Meningen

Deze film in één woord? Klassieker.

Zelfs ruim 40 jaar na dato weet Once upon a Time in the West is te imponeren. Wat de film zo bijzonder maakt zijn de langdurige close-ups van de personages, waarbij woorden schaars zijn. Dat dit de spanning alleen maar bevordert komt het beste tot uiting in de legendarische openingsscène. De meesterlijke muziek, sterk acteerwerk en prachtig camerawerk maken dit één van mijn favoriete (spaghetti)westerns. Verplichte kost voor mensen die nog niet bekend met het genre zijn.

4.5 *

P.S. Om even aan te haken bij gebruiker boven/onder mij. Claudia Cardinale...wauw!

Deze film in één woord? Pretentieus.

Na een clichématig begin slaat de film volledig om, dus verrassend en origineel kan The Cabin in the Woods wel genoemd worden. Helaas op zodanige manier dat het zelfs voor horrorbegrippen over the top wordt. Typische hate it or love it film. Ik ben er nog niet helemaal 100% uit, maar ik neig vooralsnog naar het eerste.

2,5 *

Met Will Ferrell weet je wat je te wachten staat en ook als gewiekste (of eigenlijk juist niet) politicus stelt hij zeker niet teleur. De film neemt het Amerikaanse circus rondom politieke verkiezingen op de hak en dat levert bij vlagen hilarische momenten op. The Campaign is verder geen hoogstaande komedie, maar onderhoudend genoeg om met een bescheiden glimlach op het gezicht weg te kijken.

Pacino + De Palma + Top 100... De filmgoden leken me met deze tot voor kort onbekende film gunstig gestemd te zijn, maar het eindigde helaas in een kleine deceptie. Enkele tenenkrommende scene's en talloze afgezaagde personages gingen me namelijk al snel tegenstaan. "Here's comes the pain!": daar is geen woord aan gelogen.

2,0* Misdadig clichématig

Toch wel een rauwe docu waarvan het moraal van het verhaal - hoe somber ook - blijft hangen.

Cartel Land belicht de ongure drugsoorlog die Mexico (en indirect ook de VS) al jarenlang in zijn greep houdt. De dappere documaker Heinemann belicht het probleem vanuit het oogpunt van burgers die het kartelgeweld meer dan zat zijn en het heft in eigen handen nemen.

De passages over de Amerikaanse burgermilitie Arizona Border Recon komen wat minder goed uit de verf, maar wellicht komt dat doordat de taferelen rondom de Mexicaanse Autodefensa behoorlijk intens zijn. Aan de andere kant van de grens gaat het er namelijk nog even een tandje gewelddadiger aan toe, met als schrijnende voorbeeld waarin onschuldige vrouwen moesten toezien hoe zelfs baby's als beesten werden afgeslacht. Om koude rillingen van te krijgen.

En de Mexicaanse overheid? Die is simpelweg te incapabel dan wel corrupt om effectief in te grijpen. Het is uiteindelijk lastig enige sympathie voor de Autodefensa op te brengen. Daar waar oude mannen eerst nog op heroïsche wijze de wapens oppakken en kartelleden hun dorpen uitjagen, groeit de militie - zelf ook niet bepaald vies van grof geweld - op den duur uit tot niets minder dan een surrogaat voor de drugskartels. Wat er buiten de camera om ongetwijfeld nog meer gebeurt, laat weinig tot de verbeelding over. Power corrupts, blijkt maar weer dus.

Deze vicieuze cirkel komt aan het einde van de docu dan ook bikkelhard door. Tussen de 'onrechtstrijders' van de paramilitaire Autodefensa vind je net zo goed sadistische kartelleden en opportunistische drugsrunners, die als klap op de vuurpijl daarenboven worden bewapend door de overheid. Corruptie en geweld zit dus diep in de Mexicaanse samenleving geworteld. Zo diep, dat je jezelf oprecht afvraagt of hier ooit wel een einde aankomt. Nee, zo slecht hebben we het hier dus niet in ons koude kikkerlandje.

Civil War is ondanks zijn gebrek aan diepgang een originele oorlogsfilm. Regisseur Alex Garland brengt de Amerikaanse burgeroorlog door de ogen van de pers zowel fraai als gruwelijk in beeld. Dat de kamikazejournalisten regelmatig ongehinderd tussen de vechtende soldaten zwermen, maakt het helaas wel een stuk onrealistischer. Een smet op verder een prima film.

3,5 * Fraai kiekje

Cold Pursuit doet als zwarte komedie aan Fargo denken, maar het is het uiteindelijk allemaal net niet. Net niet snedig genoeg om in een scheur te liggen. En net niet meedogenloos genoeg om wraak bitterzoet te doen smaken. Verwacht dus geen sneeuwstorm aan actie/humor: dan kom je er wel doorheen.

Color out of Space is een tevergeefse poging een ode aan de retro cosmic horror te brengen. Prima film om de capaciteiten van je OLED-televisie mee te verkennen, maar dan houdt het wel op. Rommelig verhaal, oninteressante personages en teveel AliExpress CGI. Kortom: teleurstellend.

1,5 * Kleurrijk maar flets

Grotesk kostuumdrama dat lekker teert op heroïsche scenes op schilderachtige locaties. Toegegeven: Edmond Dantès als de Ethan Hunt van de pruikentijd moest even op me inwerken. Maar eenmaal omarmt vliegt de forse speeltijd van drie uur best vlot voorbij. Gewoon g(r)aaf.

3,5 * Geslaagde visueel roman

Opportune oude mannen die verlekkerd ruiken aan de vacante Heilige Stoel: het concept van Conclave is even aantrekkelijk als actueel. De film zit technisch prima in elkaar, wat helaas niet altijd van het verhaal gezegd kan worden. Maar treur niet: ondanks de bij vlagen ridicule plottwists kijkt Conclave dankzij de prettige spanningsboog best lekker weg. Onderhoudend is het zeker, maar geloofwaardig allerminst.

3,5 * Witte rook

Redelijk geslaagde poging in beeld te krijgen op wat voor schofterige manier de Amerikanen vele Afghaanse tolks aan hun lot hebben overgelaten. Soms iets te oppervlakkig, waarbij bijvoorbeeld talloze jihadisten zich wel erg gemakkelijk laten neermaaien. Door de authentieke sfeer haak ik echter geen moment af. Zonder de gebruikelijke hectiek en humor een atypische Guy Ritchie - maar (ook) dat bevalt me prima.

3,5* Vastberadenheid vlot vertolkt