Meningen

Magnolia is een enerverende mozaïekfilm waarin verschillende levens door toeval met elkaar verknoopt raken. Ondanks de zware thema's en moralistische boodschap weet regisseur Paul Thomas Anderson alle verhalen door een tragikomische insteek toch behapbaar te houden. Het grote minpunt daarbij is dat het wel erg lang duurt allemaal. Dat wordt gecompenseerd door enkele cinematografische hoogstandjes en bovendien ijzersterke cast - met een buitensporige Tom Cruise in een Andrew Tate-achtige rol als hoogtepunt. Magnolia ontvouwt zich als een prachtige bloem, maar je moet wel geduld hebben om daar in volle glorie van te kunnen genieten.

3,5 * Lang maar krachtig

Toegankelijke avonturenfilm waarin drie van de vier musketiers inmiddels met vervroegd pensioen zijn. Los van de sterke cast blinkt de film nergens echt in uit, maar weet het wel van begin tot eind te boeien. Een aangename mix van actie, humor en een vleugje kostuumromantiek.

3,5 * Eén voor allen, allen voor nostalgie

Wanneer de end credits op het scherm rollen, realiseer ik me ineens wat voor hallucinante kijkervaring Mandy geweest is. Volledig overrompeld door de psychedelische beelden en soundtrack zit je namelijk twee uur in een filmische lsd-trip. Verder een heerlijke hommage aan de 70's/80's grindhousefilms met bitterzoete wraak als thema waarin gore niet geschuwd wordt. Overdaad baat.

Master and Commander volgt Russell Crowe als onbevreesde Britse kapitein op jacht naar een Frans fregat. Hectiek en kalmte wisselen elkaar op een prettig tempo af. De zeeslagen zijn dankzij uitstekend camerawerk en cinematografie zorgvuldig in beeld gebracht. Op rustigere momenten wordt juist stilgestaan bij details van het zeemansleven. Kortom, een avontuurlijke film waarin actie en historie mooi in balans zijn.

3,5 * Volle vaart vooruit

Wanneer rasacteurs Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman de hoofdrollen vertolken, wrijf je als filmliefhebber begerig in je handjes. Toch komt het in The Master niet tot de vuurwerkshow waar je op hoopt. Dat ligt niet aan het verder puike acteerwerk (en cinematografie), maar primair aan het mager uitgewerkt verhaal over 'The Cause'. Zonde.

Op het menu staat een gender-blender bestaande uit thriller, horror en komedie geserveerd op een bedje van satire. De kritiek op de kritiek op haute cuisine is origineel, maar door de mix van verschillende stijlen leidt het helaas niet tot een ware smaakexplosie. Desondanks kijkt The Menu dankzij zijn absurditeit, prettige speelduur en degelijk acteerwerk prima weg.

3,0 * Voor de lekkere trek

Redelijk mee vermaakt, maar er zat duidelijk meer in. Aan de originele setting en het prima regiewerk ligt het zeker niet. De film weigert echter de diepte in te gaan wanneer het op politieke en ethische vraagstukken aankomt. Daardoor voelt het uiteindelijk meer als een luchtige komedie dan als diepgaande satire aan.

3,0 * Vervangbaar

Mid90s kent niet bepaald een memorabel verhaal en dat is verder prima. De coming-of-age slaagt er namelijk bijzonder goed in de gierende hormonen, die onlosmakelijk aan de pubertijd verbonden zijn, tot de verbeelding te laten spreken. Al met al een geslaagd regiedebuut van Jonah Hill, die duidelijk meer in zijn mars heeft dan 'de grappige dikzak' acteren.

Ik houd niet zo van romantische komedies; van Owen Wilson nog minder. Maar dit was zeker geen straf om te kijken. Dankzij de pakkende nostalgie en het prettige acteerwerk lekker licht verteerbaar.

3,0 * Wegdromen

Midsommar begint ijzersterk, maar weet op wat choquerende momenten na niet echt door te pakken. De puike cinematografie, het unheimliche happy-the-pappy-sfeertje en Florence Pugh's overtuigende acteerwerk zijn van een hoog niveau. De kijkbeleving wordt uiteindelijk slachtoffer van Ari Asters cultusobsessie, waarbij de aaneenrijging van soms langdradige rituelen onnodig de flow eruit halen. Midsommar is absoluut een originele film met aan het roer een talentvolle regisseur/screenwriter, maar echt onder mijn huid kruipen doet deze folk 'horror' niet.

In het rauwe Les Misérables volg je een drietal agenten die in de betonnen jungle van de Parijse voorsteden nogal street wise de orde proberen te handhaven. Met de rellen van 2005 als referentiekader blijft de banlieue dan ook een broeinest voor armoede, geweld en radicalisering. Toch slaagt debuterend regisseur Ladj Ly erin te portretteren dat ook daar het leven gewoon doorgaat en de schuld van de verpaupering vooral bij 'het systeem' gezocht moet worden.

Tom Cruise lijkt wel elke dag een douche met levenselixer te nemen; wat een tomeloze inzet en energie heeft die vent toch. Dead Reckoning - Part One zit boordevol actie waarbij niets te gek is, met hier en daar een prettig vleugje drama en humor. Ik krijg er al met al zelfs een positieve James Bond-vibe van. Die filmreeks worstelt al een poosje met de onmogelijke missie fresh te blijven, maar Mission Impossible groeit vooralsnog met elk nieuw deel.

4,0 * In volle vaart naar deel 2

In een zeldzame vegetatieve zapsessie ben ik per toeval op deze film beland. Normaliter is het eerste reclameblok reden genoeg om verder te gaan, maar ik bleef toch geïnteresseerd hangen. Nu voel ik sowieso vlinders in de buik bij het zien van de beeldschone Jessica Chastain. Maar de actrice verdient uiteraard meer credits dan dat, aangezien ze een behoorlijk overtuigende rol neerzet als Molly Bloom. Het verhaal over de rise and fall van deze onfortuinlijke maar gewiekste organisator van high stakes poker is dan ook intrigerend. Soms wel iets teveel dialoog naar believen, maar ik was simpelweg pot committed om de film tot het einde uit te zitten.

3,5 * Interessante bad beat story

Het werk van Stephen King blijft een onuitputtelijke inspiratiebron voor horrorfilms. Dit keer is een korte novelle uit 1980 aan de beurt. Longlegs-regisseur Osgood Perkins probeert er zijn stempel op te drukken, maar al snel komt de aap uit de mouw: de film kan de hoge verwachtingen simpelweg niet waarmaken.

The Monkey schiet overtuigend uit de startblokken. Met zijn diabolische glimlach en drumslagen fungeert de speelgoedaap als voorbode voor Final Destination-achtige narigheid, maar lekker aangedikt met de nodige galgenhumor. De toon is wat dat betreft duidelijk: lachen om gruwelijkheid.

Die balans blijkt echter wankel. Het cynisme neemt de overhand en schoffelt de zorgvuldig opgebouwde sfeer onderuit. Perkins snijdt daarnaast psychologische aspecten als rouw, trauma en familieperikelen aan, maar verder dan de oppervlakte komt het niet.

Wat rest is een stijlvol gemaakte, maar onevenwichtige horrorfilm die zijn eigen richting verliest. The Monkey wil tegelijk geestig, gruwelijk en gelaagd zijn, maar eindigt als een ietwat wrange mengeling van alle drie.

2,0 * In de aap gelogeerd

[Horror Challenge 2025]

Regisseur Alejandro Landes geeft de hormonale tienerguerrilla’s in Monos weinig context waardoor het verhaal vrijwel secundair is. Geeft niet, want deze film draait vooral om de imposante cinematografie en weelderige soundtrack. Die zorgen voor een aangrijpend surrealistische sfeertje. Vergelijkingen met Lord of the Flies en Apocalypse Now zijn dan ook helemaal niet zo gek. Monos is een beetje vreemd, maar wel lekker.