Meningen

Een aids-diagnose aanhoren komt voor iedereen als een mokerslag aan; zeker voor de losbandige redneck Ron Woodroof. Zijn daaropvolgende worstelingen met zijn homofobe vooroordelen en het schimmige farmaciewereldje zijn op papier zware kost, maar zijn toch vrij oppervlakkig uitgewerkt. Dallas Buyers Club heeft een interessant thema en kent bovendien sterk acteerwerk, maar is in zijn geheel net wat te magertjes om echt een aangrijpende biopic neer te zetten.

Deze film in een paar woorden? Een waardige afsluiter.

Aan al het goede komt een eind. Helaas ook aan Christopher Nolan's Batman-trilogie. Deze film kan The Dark Knight (deel 2) niet evenaren, mede door wat slordigheidjes in het verhaal en acteerwerk. Maar dit is echt wat zo mooi heet spijkers op laag water zoeken (lees: mierenneuken). The Dark Knight Rises is een spektakelstuk dat van begin tot eind weet te boeien.

4 *

We leven in een wereld waarin ambigue corporates soms letterlijk over lijken gaan. Advocaat Robert Bilott tilt op moedige wijze het (teflon)tapijt omhoog waarvan chemiebedrijf DuPont je hoe dan ook wijs maakt dat er niks onder ligt. Ondanks het onthutsende onderwerp is Dark Waters wel een ietwat saaie zit. Jammer, want daardoor heeft het net iets te weinig gif om écht wat los te maken.

Wat een domper zeg. Nu heb ik op het vlak van verhaal natuurlijk niet al te hoge verwachtingen. Maar de plot van The Dead Don't Die is net zo'n janboel als de opengereten lichamen die bij wijlen de revue passeren. Daarnaast zorgen de tergend langzame opbouw en flauwe ik-heb-het-script-volledig-gelezen-metagrapjes ervoor dat de spaarzame gniffelmomenten behoorlijk ondersneeuwen. Nee, deze film mag wat mij betreft zeker niet in één adem met Zombieland, Shaun Of The Dead en Planet Terror genoemd worden.

Als acteur, regisseur, scenarioschrijver én componist verdient Viggo Mortenson als creatieve duizendpoot een groot compliment. Hoewel hij clichés als klapperende salondeuren en rauwe cowboys niet vermijdt, zoomt hij in The Dead Don't Hurt vooral in op de relatie tussen de twee hoofdpersonen. Verder dan dat weet de western nauwelijks de middelmaat te ontstijgen. Doodsaai is het zeker niet, maar wel een tikkie te traag.

3,0 * Meer liefde dan lood

Op aanraden van John Milton ben ik compleet blanco deze film ingegaan (want Paddy Considine). De eerste minuten dacht ik even goed getrolld te zijn, want kolere - dit is wel iets té lowbudget/arthouse naar mijn believen. Maar stiekem ontvouwt deze simpele wraakfilm zich tot een grappige, spannende, grimmige en hallucinante rolprent met een nogal verrassende plottwist. Zo zie je maar weer: soms moet je gewoon de stoute schoenen aantrekken.

3,5 * Oog om oog, tand om tand

De charme van Deadpool & Wolverine is dat het zichzelf wederom totaal niet serieus neemt. Het is te prijzen dat in de talloze grappen en grollen ook Marvel en Disney niet gespaard worden. Maar ondanks de prima humor, CGI en cameo's ben ik de film binnen no-time eigenlijk alweer vergeten. Deadpool 3 steekt goed af tegen de recente reeks baggerfilms van Marvel. Maar van een onvergetelijke bromance is zeker geen sprake.

3,0 * Behouden broederliefde

Waar collega Rodriguez in de Grindhouse-tweeluik groots uitpakt, gaat Tarantino in zijn take iets subtieler te werk (althans, voor zijn begrippen dan). Death Proof begint sterk en zet lekker ongegeneerd de toon voor alles wat je van een exploitatiefilm kunt verwachten. Jammer genoeg piekt de film te vroeg. Het tweede gedeelte heeft namelijk te kampen met een sputterende V8-motor: te veel slap geouwehoer en een te lange achtervolgingsscène. Al met al een prima film, maar wel met als voetnoot een wat mindere Tarantino.

3,5 * Girlpower

Demolition heeft een unieke invalshoek over rouwverwerking. Het is een luchtige benadering van een zwaarmoedig thema, die de nodige clichés vermijdt en daardoor onderhoudend blijft. Soms grappig, soms cynisch, soms ontroerend, soms absurd. Verder geen hoogvlieger, maar het moraal van het verhaal in combinatie met de vibe spreekt me wel aan.

Diego Maradona is een interessant portret van een van 's werelds beste voetballers ooit. Voor de fanboys (waaronder ondertekende) is het een prettige nostalgische compilatie waarin menig balcontact van 'Pluisje' garant voor kippenvel staat. Zijn tumultueuze leven buiten de velden, waarbij de Argentijn in Napels het (auto)destructieve from-hero-to-zero-traject doorloopt, is echter ietwat oppervlakkig uitgewerkt. Een aanrader voor iedereen die voetbal als de belangrijkste bijzaak van de wereld ziet, maar betwijfel het of de documentaire ook echt bij 'de rest' aanslaat.

Wat als Tarantino een western maakt? Met expliciet geweld, uitgebreide dialogen en excentrieke personages krijg je precies wat je kunt verwachten van de regisseur. Vooral de aanwezigheid van Christoph Waltz en Samuel L. Jackson zuigen alle aandacht van de kijker op. Zelfs na mijn 3e of 4e keer kijken blijft Django Unchained een heerlijke wraakfilm die geen seconde verveelt.

4,0 * Western in Tarantino-jasje

In tegenstelling tot The Shining had ik bij Doctor Sleep moeite om wakker te blijven. Een vervolg met in de hoofdrol de volwassen Danny Boy is in potentie ontzettend interessant, maar in de uitvoering amper spannend. Het neigt namelijk eerder naar kitcherige fantasy dan grensverleggende horror. De vele referenties ("easter eggs") naar het The Shining zijn weliswaar plezant, maar doen me vooral verlangen naar het originele meesterwerk.

2,5 * Tikkeltje slaapverwekkend

Aan de ene kant is Dogman een interessante karakterstudie gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Vooral het mistroostige Italiaanse badplaatsje - waarin criminaliteit de alledaagse realiteit is - komt als setting zeer overtuigend over. Aan de andere kant heb ik me ruim 1,5 uur zitten ergeren aan de weeïge tronie en gedrag van hoofdpersonage Marcello. Hoe hij zich na alle onrecht uiteindelijk van schoothondje als vechthond ontpopt, weet mij dan ook allerminst te raken. Al met al kleine tegenvaller.

2,5 * Blaffende honden bijten niet

Soms ontroerend, soms grappig. Maar deze biopic is naar mijn beleving toch net iets te braafjes en oppervlakkig om van begin tot einde écht te boeien. Overigens enorm sterk acteerwerk van Joaquin Phoenix als een cynische maar stiekem toch adorabele zuiplap in een elektrische rolstoel.

Lastige film om je (hoek)tanden in te zetten. Enerzijds tillen de prachtige kostuums en weelderige sfeer de verfilming naar een hoog niveau. Anderzijds werken de oubollige trucage en het tenenkrommende acteerwerk als wijwater op een vampier. Een film net als het hoog op een klif gevestigde kasteel van Dracula: eentje met hoge pieken en diepe dalen.

3,0 * Tussen kunst en kitsch

Dragged Across Concrete is een slowburner waarvan je toch op wat meer vuur hoopt. De dialogen, de scènes, het plot... Zo'n beetje alles in deze stroeve film kan wel wat siliconenspray gebruiken. Zeker geen slechte misdaadfilm, maar door het lage tempo ook verre van memorabel.

Deze film in een paar woorden? I am the law!

Judge Dredd is agent, rechter en beul ineen, met een zeer hoog zerotolerancebeleid. Samen met een rookie veegt hij ergens in de nabije toekomst een wolkenkrabber vol bendeleden leeg en kijkt hij daarbij niet neer op een lijk meer of minder. Het flinterdunne verhaal en de rauwe setting voelen aan als een slechte jaren tachtig actiefilm, maar gek genoeg zou de film zonder deze elementen incompleet zijn. Het draait in Dredd vooral om over-the-top actie en mooie 3D slowmotion shots. Verstand op nul en genieten maar.

Dikke 3,5 *

De film in één woord? Stijlvol.

Drive begint met een van de sterkste openingsscènes die ik in tijden heb gezien. Maar ook daarna weet de film van minuut tot minuut te boeien. Een film die niet zozeer uitblinkt in dialoog, maar wel in sfeer. Sterk acteerwerk, aangrijpende melodramatische shots en een kickass soundtrack zorgen voor een vleugje romantiek gedoseerd met het nodige geweld. Kijktip: geef de volumeknop een flinke slinger.

4,5 *

Part One was een waar spektakelstuk. In Part Two doet Villeneuve het met de bombastische soundtrack, weelderige cinematografie en verbluffende special effects nog eens dunnetjes over. Klein puntje van kritiek is dat richting het einde de lopende zaken wel erg snel afgehandeld worden, terwijl er qua verhaal eigenlijk nog wel wat vraagtekens resteren. Maar vooruit, zand erover. Ook het tweede deel van Dune is genieten geblazen.

4,0 * Dikke duin omhoog

De makers van deze film respecteren de wereld van roleplaying, maar houden het door de luchtige toon vooral toegankelijk voor een breed publiek. Dat resulteert in een onderhoudende mix van actie en humor. Allemaal echter iets teveel binnen de lijntjes om echt te blijven hangen. Popcornvermaak: niets meer en niets minder.

3,0 * Grappen- en grollenspel