Meningen

Ik blijf normaliter ver weg van films waarin gezongen en gedanst wordt, maar voor La La Land heb ik de stoute (tapdans)schoenen aangetrokken. Niet helemaal mijn kopje thee, maar ik kon het prima hebben en snap de algehele allure wel. Ben je iets minder cynisch dan ik ingesteld, dan ga je vermoedelijk helemaal lekker op deze feel good injectie.

Met hoge verwachtingen deze dark fantasy opgezet. Toegegeven: de rauwe realiteit en sprookjesachtige droomwereld zijn bijzonder fraai met elkaar verweven. Toch komt het allemaal ietwat gekunsteld over op me. Blij dat ik dit 'meesterwerk' eindelijk afgevinkt heb, maar echt verdwalen in voldoening doet Pan's Labyrinth mij niet.

3,0 * Grimmig sprookje

Eindelijk waait er weer eens een frisse wind door een behoorlijk verzadig genre. Zowel de live als achter-de-schermen beelden van een talkshow - met een overtuigend creepy meisje als kijkcijferkanon - zijn een gouden zet. Helaas vliegt het einde wat uit de bocht. Echt eng is het allemaal niet, maar Late Night with the Devil kijkt dankzij de prettige spanningsboog duivels lekker weg.

3,5 * Bezeten door creativiteit

Creatieve geesten als Robert Eggers moet je koesteren, want hate it or love it: The Lighthouse is in alle opzichten uniek. De getalenteerde regisseur zet vol in op een beklemmende sfeer. Alleen al met de zwart-wit quasi-vierkante beelden en onheilspellende misthoorns slaagt hij daar behoorlijk overtuigend in. Geweldig in beeld gebracht wat een overdosis aan alcohol, isolatie en zeemansfolklore met de psyche kan doen.

The Lobster roept na afloop veel vragen op, maar de antwoorden hierop zijn weinig bevredigend. De absurdistische maatschappijkritiek betreft relaties zorgt voor een boeiende eerste helft, maar daarna kakt de film in. Ironisch gezien door zaken die regisseur Yorgos Lanthimos juist bekritiseert: repetitiviteit en emotionele afstandelijkheid. Wel een unieke film, dat dan weer wel.

Superheldenfilms... Negen van de tien keer heb ik valse hoop enigszins verrast te kunnen worden. Hoewel Logan daar over het algemeen ook niet in slaagt, maakt het rauwe randje voor mij meer dan goed. Ongecompliceerd hakken met adamantium klauwen dus waarbij het bloed rijkelijk vloeit, maar ook het prima acteerwerk verdient een pluim. Een waardige afsluiter van Hugh Jackman als Wolverine.

Het 'probleem' van Longlegs is dat het soms in een spagaat zit. In de broeierige jacht naar een seriemoordenaar wordt op het einde plotsklaps alles uitgekauwd, wat voor een thriller een beetje als een anticlimax aanvoelt. En de momenten waarop horrorelementen naar voren treden, is het allemaal niet zo eng als wordt gesuggereerd. Met een tikkeltje overmoedige mix van twee stijlen is Longlegs dan ook maar een deels geslaagd experiment. Maar vooruit: door een heerlijk zotte Nicolas "Koekoek" Cage 0,5 * erbij.

3,5 * Hail Nicolas

Wat is het heerlijk om mezelf na ruim 20 jaar nogmaals te verliezen in Middle-Earth. Waarden als eer, loyaliteit en vriendschap blijven in dit epische verhaal fier overeind staan. En dankzij de 4K-versie is het op visueel vlak nog steeds om door een ringetje te halen.

5,0 * In de ban van deze klassieker

Na de sublieme Fellowship of the Ring en meer dan solide The Two Towers sluit Peter Jackson de LotR-trilogie met een knaller af. In The Return of the King komt eindelijk de climax in de vorm van een episch veldslag tussen goed en kwaad. De afronding van het verhaal duurde echter wel een baard. Maar ach, wat maakt het eigenlijk ook uit na in totaal 9 tot 11 uur puur kijkgenot.

4,5 * Vorstelijk slotstuk

Sleutelfiguur Sméagol/Gollum krijgt in het tweede deel eindelijk de diepgang die hij verdient. Toch voelt The Two Towers een beetje als een tussenfilm aan en kan het daardoor niet op alle vlakken aan de torenhoge verwachtingen voldoen. Maar treur niet: zelfs het minste deel van de trilogie is nog steeds een heerlijke film om jezelf in te verliezen.

4,0 * Precious

Bijkomend van alle kerststrapatsen heb ik met er toch eens aan gewaagd. De diverse verhalen ondersteund door overwegend fijne cast hebben veel potentie voor de ultieme feel good kerstfilm. Maar minstens de helft daarvan zijn vergeetbaar - of in het geval met het jongetje zelfs tenenkrommend slecht. Love Actually is licht verteerbaar op de volle kerstbuik, maar daar is alles wel mee gezegd.

2,5 *