Meningen

Talk to Me komt een frisse twist op de zoveelste film binnen het subgenre. De jeugd van tegenwoordig gebruikt namelijk seances om hun high te bereiken en deelt als ware Zoomers de beelden het liefste zo snel mogelijk online. De horrorfilm bereikt dankzij zijn originaliteit, afgrijzen en subtiel vleugje humor een hoge piek, maar weet dat door teveel melodrama helaas niet vast te houden. Ik ben uiteindelijk niet volledig bezeten, maar wel aangenaam verrast.

3,5 * Klamme handjes

Overwegend gemengde gevoelens bij deze film. Regisseur Todd Field slaagt er met verve in de klassieke muziekwereld als snobistisch machtstoneel over te brengen. Echter, als buitenstaander gaat het oeverloze technisch gezwets ironisch gezien nogal tegenstaan. Cate Blanchett speelt razendknap de rol van virtuoos c.q. despoot, maar ik mis nog net iets teveel controverse rondom haar personage om echt gechoqueerd de end credits in te gaan. Tár tergt, maar niet helemaal zoals ik zou willen.

2,5 * Mineurstemming

Tenet weet zelfs in een summier blockbusterjaar niet uit te blinken en is voor mij Nolans minste productie. De regisseur is een tikkeltje overambitieus geweest, met als resultaat dat de complexe wetten van thermodynamica en de verder mager uitgewerkte James Bond-verhaallijn niet met elkaar rijmen. Onderhoudende actie verder, maar overall toch een tikkeltje teleurgesteld.

Deze Zilveren Beer-winnaar verkent op knappe wijze een grotendeels onbekend stukje historische godsdienstwaanzin. Credits voor de verder voor mij onbekende actrice die de zwaar gekwelde Agnes zo treffend neerzet. Haar heilloze workaround om het hellevuur te ontlopen, is op zijn zachtst gezegd heftig te noemen. Das Teufels Bad is een duidelijk voorbeeld dat ‘vroeger was alles beter’ zeker niet voor alles opgaat.

4,0 * Indrukwekkend deprimerend

Na zeker 25 jaar heb ik Titanic herbeleefd in 4K - en wat een heerlijke cruise was dat. Van het ongegeneerd tuffen over de reling tot de orkestrale begeleiding richting het fatale einde: deze film zit boordevol iconische momenten. Allemaal verpakt in een tijdloos verhaal met stunning visuals. Dus voor iedereen die deze boot gemist heeft: verplichte kijkkost!

5,0 * Onzinkbare klassieker

Games en films blijven een ongelukkig huwelijk, maar dit keer valt het allezins mee. Tomb Raider volgt heel trouw de game uit 2013 - overigens een uitstekende reboot van de ingekakte serie - met een frisse jonge Lara in de hoofdrol. Alles bij elkaar geen baanbrekende gameverfilming, maar kijkt stiekem best prima weg.

Tony Robbins hanteert hetzelfde kunstje als sommige tv-dominees van weleer: zijn publiek ophitsen met holle frases en gebakken lucht. Zijn handelskenmerk daarbij is met zijn schorre stem krachttermen als "motherfucking" geforceerd de zaal in slingeren. Dat resulteert onder andere in mannen die van makke lammetjes in ontembare leeuwen transformeren — het is me wat. Zijn verdienmodel doet bovendien sterk denken aan een verkapt piramidespel. Maar zonder kritische vragen van de maker daarover of enige diepgang over Robbins’ verleden blijft deze 'documentaire' niet meer dan een 2 uur durende egotrip die louter plaatsvervangende schaamte oproept.

1,0 * Ongegeneerde zelfpijperij

Lekker grimmige buddy cop waarin een gepokt en gemazelde rechercheur een groentje onder zijn vleugel neemt. Vooral Denzil Washington - vol op de orgel als opportune klootzak - is genieten geblazen. Het verhaal is zeker niet altijd even geloofwaardig, maar voelt dankzij zijn beklemmende sfeer wel realistisch aan. Wat een dag.

4,0 * King Kong onder de misdaadthrillers

Ik had een paar Transformers-films overgeslagen - en dat is maar goed ook. Met kinderachtige humor, beroerd acteerwerk en een tenenkrommend verhaal is The Last Knight eerder een mislukte klucht dan een geslaagde actiefilm. De verder prima special effects ten spijt: Optimus Prime en kornuiten zijn rijp voor de autosloop.

1,5 * Deception

In Triangle of Sadness fileert Ruben Östlund op vileine wijze het kapitalisme. In de gitzwarte komedie krijgen de rijken der aarde er namelijk genadeloos van langs - met de onbeschaamde kotsscène op de luxejacht als absolute apotheose. In het derde deel gooit de regisseur qua machtsverhoudingen het roer radicaal om. Helaas duurt het net even te lang allemaal. Een kleine smet, op een verder heerlijk absurdistische sneer naar de Westerse weelde.

3,5 * Dolle decadentie

Wat als je leven een grote leugen blijkt te zijn? Of in Trumans geval: een real-life soap? Knap is hoe The Truman Show aan de vooravond van Big Brother (en de miljoenmiljard daaropvolgende reality shows) dat al sprekend wist te belichten. Vaak luchtig en komisch, maar soms ook met een gevoelige snaar. Ook verfrissend om Jim Carrey eens in een ander soort rol te zien excelleren.

4,0 * In de schijnwerpers

The Two Popes wordt primair gedragen door twee oude rotten, die we mogen zegenen om hun ijzersterke acteerwerk. Los van dat en de fraaie beelden is het verder namelijk een saaie zit. Maar wellicht helpt het ook niet dat ik maar weinig sympathie kan opbrengen voor de katholieke kerk als instituut; zeker niet na een paar minuten durende 'biecht' waarmee de zonden van Benedictus' jarenlange wegkijken van kindermisbruikzaken alweer zijn vergeven.

3,0 * Verre van zondenvrij