Meningen

Vermakelijke whodunnit dat het vooral van de sterke cast en eigenaardige setting moet hebben. Bij Knives Out tolereer je het inmiddels ingebakken vergezochte plot, maar in Wake Up Dead Man overtreffen de schrijvers zich qua ongeloofwaardigheid. Daardoor is de film best geestig, maar nooit echt spannend.

3,0 * Luchtig moordmysterie

Die Wannseekonferenz volgt trouw de notulen van de daadwerkelijke conferentie in 1942. De film speelt zich hoofdzakelijk aan de vergadertafel af, waar hoge nazi-bureaucraten zich beroepshalve over 'het Jodenvraagstuk' buigen. Dat gaat op zakelijke manier alsof ze een oplossing voor de restvoorraad balpennen in het magazijn bedenken. Weinig spektakel dus, maar dat maakt het gezien het beladen thema des te weerzinwekkender. De Duitse pünktlichkeit in zijn meest ongure vorm.

3,5 * Waanzinnige zakelijkheid

Geen gun-blazing supersoldaten in Warfare, maar de bittere realiteit van oorlogsvoering. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd terwijl de SEALs geduldig hun omgeving en vijanden observeren. Wanneer uiteindelijk de pleuris uitbreekt, nemen angst en chaos langzaam maar zeker de overhand. Intense, realistische en aangrijpende oorlogsfilm.

4 * Real-time rauwheid

Een disfunctioneel 'gezin' dat vanuit Mexico wiet naar de VS gaat smokkelen. We're The Millers heeft op papier een hilarische roadtrip voor de boeg, maar verder dan een paar gniffelmomenten komt het in deze komedie niet. Het hoogtepunt zijn de bloopers in de end credits, dus dan weet je gelijk wat voor vlees je in de kuip hebt. (N.B. op de een of andere manier kan ik gewoon niet zonder ergernis naar de tronie van Will Pourter kijken.)

De pest aan hedendaagse trailers is dat ze veel te veel prijsgeven. Die van Weapons doet dat juist niet: je ziet slechts bezeten kinderen die ‘s nachts met gespreide armen de duisternis tegemoet rennen. Precies genoeg om je nieuwsgierig te maken – waarvoor hulde.

Het plot rondom de mysterieuze verdwijningen in een slaperig voorstadje is uitstekend opgebouwd. Het verhaal wordt door verschillende perspectieven verteld, waardoor de puzzelstukjes langzaam maar zeker op hun plek vallen. Hoewel Weapons in wezen het zoveelste heksverhaal vertelt, voelt het door deze structuur fris en origineel aan.

Daarnaast is de productiewaarde van Weapons ontzettend gelikt. Het acteerwerk, beeld en geluid zijn tot in de puntjes verzorgd. Vooral de over-de-schouder-shots van een personage trekken je moeiteloos de situatie in. Zowel voor als achter de schermen wordt vakkundig werk afgeleverd.

De enige valkuil is de mix van genres. Naar mijn smaak is er te weinig horror om écht eng te zijn, en te weinig humor om écht grappig te zijn. De ontknoping is daar een treffend voorbeeld van: moet ik nu lachen of gruwelen? Door die verwarring komt de film voor mij net niet volledig tot zijn recht.

Weapons is een eigenzinnige film die lange tijd mysterieus blijft. Regisseur Zach Cregger durft daarin te spelen met humor en horror, al kan het soms wat kolderiek aanvoelen. Wie zich qua verwachtingen daar echter tegen kan wapenen, beleeft een filmervaring die nog lang nazindert.

3,5 * Spannend op zijn eigen manier

[Horror Challenge 2025]

Werk Ohne Autor is een ietwat langdradige melodrama. De film begint hoopvol, maar de ongebalanceerde tijdsprongen gaan al snel tegenstaan. Hoewel alles er gelikt uitziet, wordt de zoektocht naar de waarheid van een kunstenaar uiteindelijk te oppervlakkig en braafjes uitgewerkt. Laat dus verre van een onuitwisbare indruk achter.

Met de nodige spanning, sterk acteerwerk (Daniel Kaluuya, ik ben definitief fan) en een paar memorabele shots een potentiële Oscar-kandidaat. Maar helaas... Het geforceerd politieke tintje is regisseur Steve McQueen vergeven; de ongeloofwaardige plottwist halverwege de film gooit echter voor mij roet in het eten. Uiteindelijk een bij wijlen originele misdaadthriller met echter teveel smetjes om zich tussen de groten der heistfilms te mogen scharen.

Aardig WOII-drama van Vlaamse bodem. Groentje Wilfried zit als Antwerpse hulpagent in een lastige spagaat tussen verzet en collaboratie. Dat zorgt gedurende 110 minuten voor een aangename unheimliche spanning. De locaties zijn daarentegen wel een tikkeltje saai en sommige acteurs slaan een beetje door in overacting. Wil is niet een hele originele film, maar kijkt door zijn intensiteit best vlot weg.

3,0 * Stond erbij en keek ernaar

Onder de vleugels van Martin Koolhoven krijgt een nieuwe generatie Nederlandse filmmakers de kans hun eigen genrefilm af te leveren. En leveren? Dat doet de talentvolle Didier Konings met verve.

In Witte Wieven zet de sobere sfeer van middeleeuws ‘Drenthe’ direct de toon. De permanente aanwezigheid van grauwe lucht en kille interacties laten je snakken naar licht en genegenheid. Het gebruik van het Nedersaksisch als voertaal versterkt bovendien het gevoel van authenticiteit. Toch is er niets aan deze wereld dat je als moderne kijker heimwee naar het Nederland van vroeger doet krijgen.

De mistroostige setting wordt verstrekt doordat de communebewoners voortdurend gegijzeld zijn door eerbied en angst voor God. Voor vrouwen lijkt slechts één rol weggelegd: dat van baarwerktuig. Wanneer de kinderloze Frieda daarin faalt, wordt ze door de gemeeschap met de nek aangekeken. Haar grootste horror schuilt niet zozeer in het griezelbos verderop, maar in de godvrezende samenleving waarvan ze zelf deel uitmaakt.

Het is knap hoe dit alles met beperkte middelen tot leven is gebracht. Ondanks enkele visuele imperfecties maakt regisseur Didier Konings handig gebruik van zijn ervaring als concept artist. Hoofdrolspeelster Anneke Sluiters weet met een beperkt aantal woorden toch veel te zeggen. In deze lowbudgetproductie komt Neerlands talent duidelijk bovendrijven.

De film mag dan beperkt zijn in budget en speelduur, maar is overvloedig in ambitie en verbeelding. Witte Wieven voelt aan als een volwaardige polderversie van The Witch – een sfeervolle toevoeging aan de Nederlandse genrecinema.

4,0 * Oudhollands gruwelen

[Horrorfilm Challenge 2025]

Deze film in een paar woorden? Epische klucht.

Martin Scorsese bevestigt met The Wolf of Wall Street maar weer eens wat voor meesterlijke regisseur hij is. Gebrek aan moraal in deze film? Prima! Een moralistisch verheven vingertje tegenover hebzucht had de film namelijk geen goed gedaan. Wat je krijgt is drie uur aan seks, drugs, dwergwerpen en schelden, maar zonder dat het een overkill wordt. Heerlijke absurde komedie over de dark side van Wall Street.

Dikke 4 *

Leuk om Clooney en Pitt als twee oude rotten weer samen te zien. Dat levert een prettige Oceans-chemie op in een misdaadkomedie die verder echter nergens in uitblinkt. Kijkt zonder al te hoge verwachtingen prima weg, maar morgen ben ik ‘m waarschijnlijk alweer vergeten.

3,0 * Inwisselbare bromance

Men neme een oude vrouw, wat mysterieuze moorden en een spookhuis. Van het verhaal gaan er dus dertien in een dozijn. Deze film moet het dan ook hebben van de donkere sfeer en de prima spanningsopbouw. Aardige horror. Niet meer, niets minder.