kijken blijft Django Unchained een heerlijke wraakfilm die geen seconde verveelt.
Alternatieve titel: Gladiator 2, 16 juni 2025, 11:39 uur
Wat een enorme tegenvaller — zelfs nadat ik mijn verwachtingen fors naar beneden had bijgesteld. Dat het verhaal een luie copy-paste van het origineel blijkt te zijn, is nog tot daaraantoe. Maar veel personages zijn tenenkrommend slecht uitgeschreven, waarbij keizer Caracalla al helemaal de lauwerkrans spant. Ook de talloze wanhopige referenties naar het eerste deel voelen als goedkoop sentiment aan. Pijnlijk om te zien hoe Ridley Scott dit keer een gladius in een van zijn meesterwerken steekt.
Alternatieve titel: Rogue One: A Star Wars Story, 7 juni 2025, 23:08 uur
In Rogue One wordt niemand van de good guys gespaard, wat Star Wars tien jaar geleden voor mij naar nieuwe hoogtes bracht. Helaas ben ik door het ijzersterke Andor inmiddels een beetje verpest. Bij herzien is Rogue One namelijk wat matter dan in mijn herinnering. Prima spin-off van de hoofdfilms, maar de serie is beter.
Wat als je leven een grote leugen blijkt te zijn? Of in Trumans geval: een real-life soap? Knap is hoe The Truman Show aan de vooravond van Big Brother (en de miljoenmiljard daaropvolgende reality shows) dat al sprekend wist te belichten. Vaak luchtig en komisch, maar soms ook met een gevoelige snaar. Ook verfrissend om Jim Carrey eens in een ander soort rol te zien excelleren.
Opportune oude mannen die verlekkerd ruiken aan de vacante Heilige Stoel: het concept van Conclave is even aantrekkelijk als actueel. De film zit technisch prima in elkaar, wat helaas niet altijd van het verhaal gezegd kan worden. Maar treur niet: ondanks de bij vlagen ridicule plottwists kijkt Conclave dankzij de prettige spanningsboog best lekker weg. Onderhoudend is het zeker, maar geloofwaardig allerminst.
Lekker grimmige buddy cop waarin een gepokt en gemazelde rechercheur een groentje onder zijn vleugel neemt. Vooral Denzil Washington - vol op de orgel als opportune klootzak - is genieten geblazen. Het verhaal is zeker niet altijd even geloofwaardig, maar voelt dankzij zijn beklemmende sfeer wel realistisch aan. Wat een dag.
Alternatieve titel: For a Few Dollars More, 1 juni 2025, 19:44 uur
Met een nukkige antiheld die liever schiet dan praat is dit een spaghettiwestern bij uitstek. En zo kun je nog meer hokjes aanvinken die het genre dan wel Sergio Leone typeren. Niet zo goed als bijvoorbeeld The Good, The Bad and The Ugly, maar het komt een aardig eind in de buurt.
