Meningen

What you sow, so shall you reap...

Duister en naar sprookje dat bijzonder goed aangepakt is. En ik wik mijn woorden wanneer ik het woord sprookje gebruik, want het is erg moraliserend allemaal. De vogelverschrikker in de film is een verpersoonlijking van de straf die je zult krijgen wanneer je iets zéér verkeerds doet. De hoofdpersonages zijn hier sowieso bad guys die juridisch hun straf ontlopen. Het mag dan geen horrorfilm zijn, het is er niet minder spannend om. De film zakt nergens in doordat de bad guys algauw getormenteerd worden door hun snode daad. De grote nachtmerrie voor hen is natuurlijk dat de hele waarheid rond Bubba's dood aan het licht komt. Prima uitgevoerd. Durning en Smith zijn goed gecast met hun smerig kijkende gezichten.

Ik ben het helemaal eens met de bondige samenvatting van filmkul. Een spannende mysterieuze film die nog enkele dagen lekker zal doorspoken in mijn hoofd. Net als "Gone Girl" een moordmysterie gekoppeld aan een familiedrama, niet toevallig van dezelfde auteur Gillian Flynn. Er wordt heel vaak overgegaan op flashbacks, en godzijdank, hier worden ze erg goed gebruikt om alles uit te diepen.

Op het acteerwerk niet veel aan te merken; Theron draagt de film zoals het hoort en wordt bijgestaan door een heel goede supporting cast. Wel vond ik de motivaties van sommige personages heel onduidelijk, vooral van de broer maar dit zou me teveel op spoilergebied brengen als ik erover zou beginnen. Het script rammelt nu en dan eens stevig en ik kan wel wat voorbeelden opsommen waar de film even de mist ingaat, maar de film heeft me in de eerste plaats ten zeerste geboeid.

Tim Burton blijft ook weer met Dark Shadows een regisseur waar ik blijf naar opkijken. Deze droogkomische griezelsoap van een hoogst eigenaardige familie met in hun midden vampier Barnabas is typisch Burton maar meer dan dat vraag ik niet.

Hij schippert opnieuw tussen sfeervolle gothic en kleurige comic. Fel kleurgebruik met feloranje, roze, purper en smaragdgroen geven een ziel aan deze film. Samen met de doordachte muziekkeuze : elk nummertje refereert wel naar iets in de film. Ook de komische verwijzingen naar de seventies (o.a. Alice Cooper, "The Joker" van Steve Miller Band, de hippies) en de flauwe woordenspelletjes vielen me goed in de smaak. Echt kurkdroog en beetje mijn type humor. Vooral op het einde komen er enkele leuke special effects bij kijken.

Over Depp geen verkeerd woord. Lyrisch, theatraal en opnieuw twee handen op één buik met buddy Burton. Het vrouwvolk vond ik aan de mindere kant : Moretz in een vrij irritante rol, Eva Green geforceerd devilish en Michelle Pfeiffer slaapverwekkend.

Maar deze griezelkomedie stak goed genoeg in elkaar om dat deels te doen vergeten al was het plot zelf ook al niet zo fantastisch. Maar hoe het allemaal gepresenteerd wordt...

Misbegrepen film van Burton met heel wat culturele verwijzingen.

Gatverdamme zeg, wat een enge, creepy film. Die heeft me flink wat rillingen bezorgd. In plaats van special effects te gebruiken, beroept de regisseur zich op een heleboel paranormale fenomenen en nachtelijke verontrustende gebeurtenissen in het huis. De audio-snufjes spelen een belangrijke rol, dus de volumeknop openzetten is een vereiste voor de beleving. Prachtige demonstratie hoe je met minimale middelen een maximaal effect bereikt.

Occulte thriller over een vrouw die samen met een occultist een kaballistisch ritueel uitvoert om in contact te treden met haar overleden zoon. De opbouw met het geheimzinnige ritueel zelf en de gespannen relatie tussen beide personages zorgden voor een sterke en sfeervolle eerste helft. Eens Solomon wegviel ging het snel en steil bergafwaarts. Dat einde... sorry, echt belachelijk. Alsof de inspiratie plots op was en men maar snel iets uit de duim heeft gezogen. Ik had er meer van verwacht

Matige bedrijfsthriller die een flauwe indruk achterlaat. Deze B-film heeft wel een heleboel bekende acteurs (Longoria, Garcia, Whitaker, Unger) en dan vraag ik me af hoe zo'n talent kan leiden tot zo'n gemiddeld resultaat. Zeker, films over bedrijven die tot alles in staat zijn om hun belangen te beschermen, dat levert goede cinema op. Maar Dark Truth is niks vergeleken bij bvb The Constant Gardener of The International. Het blijft teveel bij morele discussies die weinig nieuws te vertellen hebben. Wanneer Whitaker Garcia bedankt dat hij hem vele jaren in een gure gevangenis heeft gestopt omdat hij daar plots 'het licht" heeft gezien ging het me net te ver. Ook de actie valt meestal tegen, al is de Heat-achtige schietscène op het einde dan wel weer een klein lichtpuntje. Wie deze film overslaat, mist iig niet veel.

Dit milieudrama haakt in België direct in op de recente PFOS affaire en 3M, maar in wezen gaat het hier om hetzelfde : onafbreekbare chemicaliën (forever chemicals... mooi woord!) die in het milieu terechtkomen, en nog slechter, in ons organisme. En je ziet maar hoe lang het duurt om een multinational op de knieën te krijgen. Hoe groter en rijker het bedrijf, hoe meer rechtsmiddelen ze in hun voordeel kunnen gebruiken. Respect voor advocaat Billot, die een deel van zijn leven wijdde om gerechtigheid te doen geschieden. Een ronduit interessante film in de traditie van Silkwood en Erin Brockovich.

Ja, en ik zal ook vanaf morgen anders naar mijn Tefal pan kijken.

Aparte superheldenfilm waarbij het komedie-genre nooit ver zit. Ook een leuke film wat de rolinvulling betreft. Zowel Drake als die kale gangster spelen twee personages wanneer Darkman hun identiteit overneemt. Dit soort dingen vind ik altijd best leuk. Sowieso is Darkman een interessante held, die voortdurend in strijd is met zijn toegenomen impulsiviteit. Ook de scène op de kermis met de roze olifant was grappig gebracht. De special effects zijn nogal gedateerd, toch blijft het een film met een goede flow en enkele sterke scènes (de helicopterscène). Een goed cijfer is dan ook op zijn plaats.

Dit is toch wel erg slecht. Wat een fout om al in de intro weg te geven waar het over gaat. Weg spanning en spanningsopbouw. Je hoeft dan ook geen plot meer te verzinnen rond nachtangst. Characters zijn ook niet interessant en naar horror toe is dit een makke film, waarin een paar slachtoffers at random in de lucht geplukt worden. Voor een major studio horrorfilm is dit echt een miskleun.

Papier, karton en origami... meer hebben sommige creatievelingen niet nodig om een experimenteel project uit de grond te stampen dat ook nog degelijk overkomt. Voeg er nog optische illusies (die scène in dat kleine kamertje vond ik geweldig), een dosis humor en knipogen naar de horrorfilm aan toe, en je hebt best een eigenaardig resultaat. Door het absurdisme hoef je niet achter veel logica te zoeken. Soms slaat het nergens op: zo wordt helemaal niet gerouwd om de personages die omkomen in het labyrint. De logica wordt ter plekke verzonnen door de helden (de chrysalis bvb). Het grote minpunt achter deze lowbudget zijn de nietszeggende personages. Dave zelf deed me aan Jeroen Meus denken.

Vind deze ook minder dan deel 1, die een biografische verfilming was van de levensloop van de avonturier. Deze is meer een losstaand avontuur van Davy Crockett. In de eerste helft moet Crockett het opnemen tegen de "king of the river" Mike Fink in een bootrace naar New Orleans, in de tweede helft slaan ze de handen in elkaar om de gevreesde piraten van de rivier een lesje te leren.

Deze films waren erg succesvol bij de kinderen van de jaren '50, met een hele rage errond. Wie toen geen bevermuts had was een looser.

Ik vond deze Disney over volksheld Davy Crockett een echte meevaller. Voor zijn tijd vond ik het vrij goed geregisseerd met mooie buitenopnames en prachtige decors, en gelukkig helemaal niet knullig of kinderachtig zoals je van een Disney zou verwachten. Inhoudelijk ook niet slecht, al haalt het populistische portret van Crockett het uiteraard op het historische...

Het deuntje is een oorwurm en blijft makkelijk hangen. Dit was een geromanceerd verhaal over een echte man van het volk, die vanuit moreel besef opkomt voor de Indianen. If you put it that way, i have no choice, zegt hij wanneer men hem vraagt om aan politiek te doen en hij het bod aanvaard als hij er zo de Indianen mee kan helpen. Of hij Andrew Jackson goed kende weet ik niet maar in de Alamo vocht hij alleszins dapper mee tegen de Mexicanen van generaal Santa Anna. En zo heb je een figuur die aanwezig was op grote historische gebeurtenissen in zijn land, een figuur die zowel pelsjager, politicus als revolutionair was.

Bekeken versie : Argento's versie.

Niet uit te zitten. Veel van hetzelfde vooral : beetje duwen en trekken, schieten, weglopen, verschansen. Doe dit nog tien keer over en je hebt Dawn of the Dead. Verschrikkelijk ééntonig allemaal. Dan die blauwe waggelende zombies die zich (te) makkelijk laten afknallen. Geen weerstand, geen spanning. Gelukkig hebben ze dit in recentere zombiefilms intussen verholpen. Wanneer die bikers hun intrede deden werd het niveau dan toch nog eens omhoog getild. Voor een echt goede zombiefilm moet je wat mij betreft bij Fulci's Zombi 2 zijn... Ik zal mijn hoop maar vestigen op Day of the Dead uit 1985 en de remake.

Ik ben niet ontgoocheld. Ik was al sterk onder de indruk van Rise of Planet of the Apes (4*) maar dit vervolg vond ik niet minder. Dit zijn van die zeldzame blockbusters die zowel sterk zijn visueel als op inhoud. Er zitten zoveel morele en principiële kwesties in deze film verborgen dat dit zonder meer geweldig goed is. Vertrouwen vormt een rode draad doorheen het verhaal en dit komt soms in mooie gebaren tot uiting. De fragiele band tussen aap en mens wordt gevoeld, en de intelligentie van Caesar wanneer hij een vredevol samenleven tussen beiden als een te benutten kans ziet trof me aan de borst. Veel beter kan cinema niet worden.

Men kan zich erover beklagen, maar de keuze om telkens andere mensenpersonages in de films te steken vind ik een sterke keuze. Will Rodman hoorde bij de jonge Caesar, terwijl Malcolm bij de hoopvolle en wijze Caesar hoort. Ik heb absoluut geen zin om te weten wat er met Rodman is gebeurd.

Uiteraard komt er nog een haar in de boter in de vorm van Koba, ooit een mishandelde laboratorium-aap die erop gebrand is de mens te laten boeten. . En dan natuurlijk nog de actie; intens gewelddadig met genadeloos schieten en opnieuw een prettige finale. Vond hier helemaal niks verkeerds te bespeuren.

Een film die terug aandacht krijgt nu de nucleaire chantage weer actueel is. De beschreven geopolitieke situatie deed me even huiveren omdat er gelijkenissen zijn met wat er zich rond Oekraïne afspeelt. Het is belangrijk om iedereen de ogen te openen voor de gevolgen van een atoombom. De film diende als warning tijdens het Reagan tijdperk en zou een invloed gehad hebben op gesprekken tussen de VS en Rusland over het afbouwen van het nucleair arsenaal.

De radioactieve "fallout" zal de mensen dagenlang ondergronds dwingen, en zelfs dan ben je niet veilig want die troep gaat ook door muren heen. De kans om stralingsziekte te krijgen is bijna niet te vermijden. Al even erg : er is niks eetbaars en drinkbaars meer, iedereen leeft in overlevingsmodus en niemand is veilig om bestolen of vermoord te worden.

Day After is eigenlijk een TV film maar die ziet er uit als een bioscoopfilm, met heel wat bekende acteurs en een groter budget gemaakt. De mistroostige sfeer na de aanval laat je eens goed proeven van iets wat we hopelijk nooit zullen meemaken. Reagan bekeek hem destijds. Misschien moet Poetin dat ook eens doen.

Ooit nog als klein ventje gezien; er waren flarden van de film die me niet onbekend overkwamen (Fa loves Pa). Eigenlijk zou dit zo een Disneyfilm geweest kunnen zijn. Mooi geregisseerd maar helaas weet het niet te boeien door het graatmagere plot. Een intro waarin de hoofdacteur tegen zijn publiek een educatieve uiteenzetting geeft is een grote "fail" bij mij. Een wetenschapper en zijn vrouw voeden de dolfijn Alpha op sinds de geboorte. Door het menselijk contact is het dier mensentaal beginnen spreken. Er zijn ook personen met minder goede bedoelingen die in de dolfijnen geïnteresseerd zijn. Ik zit tussen 2,5* en 3* want de film is inderdaad niet echt geweldig en eerder bedoeld voor een jonger publiek, maar een onverbeterlijke optimist zijnde rond ik naar boven af.

« Day of the Jackal » is een klassieker. Hij werd in 1996 zelfs herfilmd met Bruce Willis en Richard Gere in een versie die ik persoonlijk wel kon smaken, maar die door de critici, die zich vastklampten aan Zinnemans film, werd afgemaakt.

De thriller speelt zich af in Frankrijk onder generaal De Gaulle. Een groep ontevreden legionairs uit Algerije vormen de OAS, een terroristische groep die De Gaulle willen vermoorden. Na een mislukte poging wordt de veiligheid rond de generaal verstrengd. De OAS neemt een anonieme terrorist in dienst die enkel gekend is onder de codenaam Jackal. Het Ministerie van Binnenlandse Zaken doet beroep op haar beste onderzoeker om de aanslag te verijdelen.

In wezen is de film niet meer dan dat. De film vertelt hoe de Jakhals zijn aanslag voorbereidt en waarvoor hij allemaal aandacht heeft. Aan de andere kant zien we welke strategieën de veiligheidsdiensten aanboren om hem een stapje voor te zijn. Het gedetailleerd belichten van wat er zich in de twee kampen afspeelt toont ons welke evenwichtsoefening het allemaal is. En als kijker zag ik zienderogen de afstand tussen de Fransen en de Jakhals verkleinen... en zienderogen schoof ik dichter op het puntje van mijn stoel, tot ik er bijna afviel.

De Jackal wordt door een uitstekende Edward Fox vertolkt; die een geloofwaardige charmante killer neerzet die veel gevaarlijker is dan hij eruitziet. Alle andere rollen zijn bijrollen. Michael Lonsdale, die de topinspecteur vertolkt, deelt de lakens uit tijdens de enquête. Verder heeft de film een sterke spanningsopbouw en is zo ingenieus in elkaar gestoken, dat hij ondanks zijn 136 minuten, voorbijvliegt.

Originele vampierenfilm barstensvol goede ideeën. Vooral de vampierenmaatschappij waarbij ze op een neutrale manier ingezet worden voor de kijker jaagt een welkome frisheid door de film. Leuk om nog eens zoiets te zien. Mooie futuristische vormgeving met die coole auto waarin Hawke rijdt. Minpunt vond ik de acteurs die niet in grote topvorm overkomen. Neills personage toont weinig variatie : de kille zakenman die zelfs geen krimp van emotie toont wanneer zijn dochter als subsider een vreselijke dood sterft . Dat was een goed dramatische toevoeging maar met een gemiste kans om bij Neill een innerlijke strijd uit te lokken. Hawke vind ik altijd leuk om te zien en Dafoe's aanwezigheid in deze film vind ik merkwaardig. Goede horror dus, waarbij ook enkele gore momenten niet geschuwd worden.

Zoals gewoonlijk met Malick is het gissen waar hij naartoe wil met zijn film. Deze liefdesdriehoek geeft niet al zijn geheimen prijs; ik vroeg me bij afloop van de film vooral af of er enige oprechtheid in Abby zat in haar liefde voor die twee mannen. Door de weinige dialogen en een vrij vervelende voice-over wordt veel aan de verbeelding overgelaten.

Aan schilderachtige schoonheid geen gebrek : visueel is elke frame een schilderij en die eenzame boerderij in de leegte van de Amerikaanse vlaktes blijft op het netvlies gebrand. Malick heeft het talent om iets eenvoudigs als wind dat door de koren ruist, in al zijn schoonheid te vangen in zijn lens. In dit opzicht is hij een echte kunstenaar. Hij lijkt er plezier in te hebben in de close ups van de natuur om de vergankelijkheid van de mens te benadrukken. Maar het geeft ook het gevoel van obsessieve mooifilmerij. De muziek van Ennio Morricone is tijdloos.

Een film met waanzinnige hoogtes visueel en muzikaal, maar inhoudelijk vreselijk pover. Een wat ongrijpbare film ook.

Top Gun op wielen...

Dezelfde formule wordt nog eens overgedaan. De rivaliteit Tricke-Burns herinnert direct aan de rivaliteit Maverick-Iceman en het romantisch niemendalletje stelt hier nog minder voor dan in Top Gun. Dr Lewicki's kwalificatie van Cole Trickle als 'infantile egomaniac" kwam grappig dicht van hoe de man Tom Cruise soms in de media komt. Wanneer Cruise met zijn moto op het circuit aankomt lijkt hij recht uit Top Gun te komen. Een echte cliché-film, ver van schitterend, maar ik geef hem toch een kleine 3* want Scott leverde op visueel vlak een best sterke film af.

12 uur uit het leven van enkele jongeren op hun laatste schooldag in 1976.

Sommigen van hen moeten nu naar de unief, voor anderen is het pas het begin van nog enkele jaren school.

Ik denk dat deze rituele overgang naar het volwassen leven vooral herkenbaar is voor Amerikanen. Inderdaad met personages die een hart hebben. Dat Mitch na zijn billeklets-sessie opgenomen wordt in die groep oudere jongens vond ik positief. En toch kreeg de film me niet warm : feestjes maken, op grieten geilen, dom doen, joint-geklets, vechtpartijtjes en die irritante Slate met zijn this man, that man ... met veel onzin wordt de film vooral gevuld, en voor mij is dat onvoldoende.

Ik weet het : het gaat om het uitbeelden van onvergetelijke momenten uit ieders jeugd, momenten van dronkenschap, van euforie, van gelukzaligheid, van verliefdheid, die we allemaal hebben meegemaakt. Maar dit is hoe het eraan toegaat in de USA en het deed me niet zoveel. Iets te extreem allemaal.

Droog. Een beschrijving van de gebeurtenissen in 1940 die De Gaulle naar de politieke voorgrond brachten. De film doet alsof de man geilde om in de geschiedenisboeken te staan maar dat geloofde ik niet. De film belichtte vooral de oppositie van de defaitistische regering van Vichy tegenover de strijdvaardigheid van De Gaulle, die het verzet aanmoedigde met een historische speech vanuit Londen.

Daarnaast zien we ook een stuk van het privé leven van de generaal, en met name zijn affectie voor zijn dochter Anne, een mongooltje. Duidelijk bedoeld om de film met het nodige sentiment aan te dikken. Hoewel alles trouw lijkt aan hoe het is gegaan, vond ik het chauvinisme redelijk storend waardoor ik dan toch maar een documentaire verkies over de man. De 50 jarige herdenking van het overlijden van De Gaulle verdiende beter want ik vond het een nogal overbodige prent.

IJzersterk drama van Audiard, dat overloopt van menselijkheid. Een momentopname van belangrijke wendingen in het leven van een man die op drift is en een vrouw die beide benen in een ongeluk verloor. Vertwijfeling, levenslust en tegenslag wisselen elkaar af in een opvolging van sterke momenten. Een verdiende gouden palm in Cannes. Vooral Cotillard was grandioos. Misschien wel de beste rol die ik van haar heb gezien. Ook een leuke soundtrack btw. Het einde kwam redelijk bruusk over. Had nog liever de prachtige dialoog en chemie tussen Schoenaerts en Cotillard verder zien gaan... Deze film had me volledig mee op emotioneel niveau.

Welcome to Potter's Bluff

Halloween ! Dat betekent een aantal horrorfilms bekijken. Eerste uit mijn selectie was Dead & Buried, een klassiek horrowerkje die heel typerend is voor het genre in die periode. Hoewel alles nogal voorspelbaar was en weinig afschrikwekkend voor een zombiefilm , is het resultaat bovengemiddeld door de sfeer van Potter's Bluff (de beginscène) en de special effects van Stan Winston. Ik vond het niet slecht, al is dit inmiddels een gedateerde film. Met eveneens Lisa Blount, de kortgeleden overleden schoonheid uit heel wat horrorfilms.

Een agent is belast met het opsporen van een racistische crimineel die een andere agent heeft vermoord en komt in het white supremacist milieu terecht.
Rommelige politiefilm die teveel wil zijn. Ik heb me er niet mee verveeld. Frankenheimer is niet de minste naam in het genre en staat meestal garant voor kwaliteit. Niet hier dus. Soms erg bizarre scènes die de plank compleet misslaan zoals de one-night-stand en de Woody Allen lookalike-pyschoterapeut. Echt scènes waarvan je zegt wtf... Andere personages falen daarnaast om uit de verf te komen.

Kat-en-muisspelletje tussen Kidman en Zane, dat efficiënt uitgewerkt werd. De kracht van de film ligt in het beperkt aantal keuzes die de personages op een bepaald moment in de film kunnen maken, en daarom vind ik dit een redelijk sterke thriller. Ook enkele onwaarschijnlijkheden passeren de revue, maar de nagelbijtende suspense maakt alles goed. Het einde met de hairwash is haast een Hitchockiaanse scène

Lang geleden dat ik nog eens zo'n sterke acteerprestaties zag. Van torenhoog niveau bij momenten. Vooral van de rol van Vicky Krieps werd ik muisstil. Maar ook McLeod speelde één van de meer memorabele badguys in recente tijden. Mijn hart zonk haast in mijn schoenen van zoveel slechtheid in die kerel. En zo krijg je niet echt een western, maar eerder een drama met enkele western kenmerken, en dat moet je wel kunnen omarmen bij deze film. Verwacht je zeker niet aan wild west toestanden. Het is een onthaaste film over het harde bestaan van een verliefd koppel in slechte tijden.

Er zit ergens een grimmig stemmende gelatenheid doorheen de hele film. Het accepteren dat de wereld zo is. Na de verkrachting van Vivienne leeft ze gewoon verder omdat er nou éénmaal niks anders op zit. Eigenlijk een schitterende film met echt aanvoelende personages, maar de non lineaire structuur vond ik niet zo goed gekozen. Ik had het misschien wel een 5 gegeven indien chronologisch gemonteerd en het overlijden op het einde zat. Het is allemaal een kwestie van wat meer effect dat gemist wordt voor mij, maar goed, 4* zijn ook erg mooi. Mortensen heeft duielijk wat in zijn mars als regisseur.

Goed kan je dit moeilijk noemen. Ondanks de film een paar leuke scènes kent die je letterlijk op de vingers van één hand kan tellen, blijft het een snel in elkaar gestoken B-film met matige actiescènes en special effects en flauwe humor. Een aardappel heeft meer uitstraling dan Williams en Piscopo samen. Zo worden ze niet meer gemaakt? Inderdaad, en gelukkig niet.

Enkel voor de liefhebbers.

Waardeloze western. Wie denkt dat een goede western het enkel moet hebben van voortdurende shootouts, kent er niks van. Niet alleen is deze actiefilm niet grappig en volledig stijlloos, het zit ook vol stompzinnige dialogen, slechte actiescènes en een Mickey Rourke die te veel aandacht krijgt als circus-Mephisto. Om te kotsen zijn ook de slowmotions bij elke explosie... het enige visuele stuntje dat de makers lijken te kennen. Als er dan nog iets positiefs te zeggen valt over deze film is het misschien nog wel Danny Trejo met zijn boeventronie, zeker een goede keuze voor deze film met Faust allures.

Sweet Vengeance is een veel beter alternatief.

Sta er niet zo wild van. Kort samengevat zeg ik dat dit goed geacteerd was. Er zat heel wat talent in deze thriller. De vreemde band tussen Rapace en Farrell spat van het scherm. Ze lijken een bijzondere fascinatie voor elkaar te hebben. Het lome tempo en rommelige verhaal dat teveel hooi op de vork neemt zorgt nu en dan voor de nodige ergernis. Dat zijplot met de chauffeur die Beatrice aangereden had zit er voor spek en bonen bij. Ook nog een pluim voor Dominic Cooper, die ik heel graag zie spelen. Verder vond ik deze wraakfilm niet opzienbarend. Van een regisseur als Oplev verwachtte ik meer.