Meningen

Wat langdradig voor mij maar zeker geen verkeerde klassieker. Sombere film ook, waarin de maatschappelijke werking kritisch bekeken wordt. Een kinderlokker maakt de straten onveilig. De politie is erg actief op zoek naar de dader maar dat schaadt de lokale misdaad. Ze gaan zelf op zoek naar de booswicht. Langs film was ook profetisch in de zin dat hij de willekeur van de rechtspraak aan de kaak stelde in het geval de Nazi's de macht zouden krijgen. En dat is ook wat gebeurde toen Hitler aan de macht kwam en het gerechtsapparaat gebruikte om zijn tegenstanders monddood te maken.

Bof. Vond 'm niet zo leuk. Onderhoudend is deze Child's Play kloon wel, maar matig uitgewerkt en ontbreekt aan minimale dramatisering. Wanneer Gemma's zus sterft en daaraan herinnerd wordt, reageert ze amper (Niet zo erg, morgen is een nieuwe dag!)... en bovendien zit ze nu met haar nichtje opgescheept (Wat strontvervelend zeg!). Zelfde met die jongen (Hij was toch maar een eikel!) en die buurvrouw (vervelende tang!) die omkomen.
Die Gemma vertoont verdomd nog psychopatischer trekken dan haar uitvinding! De autonomie van M3GAN wordt er met veel nonchalance en overdrijving bij gesleept, zodat het soms lijkt alsof die uitvinders hun eigen uitvinding niet meer begrijpen. Op het einde nog een Terminator momentje. Conclusie : net geen prut.

Weer zo'n "wtf heb ik net gezien?" film. Speelt zich af in de eerste jaren van de 20ste eeuw in de Slack baai, net ten noorden van Boulogne. Heerlijk absurdistische komedie (voor volwassenen) over het naast elkaar leven van een familie rijkaards waar inteelt een lange traditie is, en een familie kannibalistische mosselplukkers. Een Laurel & Hardy achtig duo onderzoekt een reeks verdwijningen in de baai, maar wees gerust, de karikatuur van al die maffe personages, de familie Van Peteghem voorop, staat centraal in de film. Voeg daar nog een al even vreemd romantisch accentje bij tussen de zoon (of is het nu een dochter?) Billie en de visserszoon "Ma Loute" en dan wordt het nog bizarder.

Ben wel akkoord met McSavah : Binoche in een rol die helemaal niet bij haar past. Gelukkig is Luchini, die ik normaal vreselijk vind, dan weer wel beter dan ik van hem gewend ben. De attractie is vooral het schitterende ansichtkaart-decor van de baie de la Slack, dat optimaal gebruikt werd om al deze gekheid in te kaderen. Op het einde, met de vliegende commissaris vond ik het net iets te ver gaan. Het zal zeker niet ieders ding zijn, maar je kan er niet omheen dat Dumont een apart mini-universum weet te scheppen

Hm, de apotheose van deze film lijkt erg op de finale van De Palma's Scarface hoor, maar dan met kung fu in plaats van wapengekletter. Het rise&fall verhaal vond ik ook gemeenschappelijke punten hebben en vraag me dus af of Oliver Stone heel misschien wel The Boxer of Shantung zag...

Dit soort misdaadverhalen vind ik in ieder geval heel goed werken in kung fu films en dit kan wat mij betreft een betere Shaw Bros genoemd worden. Eén van deze bescheiden klassiekers die de Kung Fu rage startten in de VS en Europa. Het eerste uur was vooral erg sterk, maar van zodra Ma een soort mafiabaas werd vond ik de film toch inzakken. Op dat moment nemen de actiescènes ook een stap terug. De personages werden ook niet verder uitgediept...ik verwachtte wat meer uit de wisselwerking tussen Ma en die zangeres. Het eindgevecht is bijzonder bruut voor dit soort films en er kwam heel wat rode verf aan te pas.

Ik was onverwachts onder de indruk. Een heel simpel gegeven over rouwverwerking en tegelijkertijd verder het eigen leven een nieuwe richting geven. Mij viel inderdaad zoals mjk87 ook zegt de inkadering op. Geen zooms op zoek naar emoties maar vertrouwde bewegingen bekeken vanop vaak grote afstand, met kaders die erg gevuld zijn. Hij neemt zijn tijd om de actie/beweging plaats te laten vinden binnen dit kader vooraleer de scène verandert. Dit levert taferelen op die je zo op schilderij zou kunnen vatten, bvb de marktjes, de steegjes van Osaka terwijl een trein voorbijraast, het verlovingsfeest en zelfs alledaagse handelingen zoals het huis poetsen. De rouwprocessie langs de kustlijn is fotografisch inderdaad uitzonderlijk. Een erg visuele film die imponeert door uitzonderlijke beeldcomposities. Zoiets heb ik nog niet veel gezien maar het kreeg me mee.Als het zo goed uitgevoerd is, dan is er van verveling gewoon geen sprake.

Goede komedie die heel de film door de grappige situaties uit de mouw blijft schudden, en met een José Garcia in topvorm. Een rol helemaal tegengesteld aan wat hij in "Le Couperet" liet zien. Wat de film ook goed houdt is een enthousiaste cast en een misdaadplot dat zelfs voor een vleug spanning zorgt. Dit is zo één van die franse komedies zoals alleen de fransen ze kunnen maken. Hier en daar goed gelachen. Top 3 grappigste scènes :

1. De discoscène waarin een Garcia in nauwe schoentjes zijn beste danstalenten bovenhaalt om toch maar buiten bereik van de gangsters te blijven.
2. De scène in het begin waarin de nerdy bankier getatoeeerd wordt en een ring in zijn tepel gepierced krijgt
3. De scène met de GSM van de dode handlanger van de gangsterbaas

En d'r zijn er nog meer... Genoeg voor 4*, ja hoor.

Expendables... eat this !

Machete vond ik beter. Meer stijl. Harde pulp, (m)exploitation of hoe je het wil noemen. Rodriguez durft echter niet zoveel als in Planet Terror en blijft verrassend braaf met het bloederige gedeelte. De intro scène is één van de hardste uit de hele film, en daarna krijg je dat niveau nauwelijks nog...

Geweldig om De Niro en Seagal in dezelfde film te zien, dat is het toppunt van foute cinema. Rodriguez maakt de beloftes van de fake-trailer waar en gelukkig, want ik vond al zovele jaren terug dat met dit materiaal een film kon geboren worden. Ondanks ik echt genoten heb van Machete vond ik het einde vanaf de shootout wat tegenvallen. Te korte en te makkelijke climax.

Met Machete weet je dat je je aan cartooneske en pulpy situaties kan verwachten. Maar dan nog schortten er heel wat zaken. Origineel is het vooreerst allemaal niet; vooral als je Machete vier keer met dezelfde oneliner hoort terugkomen, met één woordje verschil telkens. Uh uh uh. En dan opnieuw iemand de darmen uit het lijf uitrukken . Dan : Trejo blijft een slecht acteur die vooral gecast is omwille van zijn ruige tronie. Merk op dat zijn dialogen opnieuw zo beperkt mogelijk blijven, al zijn het er hier toch al een dertigtal in plaats van een twintigtal. Ten derde : het ruimtegedoe begint de franchise echt wel helemaal om zeep te helpen. Als ik de trailer ziet van Machete Kills... in Space, met die light swords en sterke Star Wars verwijzingen, dan denk ik er serieus over om af te haken. En Trejo in ruimtepak transformeert Machete meteen in een spoof. Alsof je naar twee verschillende films zit te kijken. Zeker een stuk minder dan de eerste Machete film, maar het blijft wel grotendeels Machete-waardig... op de laatste 15 minuten na dan.

Vond het zwak. Het idee van een Hell's Angel die God vindt en plots kindjes gaat helpen in Oeganda kon me helemaal niet warm krijgen. Een man die al zwaaiend met zijn shotgun aan humanitaire hulp doet... ergens klinkt dat niet okee. De kinderen die voor het LRA vechten verdienen toch ook om gered te worden? Dit verhaal had beter als documentaire gewerkt met de echte Sam Childers. Ook het voortdurend heen en weer schipperen tussen scènes in Afrika en scènes rond zijn entourage begon me al vlug te storen. Ook teveel met "Hallelujah-Praise the lord" doordrenkte speeches. Zeer ondermaats van Forster; met pijn en moeite 2,5*

Eén van de extreemste fysieke veranderingen ooit in een film. Wat Bale gedaan heeft kan echt niet gezond zijn. De paranoide sfeer blijft lang overeind omdat je er het hele eerste uur geen touw kan aan vastknopen. Je weet al vlug dat Trevor Reznik dingen ziet die alleen hij ziet. Iets bovennatuurlijks? Hallucinaties door slaapgebrek? Nog wat anders? Lang heeft de kijker er het raden naar. Had de film al eens gezien maar kon me er enkel flarden van herinneren. Ook ik vond de muzikale begeleiding erg goed passen. Uiteindelijk klopt het plaatje wel en zien we op het einde een man door ondraaglijk schuldgevoel op instorten staat en het mysterie maakt plaats voor een gevoel van medelijden en droefenis voor deze man. Ik vind de film nog beter dan bij de eerste kijkbeurt. Er zit niet veel kleur in, maar ik ben van mening dat deze film in zwart-wit nog meer power zou hebben gehad.

Ok maar zonder meer. Het duurt wat lang voor de film van de grond komt en de zoektocht naar het goud begint. De film staat lang stil tussen de opportunistische en vijandige verhouding tussen een sheriff, Mackenna, en John Colorado, een Mexicaanse outlaw die bereid is tot alles voor het goud. Neem daar nog een militair bij en het is duidelijk dat de film veel hooi op de vork neemt. Peck en Sharif vind ik zalige acteurs om te zien spelen en ook hier doen ze het wel goed en de natuurbeelden zijn wondermooi om te zien. Ook een paar knullig uitziende scènes, bvb wanneer ze met de paarden van dat vlot springen in de Yellow River en de instorting van de canyon op het einde . De finale was spectaculair maar ook aan de ontgoochelende kant. Nogal met ups en downs dus.

Dit jaar bekijk ik flink wat films uit mijn geboortejaar, en dit is er ook één van. Een vergeten redneck thriller en voor de Amerikanen een drive-in klassieker. Laat u niet misleiden door het beperkt aantal stemmen want Macon County Line heeft een sterkere reputatie dan je zou denken. Dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten is quatsch. Is compleet verzonnen. Het duurt wel een hele tijd voor de film op versnelling komt maar de laatste twintig minuten zit je precies naar een horrorfilm te kijken.

Ik doe even mijn eigen synopsis : Twee broers doen nog een road trip voor ze het leger in moeten en pikken onderweg nog een rondzwervende jonge vrouw op. Met autopech komen ze in Macon County terecht maar de komst van twee voortvluchtige criminelen zal iedereen in een nachtmerrie storten.

Wie van road 66 sfeer houdt met zonnige plattelandsritjes en ingeslapen dorpen zal hier aan zijn trekken komen. Ik kreeg er alvast zin in. De ommezwaai naar thriller is erg abrupt en zie je bijna niet aankomen, maar het effect is overweldigend vond ik. Dus zeker een hoge stem waard.

Te gewoontjes om er echt uit te springen. Het getroubleerde personage van De Niro als antiheld vond ik het best en heb een paar keer met hem moeten lachen, maar zijn niveau is zo hoog dat hij bijna niet teleur kan stellen. Ook Murray in een voor hem ongewone rol. Vreemde vrijscène tussen De Niro en Thurman. De Niro lijkt net een konijn. De film werkt echter noch als komedie, noch als misdaadfilm noch als drama noch als romantische film waardoor het allemaal noch mossel noch vis is. Eén van de mindere films met Robert De Niro

Sterk! Een overtuigende Hopper en een stoffige en rauwe Aussie sfeer die je bijna kan ruiken zijn de troeven van deze film over de klopjacht op de 19de eeuwse rover Daniel Morgan, die na jaren gevangenschap in een strafkamp in de bush gaat leven en bevriend raakt met een aboriginal. Een positieve verrassing al is de psychologische analyse van de crimineel wat aan de magere kant. Hopper is een virtuoos in het vertolken van psychopatische figuren, dat mag opnieuw duidelijk zijn.

Zoiets heb ik nog nooit gezien nee. Special effects artiest Tippett heeft iets unieks gemaakt en niemand zal dit ooit kunnen nabootsen. Deze experimentele stop-motion horror kent geen enkele dialooglijn en is een visuele ervaring die je over je heen moet laten gaan. Of de beelden die je ziet iets vertellen over de destructieve kracht van de mens? Wie zal het zeggen? In ieder geval is dit een surrealistische nachtmerrie vol vreemde creaturen en visuals waar je vol verwondering blijft naar kijken.

De bekende klassieker met hoog octaangetal maar voor het overige niks speciaals. Nauwelijks scènes die bij blijven. De regie ziet er nog altijd beter uit dan van de gemiddelde jaren 70 film, maar het minimalistisch verhaal over de clash tussen een bende psychopatische bikers en een agent in een post-apocalyptische setting kan me nog steeds niet boeien. Het duurt ook veel te lang voor de film eigenlijk in versnelling schiet. De aanrijding van vrouw en kind had veel vroeger in de film moeten gebeuren.

Dit tweede deel toont de meeste gelijkenissen met de nieuwe Mad Max : Fury Road. Ik heb hem toch nog eens herbekeken, want kon me nog bitter weinig herinneren van Mad Max 2. Maar geen twijfel aan : de gemaskerde bad guy, slachtoffers die vooraan de wagen vastgebonden zijn, de grote road chase op het einde, de talrijke explosies, de zwijgzame held (die hier toch meer held is dan in de nieuwe film) ook kraaiengeluiden in een moeras.. check, check, check en nog eens check!! Allemaal elementen die ook in Fury Road verwerkt zitten. Leuk voor de referenties, en deze was ook voor mij de beste van de oude reeks maar 3* is echt het maximum wat ik voor deze film kan geven.

Zoals velen al gezegd hebben, is dit ook voor mij de minste van de Mad Max films. Beslist geen feest dit. Toch vond ik de eerste veertig minuten met Mad Max in Bartertown nog niet zo slecht, maar vanaf het moment dat die kinderen erin komen, ging het bergafwaarts. Ik zat precies een andere film te bekijken, mede omdat de climax in de donderkooi al na een half uur voorbij was. De laatste actiescène was dan opnieuw meer wat je van een Mad Max film kan verwachten. Gemotoriseerde achtervolgingen.

George Miller wou de reeks precies open trekken voor een breder familiepubliek met oog op commercieel succes. Dat is hem best gelukt want de film deed het goed aan de box office, al kwamen veel Mad Max liefhebbers van een koude kermis thuis. Er zit wat Lord of the Flies in met die verwilderde kinderen, en dan wat Goonie/Indiana Jones achtige actie. En wat Tina Turner betreft : zwak op alle fronten in haar rol als auntie. Schoenmaker blijf bij je leest, en godzijdank een tophit op de eindaftiteling.

Ik hoor ook bij degenen die de nieuwe films Fury Road en vooral Furiosa veel beter vonden.

Mad Max : 3*

Mad Max 2 : 3*

Mad Max beyond Thunderdome : 2,5*

Fury Road : 3,5*

Furiosa : 4,5*

Het ruikt naar benzine, smaakt naar zand en voelt als vuur. Eén van de betere actiefilms van dit jaar, dat mag gezegd worden. Maar dat alles koek en ei is, is misschien te veel gezegd. De explosieve actie, alsook de woestijnbeelden, zijn visueel overweldigend en het wordt nooit echt bloederig. Je ziet zelden een spatje bloed. De film heeft een oldskool tintje met waanzinnige actiescènes waarbij de liefde voor stunts en pyrotechniek belangrijker zijn dan grof geweld en bloederige kills (waar ik me nochtans aan verwachtte). . Haha, wat was dit lachen ook met die freak en zijn vuurspuwende elektrische gitaar. .

Maar qua plot gaat het nergens naartoe en het einde vond ik helemaal mislukt. Nu hoor ik de meesten zeggen dat je zo'n film niet voor het plot bekijkt, en ergens kan ik daar mee instemmen. Een minimum mag toch wel? Wat je hier krijgt is echter nog achterlijker dan een minimum aanvaardbaar plot. Even spoileren : De truck van Furiosa scheurt richting een soort oase, die geen oase meer is maar een gestorven moeras. Oei, probleem, nu hebben we geen doel meer... dan keren we helemaal terug van waar we komen. En dan wisten de makers duidelijk niet meer hoe ze de film moesten laten eindigen.
Hardy heeft in de hele film ook amper iets te zeggen waardoor ik als kijker onverschillig bleef over Mad Max. Furiosa vond ik dan nog een stuk interessanter. Hardy is een goed acteur die hier niet goed aangewend wordt. Geef me maar terug Mel Gibson.

Enkele knipogen naar de originele Mad Max : dat George Miller de regisseur is is een absoluut pluspunt, en de badguy uit Fury Road speelde ook al in de eerste Mad Max de bad guy (de toecutter). Je hebt een film met uitstekende actie (de beste Mad Max jazeker!!!) waarbij de twee uur zo voorbij vliegen, maar die zeer weinig te vertellen heeft en slecht eindigt.

PS : en waarom toch een pauze van 10 minuten inlassen in de bios?

Waargebeurde hervertelling van de vrouwenstaking uit 1968 in de Fordfabriek in het Britse Dagenham voor gelijke verloning als hun mannelijke collega's. Dit soort onderwerpen, door Ken Loach gepopulariseerd, weten me meestal wel te boeien.

Als men toch over gelijkheid wil praten, dan vond ik eigenlijk dat de uitbeelding van vrouwen en mannen op zijn minst ongelijk was. De vrouwen worden neergezet als solidair en doorbijtend, terwijl de mannen als sullig afgeschilderd worden (op Bob Hoskins na in de rol van de ploegbaas die het opneemt voor zijn werkneemsters...). De twee ondersecretarissen van die Barbara Castle waren nogal een misser van formaat in deze film. En ook Eddie, de echtgenoot van Rita O'Grady, komt als een onderkruiper over. Die voorbeelden tonen aan dat het vanuit de eenzijdige feministische bril bekeken wordt, wat de krachtdadigheid van het onderwerp niet ten goede komt.

Verder vond ik de frêle Hawkins niet geloofwaardig als stem van de werkneemsters. Ik had vooral de indruk dat deze vrouwenstaking vooral aangegrepen werd om met feelgood momentjes rond te kunnen strooien. Het is geen verkeerde film maar voor mij mocht het met wat meer serieux. Het komische aspect kon voor mijn part volledig geschrapt worden.

Onzinnig en dwaas romantisch niemendalletje. Mooi geschoten maar het slaat helemaal nergens op. Er zat potentieel in maar de regisseur koos liever voor vaagheid. Aan het eind vroeg ik me alweer af wat deze film nou wilde vertellen. Het hele deel terug op aarde wanneer Elmo en Ally hun levens leiden is een mislukking te noemen. Dat Debra Winger en Ellen Barkin niet in de credits wilden vermeld worden zal eveneens met de middelmatigheid van dit werkje te maken hebben vermoed ik.

Hap slik weg, morgen weer vergeten.

Bekeken naar aanleiding van een positief artikel in de krant.

Een film vol ambiguë personages over hoe ver een moeder bereid is te gaan om haar zoon vrij te krijgen die beschuldigd wordt van de moord op een jong meisje. Blijft hangen ergens tussen psychologisch drama en een whodunnit. De relatie tussen moeder en zoon grenst aan het incestueuze en het blijkt later dat ook de moeder vrij labiel is . De politie zijn een stel amateurs die hun conclusies trekken op basis van twijfelachtige bewijslasten en het vermoorde meisje hield er een vrij losbandige levenswandel op na. Ik hou heel erg van dit soort films waar de personages niet zo eenvoudig te doorgronden zijn en de film een zweem van onvoorspelbaarheid geven.

De hele opzet zorgt voor een vrij gespannen en geladen sfeer die zeer effectief overkomt. Het einde, dat in het verlengde ligt van al wat voorafging heeft me wel verrast hoewel dat in feite niet het geval zou mogen zijn. Mother is inderdaad een verborgen juweeltje waar ik veel plezier aan heb beleefd en met een hoge herzieningswaarde.

Widmark, Fonda en Guardino in een film-noir achtige politiefilm van Don Siegel. Is me niet echt meegevallen. Er lopen teveel subplotjes door elkaar met als minst interessante de seksueel gefrustreerde vrouw van Madigan en de zwarte dokter. Het script is veel te veel gevuld met van die ditjes en datjes die niks bijdragen aan de rest. Naast het gammele script gelukkig ijzersterk acteerwerk van zware kalibers uit de filmwereld die intussen vrijwel allen overleden zijn. Leuk om Fonda en Widmark nog eens op het scherm te zien;

Meeslepend en prima gespeeld drama met sterke dynamiek tussen de actrices. Men vereenzelvigt vaak fanatisme met de islam maar religieuze waanzin bestond ook in Rooms Katholieke gemeenschappen en toont dat de Ierse kerk een bijzonder verstrekkende greep had op het burgerlijk leven. "Zondige" meisjes werden door hun familie naar strenge tuchthuizen gestuurd voor onbepaalde tijd om er op het rechte pad te worden gezet. Hard labeur en mishandelingen waren dagelijkse kost. De film speelt nogal sterk in op sentiment maar ik las dat de toestanden in de film nog meevielen en dat de werkelijkheid vele malen erger was. Vele jonge vrouwen verdwenen voorgoed (zoals Crispina)... Het is een film die verontwaardiging oproept en ook ongeloof dat zoiets ooit dagelijkse kost was. Religie kan mensen harteloos maken.

Alweer een sterke rol van Hopkins, als goochelaar en buikspreker met een gespleten persoonlijkheid die hij projecteert op zijn pop Fats. Vooral de tweede helft kent een aantal spannende scènes, bvb op het bootje op het meer en wanneer de pop stilaan de controle overneemt van zijn manipulator. Hopkins bewijst hier al dat zijn talent nauwelijks te evenaren is wanneer het gaat om een bepaalde geestestoestand over te brengen. Hij leerde trouwens voor de film zelf buikspreken en wanneer de pop spreekt, is het ook effectief Hopkins die spreekt. Probeer dat maar eens : dialoog voeren met je zelf.

Zeer beroemde en bekende western met een lading grote acteurs. Een simpel verhaal waarin Mexicaanse boeren huurlingen inhuren om een roversbende te verjagen. De film duurt twee uur en werd her en der opgevuld met de nodige meligheid, zoals de kindjes die achter Bernardo (Charles Bronson) aanlopen of het Mexicaans meisje dat verliefd wordt op Chico (Horst Buchholz). Maar nog het meest storende vond ik dat de roversleider op het einde de wapens gewoon teruggeeft aan de huurlingen al snap ik de redenering wel. Hij rekent er niet op dat ze hun leven zouden riskeren voor een stel boeren. De grote shootout op het einde is om van te smullen. Een leuke western maar haalt het niet bij het mythische origineel van Kurosawa.

Voor mij persoonlijk de beste uit de Dirty Harry reeks. Clint is voor mij de enige echte "king of cool". Heel wat scènes uit die film zijn me bijgebleven, met de "vigilante" flikken die criminelen koelbloedig neerknallen. Harry zal er al gauw zijn handen vol mee hebben. De mastermind achter deze acties was nog best verrassend. Veel hard geweld, van keihard knokken tot knallen met magnum, en de Callahan humor ontbreekt geenszins. Een topper uit de jaren '70 die volgend jaar ook al zijn 50ste verjaardag mag vieren.

Kijkt heel makkelijk weg en sommige oorlogsscènes zijn werkelijk adembenemend. Zowel voor de grandioze sets als voor de live actie werden alle registers opengetrokken. De landing in Normandië was al sinds Saving Private Ryan niet meer zo goed neergezet, al kan ik me ook net niet van de indruk ontdoen dat eea gejat is uit Spielbergs film. Zuid-Korea flikt het maar weer en toont dat ze een land zijn om te blijven volgen op het vlak van films. Een ongelooflijk verhaal over een Japanner en een Koreaan die sportrivalen zijn, dan als vijanden tegenover elkaar staan om vervolgens bondgenoten te worden. Ook ik kan moeilijk geloven dat dit waargebeurd is... sommige gebeurtenissen waren ZEER ongeloofwaardig en dat maakt ook het verschil met films als Saving Private Ryan.

Ik kan hier enkele voorbeelden opsommen :
-het aantal keer dat beiden aan kogels en kanongeschut ontsnappen is zo indrukwekkend dat het niet stopt met op te vallen; de eerste keer dat het in het oog sprong was toen Joon-sik terug rent naar de Japanners om de Koreaanse soldaten te verwittigen voor de Russische overmacht aan tanks. En dan keert ook die Chinese vrouwelijke scherpschutter nog eens terug. Die werd dan natuurlijk wel door kogels geraakt . Echt een domme scène vond ik...
-geen enkel moment heb ik de omwenteling gezien van vijandschap naar die plotse wederzijdse hulp tussen beide rivalen. Na een flinke pandoering in Stalingrad worden ze plots vriendjes;
-En dan op het einde : balletje spelen op het strand met de Duitsers net voor D-day. Echt gebeurd, echt waar !!!

Goed, laat ik de ongeloofwaardigheid toch maar even vergeten, want als oorlogsfilm maakte Mai Wei wel een overweldigende indruk en ik wilde toch weten hoe het zou eindigen. Dan kom ik toch aan een dikke 3,5* maar dit kon zo een 4,5* geweest zijn.

De Maigrets met Gabin zijn beter, al is deze al bij al geen complete ramp. Ik verwachtte vooral wat meer sfeer. Het Parijs van de jaren 50-60 kon beslist beter gevisualiseerd worden, want nu kan de film zich evengoed in Brussel afspelen. Positieve is een simpel detectiveverhaal dat best leuk is om te volgen. Uiteindelijk vond ik de ontknoping nogal verrassingsloos.. Depardieu heel geschikt als de droge commissaris die levensmoe lijkt van alle misdaden die hij heeft moeten oplossen.