Laatste film met Duvall die ik nog eens wilde zien na The Great Santini, The Stone Boy en A Family Thing... Colors is de enige in dit rijtje die ik al eens had gezien. Een mix van misdaad en actie maar ook afgewisseld met sociale commentaar over bendegeweld en de aanpak ervan. Bob Hodges (Duvall) kiest eerder voor de pragmatische aanpak en dialoog terwijl de jonge turk Danny het vooral op een repressieve manier wil oplossen. Hopper's film kiest voor reality TV benadering door de twee cops de hele film lang te volgen door de ghetto's. Deed me ook wat denken aan het latere End of Watch.
Penn en Duvall spelen overtuigend hun rollen, maar de oppervlakkige romance met dat latinaatje stelde niks voor en werd later in de film volledig opzij geschoven. Ook het misdaadplotje met die bende van Rocket kreeg weinig aandacht. Het voelt als geheel wat onevenwichtig aan maar krijgt van mij toch een ruime voldoende door de voor die tijd originele invalshoek ...
Goede special effects om je aan te vergapen in deze komedie. Het zit allemaal nog niet zo dwaas in elkaar. Free Guy lijkt idd het meest op een update van The Truman Show, met een onbeduidende game-figurant (een NPC) die botst op de limieten van de wereld waarin hij leeft en zich ontwikkelt tot een autonoom AI personage die vrij zijn keuzes kan maken. De acteurs zijn wat tegenvallend : met poster boy Reynolds heb ik sowieso weinig al geeft hij duidelijk het beste van zichzelf (en dat is nog niet veel) en ook Jodie Comer blinkt uit in kleurloosheid. Ik miste vooral onvergetelijker personages in deze film. Ook de humor blijft vaak op een bedenkelijk niveau maar wordt nog wel gered door de satirische ondertoon rond virtual reality en gaming cultuur. Geef me dan nog maar 's eens Truman Show; als ik echter zou moeten kiezen tussen een Marvel Film of Free Guy zou ik wschl toch nog liever Free Guy opnieuw bekijken.
Alternatieve titel: Cliff Walkers, afgelopen vrijdag om 20:30 uur
Dit was een goede spionagefilm met alles erop en eraan van Yimou Zhang. In een ondergesneeuwde setting hebben vier communistische spionnen een ingewikkelde missie : een man exfiltreren die zou kunnen getuigen over de Japanse misdaden tegen het Chinese volk. Al in de eerste scène begrijp je aan de cyanidepillen dat het geen zondagswandelingetje zal worden. Ze worden gedwarsboomd door een verrader en door een bijzonder paranoide bevelhebber die van zin is om hen listig uit te schakelen.
Goed gespeeld vooral door Yu Hewei in een imposante rol, maar zoals wel vaker met Chinese films had ik moeite om de personages uit elkaar te halen en dat heeft me wel een uur lang parten gespeeld. Het is bovendien niet het makkelijkste verhaal om te volgen. Daarom 3* maar ik moet wel toegeven dat het een spannende film was die me meer dan eens op het puntje van mijn stoel kreeg. Het dodelijke spionnenspel wordt op het scherp van de snee gespeeld.
Goed gemiddelde hier maar mij viel dit wat tegen. Loach gaat nogal de melo-toer op. En voor een realistisch bedoelde film vind ik melo niet erg passen. Precies alsof je naar voyeuristische TV zit te kijken. Ik vond de emoties erg aangedikt ditmaal. Dat neemt niet weg dat het alweer een sociaal drama is met schrijnende situaties en het wegnemen van die baby's levert ronduit schokkende scènes op. Hoeveel leed kan een mens verdragen? En hoever kan justitie gaan om mensen te kloten?
Zoals vaker in zijn films mist Loach ook geen kans om de bekrompen houding van de Britten tegenover migranten aan de kaak te stellen in de persoon van Jorge.
Horrorfilm in een gevangenis. Cipiers en gevangenen worden geterroriseerd door een bovennatuurlijke entiteit. Ik moet zeggen dat ik dit een behoorlijk sterke horror vond met special effects die zeker mogen gezien worden zoals de befaamde scène met de prikkeldraad. ... Het bouwde goed op naar de climax en verveelde nergens, al begrijp ik niet goed waarom de geest van Forsythe ook de gevangenen aanvalt; die waren toch niet schuldig aan zijn terdoodveroordeling? Maar laat ik niet klagen verder, want deze wat vergeten horror uit de jaren 80 zag er op alle vlak heel goed uit en mag zeker van onder het stof gehaald worden. En dat wordt met 3,5* beloond.
Moderne hervertelling van een bekende (en al veel verfilmde) Chinese literaire klassieker De Reis naar het Westen die indrukwekkende box office cijfers haalde. Vier onbetekenende yao's (een varkentje, een kikker, een wezel en een aap) ondernemen een avontuur om onsterfelijk te worden. Ik snapte niet alles van deze mythe eerlijk gezegd omdat eea refereert naar het Boeddhisme, maar alles wordt met heel wat droge humor afgewerkt. De grappige personages en soms grappige acties houden het entertainend. Uiteindelijk is de boodschap dat je je als mens kan verheffen door moed en doorzettingsvermogen aan de dag te leggen. Bijzondere animatiestijl maar de film is soms narratief bijzonder gehaast en nerveus.
Alternatieve titel: The Stranger, 29 mei, 17:10 uur
Goede Ozon, alweer in prachtig zwart-wit. Zo heb ik hem het liefst.
L'Etranger is een bijzonder moeilijk boek om te verfilmen maar ik vond het een erg sterke uitwerking. Erg zwartgallig. Meursault is een man die werkelijk op alles onverschillig reageert en dat later in de film moet bekopen. Enkel zijn motief om de Arabier te doden is een wat obscuur punt in dit verhaal en weerhoudt me van een 4*-notering. Deed hij het om te zien of hij daarbij iets zou voelen? . Kan haast niet anders. Want Meursault leek me een man die aan zijn eigen bestaan wil ontsnappen. De finale stukken met de aalmoezenier na zijn proces bevestigen dat deels maar ook zijn relatie met Marie onthult dat hij zichzelf niet zou kunnen zijn door haar te trouwen.
Camus speelde vooral met het idee dat we ons leven niet leven, maar eigenlijk deels spelen om aan de sociale etiquette te beantwoorden. Ik las ook ergens dat de koloniale context van Algerije uit die tijd geen onbelangrijk element was voor Camus. De onverschilligheid waarmee Meursault de Arabier afmaakt kan als een metafoor gezien worden voor de minderwaardige behandeling van de inboorlingen door de kolonialisten. De man die zijn hond mishandelt kan eveneens een symbolische weergave zijn van de gespannen relaties tussen beide volkeren. Tot vandaag beroert dit verhaal de gemoederen in Frankrijk. Maar Ozon snapt Camus en weet ondanks de enorm complexe inhoud de essentie met veel zelfzekerheid te vertalen naar het scherm.
Politiek en autobiografisch drama waarbij journalist Nick Gage de beul van zijn moeder Eleni opzoekt; zij werd geëxecuteerd tijdens de Griekse burgeroorlog tussen royalisten en communisten (1946-1949). Dit was één van Malkovich's eerste hoofdrollen. In dit soort films waarin we ook Killing Fields, Salvador, Year of the Living Dangerously terugvinden, is dit één van de meer menselijke exemplaren. Het grootste deel van Eleni's lot wordt in flashback verteld; ze moet vaak pijnlijke keuzes maken om haar kinderen te redden. Soms wel wat saai in het begin vooraleer de film tempo vindt, maar herneemt zich degelijk in de tweede helft.
Peperdure Netflix blockbuster met een budget dat bijna even groot was als dat van de laatste Avatar. Voor die prijs mocht het er dan ook goed uitzien en dat ontgoochelt zeker niet in de finale scènes. De sfeer roept deels Pixar (Wall-E) deels Spielberg op (A.I. bijvoorbeeld). Jammer dat Netflix films niet in de bioscoop vertoond worden want daar hoort een film als The Electric State thuis. Alleen konden noch het verhaal noch de personages me meesleuren in de film. Brown vond ik aan het slaapverwekkende grenzen hier, en zag ik al veel beter acteren in Damsel en Enola Holmes. De film is bedoeld voor een iets jonger publiek (12-16 jaar). En zoals hier alreeds is gezegd, vind ik het ook een wat emotieloos en kil resultaat en mist de film de magie om harten te veroveren...
Niet slecht. Op sommige momenten bij het haar getrokken alsof er werkelijk overal camera's hangen die de meest onwaarschijnlijke hoeken filmen. Ook Judge Maddox gedraagt zich niet altijd consequent als een AI tool zou moeten doen. Mercy slaagt behoorlijk goed in het concept dat naar voor gebracht wordt en zorgt voor een hi-tech thriller waarin het verhaal via data en camera-footage opgebouwd wordt. De beschuldigde, die moet bewijzen dat hij zijn vrouw niet heeft vermoord, wordt in zijn proces begeleid door een AI programma. Naar het einde kwam er nog best veel actie aan te pas. Kan men justitie toevertrouwen aan AI en hopen dat op basis van logische algoritmes een correct verdict zal uitgesproken worden? Ik denk dat iedereen, zelfs de grootste voorvechter van AI, wel het antwoord zal weten. Een dikke 3* voor deze vermakelijke film.
Queer filmpje die redelijk ver buiten de lijnen kleurt. Het haalde me wel uit de comfort zone op het vlak van gevoelens en relaties. Ik vond het allemaal heel atypisch naar gevoelens toe maar misschien hoort dat allemaal bij de jongeren van nu. Romantisch zijn ze niet meer in ieder geval. Wat ik hier wel mooi vond, is dat vriendschap nog steeds een hogere intrinsieke waarde krijgt dan seksualiteit bijvoorbeeld. Daarom vond ik die eindscène waarin Amber al haar zuurverdiende geld aan Eddie gaf zo mooi en vol betekenis. Maar de film is soms ook best hard en weerspiegelt een zeker egoïsme waarin het toch ieder voor zich is als het aankomt op zelfaanvaarding of outing. Hedendaags zou ik het wel willen noemen maar het trof me niet echt.
Goede actiefilm gebaseerd op waargebeurde feiten. Spannend en met enkele sterk gefilmde actiescènes, ik heb me echt vermaakt met deze film!... Een verkenningspiloot raakt achter vijandige linies tijdens de oorlog in ex-Joegoslavië en moet absoluut geliquideerd worden omdat hij massagraven heeft gezien die een genocide kunnen blootleggen. Aan de zijde van de Amerikanen gaat het over de inmenging van politiek in militaire zaken. Het einde is wel serieus overdreven waarbij zowat elke Servische kogel naast Burnett geschoten lijkt te worden. Ook het feit dat hij probleemloos tussen landmijnen doorhuppelt in de bossen haalt het realisme volledig uit de film.
Een betere vampierenfilm. Om origineel te blijven worden films met vampieren nu vaak gekruist met andere genres zoals Sci-Fi, historische films, oorlogsfilms, teen movies, ... Blade is dan toch een geslaagde actie en martial arts versie die vaak goede keuzes weet te maken en het Marvel bronmateriaal waardig verfilmt. Gestileerde film die mooi vormgegeven is en wel degelijk indruk weet te wekken met makeup, decors, kostuums, Special FX... Alles gecombineerd komt het goed uit de verf en . Er zit bovendien nog een degelijk verhaal achter waardoor het nergens echt inzakte en ik Blade echt leuk wegkijken vond, met een toffe finale ook... Snipes is lekker badass en Dorf. Dat is dus een dikke 3,5*
Jaja, toch wel propagandistisch deze film, omdat de schijn gewekt wordt dat Amerikaanse soldaten hun levens zullen opofferen en kogels zullen vangen voor de Afrikaanse burgers. Maar er moet vooral iets uit de grond te graven zijn eerst anders zie je ze niet, reken daar maar op. Nogal sentimenteel gekruid ook, met veel knuffels, feelgood zinnetjes ("god will never forget you"), Bellucci die haar zwarte vriendjes niet wil achterlaten enz. Best tenenkrommend bij momenten maar als je even de Amerikaanse verheerlijking vergeet krijg je nog best een onderhoudende Rambo-achtige film met een erg norse Bruce Willis als peloton-leider die even de gehoorzaamheid inwisselt voor de morele plicht. Voor mij toch op het randje van matig.
Slopende kijkervaring (soms randje horror) maar niet echt mijn type film. Vond het iets te sober en repetitief. Mendoza en Garland proberen om tot in de puntjes te reconstrueren hoe het is om midden in de oorlogsactie te zitten. Ze schurken vaak dicht bij de first-person shooter. Technisch gezien heel knap vooral naar geluidseffecten toe dat kan ik niet ontkennen. De Bravo eenheid wordt belaagd door jihadisten in Irak. In tegenstelling tot vele andere oorlogsfilms gaat het niet om militaire operaties maar om de psychologische tol die ze moeten betalen, en vooral het feit dat niemand aan zijn lot wordt overgelaten. Het onophoudelijke geschreeuw van de zwaargewonden ging na een tijd wel irriteren.
Modern sprookje over een filmster die verliefd wordt op een gewone burger. Een prima film met frisse dialogen, humor en vol positieve gevoelens. Een ultieme romantische film waarin per definitie complexe gevoelens uit de weg gegaan worden en alles in de goede richting verloopt. Het loopt allemaal lekker tussen Roberts en Grant. Ondanks beiden tijdens de opnames elkaar niet echt mochten en niet meer dan een professionele relatie hadden, is daar on screen niks van te zien. Roberts nooit mijn schoonheidstype geweest maar ze heeft wel veel charisma en is daarom heel goed gecast in de rol van een bekende ster die eigenlijk een heel gewoon en eenvoudig meisje is. Grant speelt dan weer een heel gemiddelde gast die spontaan is maar ook wat oppervlakkig overkomt. Eén van de mooiste scènes vond ik het etentje bij wijze van eerste date binnen Williams vriendenkring. Het einde is natuurlijk onvermijdelijk en geforceerd maar ook een essentieel sluitstuk binnen het romcom genre. Ik heb deze film lang voor mij uitgeschoven maar alweer blijkt dat ik veel makkelijker te porren ben voor dergelijke films dan ik zelf denk.
Weinig verrassende thriller over twee gewone burgers die een kinderontvoerder op het spoor zijn nadat een Amber Alert is uitgevaardigd. Het is niet dat de film slecht is, maar zo'n films hebben nood aan spannende wendingen om overeind te blijven, en die zijn er niet. Het is allemaal erg voorspelbaar tot de laatste minuut. Morgen alweer vergeten.
Altijd een goede film gevonden ondanks het zwakke acteerwerk en het simpele verhaal. Ik zie wel waarom dit makkelijk een laag cijfer zou kunnen krijgen.
Echter vond ik de film erg spannend en vies in sommige scènes en de Judas Breeds zijn dreigend. Del Toro maakt het claustrofobisch, met tunnels, enge ruimtes, donkere hoeken, putten etc en gebruikt vakkundig schaduwen en belichtingstrucs. De ondergrondse is een labyrint dat herschapen wordt tot een nieuwe wereld dat nu aan een ander ras dan de mensen toebehoort.
Jammer dat matige acteurs als Sorvino en Northam de nochtans geniale aankleding niet echt kunnen versterken met hun aanwezigheid. Er is hier werkelijk geen enkele goede acteur te bespeuren. Zonde. Gelukkig zijn de special effects de moeite waard. En het einde knipoogt wel opzichtig naar Cameron's finale van Aliens. De vlammenwerper wordt vervangen door een niet werkende aansteker... .. Toch 3,5*.
One-location film over een dief die vast komt te zitten in de 4x4 waarin hij een radio wou stelen. De eigenaar van de auto is niet van zins om hem te laten gaan en laat de jongeman creperen van dorst en honger, dagen aan een stuk. Die kogel in zijn been was een uiterst debiele actie van Ciro maar in deze thriller zijn er dan ook geen goeden of slechten. Dat maakt de film ook wat speciaal en speelt met het standpunt die je als kijker inneemt tegenover beide mannen.
Ik hoopte dat Ciro er uit zou raken en anderzijds vond ik het ook wel zijn verdiende loon. Zelfde gevoel voor de eigenaar : na 28 keren te worden beroofd kun je begrip opbrengen voor de vigilante actie van de man maar anderzijds kun je niet één jongeman executeren voor de fouten van al het ander gespuis die je het leven ooit zuur heeft gemaakt. Jammer dat de hele situatie in de auto een vol uur aansleept en dat er wat tijdvullende onzin wordt voorgeschoteld. Zoals vaker was korter beter geweest maar zolang het duurt vermaakt het. Een typische 3* film ook voor mij.
Prima misdaadfilm over een dief met een hart.
De Heat-achtige sfeer is herkenbaar en de film komt soms aardig in de buurt van de klassieker (4,5*) maar mist memorabele actiescènes en een dieper uitgewerkte karaktertekening van de dief Mike Davis. Naar verhaal toe zit je met een "zakelijke driehoeksverhouding" tussen de cop Lou, de dief en de verzekeringsagente die het hoekstuk vormt tussen beiden.
Hemsworth nogal stoïcijns als een man die een erg leeg bestaan leidt, maar daar moest de film volgens mij meer aandacht aan besteden. Ruffalo valt nu eens positief op en vond ik het best spelen in deze film. Het valt ook op dat zowel Ruffalo als Halle Berry personages spelen die allebei slecht behandeld worden door hun leidinggevende en wijken zelf ook allebei van het rechte pad af op een gegeven moment. Misschien ligt hier dan ook de sleutel om de allerlaatste scènes te begrijpen. Deze film kwam heel goed over bij mij en zou ik zeker nog eens bekijken.
Alternatieve titel: The Gift of Fury, 3 mei, 13:53 uur
Robert Duvall 3/4.
Derde film met Duvall in de hoofdrol die ik naar aanleiding van zijn overlijden bekijk, en dat is ook één die ik nooit eerder had gezien. En alweer een familiedrama, een genre waar hij vaak in te zien was. Dit is wel een sterke rol van hem en deels autobiografisch gebaseerd op schrijver Pat Conroy's eigen jeugdherinneringen en opvoeding. Duvall speelt een wat geschifte militair die zijn spartaanse discipline mee naar huis brengt. Zijn gedrag is vaak op het randje van mishandeling maar de man geeft ook waarden mee en wordt ondanks alles aanvaard door zijn vrouw en kinderen voor wie hij is al bleef het een moeilijke oefening omdat de man door zijn lange staat van dienst in een harde omgeving, niet in staat is om gevoelens te uiten.
The Great Santini doet veel goed : de vader wordt niet als een bully of slechterik neergezet maar als een man die oprecht een voorbeeld wil zijn op zijn manier. Ook de rest van de cast en dan met name de andere kinderen blijven niet anoniem op de achtergrond; de gespannen band tussen de oudste zoon en Bull Meechum staat centraal natuurlijk, maar ook Persky als de dochter Mary Ann die toch enige gevoelens van affectie wil ontlokken aan haar vader zorgt voor wat frisheid. En zo vond ik dit een keurige film die een juiste toon weet te vinden in het uitbeelden van een wat buitengewoon maar toch hecht gezin.
Milano Odia: La Polizia Non Può Sparare (1974) 3,0
Alternatieve titel: Almost Human, 1 mei, 19:37 uur
Een klein boefje wordt een zware crimineel en gijzelt met twee handlangers de dochter van een rijke industrieel. Ik kon het niet laten om bij deze film aan Scarface te denken en aan de weg die Tony Montana aflegde van een migrant tot een druglord. Sacchi wordt geen misdaadkoning maar deze psychopaat gaat behoorlijk driest te werk en ruimt iedereen uit de weg die hem wil dwarsbomen. Het is Italiaanse exploitation op zijn venijnigst en het geweld is zelfs vandaag nog vrij hard. Deze films worden niet meer gemaakt en alleen daarom zijn ze de moeite om te bekijken. Nog best goed geacteerd en veel actiescènes ook. Vreemd om te zien dat filmmakers vijftig jaar terug meer vrijheid hadden dan nu
