Het einde vat misschien wel de film perfect samen. Zo staat geilneef Valiant het ene moment nog terecht voor hoogverraad wegens het aanranden van de koningin. En zo krijgt dezelfde Valiant niet veel later Arthurs koninkrijk cadeau wegens zijn tomeloze loyaliteit. First Knight zit bomvol van dit soort idioterie waardoor het (weliswaar onbedoeld) al snel in een klucht verandert. Het orkest op amfetamine doet er nog eens een schepje bovenop. Puntje erbij voor het lachen dan maar.
Die hele manosphere is niet meer dan een Ponzi scheme waarin een handjevol charlatans schatrijk worden van het verkopen van de succes-is-een-keuze-formule aan onzekere jongemannen. Een moreel verontwaardigde Louis Theroux stond erbij en keek ernaar. Hij verzuimt echter de diepte in te gaan en je als kijker nieuwe inzichten te geven. Eigenlijk weer de zoveelste bevestiging dat Netflix-documentaires vooral op sensatie inspelen maar zelden echt verrassen.
Degelijke politieke thriller die documentaire-achting aandoet. De verschillende perspectieven zouden parallel aan elkaar denk ik beter uit de verf komen, want de verrassing is er op een gegeven moment wel vanaf. Het open einde vind ik daarentegen wel goed gekozen. De niet te bevatten keuze tussen rare, medium of well done vind ik namelijk als een kernbom inslaan.
