Meningen

Baby Driver is een eigenzinnige kruisbestuiving tussen The Fast & The Furious en Grease. De gierende autobanden en kletterende machinegeweren zijn goed te pruimen - mede dankzij de opzwepende soundtrack - maar het bij wijlen mierzoete romantische verhaal en de musicalachtige sketches naar mijn beleving een stuk minder. Prima compromis voor stelletjes met verschillende smaken.

In de overgang van de stomme film naar geluidsfilm barst Hollywood uit zijn voegen. Met seks, drugs en bigbandmuziek gaat Babylon dan ook explosief uit de startblokken. De gelikte cinematografie, opzwepende muziek en ontketende Margot Robbie vormen daarbij de perfecte definitie van extravaganza. Door de lange duur gaat die wilde rit naar het einde toe uiteindelijk wel wat tegenstaan - met voor mij persoonlijk een anticlimactisch einde. Overdaad schaadt, maar doet gelukkig niet teveel kwaad.

3,5 * Groteske ode aan de klassieke filmindustrie

Het Braziliaanse dorpje Bacurau wordt met de nodige doden geconfronteerd. Na een slaapverwekkend eerste uur begint er eindelijk vaart in te komen, maar door het ratjetoe van genres bedolven onder een jus van metaforen verliet ik nogal gedesillusioneerd de bioscoopzaal. Geforceerd eigenzinnig, zonde van mijn tijd.

Explosies, felle kleuren, sweeping shots... Het is net alsof Michael Bay zelf weer achter de camera staat. Het duo Arbi & Fallah voelt wat dat betreft goed aan wat in de lijn der verwachtingen ligt. Ride or Die is verder niet heel origineel, maar - niet geheel onbelangrijk - wel een vermakelijke buddy cop flick.

3,5 * Bad Boys 4 Life

Met een lukrake beëindiging van een vriendschap komt The Banshee of Inisherin gelijk ter zake. Het gissen naar het waarom prikkelt je als kijker en neemt bovendien absurdistische vormen aan. Het gevoel van isolement wordt sterk neergezet door het sobere decor van een desolaat Iers eiland en de chemie tussen de rancuneuze hoofdrolspelers Collin Farrell en Brendan Gleeson. Regisseur Martin McDonagh laat je gedesillusioneerd maar geïntrigeerd achter.

4,0 * Vriendschap is een illusie

Het gaat niet om wat je zegt, maar hoe je iets zegt - en daar gaat het bij Barbie dan ook behoorlijk mis. De film zet in het eerste pak ‘m weg half uur prima de toon voor een krachtige feministische boodschap met een knipoog. Daarna ontspoort het geleidelijk en vervalt het in clichés, betutteling en flauwe humor. De sprekende decors en excellerende Margot Robbie ten spijt, is Barbie uiteindelijk een matig uitgewerkte satire dat vooral teert op sterke marketing. Poppetje gezien, kastje dicht.

2,0 * Overhyped

Historisch drama The Promised Land laat overtuigend zien dat bestaanszekerheid voor de 18e-eeuwse boeren/kolonisten zeker geen belofte is. Ze worstelen niet alleen met het barre landschap van Jutland, maar ook met maatschappijkwalen zoals racisme, geweld en ongelijkheid. De rauwe maar sprekende setting is verder fraai gefilmd. Het verhaal draait primair om een norse oud-militair die door een fenomenale Mads Mikkelsen gespeeld wordt. Wat een topacteur is dit toch; even mijn top 10 acteurs aanpassen...

4,0 * Het land van gebroken beloften

Met 'Kid meets Trainspotting' (credits: Mr Thee) kom je al een heel eind om Beats te omschrijven. Kijkt lekker vlot weg en de film is een stuk humoristischer dan je in eerste instantie verwacht. Dat is vooral te danken aan clown Spanner die zijn maatje Johnno naar een illegale rave meesleurt. Met als hoogtepunt een vrij overtuigende tripscène, die vooral bij de (voormalig-)ravende dertigers onder ons nostalgische gevoels aanwakkert.

Een ding moet je regisseur Ari Aster nageven: hij weet altijd een bizarre sfeer neer te zetten. Toch weet deze krankzinnige film ondanks een uitmuntende Joaquin Phoenix me niet altijd bij de les te houden. Ik wil Beau is Afraid uit de grond van mijn hart een geniale kruisbestuiving vinden, maar het lukt slechts bij vlagen. Het ontbreken van een (voor mij persoonlijk) diepere betekenis achter het cryptische verhaal laat me vooral gedesillusioneerd achter.

2,5 * Verwarrend

Best ok vervolg dankzij de aansprekende cast, het laagdrempelige verhaal en een klassiek Tim Burton sfeertje. De schaarse schermtijd van Beetlejuice zelf is echter wel een flinke domper. Vieze Jack zorgde in het eerste deel namelijk voor grote hilariteit. Meer Michael Keaton aub, anders hoeft een derde deel niet per se van mij.

3,0 * Macaber vervolg

Goeie genade, wat is dit tenenkrommend slecht. De platvloerse grappen worden als een mitrailleur in je gezicht afgevuurd, maar nergens is het raak. De op het oog aardige cast doet daarnaast een wedstrijdje wie het slechtste een typetje kan neerzetten - allemaal winnaars. Geen idee waarom ik dit gekeken heb, maar het is helaas wel 1,5 uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.

1,0 * Overduidelijk gedragsproblemen

Ik hoopte met deze 'verborgen parel' (MovieMeter©) een flinke vis aan de haak te slaan, maar het is bij een bescheiden vangst gebleven. Bigh Fish kijkt mede door de typisch Burtonesque stijl lekker makkelijk weg. Maar door gebrek aan empathie voor de eeuwig mijmerende vader en eendimensionale zoonlief kan dit sprookje me helaas niet écht betoveren.

3,0 * Sterk verhaal

Deze film bevestigt wederom mijn haat-liefdeverhouding met de Coen Brothers. Qua humor zit het behoorlijk snor. Dat komt mede door het perfect casten van de juiste acteurs, die het rariteitenkabinet met onder meer The Dude, Jésus en Walter 'Shut The Fuck Up, Donny' Sobchak smoel geven. Maar eenmaal lekker in het verhaal trekken Joel en Ethan traditiegetrouw lukraak de stekker eruit en zadelen ze je op met een anticlimactisch einde. Hun karakteristieke stijl maakt ze weliswaar uniek, maar daardoor zal ik ze nooit volledig kunnen omarmen.

3,5 * Coen culthit

De recente kredietcrisis is net zo complex als dat het precair is. Toch slaagt regisseur Adam McKay dankzij satire erin het beladen onderwerp enigszins luchtig te houden. Dat is vooral te danken aan de vlotte montage en gevatte dialogen. Vrees echter niet voor oppervlakkigheid. Met het moraal van het verhaal - de wereldeconomie is een piramidespel gerund door gewetenloze graaiers - wordt desondanks een serieuze toon aangeslagen.

Luchtige film over een van de grootste bands ooit. Er zit een aangename flow in Bohemian Rhapsody met veel ruimte voor humor en muziek. Daarnaast laat Rami Malek als Freddy Mercury met verve zien een zeer getalenteerde acteur te zijn. Toch is de stempel van Queen-leden Brian May en Roger Taylor duidelijk zichtbaar en wordt er uiteindelijk teveel binnen de lijntjes gekleurd.

Wie stiekem op een evenaring van Superbad hoopt, komt van een koude kermis thuis. Booksmart is het gros van de film geforceerd grappig, soms tegen het ongemakkelijke aan. Wanneer de meiden echter bij het laatste examenfeestje arriveren en er wat meer ruimte voor melodrama is, komt dat de komedie vreemd genoeg juist ten goede. Er had voor mijn gevoel dus meer in gezeten.

The Bounty speelt zich af in de tijd toen de schepen van hout en mannen van staal waren. De bemanning van het Britse schip moet niet alleen hevig noodweer doorstaan, maar door onderlinge spanning dreigt nog telkens een storm uit te breken. Het leidt tot een fascinerend verhaal ondersteunt door fraaie beelden, mooie Vangelis-muziek en intens acteerwerk. Even idyllisch als despotisch.

4,0 * Verborgen juweeltje

Deze film in een paar woorden? Van hetzelfde, maar dan minder.

Eerlijk gezegd had ik niet al te hoge verwachtingen van deze film. Een vierde deel na een succesvolle trilogie is vaak mosterd na de maaltijd en blinkt zeker niet in originaliteit uit. Ook The Bourne Legacy is helaas geen uitzondering hierop. Het is een zeer onderhoudende actiefilm, maar mist helaas de identiteit van zijn drie voorgangers.

3,0 *

Aparte film dit. Vincent Vaugh zet sterk een onfortuinlijke (ex-)delinquent neer die in een neerwaartse spiraal zit. In de scenes gefocust op (misdaad)drama is Brawl in Cell Block 99 dan ook op zijn best. Op het vlak van actie daarentegen vliegt de film - dankzij zijn grindhouse-achtige humor en geweld - redelijk uit de bocht. Kortom: je wordt regelmatig van het ene naar het andere uiterste gesmeten. Dat levert een bipolaire maar stiekem toch ook wel weer vermakelijke kijkervaring op.

3,0 * Zet je voortdurend voor het block

Uit verveling en nostalgie deze 80's cult classic in de bios gekeken, niet realiserend dat ik 'm zelfs beter vind dan wat ik me nog ervan kon herinneren. Een simpel maar verder prima uitgewerkt concept van een vijftal hormonale pubers, die gegijzeld door onzekerheid, stereotypering en sociale druk erachter komen toch niet zo verschillend van elkaar te zijn. De fijne chemie tussen de 'Brat Pack' levert ruim anderhalf uur humor én drama op. Nee Breakfast Club, ik ga je zeker niet vergeten.

Rouw is iets wat je langzaamaan van binnen opvreet – en daarmee misschien wel de ultieme vorm van horror. Hoewel Danny en Michael Philippou zeker niet de eerste regisseurs zijn die dit zware thema verkennen, weten ze het in Get Her Back op hun eigen verontrustende manier te verbeelden.

De film wordt gestuwd door een flinke dosis drama. De huiselijke scènes met twee ouderloze tieners en hun labiele pleegmoeder zorgen geregeld voor ongemakkelijke spanning. Met name Sally Hawkins overtuigt in haar rol: ze weet op gelaagde wijze tegenstrijdige gevoelens van afschuw en medelijden op te roepen.

Naast al dat emotionele gewicht is er ook genoeg pure horror te beleven. De sinistere VHS-fragmenten brengen een naargeestige sfeer met zich mee: je wilt weten wat er gebeurt, maar tegelijk liever niet. En over het zelfverminkende jongetje… laten we zeggen dat ik vanavond het stukje vlees maar even oversla.

Get Her Back is mistroostig en mysterieus, maar ook gestoord en gortig. De mix van impliciet trauma en expliciete horror is wat mij betreft prima in balans. Wederom puik werk van de gebroeders Philippou, die net als in het subgenre elevated horror duidelijk in de lift zitten.

4,0 * Van verlies naar waanzin

[Horror Challenge 2025]

Grimmig plattelandsdrama met een hoog 'well that escalated quickly'-gehalte. Barry Keoghan doet weer waar hij het beste in is: onder je huid kruipen. Dat lukt echter zó goed, dat sympathie opbrengen voor zijn onfortuinlijk personage uiteindelijk mislukt. Door dat perspectief én het onbevredigende einde blijft de film toch een tikkeltje teleurstellend achter.

2,5 * Wollige wrok

Sobere televisiefilm over de verkapte minigenocide van de Sioux-gemeenschap in de VS. Ondanks de controverse weet Burry My Heart at Wounded Knee mij niet echt te prikkelen. Er wordt namelijk nogal gezapig en clichématig naar de climax opgebouwd. Ook de permanente (sorry voor mijn taalgebruik) jankmuil van hoofdrolspeler Adam Beach als 'Charles Eastman' zorgt helaas voor antipathie. Film wordt uiteindelijk overeind gehouden door de fraaie beelden en het beladen onderwerp.

3,0 * Het boek was beter

Door de stereotype personages en zombies ontkomt Busanhaeng helaas niet aan de nodige clichés. Dat mag de pret echter niet drukken. De claustrofobische trein als setting geeft het subgenre 'zombiefilms' namelijk een welkome bite. De actie dendert daarbij als een hogesnelheidstrein door het beeld.

3,5 * Enerverende treinreis