Meningen

Kumail Nanjiani is in deze film eerder irritant dan grappig, terwijl Dave Bautista qua humor voorlopig nog de AliExpress-versie van Dwayne Johnson is. Bovendien is er te weinig chemie voor een aangename 'buddy flick'. Samen met een afgezaagd plot en zoutloos geschreven grappen blijft er helaas weinig over dan een matige buddy cop movie om snel weer te vergeten.

2,0 * Ongemakkelijke rit

Filmfestivalbezoekers die kokhalzend de zaal uitvluchten: dat pr-trucje kennen we inmiddels wel. Maar bij The Substance voelt het toch anders. Deze film zit zó vol ranzige body horror, dat je zelfs als doorgewinterde kijker even moet slikken.

Een gladde manager die gamba’s op onsmakelijke wijze naar binnen schranst. Of etterende bulten op een lichaam dat grotesk transformeert. Alles wordt expliciet en zonder genade in beeld gebracht. Met al dat bloed, kots en pus wordt niet wegkijken je bijna onmogelijk gemaakt.

Die smerigheid botst hard met de klinische decors en de vrouwelijke splendeur. Tijdens de semi-erotische workoutscènes, die zo uit een Benny Benassi videoclip lijken te komen, voel je je als lichtelijk opgewonden kijker haast betrapt. Ook daar sluimert dus een ongemakkelijke soort spanning. Regisseur Coralie Fargeat speelt geraffineerd met aantrekking en afstoting.

Dat is niet zonder reden: de film zit namelijk bomvol maatschappijkritiek. We volgen de gevallen Hollywoodster Elizabeth Sparkle én haar jongere alter ego – beide indrukwekkend neergezet door twee actrices die zich letterlijk en figuurlijk bloot durven geven. Fargeat fileert op satirische wijze de absurde schoonheidsidealen van een wereld waarin filters en fillers de norm zijn.

Wat overblijft is een gekweld hoofdpersoon in vrije val, die de aftakeling van haar roem en schoonheid aan den lijve moet ondergaan. The Substance is smerig, misselijkmakend en extreem – en juist dát maakt de film zo verontrustend onweerstaanbaar.

4,5 * Slacht en praal

[Horrorfilm Challenge 2025]

Sulla Mia Pelle is erg sober gefilmd, wat dan ook passend bij het beladen thema van deze biopic is. Als kijker kun je alleen maar machteloos toekijken hoe de eigenwijze Stefano Cucchi slachtoffer wordt van het Italiaanse systeem van buitensporig politiegeweld en Kafkaesque onverschilligheid. Alessandro Borghi vertolkt daarbij op knappe wijze de onrechtvaardige lijdensweg van Stefano. Om koude rillingen van te krijgen.

Van platformen door Mushroom Kingdom tot driften op Rainbow Road. En van een Underworld Theme pianospelende Bowser tot een Bullet Bill ontwijkende Tanooki. Voor gamers is de filmadaptie van 's werelds bekendste loodgieter absoluut een feest van herkenning. Het ziet er daarnaast visueel adembenemend uit allemaal. Toch maskeert al die pracht en praal het dertien in een dozijn verhaal en semi-gevatte grappen - met als risico dat deze Mario-film alleen specifieke doelgroepen aanspreekt. Als die aspecten voor een eventueel vervolg meer uitgediept worden, dan zit het wel snor.

3,0 * Risicoloze fanservice

Suspiria blijft enorm hangen, maar ben er nog niet over uit in hoeverre dat overwegend positief is. Aan de ene kant hangt er een lekker ongemakkelijk sfeertje in de film en zijn een aantal behoorlijk intense shots (denk aan de nachtmerries en dansvoorstellingen) knap in beeld gebracht. Aan de andere kant is 2,5+ uur veel te lang om die spanning vast te houden en wordt de tijd teveel met randzaken opgevuld. Laat ik toch maar positief afsluiten: Dakota Johnson, die Fifty Shades rommel is je bij deze vergeven

Op originele wijze rekent de Noorse regisseur Kristoffer Borgli af met narcisme. Sick of Myself zoomt namelijk in op millennial Signe die compleet doorslaat in 'How Can I Make This About Me'. Hij gaat daarbij nogal absurdistisch en zelfs gruwelijk te werk. In de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage krijg je alleen teveel medelijden om er ongegeneerd om te kunnen lachen. Zonde, want er had meer ingezeten.