Meningen

Leuke film, al zijn de scherpe kantjes van de niet-seculiere maatschappij er wat vanaf gevijld. Een 12-jarig meisje droomt ervan om een fiets te kopen en neemt deel aan een Koranwedstrijd met het doel om het prijzengeld op te strijken . Ik vond alles in de film nogal positief voorgesteld, misschien onder druk van de Saoedische regering in haar drang om positief naar buiten te komen in het buitenland?!

Wadjda is uiteindelijk een mooie parabel geworden waarin een meisje haar eigen dromen heeft maar een compromis moet zoeken met de strenge leefregels. Het is goed gespeeld vooral door het eigenzinnige meisje in een omgeving waarin vrouwen geleerd worden waar hun plaats is.

Iemand die blind is, is daarom nog niet dom...

Drie criminelen terroriseren een blinde vrouw in hun zoektocht naar een pop waarin zakjes heroïne verstopt zijn. Het begint wel vreselijk traag. Eens Suzy doorheeft dat ze bespeeld wordt door het trio (dan zitten we al een uur ver), kent de film een aardig oplopende spanning en eindigt zelfs in de beste Hitchockiaanse traditie. Daarom kom ik toch nog aan een 3*, en dit kan bij herziening nog oplopen. Hepburn vind ik maar niks als actrice. Ze viel mij ook al tegen in War and Peace.

Sociaal melodrama die op een bepaald moment vrij deprimerend wordt; de film is een autobiografische verfilming van een wat vergeten auteur, Fante, die de ontberingen van de Italiaanse immigranten in de landelijke USA van de jaren '20 beschreef. De winter is hard, de vader is werkloos, het gezin zit met schulden. Gevoelens als schaamte, gekrenkte trots spannen de kroon, maar ook het gemis van de vaderfiguur en de gespannen relatie tussen Bandini en zijn vrouw zijn stuk voor stuk gevolgen van deze tijdelijke armoede.

Zeker leuk om deze wat vergeten productie te zien, met de beeldschone Ornella Muti en de italiaans-amerikaanse accenten. Toch weet de film niet echt een snaar te raken en lijkt het allemaal niet zo erg als het eruit ziet. Als het de bedoeling was om de armoede en de ontberingen te doen voelen, dan is dit niet bepaald gelukt, zeker wanneer Ornella Muti het geld van die rijke weduwe gaat verbranden en Mantegna er uiteindelijk voor kiest om even met een dikke sigaar in zijn mond bij de weduwe te logeren. . Weer zo'n film die vlot voorbij vliegt en waar weinig mis mee is, maar waarvan ik me afvraag welk punt dit hele verhaal wou maken. In handen van een Italiaanse regisseur zou dit veel sterker geweest zijn.

Kinderachtige en wat tegenvallende "My Little Pony" tekenstijl maar met een verhaal dat zoals vaak in Japanse animes ernstiger thema's integreert (en bijhorende tranen). Het verhaal van Okko ligt op het kruispunt van traditionaliteit en moderniteit, met als constante het familiale leven in de herberg en het leren accepteren van de dood. De spookjes hinten er sterk op dat dood zijn niet iets is om bang voor te zijn.. je kan immers oneindig veel tuimelen in het ledige en magische trucjes uithalen. . Ditmaal geen grote boodschappen of levenslessen ... gewoon een hoop suikerzoete sweetness.

De backpacker film is bijna een genre op zich : Into the Wild, The Way, Wild... Deze is een variant over twee oude mannen die samen The Appalachian Trail afwandelen. De film moet het hebben van luchtigheid en humor. Vooral Nolte kon er wat van en hoewel de humor van het type cliché grappen was, vielen ze nog best mee : het gedoe met de "slip van Beulah", die irritante Mary Ellen die "Get Lucky" loopt te neuriën en de twee beren bij de tent vielen me best mee. Helaas kwam Mary Ellen niet meer terug om het duo te ergeren . De karakteranalyse van beiden vond ik stukken minder werken dan in de andere voornoemde backpackerfilms en ook de relatie tussen hen beiden liep na al die gedeelde momenten af met een afstandige kille handshake. . Nee, diepgravend was het niet op dat vlak.. al bij al toch een fijne aangename en bij momenten grappige film.

Zwaar acteerwerk van Phoenix en Witherspoon. Mooi filmkoppel in een biografische film over Johnny Cash. Biografisch maar ook romantisch. De film besteedt heel wat tijd aan het detailleren van zijn tumultueuze relatie met zijn collega en vriendin June Carter. De obsessieve liefde voor haar, maar ook een jeugdtrauma en een afstandelijke relatie met zijn vader trokken hem op een bepaald moment naar de afgrond, zoekend naar levenszin. Ik vond die focus op zijn relatie met Carter soms erg dominant tot bijna op het vervelende toe, maar het helpt wel om beter de inhoud van zijn nummers te plaatsen. Het zal waarschijnlijk zo gelopen zijn, maar een huwelijksaanzoek in publiek brengen vind ik gewoon not done. Phoenix wederom schitterend als getormenteerd figuur : deze film, die ik nooit gezien had, heb ik veel te lang uitgesteld. Witherspoon spreekt me normaal gezien minder aan en ik kan echt geen andere films van haar noemen die me zijn bevallen doch hier is ze terecht gelauwerd geweest.

Het waargebeurde verhaal van een Amerikaanse vrijbuiter die even president van Nicaragua werd rond 1850. Bizar bij momenten, maar ook ik vind het niet erg geslaagd. De film werd wel onverdiend hard aangepakt, want er zijn zeker ook goede dingen te zeggen. De cinematografie vond ik erg mooi: het 19de eeuwse Nicaragua met het verloederd koloniaal verleden creëerde een sterke sfeer.

Ook de historische feiten rond William Walker zijn niet uit de lucht gegrepen. Cox weet waar hij het over heeft, maar het is allemaal zo bevreemdend gebracht dat hij zijn punt bijna mist. Harris zet een sterke brutale autoritaire Walker neer. Alle andere acteurs in zijn nabijheid vallen helaas nauwelijks op. Op Peter Boyle na als het rijke varken Vanderbilt. Ik had niet eens door dat Walkers eigen broer ook tussen de vrijbuiters zat.

De anachronismen vielen mee: de film werd daar op bekritizeerd maar de regisseur deed het al bij al vrij subtiel. Eigenlijk had hij dat beter niet gedaan eigenlijk want het maakt wel dat de film niet serieus overkomt. Walker was inderdaad het begin van onophoudelijke bemoeienissen van de Amerikaanse regering in de Nicaraguaanse politiek maar moest het zo gebracht worden? Heel gemengde gevoelens hierover en ik begrijp dat men deze film helemaal niks kan vinden. Ik denk dat het een film is waar men moet leren van houden.

Eigen DVD (Special Edition) nog eens uit de rekken gehaald.

Ik vind die terminologie rond het beursgebeuren altijd wat ingewikkeld en kon niet altijd goed plaatsen wat er aan het gebeuren was. Wat ik onthoud is dat het een job is waar je van heel hoog naar heel laag kunt vallen en dat er niet alleen met geld wordt gespeeld op Wall Street, maar met jobs en mensen in de bedrijfswereld. Goed acteerwerk van Douglas en beide Sheens; het verhaal was voor mij een tikkeltje aan de saaie kant, misschien omdat ik niet zoveel interesse heb in dit wereldje, maar Stone deed aardig zijn best om het geheel boeiend en toegankelijk te maken... Ook die New Yorkse yuppie sfeer is duidelijk voelbaar doorheen de film.

Money is a bitch that never sleeps

Niet briljant; met een wat inspiratieloos verhaal dat ingewikkeld was om te volgen. Eerste film was ook al geen meesterwerk maar wel een stuk beter. LaBeouf kon me niet overtuigen als Wall Street trader die "toevallig" in relatie is met Gordon Gekko's dochter en de hele film de smart-ass uithangt. Deze sequel kon wel op een hele rits grote namen rekenen tot en met een 94 jarige Eli Wallach. Enkel de cameo met Oliver Stone en de passage van Charlie Sheen waren nog wel leuke momentjes. Hier kon een sterker script uit komen vind ik.

De nieuwe film van de Pixar studio's overtreft nog hun vorige producties zoals "Finding Nemo" en "Ratatouille" vond ik. De makers zorgden voor een uniek universum. Wall-E is nog veel meer dan gewoon een virtuele SF-wereld. De robots zelf zijn levendig echt, met een breed palet van menselijke emoties en een naïef romantisme zoals we alleen in films te zien krijgen. EVE is een erg simplistische creatie, wier gemoedstoestanden enkel in de expressie van de ogen te zien zijn

De expressieve kracht van die twee robots zou bijna aanleiding kunnen geven tot een studie in non-verbale communicatie, en de humor, die vooral visueel is, werkt volledig en herinnert aan de Chaplin films van vroeger. Wat de (ecologisch getinte) plot betreft, dit komt slechts in het tweede deel van de film tot leven, en heeft genoeg in zijn mars om het ritme van de film constant te houden. Een échte Disneyfilm voor jong en oud over vriendschap en hoop, ideaal om tijdens het verlof te bekijken, en opnieuw te bekijken en opnieuw...

Mooie regie maar vreselijk saai voor de rest. Regelmatig doorgespoeld bij de monoloogloze stukken. Eén van de slaapverwekkendste voice-overs ooit trouwens Wel leuk dat je van alles en nog wat kan doen tijdens deze film zonder iets gemist te hebben.

Voor de rest nogal vage vertelling over de gevolgen van isolering op menselijke geest en gedrag en over de relatie tussen mens en natuur. Het hoofdpersonage is precies het proefkonijn van een goddelijk experiment maar vond ik verder gewoon een film om eens lekker pseudo-intellectueel over te doen zonder dat er in feite veel te vertellen valt.

Mooie sfeerschets over jong zijn in de jaren '60 en rivaliteit tussen jeugdbendes, met een lach en een traan en de vrolijke levendige muziek uit die tijd. Wat deden jongeren toen er nog geen IPad en internet bestond? Gewoon rondhangen in de buurt, een beetje keet schoppen, samen feesten en plezier maken, banden scheppen. De Baldies die zich dronken domweg in de Marine engageren en op het einde totaal uit het straatbeeld verdwenen zijn vond ik echt komisch . Dat met Turkey, die plots nergens meer bij hoorde was dan weer sterk dramatisch. Toch mist de film een boeiende rode draad en moest ik het stellen met een reeks aneengeplakte gebeurtenissen uit de levens van...

Eén van Hauers slechtste. Stallone of Willis hadden het beter gedaan. Een premiejager probeert op eigen houtje, maar gehinderd door de politie, een arabische terrorist te stoppen in L.A. Het behoorlijk dwaze verhaal wordt ook niet gecompenseerd door leuke actiescènes en Rutger Hauer met zijn grote blonde pruik mist charisma als de gespierde held. Ik kan hier geen voldoende aan toekennen.

Stompzinnige dertien in een dozijn actiefilm, die me na afloop eventjes hersendood achterlaat. Vormgeving en plottwist konden nochtans door de beugel. Veel valt er verder niet te vertellen hierover. Of misschien zijn het mijn hersenen die nog even op gang moeten komen. Geweld, lijken en platte actie volgen zich aan sneltempo op... en het was niet eens leuk om zien.

Behoorlijke adaptatie van Tolstoi's monumentale roman. Het is voor een scriptwriter een hele uitdaging om een duizendtal bladzijden te condenseren tot de essentie, en op het einde van de rit had men nog steeds een film over van bijna 3h30. Het relaas volgt verschillende personages uit de Rostov en Bolkonsky families en hun liefdes, onbezorgde feestende bestaan, terwijl Napoleon langzaam maar zeker naar Moskou stapte. De Russen onderschatten het kleine Franse ventje maar zoals de geschiedenis leerde, was Napoleon onderschatten een grove fout. Hij won enkele cruciale veldslagen zoals Borodino en nam uiteindelijk Moskou in. Die inname van Moskou, en dat de stad helemaal in brand werd gestoken door de Russen zelf , was ik trouwens volledig vergeten. Ik dacht dat Napoleon de stad nooit had bereikt maar hiermee zijn de gaten in mijn algemene kennis weer opgevuld.

War and Peace is echter veel meer een romantisch familiedrama rond de (adellijke) personages Natasha (beeldmooie Audrey Hepburn), de intellectueel Pierre Bezukhov en de militair Andrei Bolkonsky, die het Russisch nationaal bewustzijn belichamen. Er worden amper mensen van het "gewone werkvolk" getoond omdat deze in Tolstoi's tijd geen rechten hadden en sociaal bekeken geen significante rol vervulden. Er wordt flink wat tijd gespendeerd aan al die romantische verhoudingen, en dat verveelt bij momenten , zeker in het tweede uur. Die melige dialogen van Hepburn waren soms vermoeiend. Niet zo episch en groots als ik dacht maar wel blij dat ik die eens zag.

De minste van de trilogie maar nog steeds een heel goede film. Dit is weer een motion capture wonder van jewelste. Hoe die apen weergegeven worden sloeg me vaak met verstomming tijdens het bekijken van deze films. War kent minder actie dan Dawn, en staat lang stil bij de perikelen van Caesar in het werkkamp voor apen. Ook het einde valt snel in. Wat moeten we nu concluderen? Dat er geen mensheid meer is en de apen heer en meester zijn over de Aarde ? Ach, niet klagen, dit was een boeiende film en een waardige afsluiter van het drieluik. Zeer sterke reeks waarvan ik me nog wel eens een box van zal aanschaffen.. Omdat ik Dawn de beste van de drie vind, heb ik die naar 4,5* verhoogd.

Rise: 4*
Dawn: 4,5*
War: 3,5*

Zeker sentimenteel, maar ook heel mooi zij het natuurlijk ongeloofwaardig dat een paard vier jaar oorlog overleeft . Gelukkig is dit geen realistische oorlogsfilm maar een meeslepend verhaal op maat van een jonger publiek, dat zich in oorlogstijd afspeelt met hier en daar wat anecdotes over de rol die paarden hebben gespeeld in de oorlogsinspanning, zoals het voorttrekken van zware artillerie. Film heeft vooral een goed hart, en het is meeslepend om zien hoe het noodlot het paard van de ene eigenaar naar de andere stuurt. Heel apart, maar ook bijzonder sentimenteel en hollywoodiaans dat soldaten zich uit dierenliefde bekommeren om Joey en er zo voor zorgen dat het dier het zal overleven . Want natuurlijk is mensen doden in tijden van oorlog veel makkelijker dan dieren schade te berokkenen .

Mooie beelden van Spielberg, werkelijk twee uur half lang aan het scherm gekluisterd geweest; zeer esthetische film. Wederom bewijst hij dat hij verdomd goede oorlogsscènes kan maken. Met gemak 4*.

Lachen met vechtscheidingen.

Pittige zwarte komedie over een koppel dat heel ver gaat. DeVito wilde een beeld van absurditeit en kinderachtigheid ophangen en drijft het gevecht tot het extreme. Beiden gedragen zich totaal niet meer als beschaafde mensen en zijn er enkel op uit om elkaar een hak te zetten. Dat doet naar actualiteit toe vooral denken aan de huidige Johnny Depp-Amber Heard lawsuit... Met DeVito, die één van zijn klanten het hele verhaal vertelt, komt het moraliserend over maar het is een komedie die ik wel kon smaken. Vond het wel een minpunt dat er met de twee kinderen weinig gedaan werd. Ik verwachtte dat er voor hen een grotere rol werd weggelegd.

Spielberg zorgt voor een vrij grimmige SF film, waarin een buitenaards ras de aarde wil overnemen. Zo'n films verwacht je eerder van Emmerich... gelukkig weet Spielberg net dat ietsje meer te geven... ik vond de FX erg indrukwekkend, zoals de omslaande ferryboot. Ook de spannende scènes worden niet vergeten, met de sonde die met bewegingen van een anaconda haar prooi zoekt. Het idee achter het uitsterven van de aliens is knap gevonden waardoor WOTW zowaar nog levensbeschouwelijk overkomt. Wie twijfelde er aan dat Cruise met zijn gezinnetje herenigd zou worden? Dat zelfs Robbie het tot thuis haalde is een misser van formaat . Een deftige remake met de nodige schoonheidsfoutjes, die wel heel grandioos oogt.

Emotioneel slopend drama over de zoon van een gezin, die ontdekt dat zijn vader incest heeft met zijn zuster. Thematisch een harde film met een ontzettend deprimerende sfeer. Tim Roths keuze voor dit onderwerp is niet uit de lucht gegrepen, daar hij zelf in zijn kinderjaren misbruikt is geweest door zijn opa. Het is geen film die het moet hebben van sterke dialoog; Roth kiest ervoor om de emoties en gedachten via stiltes te kanaliseren. Wanneer de confrontaties komen, zijn het onvermijdelijk vulkanische uitbarstingen. Je ziet vooral de 15-jarige jongen worstelen met het gezinsdrama dat zich voor zijn ogen afspeelt. Maar de film klopt en als kijker voel je je gedegouteerd, zeker als je je bedenkt dat de vader zich aan de baby heeft vergrepen. Kijkwijzer is 12+ (?)... maak er maar 16+ van, want dit is geen film die ik aan mijn 13-jarige kinderen zou tonen.. Ook goed geacteerd, met een debuutrolletje voor Colin Farrell.

Fantasy film gebaseerd op een verhaal van Edgar Allan Poe, en die zich situeert in de serie films gebaseerd op avonturenliteratuur à la Jules Verne etc die in de jaren '50 en '60 als paddestoelen uit de grond kwamen. Grappig dat één van de personages net als in Journey to the Center of the Earth, op stap gaat met een kip. Als je even de ouderwetse decors en eenvoudige special effects over het hoofd kan zien, is het eigenlijk best een leuk verhaal en met wat verbeelding kan je je zo onderdompelen in het vreemde verhaal van de onderzeese stad waar de tijd stil is blijven staan . De ontsnapping naar het einde toe is nogal chaotisch gefilmd en daaraan zie je toch wel dat er niet veel middelen waren om dergelijke scènes in elkaar te steken. Een stuk minder dan bvb Journey maar zeker niet ondermaats.

Laatste film van het jaar voor mij, een jaar waarin ik ook heel wat oudere pareltjes bekeken of herbekeken heb. Zoals The War. Een warm drama over vergeving, zelfopoffering in een landelijk dorpje tijdens een lange hete zomer. Ik vond de film wel wat meehebben van het nog betere "Stand by Me". Deed ook denken aan "La guerre des Boutons", waarin eveneens twee strijdende groepen kinderen elkaar te lijf gaan.

Costner is zoals vaker in zijn films de man op het witte paard, een Vietnamveteraan met smetteloze idealen die hij aan zijn kinderen wil doorgeven. Zoon Stu, één van de mooiste beginrollen van Elijah Wood, voert een eigen oorlogje uit tegen de Lipnicki's, een familie boerenkinkels. Wood speelt verdraaid goed hoor, en ook het zusje mag er zijn. De film moet het vooral hebben van goed acteerwerk en een coming of age verhaal barstensvol moraal en goede gevoelens die ook weten te raken. 4*

De zoon van David Bowie maakt een film, gebaseerd op een beroemde game. Vond het mooi gedaan en het kijkt erg lekker weg, al vond ik visueel veel ge-copy pasted uit de LOTR films waardoor het de film aan een eigen smoel ontbreekt. Ik zat echt wel veel aan LOTR te denken (Gimli komt voorbij!) en dat is eigenlijk niet zo goed. Positief is ook dat er goede en slechte Orcs zijn waardoor de film niet helemaal zwart-wit is. Van smoelen gesproken zijn die van de Orcs wel in orde. Het is erg simpel en mikt op groots spektakel en dat ontgoochelde me niet. De film was op zijn zwakst wanneer de dialogen aan bod komen. Liefhebbers van heroic fantasy en game-geeks zullen dit ongetwijfeld weten te appreciëren

The only winning move is not to play

Dé eerste film die ik in het OC zag met schoolkameraadjes op een woensdagnamiddag, en de eerste keer dat ik hem sindsdien herzie. 35 jaar later schiet er in mijn herinneringen nog weinig over van deze film. Ik denk dat ik er toen ook niet veel van begrepen had.

Blijft wel een goede "cold war" avonturenfilm voor de jeugd over een jonge hacker die het land op stelten zet wanneer hij een computer van defensie binnendringt en een oorlogssimulatie in gang zet. Van begin tot eind bijzonder onderhoudend en met een spannend einde. Computernerd Lightman had ook wat McGyver trekjes. In een tijd dat hacking nog science fiction was, was dit een erg vooruitkijkende film.

Goede western, en dit is vooral te danken aan drie dubbelzinnige hoofdpersonages. Hun gedrag kleurt buiten de lijnen en dat is een trendbreuk met wat je in een standaard-western zou verwachten. Widmark als bendelid van de outlaws die daarna kiest om vervangend sheriff te worden... Dit is vrij ongewoon. Je zou in het begin denken dat Blaisedell en zijn rechterhand Morgan de helden in de film zijn, beiden betaald om de orde te handhaven in Warlock, dat door een bende geterroriseerd wordt. Maar ze zijn geen sheriffs en regeren het stadje volgens hun eigen regels. Stilaan ontstaat een minder positief portret van beide mannen. Naar het einde toe liggen de kaarten helemaal anders. De "man met de gouden colt" en zijn kompaan zijn persona non grata geworden en Warlock heeft terug een sterke man gevonden in de persoon van Gannon. Een vrij onverwacht maar passend einde. Helemaal naar mijn zin...

Deze ouderwetse avonturenfilms zijn wat vinyls zijn voor muziek: een tastbaar stukje verleden en nostalgie uit vervlogen tijden.Onbegrijpelijk dat ze dit soort films niet meer vertonen op TV... vond dit wel een stuk beter dan The Land that Time forgot die ik onlangs zag. De special effects vond ik minder amateuristisch in beeld gebracht. Vooral de scènes met de octopus waren indrukwekkend, maar eigenlijk vielen bijna alle monsterscènes dik mee. De eerste keer dat het zeemonster de kop in de duikcabine opdook moest ik zowaar nog eens schrikken. Enige grote minpunt is het totale onzinverhaal over die Atlantis-bewoners... marsmannen ; het mag dan science fiction zijn, erg ver is de auteur niet gaan zoeken om zijn verhaal interessant te maken. Leuk om eens te zien. 3* + nog een halfje extra voor de octopus.

Zwak. Een biotech-labo zet de noodprocedures in werking wanneer een gevaarlijke bacterie per ongeluk ontsnapt uit een proefbuis. De wetenschappers zijn binnengesloten, maar valt hun leven nog te redden?
Je komt intussen te weten dat er in het lab ook onderzoek gevoerd werd naar biologische wapens voor oorlogsvoering. Weinig origineel allemaal; er wordt best een positieve inspanning geleverd om binnen de grenzen van het geloofwaardige te blijven maar het kon en mocht wat spannender van mij. G.W. Bailey, de beruchte captain Harris uit de Police Academy films, zet hier een zeldzame ernstige rol neer.

Topfilm. Ik ben geen zo'n fan van sportfilms maar heb zelden zo gespannen als een veer naar een film zitten kijken de laatste tijd. Dit was echt fantastisch. De balans tussen drama en actie is nagenoeg perfect, en het eindgevecht is de ultieme vrijlating van een jarenlange ingehouden woede over het leed dat de broers in hun leven hebben ondergaan meer dan een sportieve prestatie. Dat voel je aan den lijve. Als ik de volledige film nog eens afspeel in mijn hoofd, dan kan ik mij uiteindelijk geen ander duel voorstellen. Nick Nolte vond ik ook zo'n prachtig personage : de vader die de fouten uit het verleden rechtzet. Schrijnend hoe de zonen geen goed woord willen gunnen en hem telkens als een hond behandelen. Prachtige scène waarin hij terug hopeloos naar de fles grijpt omdat het toch niks meer uitmaakt . Het familiedrama en het toernooi zijn heel de film door erg boeiende verhaallijnen. Enige minpunt is dat hele "Iraq war hero" gedoe rond Tommy. Waarom moest dat er weer bij?

Ik hou mijn 5* notering nog eventjes in beraad. Heeft me ook nieuwsgierig gemaakt naar "The Wrestler" al verwacht ik me daar aan 75% drama en 25% actie.

Bah, wat een rotzooi. De CGI is vreselijk, zelden zo'n gedrocht gezien de voorbije jaren, en het verhaal is helaas ook al niet bijzonder. Om de warrior in Amerika te vinden moeten zijn vijanden gewoon wachten en luisteren. Een kolonel die alleen maar vrouwen met mooie tanden verkracht. En wat moet die baby voorstellen? Wat een drieste onzin. Ja, er is op het einde nog wat gestileerde actie ... nog redelijk zelfs al is het ook hier één en al CGI. En gelukkig dat er nog wat actie was anders had ik mij waarschijnlijk doodverveeld. Heb her en der vlijtig doorgespoeld om mijn ergernis in te korten.

Weer zo'n geval die er meer als een game dan als een film uitziet, en dat vind ik een minpunt. Toch moet ik zeggen dat ik het een onderhoudende SF-actiefilm vond met enkele fijne special FX en voor de rest is dit non-stop actie. Verveling zat er niet in. Een militaire eenheid moet binnen afzienbare tijd een genetische bom droppen op de stampers van een buitenaardse plant om de wildgroei ervan te voorkomen. Een ecologisch extraatje wordt niet vergeten die goed past binnen de "climate change scare" die ons momenteel bezig houdt. Kleine 3*