Alternatieve titel: The Devil's Bath, 28 december 2025, 14:04 uur
Deze Zilveren Beer-winnaar verkent op knappe wijze een grotendeels onbekend stukje historische godsdienstwaanzin. Credits voor de verder voor mij onbekende actrice die de zwaar gekwelde Agnes zo treffend neerzet. Haar heilloze workaround om het hellevuur te ontlopen, is op zijn zachtst gezegd heftig te noemen. Das Teufels Bad is een duidelijk voorbeeld dat ‘vroeger was alles beter’ zeker niet voor alles opgaat.
Bijkomend van alle kerststrapatsen heb ik met er toch eens aan gewaagd. De diverse verhalen ondersteund door overwegend fijne cast hebben veel potentie voor de ultieme feel good kerstfilm. Maar minstens de helft daarvan zijn vergeetbaar - of in het geval met het jongetje zelfs tenenkrommend slecht. Love Actually is licht verteerbaar op de volle kerstbuik, maar daar is alles wel mee gezegd.
Niet alles wat Kubrick aanraakt verandert in goud. Los van de fraaie shots en occulte rituelen vond ik het vooral een saaie zit. Prima verder als het vrouwelijke hoofdpersonage bloedirritant is, maar ze werd echt bijzonder slecht gespeeld door Nicole Kidman. Het helpt allemaal niet om mijn ogen wijd open te houden.
Ik houd niet zo van romantische komedies; van Owen Wilson nog minder. Maar dit was zeker geen straf om te kijken. Dankzij de pakkende nostalgie en het prettige acteerwerk lekker licht verteerbaar.
Redelijk mee vermaakt, maar er zat duidelijk meer in. Aan de originele setting en het prima regiewerk ligt het zeker niet. De film weigert echter de diepte in te gaan wanneer het op politieke en ethische vraagstukken aankomt. Daardoor voelt het uiteindelijk meer als een luchtige komedie dan als diepgaande satire aan.
