Logboek

Eerste van zeven films waarin Lancaster en Douglas samen speelden. Dit waren voor beide heren nog vroege rollen, met Douglas in de rol van een schurk. Een redelijke noir die wel tijd nodig heeft om op gang te komen. Ex-bootlegger Frankie Madison komt na 14 jaar vrij uit de gevangenis en hij wil zijn vroegere vriend Dink, een clubeigenaar, aan een belofte herinneren. Maar Dink heeft niet veel zin om die te honoreren tot woede van Madison. Uiteraard duiken ook enkele vrouwen op met als enig doel om de film wat sentimenteel te kruiden. Bij Kay Lawrence (Lizabeth Scott) lukt dat nog wel, maar die andere, Lex (Kristine Miller), voegt werkelijk niks toe. Hoewel de tweede helft een stuk beter was, vond ik I Walk Alone geen film die bij mij hoog aangeschreven staat in dit genre. Een kijkbeurt waardig maar daar houdt het ook op.

Nog steeds een krachtig sociaal drama over opgroeien in een favela. Het is een wereld met eigen regels en wijsheden, met veel geweld waarbij een mensenleven niks voorstelt (die scène met die 2 kinderen slik).. , met weinig kansen en zonder rechtvaardigheid. Een milieu waarin het moeilijk is om uit te ontsnappen om een betere toekomst op te bouwen. De dood van Benny grijpt me om die reden nog altijd bij de strot. Het zijn altijd de goeden die eerst gaan. Het kijkt bijna als een documentaire met de ruwe realistische stijl maar voelt tegelijkertijd ook aan als een rasechte mafiafilm. De acteurs doen je bijna vergeten dat dit een film is. Gebaseerd op echte getuigenissen en eigenlijk ook deels biografisch.

Een pluspunt van deze documentaire is dat het verteld wordt door de betrokkenen zelf; de populaire band Milli Vanilli was een ware hype bij tieners van de late jaren 80; ze waren vooral hip, stoer, modieus, maar... ze zongen niet. De stemmen van andere vocalisten zoals Charles Shaw, waren vooraf opgenomen. Toen het hele boerenbedrog in hun gezicht ontplofte na het ontvangen van een Grammy Award, kregen ze alle bagger van de wereld over zich en betekende het einde van de ambities en de dromen van deze twee straatjochies... de echte schuldige is natuurlijk Frank Farian, ooit ook producer van Boney M, die het duo maar liet opdraaien voor alles, en hen eigenlijk als twee domme zwarten aanzag die hij kon gebruiken om geld te cashen. Maar ergens begrijp ik Farian ook wel. Wat is er nu fout om een product te verkopen waarin Rob en Fab de act zijn, maar iemand anders eigenlijk zingt? Zolang het maar verkoopt en zolang de mensen er maar plezier aan hebben. Het was een soort nieuw business model, en eigenlijk had deze zaak nooit zoveel geluid gemaakt ware het niet dat de Grammy's om live performances vroegen. De nasleep van de hele zaak is dramatisch zoals in de documentaire ook blijft. Financieel zijn ze er ondanks alle roem niet echt op vooruit gegaan en het lot van Rob was best heftig. Milli Vanilli toont dat er ook in de showbizz bepaalde fatsoenlijke regels is die je moet volgen. Er bestaat ook een biopic over dit hele verhaal : Girl You Know It's True (Film, 2023)

Dit mag in ieder geval aangevinkt worden als een uitstekende boekverfilming. De drie lagen zijn prima op elkaar aangesloten en vertellen in feite dat bepaalde keuzes die we maken, vernietigende gevolgen kunnen hebben voor de zin van ons verdere leven. Zwakke masculiniteit, bourgeoisie-mentaliteit en een egoïstische houding binnen de relatie worden stuk voor stuk als boosdoeners opgeworpen in scherpe dialoogscènes.

Zovele jaren later ontvangt Susan een manuscript van Nocturnal Animals van de hand van ex-echtgenoot Edward, maar in feite verhult het ruwe en gewelddadig verhaal dat hij neerschreef dat de man wellicht depressief en diep ongelukkig is geworden na de pijnlijke relatiebreuk met Susan tot een punt dat hij geen zin meer zag in zijn leven. Het einde is dan ook bijzonder machtig in het laten aanvoelen wat de acute pijn van berouw betekent. Adams en Shannon vooral schitteren in deze film met hun ijzersterke en zinderende présence. De muziek in deze film is prachtig en de scènes zijn met chirurgische precisie in elkaar gestoken. Deze regisseur heeft geen trukendoos en wilde editing nodig om te switchen tussen de drie tijdsperiodes. Dat gaat vanzelf zoals het in een goede film ook moet. Klein minpuntje is dat het verhaal van het manuscript me soms meer boeide dan het relatiedrama dat erachter zit maar anderzijds maakt dat de film ook toegankelijker. Uitstekende film.

Zwak. Mad Max achtig verhaal waarin een bloederige rugby-achtige sport centraal staat, die de allerbesten toelaat om een hogere sociale status te bereiken. Een film die vooral dichter bij Mad Max beyond Thunderdome aanleunt dan bij de andere films van deze reeks. Geen sfeer : de kleuren zijn bruin en lelijk, de gevechten onoverzichtelijk (niet meer dan wat rond in het wild slaan). De acteurs bakken er geen reet van en gaan snel vervelen. Ook het einde is niet om enthousiast van te worden.. Yeah we hebben gewonnen! En nu?
Nee, ik haalde hier bijzonder weinig kijkgenot uit.

Psychologische thriller waarin een overspannen gezin naar hun huisje op het platteland gaan... om eraan verder te werken. Echte vakantie zit er niet in en op de koop toe ontmoet hij onderweg een oude klasgenoot, Harry, die zichzelf uitnodigt bij hen samen met zijn vriendin. Ik stoorde me wat aan de braafheid van Michel. Persoonlijk zou ik zo'n ongevraagde gast snel beleefd wegsturen. Maar het koppel blijft dagen aaneen in hun huis hangen. Een echt warme en hartelijke band hebben Michel en Harry niet. Heeft Michel de energie niet om te reageren door de overspanning? Is het koppel te beleefd? Vond de interactie tussen de personages niet echt werken, zeker wanneer Michel plots een creatieve opstoot krijgt op de WC-pot om opnieuw te gaan schrijven. Dat was al helemaal geforceerd.
Het einde vond ik goed maar in zijn geheel voelt één en ander aan als onafgewerkt, zoals de verdwijning van de broer en de band die Michel en Harry in hun jeugd hadden (flashbacks)... . Het idee is goed, maar er kon een sterkere film uit gekomen zijn.

Bill Paxton Wat wordt die gemist...

Na dertig jaar nog 's herzien en wat ziet die actiekomedie er nog steeds goed uit. Het genre komedie vind ik nog steeds een ongewone keuze voor Cameron, en al zeker omdat hij zich liet inspireren door een vrij obscure Franse film, maar Schwarzie in de hoofdrol is dat niet. Het idee is : stel dat James Bond een gezin had, wat zou dat geven? De manier waarop de wat verveelde huisvrouw Helen in het verhaal betrokken wordt is wel leuk en voegt de nodige dynamiek toe in de laatste akte van True Lies; het is vooral "plain liar" Simon die het mag ontgelden. De bad guy is niet zo bijzonder maar de confrontaties werden opgebouwd rond super-spectactulaire actiescènes waarvan die met het paard iconisch mag genoemd worden, en met de F16 is het vermaak op zijn best. Jammer dat Cameron nu alleen nog maar met Avatar bezig is. Hij had het nochtans wel in zich om nog andere genres uit te proberen maar ik vrees dat het na Avatar over and out zal zijn met films maken. PS / Mannen die beweren dat Curtis een lelijke vrouw is kennen niks van vrouwen. Wat een lijf : dat stripnummertje was om van te watertanden.

Sterke en stevige thriller die bij vlagen spannend uit de hoek komt. De regie en het acteerwerk zijn gewoon prima, daar valt echt niks over te zeggen. Beide actrices vormen een prima duo op het scherm. In de kern is dit een slasher maar heeft net dat ietsje meer; de kille gevoelloosheid van Jackie versus de emotionele aardverschuiving die Jules ondergaat zou meer dan één kijker moeten prikkelen.
Naar het einde toe laat de film steken vallen en wordt pijnlijk ongeloofwaardig, met Jules die terugkeert naar de klif en naar de vakantiewoning.
Een aanrader. Ik ben heel aangenaam verrast door deze film al was de finale iets waar ik net als heel wat anderen niet gelukkig van werd.

Ik vond dit één van de mindere Chaplins, zeker in vergelijking met City Lights, The Kid of The Great Dictator. Wel met enkele iconische scènes zoals die met het hutje op de rand van de ravijn en de dansende broodjes. Maar het gedoe met Black Larsen en Big Jim in het begin viel me vies tegen en met het thema van de gold rush kon veel meer gedaan worden dan enkel romantische bevliegingen.

Best goed; zeker niet verwacht dat hier een 3,5* uit te halen was. Een thriller over een landelijk dorpje dat in een psychotische roes verkeert na een korte aardschok. Tegen het einde komt een conspiratietheorie over het uittesten van chemische wapens op de eigen burgers naar voren maar ik vond de naargeestige en bedrukte sfeer vooral sterk neergezet, zonder dat het uitleggerig wordt. Deed mij wat aan de sfeer uit Shyamalans films denken. Persoonlijk ben ik ook een fan van films met bad endings en dit is hier absoluut het geval. Als de hele film al wat bizarre scènes heeft, wat moet je dan van dat einde zeggen...

Martial arts film met motown negers (producer is trouwens ook Berry Gordon, gewezen baas van Motown). Lijkt meer op een parodie die fenomenen uit de jaren 70 en 80 nabootst zoals die Cindy Lauper lookalike, die waardeloze muziek en die Sho'nuff clown die rechtuit een psychedelische funkband lijkt te komen. Voor mij ziet het er allemaal veel te nep uit om goed te zijn. Het lijkt eigenlijk meer op blaxploitation en kungfu in een 80s jasje dan echte 80s. En als je actie wil, kijk dan vooral een echte Bruce Lee film of nog beter, een Shaw Bros film. Zo slecht dit. Zoals mijn voorganger zet : ieder zijn ding.

Beter dan bij de eerste kijkbeurt. Het ontspoorde wel wat op het einde maar toch is dit een supergoed verhaal naar een boek van Dennis Lehane, specialist van psychologische thrillers. Naar acteurs toe zijn Penn, Bacon en Fishburne echt de aandachtstrekkers. Vooral Penn is een exceptioneel acteur, al gaan dergelijke macho rollen hem nog het best af. Verder een erg duistere film met als 'pièce de résistance' het onderzoek naar de moord op de 19-jarige dochter van Penn's personage. Ik vond de band tussen de drie vroegere vrienden niet zo goed werken. Ze zijn in de 25 jaar volledig van elkaar gedistantieerd en leven in andere milieus. Had dan ook het gevoel dat dit minder belangrijk was dan aanvankelijk gesuggereerd. Hun contacten gebeuren vooral in functie van het onderzoek maar enige gevoelsband uit het verleden kon ik niet bespeuren.

Wel een belangrijk element (dat niet vaak aangehaald wordt) is dat de drie mannen hier gedefinieerd worden door de morele steun (of het gebrek eraan) van hun vrouwen. De fatale afloop voor Dave werd uiteindelijk getriggerd door zijn eigen vrouw die aan Markum gaat vertellen dat ze overtuigd is dat hij de moordenaar is van zijn dochter. En vooral Markums vrouw is bijzonder eng in die laatste scènes door te impliceren dat de vermoorde dochter (uit een eerdere relatie van hem) in haar ogen minder belangrijk was dan haar eigen dochters .. Markum is nu voor 100% haar man. .
Kortom een meerlagige film met een grote lading tragiek die lekker blijft naspoken

Erg spannende thriller met weinig middelen in elkaar gestoken en die stand weet te houden dankzij de dialoog, de psychologische druk, het nerveuze camerawerk en uiteraard Colin Farrell die hier één van zijn sterkste prestaties neerzet. De film gaat behoorlijk ver in het fileren van de bedrieglijke persoon achter Stu om hem tot zelfinzicht te brengen. De sniper kun je naar motivatie toe wat vergelijken met de killer uit Saw. Veel van de spanning komt ook voort uit het feit dat Stu de bevelen van de beller moet opvolgen zoniet dreigen er doden te vallen.. Weinig verkeerds te zeggen, deze thriller werkt op alle fronten en net als bij de vorige kijkbeurt zat ik alweer op het randje van mijn stoel.

Send a maniac to catch a maniac

Veel actie en ook veel (satirische) humor in deze Stallone film. De knipoog naar Brave New World is evident ... alleen de naam Lenina Huxley al, gespeeld door de fruitige Bullock. Het levert een hersenloze maar ook onderhoudende film op waarin Wesley Snipes over-the-top gaat met zijn cartooneske personage. Ik vind hem hier echt leuk bezig. De film is veel humoristischer dan ik me herinnerde, met een bekende quote over Schwarzenegger als president... Het klonk zo onwaarschijnlijk in die tijd. Verder een echt simpele soms idiote film met die beleefde toekomstmaatschappij, die vloekboetes en die mopjes van Bullock ("Lets go blow this guy"... waarna Stallone aanvult : ".. Away!" ... De actiescènes zijn degelijk maar niet bepaald indrukwekkend.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

In veel opzichten een belangrijke Franse film, die veel heeft bijgedragen aan de popularisering van Saint-Tropez als vakantiebestemming. En natuurlijk Bardot als uitbeelding van de vrijgevochten, ontembare, ongeremde vrouw die zich niet laat binden en bevelen. Dit toont ze door rebels met blote voeten te wandelen. De mannen windt ze rond haar vinger. Ik vond het een verhaaltje van niks eigenlijk, maar heb wel goede woorden over voor de manier waarop Saint-Tropez als decor gebruikt wordt. Vadim wist de hartverwarmende charme van het vroegere vissersdorpje te vatten zoals het er 70 jaar geleden uitzag.
De manier waarop Vadim zijn toenmalige vrouw Bardot in beeld bracht is sensueel maar nooit voyeuristisch. De bipolaire persoonlijkheid van Juliette wist me ook enigszins te verrassen want ik had eerder een oppervlakkiger personage verwacht.

Goede thriller, sterk uitgewerkt en spannend. Deels rampenfilm met een bom op een hoge snelheidstrein die niet onder de 80 km per uur mag komen, en deels misdaadfilm over de wanhoopsdaad van een man die kort daarvoor zijn bedrijf en zijn gezin verloren heeft. Het eerste anderhalf uur is van erg hoog niveau, daarna begint het te slepen. Het aantal flashbacks was aanvaardbaar en nodig om de voorgeschiedenis van de criminelen beter te kaderen. Wat ik dan weer onnodig vond was dat gedoe met die zwangere vrouw op de trein. Deze Japanse klassieker mag er dus best wezen en heeft me ondanks de 150 minuten nergens echt verveeld. De finale mocht voor mij iets spannender om het helemaal goed te doen maar ik raak toch aan een nipte 4*.

This is just another Mansell's vacation...

Wel ik heb me heel erg geamuseerd met deze sequel. Vreemd dat laag gemiddelde. De mix van lompe bloederige actie en droge humor werkte heel goed. Ditmaal gaat Mansell met zijn gezinnetje naar een pretpark en komt terecht in nieuwe problemen die hij meestal niet zoekt, maar waarbij hij het ook nooit kan laten om de zaken af te werken als ze zich voordoen. De zoon van Tom Hanks speelt de rol van een corrupte sheriff, maar met Sharon Stone als de baddie kon ik iets minder. Ze wordt ook gewoon niet uitgewerkt. Bob Odenkirk is alweer goed bezig als de pater familias die aan vakantie toe is. Een grappige actiefilm met hoog entertainmentsgehalte en die zich totaal niet serieus neemt. Men lijkt te vergeten dat deze film vooral een komedie is. 3,5* net als de voorganger.

Een wat vergeten kerstsprookje over een meisje die op zoek gaat naar de kerstster, symbool van onwrikbaar geloof. Mooi om naar te kijken maar het verhaal is niet zo meeslepend en magisch als ik verwachtte.. er had wat meer kerstsfeer in mogen zitten, nu lijkt het meer op een Grimm sprookje. De kind-actrice die Goudlokje speelt loopt er schaapachtig bij. Met 75 minuten speelduur duurt het ook niet lang en krijg je de kans niet om je veel te ergeren.

Voor de dierenvrienden en voor de jongeren. Deze Canadese film heeft het hart op de juiste plaats, veroordeelt de handel in exotische dieren en moedigt dierenbescherming aan. Zich voor dieren inzetten is gewoon één van de meest juiste en nobele zaken die je in je leven kunt doen. De film is opgezet als een avontuur waarbij een tiener op eigen houtje van New York naar het Amazonewoud reist om haar vroegere speelkameraadje, een jaguar, te gaan redden van dierenhandelaars. De biologielerares die haar wil tegenhouden is een irritante toevoeging die (te) hard probeert om de humor erin te houden. Naief vind ik voor deze film ook een toepasselijk woord met de Amazone-indiaan die perfect Engels spreekt, brieven schrijft naar de vader van het meisje en zelfs met smartphones vertrouwd is. Zo tenenkrullend . De beelden van het meisje en de jaguar samen zijn hartverwarmend. Het is goed gefilmd en zeker niet verkeerd voor de jeugd maar het realisme is soms ver te zoeken.

Familiedrama over een alleenstaande moeder en haar twee dochters die naar de hoofdstad verkassen en er een straatkraampje openen. Het is een gezin dat reeds de nodige tegenslagen heeft gehad en die de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen. Het eerste uur moest ik me er wat doorheen worstelen en vond ik het zelfs een beetje soapy en saai. De drie personages krijgen om beurten de aandacht. De meeste daarvan gaat naar meisje I-Jing, die gelooft dat ze slechte dingen doet met haar linkerhand o.a steelt ze kleine prullen uit de nabijgelegen boetieken en veroorzaakt ze ongewild de dood van het huisdier, een stokstaartje. Vanuit bijgeloof maakt haar opa haar wijs dat dit de hand van de duivel is. De oudste dochter kwam over als een knorrig kreng en was voor mij één van de redenen waarom de film niet onmiddellijk aansloeg.

Het kon een zwaar beladen drama worden maar de regisseur koos voor positiviteit en humor. Deed me soms aan Wong Kar Wai films denken. De film weet de clou tot het einde goed te verbergen. De laatste 40 minuten vond ik de film op zijn best, alleen jammer dat dit niet van het eerste uur kan gezegd worden want ik had deze film graag meer gegeven dan 3*. Ietsje overroepen wat mij betreft maar ik zou het volledig snappen indien het hier zou regenen van de hoge scores. Ik wou de film nog vlug meepikken maar zal helaas niet in mijn top 10 van dit jaar komen.

A crafty old motherf#cker

Opzettelijk zwaar overdreven maar net als de eerste film is het toch wel een dolle rit vol bloederig geweld. Ik heb een voorkeur voor de Nazi's in de eerste Sisu maar geef dit vervolg toch evenveel. De actiescènes zijn namelijk erg goed gedaan en Stephen Lang heeft een abonnement op rollen van militaristische bruten. Juist wat jammer dat de held geen woord zegt en herleid wordt tot een karikaturale onverwoestbare krijger. Ja, het hoort bij de gekozen stijlvorm (comic achtig) maar toch. Topvermaak wat mij betreft.

Mooi humoristisch (net iets te ophemelend) eerbetoon aan Roger Moore, een held uit mijn kinderjaren. De eerste Bondfilm die ik ooit zag was For Your Eyes Only en dat heeft danig indruk gemaakt. De man had charisma, charme, humor en was iemand waar je makkelijk van hield (turn James Bond into Roger Moore!). Een vrouwensnoeper ook. Hij blijkt ook zo geweest te zijn in het echte leven en hij was bijzonder geliefd bij zijn jet-set vriendjes. Hij had een gelukkig leven, al kreeg ik de indruk dat gelukkiger zijn makkelijker is wanneer je veel geld en veel vrije tijd hebt natuurlijk. Ondanks dat hij een rijke stinkerd was die in zijn eigen droomwereldje leefde, wil ik wel geloven dat hij in hart en nieren een relatief eenvoudig mens was en nooit zijn working class roots is vergeten. Zijn inzet voor Unicef kon er niet zijn zonder dat hij oprecht bekommerd was over mensen die het niet zo goed hadden als hem. Als James Bond vond ik hem persoonlijk prima. Een andere stijl dat Connery en ook dan zijn opvolgers, maar hij heeft zeker wel zijn stempel gedrukt op de franchise. Sommige interviews waren weinig zeggend zoals Pierce Brosnan (wat een schaamtelijk oppervlakkige figuur.)

Ik vreesde er wat voor maar TRON :Ares is me heel erg bevallen. In zekere zin een film die veel dichter bij het bronmateriaal zit dan de voorganger, daarom krijgt ook deze 3,5*. Waar Legacy verhaaltechnisch nogal ingewikkeld was, vond ik Ares een heel stuk eenvoudiger om te volgen en legt de connectie met de film uit 82 iets makkelijker, o.a. met Ares die in het oude systeem terechtkomt. Daarom is het zeker wel nodig om de eerste TRON gezien te hebben.
Jared Leto is meteen ook de zwakkere schakel door een personage dat niet goed weet hoe hij niet te menselijk maar ook niet teveel als houterig programma moet overkomen. Voelt niet helemaal geslaagd aan, zeker in het gesprek dat hij heeft met de ENCOM bazin in de auto.
Maar dan... Wat een overdonderende visuals! Echt bij de mooiste FX die dit jaar tot bij het publiek zijn geraakt. Het lijkt een verdere perfectionering van wat we eerder al in Legacy zagen. Vooral het eerste uur met enkele adembenemende achtervolgingen was de film op zijn best, opgehitst met de futuristische electronica van Nine Inch Nails. Ook de sprongen van de digitale naar de werkelijke wereld waren mooi in beeld gebracht.
Dit was dus desondanks alle kritiek een heel behoorlijke opvolger die de aandacht weet vast te houden. In de eindcredits zit er nog een scène verborgen. Ik had die echt graag in de bios zien maar na 3 weken was de film al de zalen uit

Er zit ambitie in dit project. Bij blockbusters leidt ambitie vaak tot matigheid. Kijk maar naar de laatste Avatar, maar in dit geval leidt het naar een resultaat dat de verwachtingen overstijgt (alvast toch de mijne). Deathstalker heeft een dom verhaal, en de flow zit niet zo goed, maar er valt ook heel wat goeds te zeggen.

Het is een duidelijke hommage aan de Sword & Sorcery films die in de jaren 80 hun gouden jaren kenden. De Dreadites lenen hun vormgeving aan de Slayers uit de film Krull (1983) , andere vergelijkingen kun je maken met de Conan films en Doodad en de moeraswezens roepen bij mij Ridley Scotts Legend (1985) op. Het was ook moedig om met een hoop practical en makeup effects te werken. Die ene stopmotion scène met twee vechtende skeletten geeft de actie een oudbollige look maar omdat het intentioneel is maakt dat het ook goed past. Verder ook heel wat gore scènes, dit is echt een bloederige film. Er zit een flinke vleug horror in met heel wat afgehakte hoofden en ledematen.

Die hoofdacteur (Bernhardt) is zo iemand waarvan ik denk "waar ken ik hem van?". Blijkbaar was hij de held van de Bloodsport sequels, maar het zal wellicht van rolletjes in John Wick of Extraction 2 zijn dat hij me bekend voorkomt. Ik verwar hem altijd met zijn bijna-dubbelganger Jon Hamm.
Nee, voor het verhaal moet je het niet doen: dat is erg basic en lachwekkend, maar hoe dit project is vormgegeven zou bijna inspirerend moeten zijn voor andere regisseurs die iets in het fantasy genre willen proberen. Ik denk ook dat de oudere users onder ons (50+) dit leuker zullen vinden dan de jongeren. Conclusie : zeer sterke poging in dit genre!

Leent wat van Star Wars, leent wat van Avatar, maar het resultaat is zoveel minder leuk, zelfs met de mooie special effects. John Carter is de moeite als visueel spektakel, maar het is een onnozel verhaal met slechte acteurs. Daarom drong de Disney-magie nooit echt door. Anderzijds is er geen enkele originele toevoeging aan dit alles; alles lijkt wel op één of andere manier uit andere films gejat. En er zit zo weinig luchtigheid en humor in dat het soms saai en zielloos aanvoelt en dat zou echt niet mogen bij zo'n film die alles inzet op spektakel. Dit was oorspronkelijk als een trilogie bedoeld maar gelukkig bleef het bij één enkele film.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Tja, een kinderfilm?? Het is audiovisueel agressief met veel geschreeuw en zelfs angstwekkende personages zoals die vampierachtige verpleegster en die suïcidale jankerd. Er zit weinig rust in deze fantasyfilm. De gevoeliger momenten moeten dan komen uit de Scrooge-achtige hoofdfiguur Onuki, die een band krijgt met het meisje Paco... Achter dat meisje zit ook alweer een zwaar tragisch verhaal. Veel flauwigheid door al die acteurs (die nochtans erg hun best doen), dat zelfs niet grappig te noemen is. Maar met de zuurlollykleuren en de mix van animatie en live-action heeft dit werkje wel degelijk een eigen verbeeldingrijke smoel. De eerste film van Nakashima die mij bevalt moet nog komen, want deze vond ik net als Kanako en Confessions erg moeilijk verteerbaar...

Enkele spannende momenten in een thriller die de kijker op een dwaalspoor zet, of althans, probeert te zetten. Een jonge zaakvoerster van opslagruimtes ontdekt dat er een gewonde man in één van haar boxen zit. Niet altijd even geloofwaardig gebracht en nogal standaard allemaal maar nu ook niet van het slechtste wat ik heb gezien. De twist voelde ik alreeds vroeg aankomen.. Met Fuhrman in de hoofdrol, die de meesten zullen kennen van haar rol als enge meisje in de slasher Orphan. Klein drietje.

Reconstructie van de aanslag die leidde tot de moord op 300 Italianen als represaille in een nabijgelegen grot, tijdens de Duitse bezetting in Rome. De zoveelste wandaad van de Nazi's. Er wordt gespeeld met het fameuze Nuremberg excuus (we volgden alleen maar bevelen op) en de passieve houding van de paus. Een hoofdstuk dat ik niet kende, maar droog gebracht. Het mist aankleding, sfeer en flow. Het wordt ook allemaal gevoelloos afgewerkt naar het einde toe. Vreemd ook dat Richard Burton hier meespeelt in de rol van de SS officier Kappler, die men dan nog ook eens ongepast wat ridderlijkheid meegaf om de schijn te wekken dat hij er echt niks kon aan doen. Nee, dit oorlogsdrama is niet van het beste. Goede scène was de aanslag zelf in de Via Rasella, een zeldzaam goed moment in de film.

Independent exploitation film met de grindhouse sfeer van Machete. Net als Machete lijkt de film vooral te knipogen naar de vrouwonvriendelijke Filipino pulp uit de jaren 70 (bv Eduardo Romero, Gerardo de Leon) zoals The Woman Hunt (Film, 1973) - MovieMeter.nl. Maar dit zijn films die extreem moeilijk te vinden zijn.

De vrouwen hier zijn onvriendelijk en daarom is het wel leuk dat die kolos hen eens hardhandig aanpakt na vernederd te zijn. Teveel female empowerment tegenwoordig. De reactie is dan male re-empowerment. Acteerwerk beneden alle peil, visueel erg lelijk en amateuristisch. Absoluut geen goede film, maar doordat het in een niet-commercieel circuit aan de klant werd gebracht, zie je hier ook schaamteloos naakt met flink wat mooie tieten en zelfs nu en dan een geschoren of behaarde poes. Dit was ook een motivator om verder te kijken natuurlijk anders had ik er al lang de brui aan gegeven. Geen al te zware horror hier maar het was soms wel bruut met al die mishandelingen en vernederingen. Ook leuk dat de rollen omgedraaid worden en dat je hoopt dat Jerry de bitches omlegt.

Leuterfilm. Met agressieve dialogen. Met vuilbekkerij raak je ver in het leven, moet de auteur gedacht hebben. Nu ja, het gaat dan ook om de harde zakenwereld van deals sluiten. Zou nooit in die branche willen werken. Die lui lusten elkaar rauw. Het begint al met een tirannieke Baldwin als vertegenwoordiger van hun werkgever die hen de les leest met hun achteruitboerende verkoopcijfers. Het glijdt als water op een eend van hen af. Ze zijn harde taal gewend die jongens. Maar hun job hangt er ditmaal van af, dus ze nemen het toch wat ernstiger.

Het is niet mijn wereld wat hier getoond wordt, maar als je wil weten wat acteren is, dan moet je eens goed naar die mannen hier kijken. Lemmon, Pacino, Harris, Spacey... Ze hebben allen dialoog met elkaar maar wat een fysieke inspanning leveren ze hier. Ze werken zich letterlijk in het zweet met hun gekonkel om hun huid te redden. Bizar hoog cijfer voor deze film; waarschijnlijk een favorietje voor wie in de verkoopsector werkt.

Knappe regie. Het begint al zowaar met een magnifiek shot in dit art-deco appartementcomplex, waar de camera binnendringt in de flat van Antonietta en haar gezin, waarbij ze door verschillende kamers gevolgd wordt in één vloeiend shot. Ook de sepiakleurige retro-look van de film is iets wat je maar zelden ziet. Als artistieke afwerking telt dit wel. Verder is het een gevoelige, melancholieke en zelfs poëtische film over twee mensen die even vrij zijn om te zijn wie ze zijn, terwijl de wereld voor één dag wegkijkt naar de historische ontmoeting tussen Hitler en Mussolini. Je krijgt bijna het gevoel dat het tweetal echt alleen is op de wereld.

Antonietta en Gabriele zouden in andere omstandigheden weinig met elkaar gemeen hebben door de ideologische druk van het fascistische regime, maar die ene dag zijn ze enkel met hun tweetjes en vinden ze menswaardigheid en begrip in hun weinig gelukkige bestaan. Ik ben niet ondersteboven van deze eerste kijkbeurt, maar zag wel alle kwaliteiten van een klassieker. Mastroianni en Loren hebben samen in 13 films gespeeld maar tot nu toe is dit de ontmoeting tussen hun personages die me het meest aangegrepen heeft.

Het lage gemiddelde verhult een nochtans degelijk vervolg op de klassieker uit 1986 (4*). Er hangt ditmaal een misdaadverhaal in de grootstad aan vast, en enkel Fisher Stevens keert terug als de Indiër Ben (hij werd voor dit stereotiep 20 jaar geband om naar India te reizen). Short Circuit 2 is een luchtige komedie, en de scènes met Johnny 5 zijn vaak vrij goed gedaan. Het blijft top dat ze echte robots maakten voor deze films. De niet al te veeleisende filmliefhebber die uit is op anderhalf uurtje lichte kost zal hier wel iets aan hebben. Past inhoudelijk ook prima in de geest van de jaren 80.

Atypisch voor een Hitchcock. Een cold war spionagefilm. Misschien daarom dat hij zo laag wordt gewaardeerd. Torn Curtain werd met tegenzin geregisseerd door the Hitch, mede omdat hij het niet zag zitten met Newman en Andrews in de hoofdrollen, iets wat hem door de studio werd opgedrongen. Toch vond ik de film geen ramp. Bedoeld voor een ruimer publiek, met lange en vaak spannende setpieces zoals de uitstap van Prof. Armstrong naar de boerderij en de busrit naar Oost-Berlijn. Andrews als assistente en minnares van de professor was een wat onnodige toevoeging in het geheel; het verliefde kippetje dat de 'rooster' achterna zit. Ik vond beiden trouwens weinig chemie hebben op het scherm. Ook het script is niet bijzonder sterk, maar Hitchcocks regie en scène-opbouw was alweer om van te smullen. Dikke 3,5*

Goede film. Een origineel idee van Stephen King, maar voor een verfilming moet je er dan nog anderhalf uur mee kunnen vullen. Soms is het veel small talk maar de film mist toch geen kans om een aantal personages uit te werken en de interactie tussen de personages onderhoudend te maken. In de eerste plaats Ray en Peter, die tijdens de lange tocht vrienden worden. Het dystopische kader waarin dit zich afspeelt blijft vaag, een soort fascistische dictatuur waarin de mensen in hevige crisistijd geleerd worden om terug in het gareel te lopen.

Het is niet overal even solide, en de film wil meer dan eens vermijden dat de geloofwaardigheid in vraag gesteld wordt en doet dat niet altijd heel subtiel. Zo was die gast met diarree eerder lachwekkend. The Long Walk zag ik als een metaforisch beeld voor de levensloop van een mens, waarin de zwakken en de opgevers afvallen (natuurlijke selectie), en alleen de doorzetters in aanmerking komen voor iets hogers. Het is mij bevallen al vond ik het einde teleurstellend.

Had in het begin wat moeite om er in te komen maar het tweede uur is absoluut sterk, zij het wel heel erg op formulewerk steunend. Als Belg was het verhaal van deze verwerpelijke collaborateur en meester-manipulator mij niet bekend, en heel de film had ik dus een echte hekel aan Riphagen, eerst wanneer hij de Joden met de glimlach liet deporteren, en dan toen hij zo flagrant aan het liegen was en iedereen tegen elkaar opzette. Ik had hem liever met een kogel in de kop gezien maar iedereen weet dat hij er lekker mee wegkwam. En dan heb je dat wrange gevoel op het einde. Het is eigenlijk vooral schandalig dat heel wat schuldigen ongestraft konden verder leven door allerlei blunders. Het acteerwerk is soms dik aangezet, zeker door Van Koningsbrugge, en de hele film heeft daardoor meer weg van een cliché gangsterfilm dan van een genuanceerder biografisch oorlogsdrama. Maar wel goed om eens de minder mooie kanten van de Nederlandse geschiedenis te zien. Net geen 3,5*

Fijne film voor wie van Kirk Douglas houdt, vooral omdat deze film niet echt bekend is. Geen historische epic of western ditmaal, maar een aangename tragikomedie over een holocaustoverlever en ex-circusartiest, die als vluchteling in de nieuwe staat van Israël aankomt. Het is dan ook de allereerste film naar het schijnt die daar ter plaatse is opgenomen. Alleen daarvoor al de moeite om eens te zien. Je ziet een land in opbouw.

Hans Müller, gespeeld door Douglas, is getraumatiseerd door de oorlog maar de film is allesbehalve zwaar en aangename halfkomische momenten wisselen af met meer dramatische. Het is een aangename wegkijker voor alle leeftijden met een goed acterende Douglas die toont dat hij ook in meer karaktergedreven films kon schitteren.