Logboek

stem geplaatst

Wat zijn dit toch slechte films. De eerste was een ramp, deze is door het hele kampgebeuren iets beter in mijn ogen maar het ziet er allemaal spotgoedkoop uit : de acteurs, de explosies, de belachelijke dialooglijnen. Ik kan net de meer avontuurlijke insteek waarderen maar daar stopt het ook. Zelfs Chuck vond ik niet te genieten en die Hollywoodchinees al helemaal niet.

stem geplaatst

Cult road movie waarin een ex-flik en stuntman een auto wil afleveren in San Francisco. Hij scheurt over de eenzame woestijnwegen, achtervolgd door de politie, maar de man is niet te stoppen. In zijn hoofd heeft hij een knop omgedraaid, dat verklaard wordt door enkele flashbacks. Nogal een minimalistische film met weinig verhaal en die zich wat in de hippie cultuur nestelt, met waarden als het streven naar totale vrijheid in een gecontroleerde en geordende maatschappij. Kowalski wordt door een blinde radio-omroeper tot held verheven. De adembenemende cinematografie alleen maakt dit al de moeite ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Met Cruise mag je niet vergeten dat hij nooit acteerles heeft gevolgd. Hij bewijst met zijn rol als Kovic dat je met een goede regisseur aan het roer, een beetje talent en veel ambitie, ook wel wat kan bereiken in Hollywood. Want dit is misschien wel één van zijn allermooiste rollen, zover weg van de superhelden en de stoere jongens. Die scène waarin hij dronken ruzie heeft met zijn moeder is om in te lijsten. Na deze film ruilde hij zijn jeugdrollen in voor volwassen personages. Stone verfilmde de autobiografie van Kovic, een invalide Vietnamveteraan die zich door zijn land bij de vuilnis gezet voelde. De man liet zijn stem horen om respect op te eisen voor die vele veteranen die hun vaderland dienden. Oliver Stone toont doorheen zijn film onomwonden de menselijke en psychische tol. Het schuldgevoel, de frustraties, PTSS, de breuk met het echte leven... Ik vond het een vreselijk droevige film die me niet onberoerd liet. We mogen blij zijn met het leven dat we hier hebben denk ik soms. Amerika is een klote-land.

Een nogal zelfkritische kijk op de Amerikaanse cultuur. Het "Wilde Westen" is nooit weggeweest; Met geldzuchtige bandieten, marxistische Indianen, extremisten van allerlei allooi, country en ook een flinke scheut droefenis en eenzaamheid die weerklank vindt in de persoon van Lefty ... Een Amerika dat het Westen kwijt is. In die zin begeeft de film zich wat in het vaarwater van het bekendere One Battle After Another maar mist de scherpte en de satire van deze film.

Als er al iets cultureels is aan Amerika, dan zijn het de Indianen, hun verleden en hun erfgoed. Dit misdaadverhaal met wat donkere humor neemt een gestolen Lakota gewaad als rode draad in het verhaal. Van zodra de mexican standoff bij de fanatieke vader van Mandy er kwam, vond ik het uit de bocht vliegen. Maar er viel intussen wel genoeg te genieten in deze film

De Maigret films met Gabin zijn erg goed. Zijn kalme en gecontroleerde manier om de zaken aan te pakken wijst op een vakkennis van vele tientallen jaren. Hij is de "man in charge" en weet tot in de puntjes hoe hij criminelen moet klissen. Geen whodunnit in tegenstelling tot de 2 andere Maigrets maar een moeizame jacht op Amerikaanse gangsters die na een moordpoging onderduiken, en tegelijk ook een zoektocht naar het slachtoffer van die poging, die onmiddellijk daarna gekidnapt wordt. Heerlijke rol alweer van Gabin, ik raak niet uitgekeken op deze acteur. De ontknoping biedt geen ruimte voor twijfel en interpretatie. Mooi afgewerkt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Adele als stewardess zal meer dan één man doen fantaseren, en de inkijk in de werking van lowcost maatschappijen vond ik ook wel leuk, maar na een dik uur wordt het wel enorm saai met veel gelul wanneer ze terugkeert naar het thuisfront. Ook nogal wat binnensmonds gemompelde dialoog die nauwelijks te begrijpen valt. Heb je dan ook nog een scène waarin ze op straat over de telefoon praat en dan plots tranen laat ... niks van begrepen. Iemand? In de essentie is Rien à Foutre het portret van een jonge vrouw zonder perspectieven en met oppervlakkige relaties in haar leven, en die lijdt onder het verdriet van haar recent overleden moeder. Slappe film. Er zijn tegenwoordig nogal wat regisseurs die veel tijd nodig hebben om weinig te vertellen. Snap ook niet waarom hier het genre komedie op kleeft. Is het totaal niet.

Welwel, deze was prima.
Real-life buddies Damon en Affleck op het scherm dat lijkt me een tijdje geleden. Ze voelen zich duidelijk op hun gemak met elkaar en zijn zeer goed op elkaar afgesteld in hun rollen. In het laatste shot van de film lijkt het licht bijna symbolisch op hun vriendschap te schijnen. The Rip begint met een moord en de ondervraging van het TNT team achteraf, vermoedend dat de moord van binnenuit werd gepleegd. Daarna krijgt de teamleider, Dane, een bericht van een "stash" waar een hoop geld zou liggen. Ik kan wel zeggen dat de film vanaf dan erg spannend wordt en de kijker probeert bij de neus te nemen. Veel meer zal ik daarover niet zeggen. Kijk vooral zelf, want dit is alweer een prima misdaadthriller op Netflix met leuke twists. De uitbeelding in de film was zo dichtbij de werkelijkheid las ik, dat enkele politiemensen zich aangesproken voelden en het productiehuis van Damon en Affleck voor de rechtbank sleepten voor eerroof.

(reactie op ander bericht)



Dat vond ik toch ook. Beide verhalen in Japan en Mexico zijn er wat bijgesleurd en hebben maar een zwakke connectie met wat er in Marokko gebeurt. Komt te ambitieus over. Je wordt wel stil van dat dramatische verhaal in Marokko, waarbij een kleine daad grote menselijke gevolgen heeft, en misschien hadden de makers de film volledig in Marokko moeten laten afspelen... Inarritu is een meester-verteller die geen ruimte laat voor geklooi wat dat betreft. Je volgt het allemaal met gemak en de manier waarop de drie verhalen afgewisseld worden werkt goed. Beste acteerprestaties waren voor Barraza en Kikuchi en ze werden er ook voor beloond. Pitt en Blanchett zorgen voor het sentimentele drama maar hebben verder weinig te doen.

Prachtig. Geen twijfel dit is een 5* film voor mij. Je kan niks anders dan dit als een Iraanse Ladri di Biciclete (4*) te zien, waarin ook daar het verlies van iets doodeenvoudigs grote gevolgen heeft voor een arm gezin. De arme mensen kennen de waarde der dingen. Het verlies van de schoenen van Zahra wordt door broer en zus verborgen gehouden voor de ouders en ze vinden een tussenoplossing. Maar wat is die verbondenheid tussen beide kinderen hier mooi weergegeven. Echt ontroerend. Het is ook geen film die de melodramatische kant opgaat maar de realiteit eerlijk en eenvoudig weergeeft, met mooi ingekaderde opnames van de wijk waarin het gezin leeft, en met bestaansonzekerheid die het leven van elke dag regisseert. De Sica kiest in het algemeen voor bittere verhalen die slecht eindigen omdat zijn films ook sociale problemen wil aankaarten, maar de hoopvolle toon maakt dat ik deze film nog hoger waardeer.

Er zit eigenlijk geen enkel zwak moment in de film die op het einde ook toont dat de jongen de veerkracht heeft om kansen te grijpen en waar te maken. Je voelt door het gepolijste beeld van de Iraanse samenleving (afwezigheid van religie bijvoorbeeld) dat dit vooral op een jonger publiek mikt maar het is zowel voor jong en oud een plezier om naar te kijken. Niet te missen.

Nooit van deze man gehoord, en kon dus eerst niet geloven dat dit op een waargebeurd verhaal gestoeld was. En toch : een Gran Turismo gamer wordt geselecteerd om in echte F1 races te gaan rijden. Hoe gaming een springplank kan zijn voor (positieve) ervaringen in het echte leven voelt ergens inspirerend aan... Meer een koersfilm voor teens, met hippe muzieknummertjes, een cute vriendinnetje en niet al teveel technisch geleuter, als je dat vergelijkt met F1 van Kosinski... Verder kun je zo'n film alleen maar opvullen met clichés : de rivaal op de baan, een koers die misloopt, de proud daddy, enzovoorts. Het zit op technisch vlak goed in elkaar en je verveelt je geen minuut door het vlugge tempo, maar meer dan dat is het ook niet. Show en spektakel moeten vooral van het scherm spatten. F1 (3,5) vond ik net iets beter.

De Uncut gezien. Matige Italiaanse horrorfilm die veel te traag op gang komt. Acteerwerk en horrorscènes zijn van een bedroevend niveau. De horrors die vandaag gemaakt worden vind ik doorgaans veel heftiger. Als dit de uncut was, dan vraag ik me af wat er nog overbleef na het cutten. Voor de horror er komt kent de film een lange opbouw op het eiland, die bij momenten sfeervol en macaber wist te zijn. Aan het aantal berichten te zien was dit ooit een kleine klassieker maar dit bljkt niet gegrond.

Wat heeft dit nog met Tarzan te maken? Het begin was hilarisch : hij stapt niet uit in een luchthaven want Tarzan heeft geen reispas. Hij springt gewoon in de rivier en dringt India binnen als illegaal.
Tot daar aan toe; daarna is het Tarzan saves the Elephants. Een mager verhaal waarin hij een horde olifanten moet redden van de verdrinking voordat de opening van een stuwdam hun habitat onder water zet. De jungleman wordt eco warrior.
Het enige wat nog overeind blijft zijn de spanningen tussen natuur en beschaving/modernisering. Maar laat het duidelijk zijn dat ik dit geen geniale film vind en ook Jock Mahoney is een weinig charismatische Tarzan. Positieve punten voor de vele olifanten in actie : ik vind dit lieve dieren.

Bij mij werkte het wel al had ik dat niet verwacht.

Surrealistisch maar niet onbegrijpelijk. Backrooms begon als een broodjeaap verhaal op de site creepypasta, alvorens ontwikkeld te worden tot een langspeelfilm. De uitbater van een meubelwinkel ontdekt een doorgang naar een andere dimensie bestaande uit oneindig veel gele kamers met meubilair en allerlei spullen die op een aparte manier geschikt worden. Hij ontdekt bovendien dat niet alles vast en onbeweeglijk is. Het knappe is de vormgeving. Ruimte, geometrische vormen en de willekeurige plaatsing van voorwerpen in een ruimte zorgen voor ongemak en dreiging. Ook het gevoel dat die ruimte geen einde lijkt te hebben maakt het alsof je in een labyrintische nachtmerrie bent beland waaruit geen exit mogelijk is. Het is een dimensie met een eigen logica en een eigen wil. Parsons geeft flarden van een verklaring waardoor je net voldoende informatie denkt te hebben om er iets van te maken. ... Leuk ook die camera die soms door muren en plafonds lijkt te bewegen alsof materie niet bestaat. Je kan met zo'n ideeën makkelijk op je bek vallen als regisseur, maar deze jongeman brengt het er bijzonder goed vanaf en weet ondanks abstractie en surrealisme toch een coherente lijn door zijn film te trekken. 4*

Politieke allegorie vermomd als horrorfilm. Diabel mag qua stijl zeker een Zulawski pur sang genoemd worden wat dat betreft, en vindt zijn roots in de reactionaire bewegingen uit 1968. Maar ik hou er niet van : het is aanstellerig, theatraal, vol spastisch bewegende acteurs en kille beelden ... Makkelijk om uit te kijken vond ik deze film niet. De duivel, gespeeld door Pszoniak, staat symbool voor het communistisch regime in Polen, en dat was de toenmalige regering niet ontgaan, hoe goed Zulawski ook zijn best deed om dat te verhullen onder een deprimerend historisch drama, waardoor de film lang niet vertoond werd in Polen en Zulawski dan maar uitweek naar Frankrijk. Enfin, ik vind het verhaal rond de film interessanter dan de film zelf.

Wat de horror betreft : much ado about nothing. Mijn tip : lees eerst iets over deze film en bekijk hem daarna. Want zonder de boodschap te snappen is Diabel weinig meer dan een incoherente opeenvolging van bizarre scènes ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Beetje een gekend en voorspelbaar verloop : de vrouw met geheugenverlies die de gebeurtenissen van daarvoor gaat onderzoeken. Kan nu niet op de titels van de films in kwestie komen maar zeker al gelijkaardige films gezien. Toch is het een redelijk onderhoudende film met een onthulling rond mensenhandel die best nog steek houdt in het hele plot. Daarom schrijf ik deze film ook niet helemaal af.

Maar het klopt wel wat ook anderen zeggen : sommige wendingen zijn erg ongeloofwaardig en dan met name het feit dat Helene terugkeert naar haar vorige leven en terug haar job opneemt bij de shipping company... Plots lijkt Joachim tot een secundair personage herleid Jammer dat dit zo sterk de film beïnvloedt. Nu en dan komt er ook een twistje lekker geforceerd uit de lucht vallen. Ik heb al beter gezien, maar ook slechter. Ik ben liefhebber van dit soort mystery films dus geef daar makkelijk een 3* aan.

Pfoe, wat een film, en wat een verhaal!
Al lang geleden dat ik nog eens zo'n hartverscheurend einde heb meegemaakt ook
Want de makers van dit meesterwerkje maakten het visueel erg imponerend bij momenten. Van Gogh's Sterrennacht bvb komt zowaar de film binnen gewandeld in een laatste tragische scène met een grote emotionele impact.

De film begint als een mystery waarbij een man zijn vrouw als vermist opgeeft. Het is al ongewoon dat hij plots wakker wordt met een andere vrouw naast hem in bed die beweert zijn vrouw te zijn. Doch de man, He Fei, zweert dat hij haar van haar noch pluimen kent. Vanaf dan kan de film werkelijk alle kanten op en reken maar dat het verhaal spannend en onvoorspelbaar is waardoor de twists goed werken ... De film gebruikt een knappe vertelstructuur die bijzonder goed werkt bij dit soort thrillers namelijk het geleidelijk aanvullen van een tijdslijn voor de gebeurtenissen.

Seam heeft wel een punt : hier en daar een ongeloofwaardig momentje wanneer de juriste hem helpt maar geen reden tot paniek want de onthulling op het einde rechtvaardigt eea .. Ook geweldig acteerwerk in de film waardoor je je met gemak aan de personages hecht en je vakkundig beetgenomen wordt. Het woord Hitchcockiaans mag zeker genoemd worden bij deze film. Aan de oorsprong van deze Chinese hit ligt een Frans script dat in 1990 tot een Russische misdaadkomedie werd verfilmd. Wat mij betreft een dikke aanrader.

PS voor de geïnteresseerden / Is niet bij ons te vinden. Enkel als import op Imprint Asia via buitenlandse shops

Horrorfilm die verrassend genoeg met enkele goede twists uit de hoek weet te komen. Het duistere geheim achter het rusthuis waar Max een werkstraf moet gaan uitzitten geeft zich niet zomaar prijs waardoor de film onvoorspelbaar blijft. Spannend, dat is dan weer wat anders, daar blinkt het niet in uit, maar dankzij overheersende geluidseffecten weet DeMonaco een enge en griezelige sfeer te scheppen. Het bloederige gedeelte zit in de laatste tien minuten maar voelt geforceerd aan om toch maar een climax te hebben. Goed verhaal dus, maar met matig acteerwerk en een geforceerd einde.

Komaan dit is heus geen zo'n slechte avonturenfilm, in zekere zin heel klassiek. De Indiana Jones vibe is in een aantal scènes aanwezig, maar dan in een moderner kleedje en met actuelere issues (milieuvervuiling). De vijand zijn hier niet de Nazi's maar een Afrikaanse dictator. Vond het heel ontspannend en de actiescènes waren zeker de moeite waard. Dat alles op locatie werd gefilmd geeft de film een exotische sfeer. Alleen is het verhaal een mengelmoesje : enerzijds een zoektocht naar de oorzaak van een epidemie, anderzijds de zoektocht naar een schip uit de tijd van de Amerikaanse Burgeroorlog, die tot Afrika zou afgedwaald zijn. Je moet kiezen vind ik. Cruz is de zwakke schakel en voegt niks toe.

Origineel! En doorspekt met de nodige zwarte humor... Obsession draagt zijn titel goed en geeft prima wat het belooft; de verlegen Bear zou zo graag dat zijn boezemvriendinnetje Nikki verliefd op hem wordt, tot hij in een winkel een cracker koopt waarna hij zijn wens in vervulling ziet gaan. Maar de gevolgen beginnen almaar onaangenamere wendingen aan te nemen. Het lijkt allemaal een extreem doorgetrokken metafore voor de objectificatie van de vrouw en bezitterigheid binnen een relatie. Daarom kiest Barker ervoor om Nikki volledig te ontmenselijken maar draait de rollen om : de objectificatie en bezitterigheid wordt op de man geprojecteerd.

Tussendoor zien we ook flarden van hoe de realiteit tussen de vier vrienden/collega's werkelijk in elkaar zit : Nikki ziet Bear als niet meer dan een broer maar heeft wel vluggertjes met Ian, en Sarah had stiekem een oogje voor Bear en bleek een veel betere match voor hem. Maar Barker maakt daar allemaal brandhout van en verwringt het ideale scenario voor een nachtmerrie.
Vond het een goede film, behalve dat ik me minder kon inleven in het Bear-personage die ik maar een stotterende sukkel vond ... Naar het einde toe begon het wat aan te slepen ook. Wat een geluk had Barker wel om Inde Navarrette in zijn film te hebben. Nog nooit van dit latinaatje gehoord maar die speelde wel de sterren van de hemel.

Ook een mindere. Wil meer inzetten op mood en sfeer en is veel te traag van tempo. Kent ook minder humor en is ernstiger van toon. In de eerste twintig minuten wordt amper een woord gezegd. Hitman Narumi, een crimineel met een moreel, wordt in deze derde film ontvoerd en gechanteerd om een andere hitman te vermoorden. Alweer is het een vrouw die het verschil zal maken. Voor mij een stap achteruit. Ik vond de speelsheid in met name de eerste film het best werken.

Redelijke thriller waarin een medium communiceert met de doden tijdens séances, maar ook in staat is om in de toekomst te zien. Het bovennatuurlijke wordt vrij handig aan een misdaadverhaal gekoppeld rond een corrupte bedrijfsleider. De film wordt in één grote flashback verteld. Het vreemde einde laat me met enkele vragen achter... Arquette en Robards weten de film goed overeind te houden.

Om eerlijk te zijn deed het me niet zoveel. Ik zat eerder te wachten op het vervolg op Covenant dat al bijna tien jaar op zich laat wachten. Ik vind de prequels veel beter. Scott bevestigde onlangs dat de film, die Alien Awakenings zou heten, nog steeds gepland is. Maar waarom men ondertussen een film "Alien 1,5" moest maken?? En dat met allen onbekende acteurs die zwakke personages neerzetten (waar je niet om geeft), met een verhaal vol clichés uit Alien en Aliens, met een ontbrekende spanning. Toch leek het commercieel geen zo'n slechte keuze want die bracht meer op dan Covenant waardoor we nu ook een vervolg op Romulus mogen verwachten. Alien 1,75 dus.

Want deze film had de ambitie om terug te keren naar de roots met de claustrofobische sfeer en jumpscares. Maar alles met die xenomorphs en facehuggers is intussen zo predictable dat het nog amper werkt. Natuurlijk krijgen we onze chestburst scène, natuurlijk zal er weer bijtend xenomorfen-bloed vloeien (de manier waarop is dan wel weer in één scène enorm spectaculair), natuurlijk moet Cailee Spaeny eens Sigourney Weaver na-apen met een wapen dat bijna groter is dan haar. De countdown tot collisie met de ijsgordel is dan nog zowat het enige element dat nog voor enige spanning zorgt. Er zijn ook enkele stupide scènes : van een incubatietijd lijkt er plots geen sprake meer. Amper vijf minuten nadat de facehugger één van de personages bevrucht is het zaadje al uitgegroeid tot een mini-alien... Hetgeen de film wel redt is het technische aspect, want dat is wel enorm sterk hier en maakt het visueel echt heel fijn : de kleuren, de rook, de setdesigns, de fx... Daarvan was ik dan wel weer onder de indruk.

Romulus kent hele sterke en hele zwakke punten tegelijk voor mij, goed voor een kleine 3*. In de hele Alien timeline vind ik het een overbodige film met een krakkemikkig voorspelbaar verhaal waarbij je op een a4'tje de 'alien franchise-momentjes' 1 voor 1 afvinkt.

Zeer sterke herwerking van Dial M for Murder. Michael Douglas speelt een rijke zakenman, verteerd door jaloezie, die zijn vrouw wil vermoorden wanneer ze overspel pleegt met een kunstenaar. Net als in Dial M is het hele gedoe met de sleutels belangrijk in het hele schema. Douglas blijft één van mijn favoriete acteurs; of hij nu een held of een schurk is, altijd doet hij dat met een ongelooflijke overtuiging. Paltrow en Mortensen vullen mooi aan om een toxische driehoek te vormen. Blijft een spannende film om te volgen met een goede chemie tussen de drie hoofdacteurs.

Toprol van Widmark als een oplichter met grote ambities. Je kan hem hier overacting aanwrijven maar Harry is wel een van zijn allerbeste rollen. Heel tragisch personage ook en waarvoor je weinig sympathie kunt opbrengen. Hij zit er niet mee om mensen emotioneel te gebruiken voor zijn plannen. Verder lijkt niemand deze geboren looser echt te respecteren behalve Mary dan, die gelooft dat er nog iets goeds in hem zit. Een belangrijke noir met een sterk maar erg zwartgallig script die Dassins negatieve gevoelens uitdrukte na zijn vertrek uit de VS.

Keiharde yakuza film die liefhebbers van films als Scarface zouden moeten tevreden stellen. Want dit is een zuivere rise & fall van een straatjongen die het tot gangsterleider schopt en de yakuza gaat uitdagen. Het is wat je mag verwachten : veel brute gevechten, vrouwenmishandelingen en als kers op de taart een waar bloedbad in yakuza stijl. Dit is één van de meer gewelddadige in dit genre dat ik tot nu toe gezien heb, lekker rauw en donker gefilmd. Bunta Sugawara blijft de acteur bij uitstek in dit soort films. Dit was de laatste van zes films in de reeks Gendai Yakuza (Modern Yakuza), allen met Sugawara en ook de laatste van Arrow's Fukasaku Box die ik nog moest zien. Van de drie films vind ik deze persoonlijk de beste.

De speciale sfeer maakt deze toch wel de moeite. Wie houdt van die horror in de stijl van Creepshow zit hier ook goed. Vond het sowieso wat comic achtig en schippert tussen donkere humor en grappige horror. Het is allemaal houterig, vooral wanneer de dialoog er in komt, maar ik kon de gekke en onwerkelijke sfeer erg waarderen. Alsof je in een kindernachtmerrie terecht gekomen wordt. Ice Cream Man is eigenlijk geconcipieerd als een moderne versie van The Pied Piper waar de film meermaals naar verwijst. Clint Howard, broer van regisseur Ron Howard speelt erg overtuigend als de boeman van dienst. Het is een creep met toch voldoende menselijke trekjes zodat je hem bijna als een anti-held dan als een schurk bekijkt. Verder zitten hier ook een paar andere bekende acteurs in bijrollen te zien : David Naughton (An American Werewolf in London), David Warner (TRON) en Jan Michael Vincent (Airwolf TV reeks). Ook voor mij een leuke cultfilm die er weet uit te springen.

Komedie over een gezin met twaalf kinderen. De grote kroost verzoenen met eigen zelfontplooiing lijkt een onmogelijke taak. Nochtans wil vader Baker zich investeren in coaching terwijl moeder een boek heeft geschreven over haar ervaringen als fulltime mama, dat wordt weerhouden waardoor ze twee weken van huis weg moet voor een signeersessie en interviews. De situatie in huis ontaardt tot chaos en heeft meer weg van een zoo.
Ik denk dat dit gewoon niet mijn soort films is, want eerder flauw dan echt grappig. Steve Martin is ook al een acteur waarvan ik jeuk krijg, en idem voor Ashton Kutcher als de narcistische schoonzoon. Hoe hij het huis uit gejaagd wordt hoort dan nog bij de leukere scènes. 2 a 2,5 is ruim voldoende.

Normaal zijn dergelijke musicals niet mijn genre, en je krijgt heel wat liederen te horen in Mary Poppins. Toch viel het bij mij best in goede aarde... Er zitten heel wat iconische beelden in deze film (met de schoorsteenvegers bvb) en de special effects vind ik voor die tijd indrukwekkend. De mix van animatie en live action is nergens zo goed als in deze film. 60 jaar later mag dit nog steeds gezien worden.

Poppins is een innemend Victoriaans sprookje waarin de kinderen van een welgestelde bankbediende een nieuwe nanny krijgen die hen geeft wat ze missen in een gezin met een strikte disciplinaire vader : positieve vibes. Goedhartig, magisch, vrolijk en onschuldig zijn woorden die bij me opkomen. En de lieflijke Julie Andrews is ook een plezier om naar te kijken. Was een mooie vrouw in haar tijd, die nu nog altijd leeft, net als de honderdjarige Dick Van Dyke als de slungelige Bert. Er zijn wel wat scènes die te prijzen vallen : mijn favorieten gaan naar het zwevende theekransje met uncle Albert (wat een leuke scène zeg!) en het uitstapje in de tekening van Bert (top hoe dit allemaal gedaan is!).
Toch voelde het op enkele momenten te lang (in de bank) maar dit is hoe dan ook geen Disney film om zomaar opzij te laten liggen, en je moet er zeker in de stemming voor zijn, want is een bijna therapeutische film die je bekijkt om jezelf beter te doen voelen.

Iedereen zou deze film eens in zijn leven moeten zien. Het is met afstand de meest realistische film over de gevolgen van een nucleaire ramp die ik heb gezien, en werd deels door anti-nucleaire activisten gesteund. Andere films als The Day After, Malevil en The Road zijn ook goede films, maar kunnen de horror niet integraal vatten. Threads is eigenlijk ook gebaseerd op wetenschappelijke research. De makers van deze semi-documentaire film verlaagden de kwaliteit van het beeld opzettelijk om footage met eenzelfde beeldkwaliteit erin te kunnen monteren. Het is lelijk geschoten, sober, korrelig beeld, geen muziek, weinig kleur. De eerste helft van de film verhaalt over de onrust en de paniek die stilaan in de maatschappij kruipt wanneer een politiek conflict tussen de VS (en bondgenoten) en Rusland escaleert in Iran. Het is bangelijk dicht bij wat we vandaag in het nieuws zien...

Threads laat goed voelen hoe het leven een hel kan worden in slechts enkele weken. Daarna zie je zowat alle mogelijke gevolgen de revue passeren en ja, je huivert er bij : medische verzorging zonder verdoving, overal dode dieren, moeten leven tussen massa's lijken, gecontamineerd water, hongersnood, plundering en instorting van de samenleving in het algemeen, verwoeste levens, misvormde baby's etc. Een film die nog niks van zijn relevantie ingeboet heeft een warning voor wie ooit maar de kernoptie overweegt.

Minder goed dan de eerste film. Narumi de hitman blijft een coole figuur. Veel humor in het eerste half uur, onder andere wanneer hij schulden gaat invorderen met een kamionet. Daarna wordt hij in dienst genomen door yakuza's voor moordopdrachten. Het is een light film; niet te veel bloed, niet te veel bloot, wat geweld tegen vrouwen, aan de trage kant, verhaal ook niet zo boeiend. Wel even stijlvolle neo-noir met her en der een scène in slow motion... lijkt precies een soort Japanse Melville. Deze tweede uit de Game trilogie maakte op mij minder indruk maar mag nog steeds gezien worden al is het enkel voor Matsuda's schitterende acteerspel. Benieuwd naar Execution Game, maar dat is voor volgend weekend.

Thriller waarin een nachtwaker in een lijkenhuis stilaan in het vizier komt van een necrofiele serial killer die het op prostituées heeft gemunt. Er kon nog wat meer suspense uit de nachtelijke rondjes gehaald worden, want de eenzaamheid van Martin in dit decor was ideaal om de spanning op ons los te laten. In het begin werkt de morbide sfeer erg goed, maar een deel van de film speelt zich ook af buiten het mortuarium. Onder andere een warrig subplot met een heroinehoertje die op restaurant wordt uitgenodigd en een scène in de kerk waar Jens moet kotsen. Totaal oninteressante scènes die het ritme eruit halen. Wel is de serial killer goed gespeeld en een onheilspellende figuur die op het einde ook meer ruimte krijgt. De film herpakt zich zowaar in het laatste kwartier. Beetje wisselvallige film met goede ideeën...

Hard hoor. Vooral de laatste fight waarbij vijf mannen zijn betrokken is een ware apotheose. Duimen omhoog voor de nette choreografie en montage. De gevechten zagen er echt goed uit en zullen wel een zware planning geëist hebben. Verder is het knokken, kraken en bloeden in deze moderne martial arts film. Twee mannen gaan een misdaadsyndicaat te lijf die kinderen ontvoert en mishandelt... . Soms komen er ook sloophamers en zelfs fietsen bij te pas. Alles dat ook maar los ligt en hangt wordt als wapen gebruikt. Uiteraard ontbreekt Yayan Ruhyan niet in hip trainingpakje als een (weeral) sadistische baddie. En nee, voor het verhaal moet je het dus niet doen. Dat is erg minimaal en standaard. Deze film is enkel geschikt voor degenen die grof geweld hoog in het vaandel dragen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Vond deze beter dan de eerste (2,5*) maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet meer goed weet waarom ik die eerste film zo matig heb beoordeeld. Wat me hier beviel was de evenwichtige mix van humor en horror. Het is soms net iets meer lachen dan griezelen maar er zaten toch enkele fijne en zeg maar geschifte scènes in. Vaak redelijk cartoonesk. Evil Dead II kreeg ook een groter budget maar de special effects blijven vaak aan realisme ontbreken en zien er niet echt modern uit, zelfs voor de jaren 80. Is verder ook minder bloederig en goor dan de eerste, waar men explicieter ledematen afhakte en alles veel grimmiger overkwam. Wat er niet ontbreekt is Raimi's grenzeloze creativiteit. Hoe hij alles visueel weet te vatten is een staaltje kundigheid die ik me niet van de eerste film herinner. Ik denk dat ik het meer voor dit vervolg heb, omdat een mix van humor/horror beter past bij de sfeer van de film. Over acteerwerk zullen we maar zwijgen, doet er ook niet zoveel toe.

Helemaal goed! Eerste film van de "Game" trilogie, niet veel later gevolgd door The Killing Game en The Execution Game... Een stijlvolle 70s misdaad met weinig woorden, een simpel verhaal, maar des te meer actie. Niet zo rauw en hard als de yakuza films uit die periode, maar eerder speels en lichtvoetiger. De jazzy soundtrack is echt een bonus en de hoofdacteur kennen sommigen misschien uit de Ridley Scott film Black Rain waar hij de bad guy speelde. Een prima film wat mij betreft.

Biografische misdaadfilm waarbij het spektakel belangrijker is dan de karaktertekening. Zo krijgt de band met zijn kinderen bijna geen plaats. Toch is er ook veel goeds te zeggen. Dit tweede deel toont hoe Mesrine een gevreesde topgangster is, ook bij politie en justitie. Hij begreep voor zichzelf dat het met de kogel zou eindigen, want na vele gevangenisuitbraken en recidives, beschouwden de ordediensten dat hij onverbeterlijk was en een man was om neer te schieten. Het tempo gaat soms vlug maar behandelt wel de belangrijkste gemediatiseerde "stunts" van de carrière-crimineel. Ik vond het nogal opgeklopt en teveel op actie gericht. Ook een vreemde keuze in de eerste film om te beginnen met zijn laatste momenten.... en dat in de tweede film dit nog eens te herhalen op het einde... Heeft geen meerwaarde. Ja, leuke films wel maar overstijgen nergens de standaard misdaadfilm.

Voor een biografische film, zelfs over een topcrimineel, nogal clichématig. Slecht is dit zeker niet. De evolutie van Mesrine van een man die zijn leven eerst op een normale manier wil leiden, met vrouw en kind, onstpoort al snel door zijn contacten met lui uit het criminele milieu. Het gaat van kwaad naar erger wanneer hij begint te moorden. Cassel is een prettig acteur en zet een heethoofdig mannetje neer. De avonturen van Mesrine in Canada waren me niet gekend.
Toch blijft de film te veel steken in de misdaadfilm en te weinig in de karaktertekening van Mesrine. Dat laatste wordt nogal simplistisch uitgewerkt maar wat is zijn ideologie? Waarom kiest hij voor een pad als gangster? Zijn contacten met Schneider en Mercier blijven oppervlakkig.
Heel toevallig bekeek ik deze film na Papillon met Steve McQueen. De scènes van Mesrine in de isoleercel in Canada deden me toch sterk aan de scènes uit voornoemde film denken. Je zou die aanval op de Canadese gevangenis na zijn ontsnapping overdreven kunnen noemen maar toch heeft hij dit gedaan. Deze man was werkelijk van niks bang.
Kortom, deze film is voor mij niet meer dan een standaard-misdaadfilm. Niet slecht maar ook nergens echt bijzonder.

Een film uit de top 250 blijkt toch vaak een uitstekende keuze. Papillon is een grimmig (semi autobiografisch) survival drama over een onterecht beschuldigde man die voor altijd naar een strafkamp in Frans Guyana wordt gestuurd. Zijn dorst naar vrijheid is onlesbaar en hij onderneemt twee ontsnappingspogingen met alle gevolgen vandien. McQueen in zijn mooiste filmrol voor mij. Ik wist niet meer dat Dustin Hoffman hier ook in speelde maar de chemie tussen beiden is ijzersterk. Het deel in de isoleercel vond ik iets te lang al is de geestelijke aftakeling hier wel het meeste voelbaar. Ik kan me echter niet inbeelden dat je tot 5 jaar isolatie in deze omstandigheden kan overleven... Verder, wat een prettige avonturenfilm met een prima ritme waardoor het bijna nergens lang aanvoelt. De film kijkt ook niet weg van gruwelen en ontberingen. Maar geen film die zo mooi toont hoeveel vrijheid kan betekenen voor een mens, behalve dan mss Shawshank Redemption. McQueen brengt dit idee uitstekend over vooral in de laatste scènes waar dit een obsessie lijkt, iets dat jeukt. Geweldige film.