Logboek

Zeker goed in de zin dat Chalamet alweer een personage neerzet die je niet snel van je kunt afzetten. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet van de film heb genoten. Het vloog voorbij, is ijzersterk gebracht, zit vol pijnlijke en ook grappige momenten, en een leuke soundtrack. Het is ook opmerkelijk dat je bijna gaat meeleven met zo'n hatelijk individu als Marty Mauser.

Maar de realiteit is er ook : negen nominaties bij de Oscars en met lege handen naar huis.
Marty Supreme was teveel een crowdpleaser voor mij. Gebaseerd op een voor mij onbekende pingpong speler uit de jaren '50. Lijkt me helemaal een uit de duim gezogen verhaal. Had men dan niet beter voor een volledig fictief personage gekozen? Want het ging zelfs niet eens zoveel over sport en pingpong, dan wel over de ambities van een arrogante narcist die werkelijk alles wil doen om zijn revanche te kunnen bekostigen tegen de Japanner. Tot het dieptepunt waarbij hij zijn broek in het openbaar moet laten zakken om gespankt te worden . En dat vind hij nog niet eens zo erg: het doel heiligt de middelen. Tussen de pingpong scènes in het begin en de wedstrijd op het einde zie je met hoe weinig respect Marty omgaat met anderen. Maar na verloop van tijd heeft hij bij iedereen afgedaan : de minnares keert zich af, de zakenman vernedert hem, de dikke vriend gooit hem eruit en de Indische voorzitter van de pingpongvereniging is hem liever kwijt dan rijk.


Helaas krijgen we ook nog een slecht nep-einde erbij, waarbij hij plots een net iets beter mens is geworden. Ook zo'n crowdpleaser trick om het publiek met een goed gevoel naar huis te sturen; ik heb dus een nogal dubbel gevoel over de film maar als ik het betere gevoel moet laten spreken kom ik toch net aan 3,5*, met enkele serieuze bedenkingen.

Bijzonder stijlvolle film, een gangsterfilm met filmtropen uit het western genre, waarbij twee lijfwachten van twee oorlogvoerende triade-bazen symmetrisch tegenover elkaar gezet worden. Ze zijn bijna elkaars spiegelbeeld, en dat toont Johnnie To ook met zorgvuldig opgebouwde actiescènes in een visueel zinnenprikkelende film die weinig dialogen kent.
De muzikale score is danig goed gekozen dat het deuntje uit die barscène met de wijnglazen (en die terugkeert in verschillende uitvoeringen) nog een tijd in mijn hoofd zal blijven hangen. Je hoort ook Morricone-achtige akkoorden die To's stijlkeuze ondersteunen. Het verhaal vond ik wat rommelig overkomen in het begin maar herstelt zich later in de film wanneer verraad en wraak hun intrede doen. Johnnie To blijft een aparte regisseur die altijd redelijk in de smaak valt bij mij. Zo ook deze.

Viel me vrij zwaar tegen. Nochtans vind ik De La Iglesia meestal wel in orde. Films als Perdita Durango en Balada Triste vond ik onvergetelijk maar voor Accion Mutante heb ik weinig goede woorden helaas.
De humor is flauw en lomp, het acteerwerk is beneden alle peil en het absurde verhaal gaat nergens over. Ik had gehoopt dat het meer ging over het zich afzetten tegen de maatschappij met allerlei terroristische acties maar nee, het gaat de weg van de goedkope pulp op.

Een gehandicapt groepje terroristen ontvoert de dochter van een rijke industrieel en vertrekken vervolgens naar de planeet Axturiax om het losgeld in ontvangst te nemen. Onderweg maakt de leider van het groepje, Ramon, zijn kompanen één voor één af om het geld voor zichzelf te houden. ...

De la Iglesia staat bekend om films met anti-sociale personages en veel geweld; het hoeft niet te verrassen, dit debuut is duidelijk een sterke aanzet naar zijn volgende films, maar het is ook schreeuwerig en inhoudelijk oninteressant, allemaal elementen waar ik op afknap.

Brr, sinistere film met een enerverend geluidsbandje. Zet de volumeknop maar open. Hier zaten enkele superieure momenten in. De belichting in de catacomben was ook zo goed gedaan. Ik moet vaststellen dat er de laatste twee jaar vaak goede horrorfilms gereleased worden. Veel komt ook op het konto van Sweeney, die een fijne vertolking neerzet van zuster Cecilia die in een Italiaans klooster belandt waar rare dingen gebeuren. Zelfs het verhaal kon er nog best door en dat voor een horror. Er wordt eens niet de spokentoer opgegaan. Goed avondje gehad hiermee.

Je mist niet veel als je dit overslaat. Tragikomische relatiefilm, beetje road movie ook, over twee geremde personen die stilaan naar elkaar toegroeien en een relatie aangaan tijdens een vakantie in Spanje. De vrouw is veel ouder dan de man maar het deert hen niet. Zij is een stijve hark met een vermoedelijke oerconservatieve achtergrond, die het later in de film niet over de lippen kan krijgen dat ze minnaars zijn. Anderen zouden zomaar kunnen denken dat ze seks hebben. Hij is een astmalijdende en solitaire rijkeluiszoon die tijdens de reis stilaan vrij komt van de remmingen van zijn rechtlijnige opvoeding.
De humor is erg speciaal vond ik . Een film met een erg oudbollig imago ook en die daarom ook door velen niet zal gesmaakt worden vrees ik. Toch spelen Smith en Bottoms best goed met elkaar. Meer theaterrollen maar de momenten dat ze naar elkaar toegroeien behoren tot de beste momenten van de film omdat het ook authentiek aanvoelt. Kleine 3*

Weetje voor de Belgen : de Spaanse hertog Jaime Mora y Aragon speelt zichzelf. Dat was de broer van onze koningin Fabiola.

Klassieker revisited, maar ik ben wel ontgoocheld. Dit was één van de meest naar uitgekeken films van 25. Geen spanning te bespeuren in dit vervolg, die vooral bezig is met allerlei verwijzingen naar de eerste film; zelfs de bootachtervolgingen in de grachten zit er opnieuw bij. Met zo weinig nieuw materiaal en zonder nieuwe ideeën noem ik dit een overbodig vervolg... Ik heb ook totaal niks gesnapt van de motivatie van de killer. Verhaal is uitermate zwak maar Dick Maas zet het wel allemaal fraai in beeld. Special effects vielen ook tegen : de twee lijken in het begin waren overduidelijk opblaasbare poppen.

Het vermaakt maar daar is zowat alles mee gezegd. Er zit nul diepgang in dit vervolg; je krijgt niet eens te weten waarom de Iceman (een personage dat ook in de eerste film zat) geworden is wie hij is. Helemaal slecht is het nu ook niet en ik heb dan ook Another 48Hrs in één ruk uitgekeken. Veel van dat schietgrage sfeertje uit de eerste film is hier ook terug te vinden. De nadruk ligt iets teveel op de Eddie Murphy humor en dat vond ik hier tegenvallen. 48Hrs is Beverly Hills Cop niet.

Not truly a killer...

Remake van The Amateur (1981) , een heel obscure film. Een ongetrainde bureaucraat van de CIA organiseert op eigen houtje een operatie om de moordenaar van zijn vrouw uit de weg te ruimen. Dat brengt hem op verschillende plaatsen op het Europese continent. Het personage is bijzonder genoeg, en de flow zit lekker, waardoor ik dit een heel behoorlijke en genietbare thriller vond. Niet heel geloofwaardig maar wel leuk om te volgen.

(reactie op ander bericht)



Dat vat het ook voor mij samen. Ik kon wel de schaamte en machteloosheid van Davidson voelen wanneer hij ongewild mensen kan kwetsen met zijn tics. Omdat veel mensen niet weten wat Tourette inhoudt. Komisch zou het allerminst mogen zijn allemaal al zit er een gezonde dosis luchtigheid in de film. Zoals Davidson zelf zegt, met sommige zaken kan hij zelf ook wel 's lachen. De regisseur kiest voor een geloofwaardig drama en daarom voor de moeilijkere weg. De enige andere film die ik over dit onderwerp zag was Vincent Will Meer (2010) , ook een goede film (geremaked als The Road Within) maar minder bewustmakend dan deze film. Davidson is blijkbaar een heel goed gedocumenteerd geval zul je tijdens de eindcredits zien. Aramayo is een acteur die beschouwd wordt als één van de allergrootste beloftes voor de toekomst . Ik hoop van deze talentvolle man nog veel moois te zien; Komt altijd positief over in zijn rollen. En waarom een overdreven gemiddelde? Als een film echt goed is dan is ie echt goed punt.

Redelijk onnozel verhaal... Een vrouw die ge-gangraped is en eigenlijk getraumatiseerd zou moeten zijn, gaat met de hele kazerne naar bed (soms in bondage uitrusting) om haar pappie te pesten... Dat is nu niet bepaald het soort gedrag dat ik verwacht van iemand die ge-gangraped is... ... Maar dat wordt allemaal later in de film duidelijk. De film is een vrij conventionele whodunnit. Gelukkig was de afloop nog best goed, en zet Travolta een solide rol neer als militaire onderzoeker (over meelopertje Stowe wil ik het niet hebben), want anders was dit niks geweest. The General's Daughter probeert het vooral van het verhaal te hebben maar daar schort toch iets.

Heerlijke coming-of-age, ergens halverwege Stand By Me en Trainspotting las ik ergens en dat is eigenlijk niet gelogen. De film gaat over vriendschap, maar een vriendschap tussen tieners die uit miserabele gezinnen komen en daarom met elkaar optrekken. Baldur 'Balli' wordt in het begin als een zielepoot neergezet die zwaar gepest wordt maar doorheen de film leer je meer over zijn verwaarlozing. Wel jammer dat hij plots wat meer op de achtergrond raakt terwijl de hoofdfiguur Addi wordt, een jongen met een goed hart die Balli opneemt in zijn vriendengroepje bestaande uit Konni en Siggi.
Uiteraard zie je alles wat opgroeien in een marginaal milieu kenmerkt : drugs, geweld, alcohol, gescheiden ouders etc. In dat opzicht bewandelt de film ook platgetreden paden en schetst misschien een wat voor de hand liggend beeld. Hoort er gewoon bij. Sommige scènes zijn potverdorie rauw, andere zijn dan weer dromerig (Addi's visioenen). De film kent ook enkele mooie momenten van oprechte vriendschap. Ja, ik kon dit echt wel smaken.

Sterk familiedrama die bij mij onder de aandacht kwam met de onlangs overleden Robert Duvall. Hij schittert hier van begin tot eind als een kleine zelfstandige uit Alabama die na het overlijden van zijn moeder ontdekt dat zijn biologische moeder eigenlijk zwart was. Sterke troeven in deze film is dat het nergens sentimenteel of klef wordt en dat het racisme aanwezig is maar verdoken. Earl gaat op zoek naar zijn identiteit en naar aanvaarding en dat verloopt niet van een leien dakje. Maar de inspanning die hij doet door zijn halfbroer en diens familie op te zoeken opent deuren en harten. De zaken zijn immers wat ze zijn en die kunnen niet ongedaan gemaakt worden. Duvall en Jones spelen hun rol met ingetogenheid maar ik vond Auntie T ook wel één van de lichtpunten in deze film.

Flauw.
Vond hier eigenlijk weinig goeds aan; dit is gewoon mijn type komedies niet. ik vond van dezelfde makers Top Secret! iets beter maar dit deed me echt niks. De humor is pijnlijk gedateerd. Amper gelachen om al die achterhaalde humor. De leukere stukken waren die met de automatische piloot en de verwijzingen naar oudere films. Maar dit is bijlange niet genoeg voor een voldoende...

Kon er weinig mee. Het blijft allemaal maar ter plekke trappelen en er zit weinig progressie in het "er gebeuren vreemde dingen op het eiland"- verhaal. Zelfs een liefhebber van slow burners wil wat meer. Ook niet echt griezelig of pakkend. Deze psychologische variant over alien abductions is gewoon saai en futloos.

Stranger, fucking danger...

Ik moest aan heel wat films denken waar Saltburn een soort composiet van is. In de eerste plaats Talented Mr. Ripley voor de bijna obsessieve en manipulatieve vriendschap tussen Oliver en Felix, maar ook films van Chan Wook Park zoals Parasite als het om bijtende satire rond klassenstrijd aankomt, of nog François Ozon omwille van sommige thema's zoals de dunne lijn tussen liefde en dood. In feite is deze film niet zo vernieuwend. Oude wijn in nieuwe zakken.

Maar toch vond ik het grotendeels een geslaagd geheel. Niet zo psychologisch knap als Ripley en de satire is niet zo bijtend als in een Park film maar komt er toch een heel eind mee weg. Oliver is ontegenzeggelijk een ziekelijk psychopatisch kereltje, en die gedreven is om op een parasitaire manier vooruit te komen in het leven, door anderen te gebruiken en te manipuleren. Hij wordt door zijn vriend uitgenodigd op het kasteel van diens steenrijke maar decadente familie, en begint als een koekoek de kwetsbare familiale relaties uit te buiten om hen te vernietigen. Het einde van de film is enigszins ongeloofwaardig (hoe alles werd georchestreerd) maar toch logisch. Keoghan is geweldig als het onderkruipertje.

Realistisch gebracht vond ik het niet altijd. Bepaalde "shocking" scènes en dialogen vond ik geforceerd overkomen, zoals je alleen in films kan zien maar nooit in het echte leven. Gelukkig zaten die bizarre scènes er nog in, anders was er weinig leven in de brouwerij geweest en had de film te weinig indruk nagelaten. Komedie kan ik deze film echter niet noemen. Aardig om eens te zien wat mij betreft, al vind ik de kritiek van anderen terecht en begrijpelijk.

Hartverwarmende human intrest film. Het leven van een dakloze heroine addict krijgt een positieve wending wanneer hij voor een zwerfkat begint te zorgen. James is een doodbrave goedhartige kerel die niet veel geluk in zijn leven heeft gehad. Opmerkelijk ook hoe James plots meer menselijke waarde krijgt bij de passanten dankzij Bob. Dit is bovenal een lieve film die een hoopgevend en positief verhaal wil brengen dat de ellende van verslaafden en daklozen niet het einde hoeft te zijn. Echt een goede feelgoodfilm waarbij Bob de show steelt. Ook de innemende rol van Treadaway mag niet onvermeld blijven.

Dit is One Flew Over The Cuckoo's Nest voor tienermeiden. Looney's just want to have fun.
Althans in het eerste gedeelte van dit biografisch drama. De ernst van de psychische toestand van de patiënten komt vaak op een creepy manier binnen, zoals de harteloosheid van Lisa en de ernstige toestand van Daisy... Winona Ryder zet een onvergetelijke rol neer als Susan, fragiel en kwetsbaar maar ook met een stralende persoonlijkheid wanneer ze even vergeet waar ze zit. Voor mij haar beste film. Maar dat betekent nog niet dat ik de film helemaal koek en ei vond. De film kon me ondanks de acteerprestaties niet overrompelen of emotioneren. Dat zal meer aan het onderwerp liggen denk ik. Vond One Flew sowieso veel beter.

Uitstekend drama dit. Had er geen hoge verwachtingen bij maar is misschien wel één van de beste sektefilms ooit gemaakt. De film vervalt niet in clichés of vanzelfsprekendheden. Een gewone jongen raakt bijna ongemerkt in de greep van een charismatische sekteleider die hem aan zijn utopische ideeën onderwerpt. Het personage van Rebecca mocht voor mij net iets meer uitgediept worden : manipuleert ze Danny? handelt ze onbewust? is ze echt verliefd? De dubieuze rol die ze speelt mocht nog iets sterker. Maar het is vooral James Woods die met zijn steeds energieke presentie de jongen terug naar de realiteit moet halen. Hoe hij dat doet? Het gaat er bijna even heftig aan toe als de duivelsuitdrijving in The Exorcist kan ik wel zeggen. Ook O'Keefe doet het natuurlijk goed en zijn waanideeën branden door het kleine scherm. Die tweede helft van de film is waarlijk enorm goed gedaan. De film was niet succesvol want de Amerikaanse cults hadden flink wat mensen geschokt door de jaren 70 heen (Manson, Jim Jones) en ik denk dat ze daar op dat moment niet aan herinnerd wilden worden.

Ongemeen goede rampenfilm; Levensechte personages, tastbare kameraadschappelijke banden in een gevaarlijk beroep. De inzet en opoffering voor de samenleving wordt afgewisseld met persoonlijkere drama's en dat werkt hier wonderwel : het groentje dat van zijn junkie-verleden afwil en verantwoordelijkheidsbesef krijgt, de vrouw van Eric die de kinderwens uitstelde omwille van zijn beroep... Heldhaftigheid en sentimentele ophemeling krijgen daarnaast ook de nodige voorrang. Het zijn nogal macho's, dat maakt het wat cliché en daar hou ik iets minder van maar ja, het moet want het is een hommage.

En dan die riskante operaties waarbij een lijn moet gemaakt worden om te voorkomen dat de vuurlinie overslaat. Met windkracht en lage luchtvochtigheid als onvoorspelbare factoren. Het laatste half uur zat ik bijna met gestokte adem te kijken en ja, je blijft met een krop in de keel achter. Deze film was geen groot succes maar vond ik erg de moeite. Een grote cast ook , van veteranen zoals Brolin, Connelly en Jeff Bridges naar jong aanstormend talent zoals Miles Teller.

De apocalyps wordt voorafgegaan door allerlei tekens; een geheimzinnige man (Prochnow) verbreekt zegels van oude bijbelse teksten. Een hoogzwangere vrouw ergens in California wordt daarna in het verhaal betrokken zonder dat ze beseft dat ook zij een rol te spelen heeft. Nogal wat Christelijke beelden en symbolen in een film die uit hetzelfde vaatje tapt als Prince of Darkness, The Omen, ... namelijk een langzame opbouw naar een doomsday gebeurtenis die de wereld zal veranderen, en het gaat nu eens niet over de antechrist. Al ruikt het allemaal naar onzin, toch wist de film me vrij makkelijk in het verhaal te trekken. De mooie cinematografie van Anchia helpt daarbij een handje, met soms knap belichte beelden en zin voor optimale ruimtelijke invulling, wat zorgt voor een bovengemiddeld sterke sfeer. Al bij al een redelijke film dus.

stem geplaatst

Op mijn 18de vond ik dit al een matige film, nu als vijftiger vind ik die zo mogelijk nog slechter. Wat 'n onzinverhaal zeg. Een vampierenfilm waarbij de vampieren katachtige monsters zijn, die van vorm veranderen, en dingen onzichtbaar kunnen maken, en zichzelf ook. Hier eindigt het eigenlijk al voor mij. De special effects waren tenenkrommend slecht. "gore" voor kleine kindjes... Ongelooflijk dat dit prul van de pen van Stephen King is. Laat ik dit maar vlug vergeten. Teveel flauwe grapjes en luchtigheid om echt serieus genomen te worden als horrorfilm. Sleepwalkers is het kijken niet waard.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Toen de eindcredits rolden, voelde ik echt zoiets van "waw wat was dit een goede film zeg".
De "pest" is in deze film meer een figuurlijk gebruikt beeld dat rijmt met uitsluiting, want in de middeleeuwen werden pestlijders aan de kant gezet. The Plague gaat over toxische groepsdynamiek en het beschadigend effect ervan. Vooral dat laatste wordt weinig uitgediept in andere films met ditzelfde thema. Onrealistisch is bijvoorbeeld wel dat omkaderende volwassenen sterk buiten beeld blijven.

Een groepje jongeren worden geobserveerd tijdens een waterpolo sportkamp. Wie hier vooral opvalt is Eli, een wat zielige jongen die aan psoriasis lijdt en door iedereen gemeden wordt. Je vraagt je natuurlijk af welke ouder in 's hemelsnaam zijn zoon in zo'n toestand naar een zomerkamp stuurt maar goed het is film....

De filmische keuzes zijn hier vaak erg doeltreffend : de upside-down beelden van zwemmers moeten desoriëntatie en verwarring oproepen, maar zijn ook prachtig en bijna surreëel om naar te kijken, en de frenetische dansacts op Moby's 'Feeling So Real' van de twee outcasts doen wat aan de Afrikaanse trances denken, waarin mensen zich willen verlossen van hun innerlijke demonen. The Plague heeft dan ook weinig moeite om de boodschap krachtig over te brengen en de kijker in verbinding te brengen met de ongemakkelijke gevoelens van Ben.

Sterk holocaust drama gemaakt door de Joodse film-community, en waarin twee krijgsgevangenen uit het Chelmno uitroeiingskamp vluchten en de eersten waren die melding maakten van massamoorden op de Joden. Gebaseerd op getuigenissen van overlevenden. Een groot pluspunt is dat de hele film in één vloeiende beweging lijkt te lopen. Van de massagraven in de Poolse bossen tot aan het dorp Grabow waar het tweetal uiteindelijk de rabbijn ontmoeten. Het camerawerk is vakkundig en zeg maar gerust ijzersterk. De makers zorgen ook voor een aantal spannende scènes, wat je misschien niet direct verwacht in zo'n film maar het maakt de sfeer alleen maar onbehaaglijker. Deze film is me heel erg bevallen en was meeslepend tot de laatste minuut. Dikke 3,5*

If you get caught between the moon and New York City, the best that you can do is fall in love...

Arthur is hier onderbekeken en intussen een wat vergeten komedie, maar niettemin een belangrijke mijlpaal uit het begin van de jaren 80. De film was één van de grote kaskrakers uit 1981. De humor moet je wel liggen en als het typetje van Moore niks met je doet, dan zul je er weinig aan beleven. Arthur is in zijn meest eenvoudige vorm een voorloper van Pretty Woman. Minelli speelt geen hoertje in de film, maar het komt op hetzelfde neer : rijkeluiszoon wordt verliefd op een meisje van het gewone volk. Wat ik vergeten was, waren de hartverwarmende personages, of het nu de toegewijde butler is met heerlijk Brits accent (Gielgud) of de girl next door (Minelli) die droomt van de prins op het witte paard. Een film om opnieuw te ontdekken. Als je één Dudley Moore film moet onthouden, dan is het deze wel.

De cinematografie is prachtig maar ik heb de indruk dat veel van de film mij ontgaan is. De film mist betekenis en duidelijkheid. Iets met politiek, corruptie, onderduiken, rekeningen vereffenen... Heel vaag allemaal en rommelig op de koop toe. Had ook niet snel door dat er een tijdssprong was naar het heden met die twee onderzoeksstudentes. Na anderhalf uur is er eigenlijk nog niks gebeurd. De film is dan ook onnodig lang uitgerokken. Maar misschien moet je een Braziliaan zijn om deze film ten volle kunnen smaken omdat het over de littekens gaat die de jarenlange dictatuur naliet op de inwoners en het maatschappelijk onderbewustzijn. Helaas heeft de regisseur het moeilijk om deze film te verkopen aan een niet-Braziliaans publiek. Niet mijn ding en zeker niet voor iedereen, maar de acteerprestatie van Wagner Moura vond ik wel indringend.

Fijne blockbuster die heel populair was, mede door de Michael Jackson song. Veel goed sentiment over een wees jongen die bevriend wordt met een orka in gevangenschap. Willy zelf is waarom je de film bekijkt, maar ik vond het verhaal van de pleegouders die het hart van de jongen willen winnen minstens even aardig. Daarnaast ook een oproep naar liefdevolle zorg voor onze vrienden de dieren. Voor mij is er weinig verkeerd aan de film maar sommigen zullen de zoetheid misschien teveel van het goede vinden. iig veel achterlijke commentaren bij deze film.

Geweld in t gebaar, nooit in gevaar. Met een held die bijna altijd wint en nooit echt in gevaar is, krijg je net als hier, een redelijk saaie actiefilm. De actie op zich is nog wel goed gefilmd eigenlijk, vooral wanneer Joe er in fights op losbeukt en botten kraakt, maar van zodra hij zijn vuisten voor guns wisselt, is het gapen en geeuwen, zoals die inspiratieloze finale. Ook de melige pauzemomentjes met zijn latina vriendinnetje maakten het er niet beter op. Deed me denken aan een soort actie en martial arts versie van Mr. Majestyk met Bronson. Echt vet vond ik het allemaal niet. Wel leuk om de zoon van JCVD eens te zien als één van de baddies.

Reconstructie van de 9/11 aanvallen vanuit het perspectief van de luchtverkeersleiders, de luchtmacht. Deze zagen machteloos toe hoe verschillende jets van de procedures afweken. De onrust en nervositeit komt al snel de film binnen. In de tweede helft wordt de United 93 gekaapt, het enige vliegtuig dat zijn bestemming (Washington) nooit bereikte.
Greengrass mijdt bewust epiek en sensatie om de nagedachtenis van de slachtoffers te eren, en koos voor een meer registrerende film die de verschillende keuzes en beslissingen toelicht tijdens deze gebeurtenissen. Het shaky camerawerk wordt naderhand ook wat vervelend naar het einde toe. Hoewel United93 als docu-drama zeker niet verkeerd is, ben ik geen groot liefhebber van films waarin de dialogen bijna enkel uit instructies en procedures bestaan. Maar ik kon er niet omheen dat deze verschrikkelijke events een kwart eeuw later opnieuw mijn haren ten berge deden rijzen. Niemand wil zoiets meemaken.

Je moet van die praterige Albert Brooks humor houden.
In het begin moest ik wat in die lange dialogen komen maar eens het koppeltje alles opgeeft en on the road gaan met hun camper, wordt de film wel een stuk beter. De situatie rond de gokverslaving van de vrouw in de casino was nog wel het best vond ik. Soms wat flauw maar de film verkoopt wel de nuchtere boodschap dat het gras elders niet altijd groener is, en het koppel heeft niet lang nodig om dat te beseffen. Dat werd vooral pijnlijk duidelijk wanneer David zijn vroegere jaarsalaris bekendmaakt tijdens een sollicitatie ... Wild ga ik nooit worden van die film maar mits wat doorbijten zag ik er een redelijk behapbare middenmoter is.

Paranoia en hysterie in dit buitenbeentje uit Spielbergs oeuvre.
Na Pearl Harbor was er de angst dat de Japanners de Amerikanen op eigen bodem zouden aanvallen. Dat doen ze ook, maar de vijand is niet meer dan een handjevol Japanners, hun fanatieke commandant (Mifune) en een Nazi (Christopher Lee). De gespannen oorlogssituatie zorgt voor paniek en anarchie langs de Californische kust. Jammer dat de film zo schreeuwerig, luidruchtig, bombastisch en overprikkelend is, want er zijn enkele spektakelwaardige scènes en iconische personages! De scène met het reuzenrad en het vliegtuigduel boven L.A. zijn Spielberg ten top. Maar ook de dansavond die in chaos eindigt is dikke fun om naar te kijken. Heel wat maffe personages zoals een vrouw die seksueel opgewonden raakt van vliegtuigen, de kamikazepiloot Wild Bill Kelso met zijn onafscheidelijke sigaar, en Ward Douglas die zijn woning sloopt met een luchtafweerkanon. Ik kon ook wel lachen met Spielbergs introscène met het Jaws deuntje en de naakte vrouw op de onderzeeër. Geniale opener die me was bijgebleven.

De mindere kant van "1941" zijn dan weer het magere plot, want de film lijkt op veel momenten nergens naartoe te werken en mist structuur. En de humor is te boertig en lomp (ook racistisch) om echt aan te slaan. Maar de film volledig afdoen als een miskleun? ... nee dat vindt ik onterecht. De film heeft voldoende spektakel en verschilt naar uitwerking toe niet eens zoveel van een Indiana Jones film (de heroïsche muziek, de energieke sfeer, grote setpieces). En daarmee is 1941 Spielbergs cultfilm voor velen nog te ontdekken. Een dikke 3*

De één zijn dood is de ander zijn brood luidt een bekend gezegde ... Of hoe een mislukte journalist toch nog een sensatieverhaal vindt die hem roem en respect kan bezorgen. Tatum maakt een man die gekneld zit in een mijn tot een mediasensatie. Rampentoeristen komen van heinde en ver om de ontwikkelingen te volgen. De tragische afloop zag ik wel al van ver afkomen want het is de film ervoor, dat voel je gewoon. Het is een satire : Wilder blaast het daarom allemaal zwaar op, en Kirk Douglas' personage is één van de minst sympathieke uit zijn hele carrière... Hij corrumpeert de lokale sheriff en vertraagt de reddingsacties, wat uitendelijk fataal afloopt. ..Na een moeizaam eerste half uur wordt de film daarna best de moeite, maar met hetzelfde thema vond ik het gelijkaardige Dog Day Afternoon met Pacino veel beter.

Saaaaaai. Voelt als een film van drie uur. Drie kinderen, waarvan een Cambodiaans vluchtelingetje, ontmoeten in het bos een oude locomotiefbestuurder die zich the Emperor of Peru noemt. Het is echt ondergaan : Mickey Rooney die een kinderachtige rol speelt, vervelende droomscènes, flashback scènes naar Cambodja, en vooral een saai verhaal waar weinig beweging in zit.