Meningen

Xenofobie, vernedering, moord, misbruik... de bizarre reis van de jonge outcast is een aaneenschakeling van nonstop misère. En dat bijna drie uur lang, dus je moet wel even zin maken voor zo'n lange ongemakkelijke zit. Toch intrigeert The Painted Bird, want de fraai geschoten zwart-wit beelden en gebrek aan woorden zetten overtuigend de toon.

Dit is typisch zo'n film waarvan je vraagtekens vooraf gegrond blijken te zijn. Liam Neeson doet zijn best als klungelige detective Frank Drebin, maar haalt het simpelweg niet bij (God hebbe zijn ziel) Leslie Nielsen. Het script biedt niet meer dan hier en daar wat gegrinnik. The Naked Gun is een vermakelijk tussendoortje, maar voor een eventuele wedergeboorte van de spoof-films schiet de reboot echt tekort.

3,0 * Halfnaakt

Afgelopen zomer heb ik als warming up voor deze film de podcast Napoleon met Johan Op de Beeck geluisterd. Een waar auditief genot, dikke aanrader. Die luisterervaring staat echter in schril contrast met Ridley Scott's poging een van de markantste figuren uit de moderne Westerse geschiedenis te portretteren. Zijn vertelling is namelijk een behoorlijke domper.

Scott's achilleshiel is dat hij denkt dat je 25 jaar geschiedenis wel even in een film van 2,5 uur kunt proppen. Als gevolg daarvan krijg je - zoals AngelicV het perfect omschrijft - "een speeddate door de historie van autocraat Napoleon". Nergens gaat het de diepte in; overal ontbreekt de context. Het is vaak gissen naar het hoe en waarom van motieven.

Het enige waar de filmmaker wel inzoomt, is de haat-liefdeverhouding tussen Napoleon en Joséphine. Er is echter geen vuurwerk maar ongemak tussen twee nota bene topacteurs - zeker wanneer Joaquin Phoenix met een verbeten kop ritmisch zijn broeksabel hanteert. Bovendien kabbelt de love story tergend langzaam door, om vervolgens gedenkwaardige gebeurtenissen zonder Joséphine weer af te raffelen. Of historische mijlpalen zoals bijvoorbeeld de invoering van de Code Civil zelfs compleet te negeren.

Vooral Joaquin Phoenix lijkt zoekende in zijn rol als Napoleon. De ene scene speelt hij een bangerik, de andere een held. Vervolgens weer een stoïcijn, dan weer emotioneel wrak. En tussendoor zien we ook nog een drammer, narcist en geilneef. Als je niet beter weet, krijg je de indruk dat Napoleon een schizofrene patiënt is. Verkeerd gecast? Of verkeerd geïnstrueerd? Het doet er verder niet toe. Je krijgt hoe dan ook geen Napoleon te zien, maar "Joaquin Phoenix met een grappig hoedje" (credits voor Dukenukem).

Het is gelukkig niet alleen maar kommer en kwel. De kostuums en decors ademen allemaal authenticiteit uit. De bloedige veldslagen - hoewel niet altijd even historisch accuraat - zijn daarnaast visueel adembenemend. CGI wordt godzijdank ondersteunend en dus niet leidend gehanteerd. Voor je gevoel kijk je naar soldaten van vlees en bloed in plaats van 3D models van textures en materials. Hier krijg je als kijker glimpen van een historisch drama van episch formaat te zien waar filmmaker Scott op zijn best is.

Uiteindelijk is de film een fraai prentenboek waar je haastig doorheen bladert. Met te veel Joséphine en te weinig Napoleon. Met een andere focus of 10-delige serie had de vertelling veel beter tot zijn recht gekomen. Na Prometheus, Alien: Covenant en nu Napoleon is het pijnlijk duidelijk. Ridley Scott kan beter op de set staan dan zich met het script bemoeien. Nog één zo'n miskleun (ik kijk naar jou, Gladiator 2) en het is tijd voor een enkeltje St. Helena voor deze ooit zo briljante regisseur.

2,5 * Ridley Scott's Waterloo

Bikkelharde martialartsfilm waarbij niet bepaald op bloed en botbreuken wordt ingehouden. Vooral het verhaal en acteerwerk is hier de dupe van, maar who cares. Zeer onderhoudend als je simpelweg op zoek bent naar buitenproportioneel geweld, waarbij mensen op de meest creatieve manieren een ongenadig hard pak slaag krijgen.

Normaal gesproken ben ik wel in voor een grimmige revenge flick, hoewel regisseur Jennifer Kent duidelijk een politieke invulling aan wraak wil geven. De historische setting van een Tasmanië vol expliciet geweld, misogynie en racisme is wat dat betreft de perfecte voedingsbodem voor een naargeestig gevoel. Het ongemak dat echter overheerst, is het rommelige script en sommige eendimensionale personages in deze film. Een zangvogel met helaas wat valse noten.

In de Lynchesque drama/thriller Nocturnal Animals worstelt de sombere Susan met haar succesvolle doch holle bestaan, waarbij door het lezen van een roman (geschreven door haar ex-man Edward) haar een spiegel voorgehouden wordt. Hoe de twee verhalen precies in elkaar gevlochten zijn, is niet altijd kraakhelder. Maar wanneer je ontbrekende puzzelstukjes vindt en op hun plek legt, geeft het gehele verhaal in ieder geval stof tot nadenken. Een tikkeltje pretentieus, maar verder sfeervol in beeld gebracht met prima acteerwerk.

Robert Eggers voelt zich helemaal thuis in de folklore en mythologie. Met het acteerwerk en de visuals zit het (net als Orlok) dus wel snor. De regisseur behandelt het bronmateriaal daarbij met veel respect. Maar ondanks een subtiele twist aan het verhaal voelt het wel een beetje uitgekauwd aan. Desondanks weer een typische Eggers-film om je tanden in te zetten.

3,5 * Fraaie hommage