Meningen

Na jarenlange sociale druk heb ik mezelf dan eindelijk eens aan Harry Potter gewaagd. Uitbuikend van een stevige kerstmaaltijd is the Sorcerer's Stone best aardig te verteren. Maar ik vind het allemaal net iets te kinderlijk en onsamenhangend. Zonder nostalgie van de boeken (nooit gelezen) of films (nooit gezien) weten Harry en kornuiten me daardoor vooralsnog onvoldoende te betoveren om ook de rest te bekijken.

3,0 * Wel vermakelijk, maar niet magisch

Hoe dan? Weer typisch zo'n film die al die jaren compleet onder mijn radar is gebleven. Geen idee wie op MM hier een keer mee kwam aanzetten. Ik ben die persoon hoe dan ook zeer dankbaar voor deze hidden gem.

Filmmaker Robert Schwentke toont op ijzingwekkende wijze hoe macht het slechtste in mensen naar boven haalt. Het draait daarbij om de opgejaagde Duitse soldaat Willi die per toeval op een officiersuniform stuit. Eenmaal aangetrokken, verandert zijn normbesef compleet. In de ban van het uniform ondergaat Willi namelijk een Sméagol/Gollum-achtige transformatie.

Knap is hoe de Duitse regisseur de grens daarbij steeds verder oprekt. In eerste instantie heb je sympathie voor de bravoure van een soldaat die louter probeert te overleven. Die verdwijnt vanzelf wanneer hij zich steeds meer als een meedogenloze kapitein gedraagt die niet kijkt op een lijk meer of minder. Uiteindelijk krijg je zelfs vigilantische taferelen die tegen zwartgallige humor aan schuren. De boodschap is hoe dan ook duidelijk: het moreel kompas is stukker dan stuk.

Alle gruwelijkheid is prachtig in zwart-wit geschoten. Dat zorgt bij een historisch oorlogsdrama niet alleen voor meer authenticiteit, maar is in dit geval een bewuste filter voor alle bloedvergieten. Het gaat volgens de regisseur namelijk niet om het exploiteren van geweld; het is een film óver geweld. Maar zelfs met die 'verzachtende' maatregelen is de film behoorlijk grimmig.

Der Hauptmann is een dikke aanrader waarbij je de Tweede Wereldoorlog op ongewone wijze door Duitse ogen bekijkt. Hoewel het einde van de oorlog (en dus begin van vrede) in zicht is, vieren opportunisme en wreedheid hoogtij. Het levert in dit geval de jonge soldaat geheel terecht de bijnaam 'beul van Emsland' op.

4,0 * Spookt door je hoofd, man

Heat doet zijn naam eer aan, want er hangt continu een broeierige sfeer in deze heist film. Zowel de dialogen als de actiescenes zijn intens, waardoor 3 uur kijken nergens als 'te lang' aanvoelt. Ook een cast om je vingers bij af te likken. Zonder twijfel Michael Mann's beste werk.

4,5 * crimineel goed

In de 90’s en 00’s was Hugh Grant hét gezicht van de Britse romcom. Tegenwoordig zien we de acteur steeds vaker terug als onbetrouwbare gluiperd. In Heretic brengt hij die twee kanten perfect samen: een charmante dweil met een behoorlijk duister randje.

Grant speelt zijn personage zichtbaar met plezier en overtuiging. Mr. Reed lijkt gastvrij, charmant en fatsoenlijk, maar met elk woord en blik manipuleert hij zorgvuldig de naïeve zendingmeisjes in zijn huis. De glimlach blijft, maar de intenties zijn allesbehalve zuiver.

De film bouwt spanning langzaam maar effectief op. De sfeer is beklemmend en unheimlich, met zorgvuldig gebruik van stiltes en ruimte. Regisseurs Scott Beck en Bryan Woods weten precies wanneer ze moeten doseren, waardoor het geheel onder je huid kruipt.

Toch laat het einde wat te wensen over. Het subtiel opgebouwde kat-en-muisspel en de scherpzinnige monologen wijken uiteindelijk voor absurditeit. Het open slot past thematisch bij geloof en twijfel, maar voelt alsnog niet helemaal bevredigend; je blijft met te veel vragen achter.

Al met al is Heretic een sfeervolle, slim opgebouwde thriller met een glansrol voor Hugh Grant. Hij heeft zijn charme duidelijk nooit verloren, alleen anders leren inzetten.

3,5 * Gladde praatjes

[Horror Challenge 2025]

Deze film in één woord? Tja... grillig is misschien het beste woord.

Het ene moment lach ik de ballen uit mijn broek; het andere moment word ik meegesleurd in de depressieve sfeer. Een echte tragikomedie dus. Hoe dan ook, een van de meest eigenzinnige films die ik afgelopen tijd heb gezien, met de sublieme Joseph Gordon-Levitt (als Hesher) als absolute hoogtepunt.

3,5 *

High Life is een behoorlijk doezelige SF-film die door zijn lage tempo zeker niet iedereen aanspreekt, maar wel op overtuigende wijze een desolaat gevoel oproept. Het is niet altijd evident met welk doel een ruimtecrew (lees: outcasts) een miljoenmiljard kilometer van de aarde ronddwaalt. Regisseur Claire Denis confronteert de kijker met eenzaamheid, innerlijke driften en existentiële vraagstukken - menselijke worstelingen die net als het eindeloze universum geen grenzen lijkt te kennen. Een tikkeltje sensueel en gewelddadig, maar vooral eigenzinnig.

Fijne tragikomedie over een nukkige geschiedenisdocent, puberende leerling en stoïcijnse kokkin die tijdens de feestdagen aan elkaar overgeleverd zijn. Ondanks de kou en emotionele rugzakjes weet de film zich op ingetogen wijze te ontdooien tot een warme kerstfilm - overigens nergens voorspelbaar en zoetsappig. Verder complimenten aan Alexander Payne's regiewerk: The Holdovers voelt écht aan als een film uit de 70s zonder dat het gimmicky gebracht wordt. Jammer dat het net een tikkeltje te lang duurt allemaal, want de non-conformistische (kerst)boodschap is toch wel een onmisbare realiteitscheck tijdens deze donkere dagen.

3,5 * Gedeelde leed is halve smart

Waar heb ik nu 3 uur lang naar zitten kijken? De beelden zijn prachtig, maar het verhaal is rommelig. Daarnaast zijn de personages zo stereotype dat ik ze binnen no-time alweer vergeten ben. Ik bewonder Kevin Costners toewijding voor zijn passieproject. Maar om de kijker nog een paar lange delen bij de les te houden, zal hij toch echt wat uit de hoge cowboyhoed moeten toveren.

3,0 * Fraai, maar tikkeltje saai

Lastig te omschrijven film, wat vaker met Lars von Trier is. Voor de een waarschijnlijk pretentieus en/of langdradig, maar ik kan de eigenzinnige insteek van seriemoordenaar Jack zijn psyche in ieder geval wel waarderen. Uiteindelijk houd ik het maar op een inktzwarte komedie die de grenzen van wreedheid opzoekt, maar met de nodige lagen stof tot nadenken geeft. Typische hate it or love it film.

Aardig bankhangfilmpje. The House moet even op gang komen. Maar wanneer het casino up and running is, escaleert het al snel in absurde situaties waarin Will Ferrell als vanouds het beste uit de verf komt. Geen komedie waar je het jaren later nog over hebt, maar wel grappig genoeg om je in vegetatieve toestand gedurende anderhalf uur te vermaken.