Meningen

Beter dan ik verwachtte, soms wel amusant, maar dan ook weer geen super-film van Ridley Scott. Het feminisme druipt met bakken van de film af. Als je de gelijke van een man wil zijn, dan moet je er wat voor over hebben. Een senator (vrouwelijk of course) wil bij wijze van test een vrouw laten deelnemen aan de keiharde Navy Seal training, met daarbij o.a. een simulatie van een oorlogssituatie plus een missie op het veld. Dat de film zich bezighoudt met het ontkrachten van archaïsche stereotiepen over vrouwen en genderrollen moet je er bij nemen al zaten er wel een paar grappige tussen (de vrouw die denkt dat ze door haar man afgeranseld wordt bvb. Het zou natuurlijk wel interessanter en geloofwaardiger zijn om een film te maken waar mannen eigenlijk vrouwelijke taken en rollen vervullen maar dan heb je misschien ook een saaiere film. Demi Moore kreeg een razzie voor deze film al heb ik wel bewondering voor haar afgetrainde lijf, waar ze wschl veel voor heeft afgezien. Gemiddelde een beetje onterecht toch want dit was best vermakelijk.

Een van de allervroegste films zowel voor Fernandel (in een bijrol) als Jean Gabin. Het is niet overdreven om deze film gedateerd te noemen daar het uit de tijd van onze overgrootouders stamt. Het regiment in deze film wordt met veel nonchalance bestuurd door de luie kapitein Hurluret, die liever op het gemak zijn glaasje absint drinkt en een hekel heeft aan Flick, zijn eigen adjudant die belast is met de discipline.

Orde bij de reservisten lukt dus niet : er wordt voortdurend met dagen gevangenis gedreigd voor niks, maar daar trekken ze zich weinig van aan, wetende dat het nooit zover komt. Er deserteren ook twee soldaten, maar niet erg, ze komen wel vanzelf terug! Aan het luilekkerleventje komt een eind wanneer de generaal op inspectie komt... Veel lachen zit er niet in door de gedateerdheid van de humor, maar als blik op een verdwenen tijdperk (het kazerneleven eind 19de eeuw) vond ik dit best goed wegkijken.

How fast can you run? As fast as a leopard!

Oorlogsdrama over de participatie van Australische en Nieuwzeelandse troepen (de zogenaamde ANZAC) als steun voor de Britten tegen Turkije, die een bondgenoot van Duitsland was in WO I. De film vertelt hoe twee jonge mannen vanuit Australië daar geraakt zijn, en is grofweg in drie stukken verdeeld. Eerste stuk speelt zich af in Australië en belicht de ontmoeting tussen Archie en Frank en hun levenslustige drang naar avontuur. Ze kiezen voor het leger zonder te beseffen wat een oorlog inhoudt.

Het tweede stuk toont hun training in Egypte; een training die er helemaal leuk uitziet en waar de jongens een gezellige tijd beleven. Het laatste stuk, tijdens de bezetting van Gallipoli, is het oorlogsdeel van de film. De vrienden waren helaas helemaal niet voorbereid op het bloedbad dat daar aan de gang was. Australiërs worden er door de Britse superieurs opgeofferd in kansloze aanvallen die van veel geknoei en verkeerde inschatting getuigen.

Er schijnen wat historische fouten in te zitten die vooral voortspruiten uit de wil van de makers om de Australiërs als martelaars op te voeren, maar ik vond het heel erg de moeite. Gallipoli heeft soms allures van een goede avonturenfilm en heeft een prachtige fotografie. Enkel het oorlogsgedeelte kon me niet imponeren. Verwacht geen epische en grandioze veldslagen. Vreemd om hier de spacy synthesizer muziek van Jean Michel Jarre te gebruiken maar waarom ook niet?

Niks bijzonders. De typische independent misdaadfilm : weinig actie, traag tempo, focus op character development tussen een zieke hitman en een jong hoertje. De personages, hoe tragisch en hopeloos hun shit-levens waren, kropen me niet in de kleren. Ik wist trouwens niet dat Mélanie Laurent ook regisseerde. Dat was de enige echt verrassende fact rond Galveston. Een doorsnee werkje dat volgende week weer vergeten zal zijn.

Uit eigen collectie...

Blijft een fijne film met verdiende top 250 notering; voor mij een hoogtepunt uit de jaren '90. De spannendste spelletjes zijn deze waarvan je de regels niet kent, moet Van Orton gedacht hebben toen hij inging op het verjaardagscadeau van zijn jongere broer. Douglas, altijd fantastisch in dit soort rollen waarin hij de pineut is van één of ander komplot, maakt indruk. De flow zit vooral goed; met de regelmaat van de klok komt er een wending.. Het spel is een soort gesimuleerde realiteit waarin Douglas niet meer weet welke situatie werkelijk is en welke tot het spel behoort, waardoor hij stilaan paranoïde wordt. Het einde was ook leuk gevonden, maakt het geheel misschien wat onwaarschijnlijk maar geeft duidelijk aan waar het om ging...

Onrechtstreeks vond ik dit ook een knipoog naar de acteerstiel, waar ook daar de bedoeling is om je zoveel mogelijk te doen geloven dat wat er zich op het scherm afspeelt echt gebeurt... Zeer goede film van Fincher, donker gefilmd maar ook met wat humor, met dank aan Unger die geen slipje draagt, al wordt hier eventjes teveel naar gerefereerd in dit specifiek stuk in de film.

De scène waarin Douglas berooid terugkeert naar de VS vanuit een doodskist uit Mexico vind ik persoonlijk een hoogtepunt... is me altijd bijgebleven.

Pluspunten :
- een goed einde die finale tussen Kable en Castle
- de visierijke beelden waren soms zeer goed en schepten wel degelijk een eigen sfeer, die veel meer indruk nalieten dan andere films in dit genre.

Minpunten :
- veel te veel beelden per minuut, veel te veel willen tonen. De sfeer was goed, maar slecht gebracht. De flitsende agressieve camera zorgde voor een zintuiglijke overload, vooral het eerste half uur. Dat kwam erg slordig over en zorgde bovendien voor een moeilijke kijkervaring.
- Gerard Butler, nog steeds een acteur met weinig uitstraling, die zijn gebrek aan talent verbergt achter een hoop machtsvertoon.

Daarom dus 2,5*

Tegenvallende sequel op het betere eerste deel. Er wordt geen enkele moeite gedaan om enige samenhang in het geheel te steken en de acteurs zijn echt onbeduidend. Sommige scènes worden ook abrupt afgebroken waardoor ik dacht dat er iets mis was met de film. En superschildpad Gamera is net een boomerang: hij komt altijd terug, zelfs na een onschuldige nucleaire explosie. Een beetje als de eerste film, maar met iets minder stijl. Vreemd eigenlijk want van dezelfde regisseur.

Derde film van de trilogie bekeken, een kruising tussen monsterfilm en rampenfilm. Net als de tweede film (2*) viel ook deze tegen zij het om andere redenen: lange aanloop, tien minuutjes Gamera actie en dat is het! De apocalyptische reuzenschildpad komt wel heel weinig aan bod en er gaat nauwelijks dreiging uit deze vijand. Daarentegen verkoos men tijd te investeren in onzin-plotlijnen zoals de mentale band meisje-monster en het beschouwen van Gamera als de vijand. Nee, de beste herinneringen van de hele reeks zitten in de eerste film (3*), de twee andere delen stellen werkelijk niks voor.

Japanse monsterfilm over een Godzilla-sized schildpad die de mensheid te hulp komt tegen vleesetende vogels . Is dus een remake van oudere "Gamera" films uit de jaren '60. Ziet er bovenal uit als een rampenfilm met de nodige explosieve militaire actie en een mager verhaal dat met allerlei onzin aan elkaar hangt. Maar goed, als je elke vorm van rationeel denken even opzij kan zetten, hou je er wel een leuke film aan over. Goedkoop zou ik dit ook niet noemen: de beelden zien er (ondanks de vele maquettes) fraai uit en de effecten waren nog best aan te zien waardoor de film uitkijken geen moeite kostte. Geen grootse film maar het anderhalf uurtje amusement is zeker gegarandeerd. Weetje: het jonge meisje Asagi dat met Gamera communiceert, is de dochter van Steven Seagal.

De middelmaat, al was het eerste uur, wanneer de epidemie om zich heen grijpt, wel leuk gebracht. Je zou het op sommige momenten haast profetisch kunnen noemen. Hamstergedrag, mondmaskers, een gemuteerd vogelgriepvirus, lokale lockdown. Het klinkt ons inmiddels bekend in de oren. Daarna wordt het overdreven en de gebeurtenissen in het quarantainekamp waren beduidend minder. Het slotstuk is één grote melodramatische show met spanning en drama, waarbij politieke agenda's en humane gevoelens tegenover elkaar staan. Het meisje Mi-Reu is de spilfiguur van de film. Voor de echt goede outbreakfilm moet je nog steeds bij Soderbergh's "Contagion" zijn vind ik.

Aangrijpende Dardenne die gelukkig niet te zwaarmoedig uitviel. Eventjes dacht ik dat de Dardennes op het einde voor gitzwart drama gekozen hadden toen hij uit de boom viel... gelukkig niet . Cyril is een kind zoals je tegenwoordig vaker hoort. Met een ouder die zijn verantwoordelijkheden niet wil opnemen, die zich op het slechte pad begeeft en volledig in de knoop ligt met zichzelf. Emotioneel harde scène waarin de vader zegt dat hij zijn zoon niet meer wil zien en Cyril zichzelf begint te verminken . Maar dan ook o zo mooi hoe Samantha zich belangeloos opoffert uit goedhartigheid om die jongen een warme thuis te geven. Le Gamin au Vélo is een knap opgebouwde film die de responsabilisering voor onze kinderen en de behoefte aan ouderlijke liefde in het licht stelt. Slechte opvoeding, slechte volwassenen... ik ben het volledig eens met de Dardennes.

Mooi, mooi!!! Gandhi is een mens die sowieso sterk tot ieders verbeelding spreekt maar als biografische film is dit heel erg geslaagd. Gefilmd in India, grotendeels met Indische acteurs... het ziet er heel authentiek uit en Attenborough wist hier de magie en de mystiek van het oude subcontinent heel goed in beeld te brengen : prachtige adembenemende fotografie. Niet alleen die zonsondergangen en de indrukwekkende massa-scènes, maar bijvoorbeeld ook die trein die op een brug stopt om de mensen even in een rivier te laten baden. Ik vind dit een magisch moment.

Ook historisch goed onderbouwd : zijn periode in Zuid-Afrika, het bloedbad van Amritsar, de zoutmars, de rellen tussen hindoes en moslims met de vorming van Pakistan... de grote mijlpalen uit de geschiedenis van India passeren de revue en worden met oog voor detail in beeld gebracht. En is een lesje geschiedenis nu zo'n negatief aspect in een film, precies zoals geschiedenis = per definitie saai? Dacht ik niet.

Kingsley dan, sowieso een tour de force hoe hij Gandhi nog eens tot leven brengt. De gelijkenis is treffend. Een wijze profetische man die op zoek was naar harmonie tussen alle volkeren. Het is nu en dan wel eens de grote Gandhi show, waarbij alles convergeert naar ophemeling van het individu, hoe iedereen schaapachtig naar hem gaapt. De realiteit was wellicht complexer... Attenboroughs Gandhi blijft een prachtig eerbetoon aan een mens, zoals we er meer zouden willen hebben op deze aarde.

PS : De BluRay is prachtig

Scorsese respecteert zijn stad. Hij heeft altijd een boontje gehad voor de New Yorkse volkerenmozaiek die de stad maakt tot wat ze is en waarvan hij zelf deel uitmaakt. Het is de identiteit van de stad. Hij keert terug naar het midden van de 19de eeuw, toen New York te kampen had met zware armoede op de Five Points, waar Ierse immigranten bleven toestromen en de leefruimte van de anderen nog meer in beslag namen. Ook de politieke corruptie en de gedwongen inlijsting als soldaat in de Burgeroorlog passeren even de revue. In die tijd zou ik toch geenszins NY hebben willen zien. De Big Apple moet één van de gevaarlijkste plaatsen ter wereld geweest zijn.

Gangs Of New York vertelt de strubbelingen tussen die verschillende bevolkingsgroepen en de haat die ze tegenover elkaar koesteren. Het is een verhaal over verdeeldheid en de noodzaak om eenheid te zoeken. De prachtige decors en de gewelddadige sfeer brengen de tijdsperiode helemaal tot leven. Di Caprio vond ik niet zo goed uit de verf komen als in andere van zijn films; het liefdesverhaal Di Caprio-Diaz vond ik op een laag pitje blijven en volkomen overbodig. Day-Lewis is daarentegen absoluut de ster als de knokige slager-gangleader met wie Vallon nog een eitje te pellen heeft. Het duurt iets te lang en Scorsese is zo enthousiast in het vertellen van dit verhaal, dat hij teveel wil vertellen en de kijker overdondert met details (bvb met het Barnum circus). Niet Scorsese's beste, wel één van zijn leerrijkste films.

Zeker vergelijkbaar met De Palma's Untouchables (4,5*) maar dan met veel minder klasse. Net als een varken zich in de modder wentelt, rollen de makers zich zonder enige schroom in de clichés van het genre. Ze slagen er wel in een fijne film-noir sfeer neer te zetten die terug iets van de jaren '40 en '50 misdaadfilms tot leven wekken. De film vind ik ook gered door een vijfsterrencast : Penn maakt niet zoveel indruk als gangster (te veel een typetje), maar Gosling en Emma Stone waren goed bezig. Veel grof geweld ook : die allereerste scène zette onmiddellijk de toon en zo volgen nog enkele taferelen waar het sadisme van af druipt. Humor ook, wanneer de squad met een auto de tralies uit een gevangeniscel trachten te rukken. Een oeroud cliché dat hier met succes als joke gebruikt wordt. . Weinig origineel maar niettemin heel erg vermakelijk. In dit genre vond ik Lawless iets beter.

DVD gemakkelijk te vinden in Frankrijk (Wild Side Video), waar manga veel dieper is doorgedrongen dan in de Nederlanden. Gantz is de verfilming van een manga stripreeks, al werd hier gezorgd voor besparingen op het vlak van gore scènes. Ze hadden er nochtans verder duidelijk een groot budget voor, die besteed werd in de actiescènes. Vooral de laatste vijand

Maar verder heeft het verhaal weinig om het lijf en is het in wezen niet meer dan een surrealistische superheldenfilm met Matrix-achtige allures. Omdat het op manga gebaseerd is komt het erop neer dat er drie hoofdstukjes in één film geperst worden. Want het idee zou veel beter aanleiding geven tot een serie, waarin de helden telkens een andere alien bestrijden. Gevolg is dat de film in herhaling valt. Verder zakt het ook in op de stille momenten, met romantische intermezzo's en existentialistische onzin.

Toch verdient Gantz een 3* mede dankzij het eerste sterke half uur en de intense actie. Het is geen slechte verfilming geworden en kost geen moeite om uit te kijken.

Ditmaal een anime, wat veel beter bevalt. Dit is dan ook meteen de beste van de drie. De eerste live action was ook de moeite, de tweede film (Perfect Answer) was een misser en vond ik geen fluit waard (teveel blablabla). Deze zet meteen alles weer recht. De anti-alien squad wordt opnieuw ingezet in Osaka om een über alien uit te schakelen. Dit geeft aanleiding tot veel actie, surrealistische creaturen en een portie horror. Rechttoe-rechtaan popcorn vermaak. Uiteraard een flinterdun en steriel verhaal en een silly romantisch plotje ertussen om toch nog een minimum aan inhoud te hebben maar eigenlijk zou het wat onverdiend zijn om een film als deze hierop af te rekenen. De animatiestijl, sterk op motion capture leunend, ziet er super-realistisch uit. Bekijk dit voor de actie en voor de actie alleen en vergeet al de rest maar... Hopelijk komen er nog anime-films hiervan.

Hoe goed de eerste film was, hoe ontgoochelend de sequel is. De makers verlieten de formule van de eerste film en leggen de nadruk op de vriendschappelijke en amoureuze verhoudingen tussen verschillende personages met de dramatische accenten erbij. Er is slechts één alien die de strijders moeten uitschakelen. Eén die bovendien de gedaante kan aannemen van de Gantz-strijders. Door de overdreven dramatisering en soms langdradige scènes werd het een veel te lange film die de aandacht moeilijk wist vast te houden. Sato ging voor "diepgang" maar is dat wat een actie/manga liefhebber vraagt? In mijn ogen is Gantz 2 een mislukking.

Vooral gekeken voor Didier Bourdon, ooit een derde van het komieke trio Les Inconnus, waarmee hij een paar echte topkomedies maakte zoals Le Pari (1997) en Les Trois Frères (1995). Deze viel me wat tegen. Een relatiekomedie waarbij de ontrouwe echtgenoot één week op twee mag inwonen bij zijn maitresse en één week bij zijn vrouw en kinderen. Dat is alvast het pact dat de twee dames overeengekomen zijn. Jean is in de hemel dat hij van twee walletjes kan eten maar de afspraak keert zich al snel tegen hem en put hem ook volledig uit. Leuk zonder bijzonder grappig te zijn, ondeugend zonder bijzonder sexy te zijn. Het is mijn overtuiging dat uit dit idee een veel betere film het licht kon zien. Bourdon lijkt er overigens ook niet zoveel zin in te hebben en geeft een lusteloze indruk.

Alles is al gezegd in de uitstekende recensie van pippo il buffone. Is een lichte en aangenaam wegkijkende film die door middel van een flashback terugblikt op de woelige tijd van 1860, kort voor de éénmaking van Italië. De tegenstelling tussen de progressief denkende volgelingen van Garibaldi (o.a. belichaamd door Mariella en Caterinetta) versus de conservatieve oude orde (de nonnen en de markiezin en haar saaie aanbidder) is een belangrijk motief doorheen dit verhaal, zonder de romantiek en humor te verwaarlozen. Het einde -- terug 60 jaar vooruit in de tijd -- vond ik heel geslaagd. Laatste film van De Sica voor hij overstapte naar de gekende neo-realistische drama's, waar ik meer voor te vinden ben.

Wie door Montmartre wandelt in Parijs, maakt kans om het beeldhouwwerk "le Passe-Muraille" tegen te komen als eerbetoon aan Marcel Aymé, zijn bedenker. Letterlijk : Leon Dutilleul is een man die door de muren kan lopen en op allerlei manieren van zijn gave profiteert. De film is dan ook een grote franse klassieker. Ik vind hem behoorlijk verouderd, zeker op het vlak van humor. De diefstallen die hij pleegt onder de pseudoniem van Garou-Garou en daarna zijn escapades uit de gevangenis, allemaal uit liefde voor een Engelse lady getuigen van de naieve goedbedoelde romantiek uit die periode. En wie anders dan Bourvil, hier in zijn doorbraakrol, kan beter de lichthoofdige romanticus vertolken? Leuk om 's gezien te hebben maar ik ben er geen grote fan van.

Knullige kinderhorror... Als volwassene heb je hier weinig aan.
Echt een typisch voorbeeld van een "eerste" horror die ouders aan hun 12 of 13-jarige kinderen laten zien. Dat was indertijd ook bij mij het geval. Er is na al die jaren niet veel van deze film blijven hangen en dat is volkomen normaal. Het eerste uur is een hoop tiener-onzin met wat getreiter, demonische weetjes uit een metal-album, woefie gaat dood etc. Er gebeurt niet veel. De echte actie zit in de laatste tien minuten. De FX is niet van hoog niveau.. boetseerklei-figuurtjes en stopmotion, je weet wel... Met een piepjonge Stephen Dorff in de hoofdrol...

Twee keer niks. Slechte dialogen en lummelig acteerwerk in een film die al snel tegenzit en uitmondt in een cliché monsterfilm met dito situaties die zo overbekend en doorzichtig zijn dat je er moedeloos van wordt ... . Ja, mooie landschappen, maar er mochten voor mij meer van deze beelden in zitten... dan was het makkelijker uit te zitten. Dit hoort ongetwijfeld bij het slechtere werk uit Scandinavië.

Filmkriebel zegt: een avonturenfilm waar je in slaap bij valt, dat is ook een sterk staaltje filmmagie

Daar sluit ik me bij aan. Gattaca barst van originaliteit. Een man met een droom, waarbij het systeem in de weg staat. Vincent besluit niet het systeem te bestrijden maar het te gebruiken. Meer dan enkel genetische manipulatie in vraag te stellen, zadelen de auteurs ons ook op met het idee dat er verregaande segregatie is tussen de genetisch meer geavanceerde populatie (de elite, de "valids") en de genetisch zwakkere bevolking (de "invalids") die dan veroordeeld wordt tot minderwaardige jobs. Eigenlijk reflecteert dat idee alleen maar dat in een (politiek) verdeelde maatschappij altijd onrechtvaardigheid schuilt, of het nu blank en zwart is, arm en rijk, christen en moslim.

Ook een gave film op visueel vlak. De not-too-distant future ziet er grotendeels uit als onze samenleving. Niet teveel futuristische kitsch. Het toekomstbeeld komt tot uiting in de controles die verricht worden in kader van een moordonderzoek om de segregatie in stand te houden, en wat opvallende kleurenfilters. Het moordverhaal/whodunnit was trouwens het minst boeiende aspect van de film, maar dat stelde wel het spel van Vincent/Jerome op de proef. Een knappe film met vooral Ethan Hawke die de show steelt.

Mooie cinema van Visconti over de neergang van de oude adel tijdens de aanloop naar de éénmaking van Italië (de Risorgimento). Vooral visueel is dit een waar voorbeeld van authentieke cinema, waarin de echo van vergane glorie weerklinkt via aftands wordende palazzo's. Als ik zo'n film als Il Gattopardo zie, dan vind ik de huidige cinema plots van minderwaardige kwaliteit. De camera wandelt strelend over de landschappen, neemt tijd om huiselijke tafereeltjes en dorpsscènes te tonen en de emoties op de gezichten weer te geven. En dan die massascènes met een ongelooflijk oog voor detail... wie kan dat nog? Visconti doet dat met een meesterlijk gemak. Lancaster vind ik een vreemde castingkeuze.. waarom geen echte Italiaan in de hoofdrol? Delon is hier dan wel meer op zijn plaats als hartendief.

De lange balscène op het einde maakte de film wat buitenproportioneel, en het plot bestaat niet uit wendingen of sterke verhalen maar uit een trage bewustwording van een man die geconfronteerd wordt met veranderende sociale verhoudingen rondom hem. Dat maakt de film wat loom en slepend, maar ook vrij complex om te vatten. Daarom geen superhoog cijfer maar het is wel een film die het bekijken waard is als period drama

Een harde, donkere en nihilistische film met een heel aparte inhoud. De twee hoofdrolspelers (een huurmoordenaar en een flik) hebben in hun leven zoveel pijn moeten ondergaan dat ze afstevenen op zelfvernietiging. Geen gezellige film met bikkelharde scènes maar waarin de menselijkheid sporadisch toch nog even als een flauw lampje oplicht. De moordenaar zorgt vanuit oprecht medeleven voor een meisje die even sterk mishandeld geweest is in haar leven als hem wat de moordenaar plots een menselijk gezicht geeft. Omgekeerd zie je de flik (zogezegd de goede) getuigen afranselen wat alle sympathie voor hem wegneemt.

De verandering van perspectief komt de film ten goede. Mijn beoordeling is dus uitermate positief maar toch kan ik vanuit de totaalbeleving geen hoog cijfer toekennen. Ik had nooit het gevoel om naar een echt meesterwerk te kijken. Is het de voortdurende donkere sfeer? De moeilijke identificatie met de personages? De wat onlogische ommezwaai op het einde waarbij hij de flik in een gevechtsarena ontmoet ? Allemaal redenen om een tweede kijkbeurt in te lassen.

Heb me goed vermaakt hiermee. Shockley moet een mafiagetuige van Californië naar Phoenix escorteren, maar het is al snel duidelijk dat het niet de bedoeling is dat beiden heelhuids hun bestemming bereiken.. De film bevat enkele spectaculaire actiescènes waar veel budget in is gekropen, en ook de vuilgebekte humor is eigen aan de film.... Mij blijft toch vooral ook de scène bij waar Eastwood een hele bende Hell's Angels wil doen opkrassen

Sommige scènes zijn absurd en zullen de "realismezoekers" op hun paard krijgen, zoals de hitman in de helikopter die wel twintig keer zijn doel mist en er toch nog in slaagt om met het tuig ten onder te gaan . De finale shootout op de bus is een klassieker en weer overleven de helden de apocalyps. Toch vond ik dit een bovengemiddelde Eastwood die me geen minuut verveeld heeft. Het lage gemiddelde tart de natuurlijke wetten.

Ik had al Eldorado gezien en Les Géants blijft wel in Lanners' vertrouwde stijl. Het komt inderdaad over als een sprookjeswereld door het beperkt aantal personages en de prachtige natuurshots en scènes. Neem die scène waarin ze door het maïsveld rijden met de auto of de hut in het moeras. Echt heel mooi. Komt daar nog de typische Lanners kenmerken bij met bizarre randpersonages (die oude buur, de drugdealer en zijn vriendin), hilarische situaties ( het mongooltje in de auto, het sextafereeltje in de van ) en een beeld van een vervallen en achterlijk Wallonië in het algemeen waar de Walen precies als teruggetrokken kluizenaars leven.

Het einde roept enkele vragen op en het is nog onduidelijk waar de stroom van het leven hen naartoe zal leiden. Wat wel zeker is is dat ze elkaars steun en vriendschap hebben om de toekomst tegemoet te treden .

Mooie aangrijpende en soms droevige tot hartverscheurende film gebaseerd op een wat vergeten Engels klassiek literair werk. Een eenvoudige kroniek die het vooral heeft over de sociale miserie uit het midden van de 19de eeuw : armoede, schaarste, klassenverschillen. Maar ook dierenmishandeling, wat heel vooruitstrevend was in die periode. De tekenstijl is jaren 70-80 en dus vrij klassiek voor een anime uit 1997. Zo moest ik vaak aan de Japanse animereeks "Alleen op de wereld" denken (naar het boek van Hector Malot) die ik nog als kind zag, met een gelijkaardig verhaal over bittere armoede. De eenvoud van het grafisme maakt de film er echter niet minder emotioneel op. Ook de nostalgisch oproepende beelden van een ruraal en rustig Vlaanderen met zijn molens, grazige weiden, brugjes en boerendorpen is hartverwarmend om zien.

De stereotiepe Sonny Chiba film... Vaak mafia/yakuza-verhalen doorspekt met brute martial arts. Wat dat laatste betreft wordt het in zijn bloederigheid eerder lachwekkend dan weerzinwekkend zoals met de ballen van die verkrachter. die door Chiba van diens lijf getrokken worden of die gast die al zijn tanden uitspuwt. Japsploitation is een term die eveneens van toepassing is. Chiba speelt een relschopper en overal waar hij komt slaat hij de boel aan diggelen of zijn vijanden tot moes. Heel sympathiek komt deze bullebak niet over in het begin, maar dat verandert wanneer hij de dochter van een pas overleden industrieel helpt beschermen. Voor het dwaze verhaal moet je het niet doen, daarentegen beleef je aan deze film veel plezier als je beseft dat je een raszuivere klassieker aan het bekijken bent.

Teleurstellend! Als karakterschets is dit best goed, maar als misdaadfilm vond ik het een flop. Cahill komt teveel over als de sympathieke salongangster en heel wat scènes vervielen bijna in komedie. Ik heb het ophemelen van misdaadfiguren nooit echt kunnen verteren. Ook wat meer uitdieping had de film goed gedaan. Behalve Cahill kon ik me in geen enkel ander personage inleven en je ziet nooit wat er op de zijlijn gebeurt. Je hoort nooit het standpunt van de IRA of de politie over Cahill. Je ziet de politie alleen maar de gangster kleineren met pesterijen en van de IRA geen spoor te bekennen terwijl ze toch banden met hem gehad moesten hebben. Zijn partners in crime waren volledig kleurloos.Nee, dit is geen beste biopic.