Logboek

Peperdure Netflix blockbuster met een budget dat bijna even groot was als dat van de laatste Avatar. Voor die prijs mocht het er dan ook goed uitzien en dat ontgoochelt zeker niet in de finale scènes. De sfeer roept deels Pixar (Wall-E) deels Spielberg op (A.I. bijvoorbeeld). Jammer dat Netflix films niet in de bioscoop vertoond worden want daar hoort een film als The Electric State thuis. Alleen konden noch het verhaal noch de personages me meesleuren in de film. Brown vond ik aan het slaapverwekkende grenzen hier, en zag ik al veel beter acteren in Damsel en Enola Holmes. De film is bedoeld voor een iets jonger publiek (12-16 jaar). En zoals hier alreeds is gezegd, vind ik het ook een wat emotieloos en kil resultaat en mist de film de magie om harten te veroveren...

Niet slecht. Op sommige momenten bij het haar getrokken alsof er werkelijk overal camera's hangen die de meest onwaarschijnlijke hoeken filmen. Ook Judge Maddox gedraagt zich niet altijd consequent als een AI tool zou moeten doen. Mercy slaagt behoorlijk goed in het concept dat naar voor gebracht wordt en zorgt voor een hi-tech thriller waarin het verhaal via data en camera-footage opgebouwd wordt. De beschuldigde, die moet bewijzen dat hij zijn vrouw niet heeft vermoord, wordt in zijn proces begeleid door een AI programma. Naar het einde kwam er nog best veel actie aan te pas. Kan men justitie toevertrouwen aan AI en hopen dat op basis van logische algoritmes een correct verdict zal uitgesproken worden? Ik denk dat iedereen, zelfs de grootste voorvechter van AI, wel het antwoord zal weten. Een dikke 3* voor deze vermakelijke film.

Queer filmpje die redelijk ver buiten de lijnen kleurt. Het haalde me wel uit de comfort zone op het vlak van gevoelens en relaties. Ik vond het allemaal heel atypisch naar gevoelens toe maar misschien hoort dat allemaal bij de jongeren van nu. Romantisch zijn ze niet meer in ieder geval. Wat ik hier wel mooi vond, is dat vriendschap nog steeds een hogere intrinsieke waarde krijgt dan seksualiteit bijvoorbeeld. Daarom vond ik die eindscène waarin Amber al haar zuurverdiende geld aan Eddie gaf zo mooi en vol betekenis. Maar de film is soms ook best hard en weerspiegelt een zeker egoïsme waarin het toch ieder voor zich is als het aankomt op zelfaanvaarding of outing. Hedendaags zou ik het wel willen noemen maar het trof me niet echt.

Goede actiefilm gebaseerd op waargebeurde feiten. Spannend en met enkele sterk gefilmde actiescènes, ik heb me echt vermaakt met deze film!... Een verkenningspiloot raakt achter vijandige linies tijdens de oorlog in ex-Joegoslavië en moet absoluut geliquideerd worden omdat hij massagraven heeft gezien die een genocide kunnen blootleggen. Aan de zijde van de Amerikanen gaat het over de inmenging van politiek in militaire zaken. Het einde is wel serieus overdreven waarbij zowat elke Servische kogel naast Burnett geschoten lijkt te worden. Ook het feit dat hij probleemloos tussen landmijnen doorhuppelt in de bossen haalt het realisme volledig uit de film.

Een betere vampierenfilm. Om origineel te blijven worden films met vampieren nu vaak gekruist met andere genres zoals Sci-Fi, historische films, oorlogsfilms, teen movies, ... Blade is dan toch een geslaagde actie en martial arts versie die vaak goede keuzes weet te maken en het Marvel bronmateriaal waardig verfilmt. Gestileerde film die mooi vormgegeven is en wel degelijk indruk weet te wekken met makeup, decors, kostuums, Special FX... Alles gecombineerd komt het goed uit de verf en . Er zit bovendien nog een degelijk verhaal achter waardoor het nergens echt inzakte en ik Blade echt leuk wegkijken vond, met een toffe finale ook... Snipes is lekker badass en Dorf. Dat is dus een dikke 3,5*

Jaja, toch wel propagandistisch deze film, omdat de schijn gewekt wordt dat Amerikaanse soldaten hun levens zullen opofferen en kogels zullen vangen voor de Afrikaanse burgers. Maar er moet vooral iets uit de grond te graven zijn eerst anders zie je ze niet, reken daar maar op. Nogal sentimenteel gekruid ook, met veel knuffels, feelgood zinnetjes ("god will never forget you"), Bellucci die haar zwarte vriendjes niet wil achterlaten enz. Best tenenkrommend bij momenten maar als je even de Amerikaanse verheerlijking vergeet krijg je nog best een onderhoudende Rambo-achtige film met een erg norse Bruce Willis als peloton-leider die even de gehoorzaamheid inwisselt voor de morele plicht. Voor mij toch op het randje van matig.

Slopende kijkervaring (soms randje horror) maar niet echt mijn type film. Vond het iets te sober en repetitief. Mendoza en Garland proberen om tot in de puntjes te reconstrueren hoe het is om midden in de oorlogsactie te zitten. Ze schurken vaak dicht bij de first-person shooter. Technisch gezien heel knap vooral naar geluidseffecten toe dat kan ik niet ontkennen. De Bravo eenheid wordt belaagd door jihadisten in Irak. In tegenstelling tot vele andere oorlogsfilms gaat het niet om militaire operaties maar om de psychologische tol die ze moeten betalen, en vooral het feit dat niemand aan zijn lot wordt overgelaten. Het onophoudelijke geschreeuw van de zwaargewonden ging na een tijd wel irriteren.

Modern sprookje over een filmster die verliefd wordt op een gewone burger. Een prima film met frisse dialogen, humor en vol positieve gevoelens. Een ultieme romantische film waarin per definitie complexe gevoelens uit de weg gegaan worden en alles in de goede richting verloopt. Het loopt allemaal lekker tussen Roberts en Grant. Ondanks beiden tijdens de opnames elkaar niet echt mochten en niet meer dan een professionele relatie hadden, is daar on screen niks van te zien. Roberts nooit mijn schoonheidstype geweest maar ze heeft wel veel charisma en is daarom heel goed gecast in de rol van een bekende ster die eigenlijk een heel gewoon en eenvoudig meisje is. Grant speelt dan weer een heel gemiddelde gast die spontaan is maar ook wat oppervlakkig overkomt. Eén van de mooiste scènes vond ik het etentje bij wijze van eerste date binnen Williams vriendenkring. Het einde is natuurlijk onvermijdelijk en geforceerd maar ook een essentieel sluitstuk binnen het romcom genre. Ik heb deze film lang voor mij uitgeschoven maar alweer blijkt dat ik veel makkelijker te porren ben voor dergelijke films dan ik zelf denk.

Weinig verrassende thriller over twee gewone burgers die een kinderontvoerder op het spoor zijn nadat een Amber Alert is uitgevaardigd. Het is niet dat de film slecht is, maar zo'n films hebben nood aan spannende wendingen om overeind te blijven, en die zijn er niet. Het is allemaal erg voorspelbaar tot de laatste minuut. Morgen alweer vergeten.

Mr. Funny Shoes...

Altijd een goede film gevonden ondanks het zwakke acteerwerk en het simpele verhaal. Ik zie wel waarom dit makkelijk een laag cijfer zou kunnen krijgen.
Echter vond ik de film erg spannend en vies in sommige scènes en de Judas Breeds zijn dreigend. Del Toro maakt het claustrofobisch, met tunnels, enge ruimtes, donkere hoeken, putten etc en gebruikt vakkundig schaduwen en belichtingstrucs. De ondergrondse is een labyrint dat herschapen wordt tot een nieuwe wereld dat nu aan een ander ras dan de mensen toebehoort.

Jammer dat matige acteurs als Sorvino en Northam de nochtans geniale aankleding niet echt kunnen versterken met hun aanwezigheid. Er is hier werkelijk geen enkele goede acteur te bespeuren. Zonde. Gelukkig zijn de special effects de moeite waard. En het einde knipoogt wel opzichtig naar Cameron's finale van Aliens. De vlammenwerper wordt vervangen door een niet werkende aansteker... .. Toch 3,5*.

One-location film over een dief die vast komt te zitten in de 4x4 waarin hij een radio wou stelen. De eigenaar van de auto is niet van zins om hem te laten gaan en laat de jongeman creperen van dorst en honger, dagen aan een stuk. Die kogel in zijn been was een uiterst debiele actie van Ciro maar in deze thriller zijn er dan ook geen goeden of slechten. Dat maakt de film ook wat speciaal en speelt met het standpunt die je als kijker inneemt tegenover beide mannen.

Ik hoopte dat Ciro er uit zou raken en anderzijds vond ik het ook wel zijn verdiende loon. Zelfde gevoel voor de eigenaar : na 28 keren te worden beroofd kun je begrip opbrengen voor de vigilante actie van de man maar anderzijds kun je niet één jongeman executeren voor de fouten van al het ander gespuis die je het leven ooit zuur heeft gemaakt. Jammer dat de hele situatie in de auto een vol uur aansleept en dat er wat tijdvullende onzin wordt voorgeschoteld. Zoals vaker was korter beter geweest maar zolang het duurt vermaakt het. Een typische 3* film ook voor mij.

Prima misdaadfilm over een dief met een hart.
De Heat-achtige sfeer is herkenbaar en de film komt soms aardig in de buurt van de klassieker (4,5*) maar mist memorabele actiescènes en een dieper uitgewerkte karaktertekening van de dief Mike Davis. Naar verhaal toe zit je met een "zakelijke driehoeksverhouding" tussen de cop Lou, de dief en de verzekeringsagente die het hoekstuk vormt tussen beiden.

Hemsworth nogal stoïcijns als een man die een erg leeg bestaan leidt, maar daar moest de film volgens mij meer aandacht aan besteden. Ruffalo valt nu eens positief op en vond ik het best spelen in deze film. Het valt ook op dat zowel Ruffalo als Halle Berry personages spelen die allebei slecht behandeld worden door hun leidinggevende en wijken zelf ook allebei van het rechte pad af op een gegeven moment. Misschien ligt hier dan ook de sleutel om de allerlaatste scènes te begrijpen. Deze film kwam heel goed over bij mij en zou ik zeker nog eens bekijken.

Robert Duvall 3/4.
Derde film met Duvall in de hoofdrol die ik naar aanleiding van zijn overlijden bekijk, en dat is ook één die ik nooit eerder had gezien. En alweer een familiedrama, een genre waar hij vaak in te zien was. Dit is wel een sterke rol van hem en deels autobiografisch gebaseerd op schrijver Pat Conroy's eigen jeugdherinneringen en opvoeding. Duvall speelt een wat geschifte militair die zijn spartaanse discipline mee naar huis brengt. Zijn gedrag is vaak op het randje van mishandeling maar de man geeft ook waarden mee en wordt ondanks alles aanvaard door zijn vrouw en kinderen voor wie hij is al bleef het een moeilijke oefening omdat de man door zijn lange staat van dienst in een harde omgeving, niet in staat is om gevoelens te uiten.

The Great Santini doet veel goed : de vader wordt niet als een bully of slechterik neergezet maar als een man die oprecht een voorbeeld wil zijn op zijn manier. Ook de rest van de cast en dan met name de andere kinderen blijven niet anoniem op de achtergrond; de gespannen band tussen de oudste zoon en Bull Meechum staat centraal natuurlijk, maar ook Persky als de dochter Mary Ann die toch enige gevoelens van affectie wil ontlokken aan haar vader zorgt voor wat frisheid. En zo vond ik dit een keurige film die een juiste toon weet te vinden in het uitbeelden van een wat buitengewoon maar toch hecht gezin.

Een klein boefje wordt een zware crimineel en gijzelt met twee handlangers de dochter van een rijke industrieel. Ik kon het niet laten om bij deze film aan Scarface te denken en aan de weg die Tony Montana aflegde van een migrant tot een druglord. Sacchi wordt geen misdaadkoning maar deze psychopaat gaat behoorlijk driest te werk en ruimt iedereen uit de weg die hem wil dwarsbomen. Het is Italiaanse exploitation op zijn venijnigst en het geweld is zelfs vandaag nog vrij hard. Deze films worden niet meer gemaakt en alleen daarom zijn ze de moeite om te bekijken. Nog best goed geacteerd en veel actiescènes ook. Vreemd om te zien dat filmmakers vijftig jaar terug meer vrijheid hadden dan nu

Ik denk dat ik maar de 4 en 5 oversla.
Het ziet er nog steeds visueel prachtig uit maar wat een slecht verhaal dat alle kanten op gaat en geen duidelijke richting kan kiezen : van confrontaties met een nieuwe Na'vi stam naar familie issues naar Tulkun jacht... ik zag toch weinig samenhang in dit alles. Erger, ik zat me na 150 minuten zelfs redelijk te vervelen. Cameron blijft inderdaad achteruit boeren maar zelfs met zo'n matig derde deel weet hij het veelvoud van zijn ingezette budget terug te verdienen. Voor mij mocht het bij de eerste film blijven. Deze hele Avatar reeks is een wat simpele kritiek op kolonisatie en het in de verf zetten van multiculti samenleving. Het begint op vele vlakken nogal cheesy te worden... Nee, ben ook een koele minnaar van dit derde deel.

Friedkin's B-film. Ik vond er weinig aan. Rampage is een statement tegen hoe men juridisch omgaat met ontoerekeningsvatbaarheid. Om iemand te straffen moet je dus de voorbedachten rade aantonen en een gek kan zomaar op clementie rekenen. Maar het komt allemaal zwak over, echt diepgaand wordt het niet al lijkt men dat wel na te streven. Sommige scènes zijn zelfs helemaal absurd zoals wanneer die twee politiemannen Reece's handen vrijmaken om een donut te eten . De serial killer Charles Reece wordt slecht geanalyseerd waardoor je zijn motivaties gewoon niet snapt. Het acteerwerk is niet bijzonder. Als een matig acteur als Mr. Biehn al je sterkste troef is... Wel bijzonder is dan weer dan Ennio Morricone zomaar de muziek voor zijn rekening nam. In de filmografie van Friedkin vind ik dit één van zijn matigste titels. De affiche probeert dit als een "terrifying thriller" te verkopen... was dat maar waar.

Historisch epos over de vestiging van het Tokugawa shogunaat. De vergiftiging van de shogun was aanleiding tot een bloedige strijd om de macht tussen zijn twee zoons. Dit alles was een georchestreerde samenzwering door de edelmannen die het dagelijks bestuur voor hun rekening namen. Of het allemaal gegaan is zoals in de film is nog maar de vraag, zeker het verbijsterende einde. Toont vooral aan dat de adel tot zowat alle wreedheden in staat was om de macht te behouden.
Het is een behoorlijk sterke film op vlak van acteerwerk en Fukasaku brengt met kostuums, kapsels, rituelen en soms grootse scènes het 17de eeuwse Japan tot leven. Vooral die acteur die Lord Tajima speelt maakte diepe indruk. De actiescènes waren degelijk maar ook niet meer dan dat. De vele personages maakten het ook tot een iets zwaardere kijkbeurt.

Een voorloper van First Blood maar dan minder grimmig en met een speelse en bijna komische redneck sfeer uit Dukes of Hazzard en Smokey and the Bandit. Countrymuziek en achtervolgingen dus. Niet groots wat acteerwerk betreft, met Dirk Benedict uit The A-Team in de hoofdrol; . Actie genoeg om niet te vervelen verder.

Prima avonturenthriller, met ingehouden adem bekeken. Het is mooi weer vandaag maar er zijn belangrijker dingen in het leven zoals de Netflix première van Apex. Daar wilde ik nog wel 's voor binnen blijven. De film mag rekenen op twee topacteurs : Theron en Edgerton voegen veel energie en intensiteit toe. Vooral heel veel respect voor Theron, toch al 50 intussen, die hier halsbrekende stunts uithaalt. Echt een klasse-vrouw die ik heel sterk bewonder! Dit is gewoon heel goed uitgevoerd al kreeg ik vaak het gevoel om één en ander al gezien te hebben : Cliffhanger, The River Wild, Deliverance, Een originaliteitsprijs zal Apex niet winnen, maar dat betekent echt niet dat er daarmee aan kwaliteit ingeboet wordt. Netflix topper.

Na A Family Thing de volgende film met Robert Duvall. Een wat onhandig aangepakt familiedrama op het platteland waarbij een boerenzoon per ongeluk zijn broer doodt. De aandacht gaat hier naar het feit dat de 12-jarige jongen niet huilt en emoties toont na het overlijden, vandaar de titel van de film. De jongen vervreemd van zijn ouders en gaat daarna tijdelijk bij zijn grootvader wonen omdat hij denkt dat zijn ouders hem niet meer willen. Schuldgevoel en het geven van een plaats aan het onaanvaardbare lopen dwars door de film. Maar het sleept ook wat aan met het subplot van de overspelige oom van de jongen. Stone Boy is dan ook vooral gemaakt voor liefhebbers van trage dramafilms. Jammer dat het niet echt weet te raken en dat het acteerwerk niet echt van het scherm spat. Duvall is één van de redenen waarom ik die film bekeek, maar hij blijft redelijk onopvallend in zijn rol. Enige scène die eruit schoot was wanneer hij zijn zoon gaat afhalen bij de grootvader. Uit zo'n verhaal valt veel meer uit te halen dan wat je hier ziet. Heel kleine 3*

Ridicuul. Ik dacht dat een slechte film met Denzel Washington niet bestond... tot vandaag. Wat een gedrocht. De actiescènes leveren nog 2 sterren op, maar de stripachtige personages van Washington en vooral Crowe zijn lachwekkend. De badguy uit een virtueel trainingsprogramma voor de politie materialiseert zich in de echte wereld en zaait dood en verderf. Rara, wie moet hem onschadelijk maken? Daarna sleept de film zich op automatische piloot richting einde.

Zeker goed in de zin dat Chalamet alweer een personage neerzet die je niet snel van je kunt afzetten. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet van de film heb genoten. Het vloog voorbij, is ijzersterk gebracht, zit vol pijnlijke en ook grappige momenten, en een leuke soundtrack. Het is ook opmerkelijk dat je bijna gaat meeleven met zo'n hatelijk individu als Marty Mauser.

Maar de realiteit is er ook : negen nominaties bij de Oscars en met lege handen naar huis.
Marty Supreme was teveel een crowdpleaser voor mij. Gebaseerd op een voor mij onbekende pingpong speler uit de jaren '50. Lijkt me helemaal een uit de duim gezogen verhaal. Had men dan niet beter voor een volledig fictief personage gekozen? Want het ging zelfs niet eens zoveel over sport en pingpong, dan wel over de ambities van een arrogante narcist die werkelijk alles wil doen om zijn revanche te kunnen bekostigen tegen de Japanner. Tot het dieptepunt waarbij hij zijn broek in het openbaar moet laten zakken om gespankt te worden . En dat vind hij nog niet eens zo erg: het doel heiligt de middelen. Tussen de pingpong scènes in het begin en de wedstrijd op het einde zie je met hoe weinig respect Marty omgaat met anderen. Maar na verloop van tijd heeft hij bij iedereen afgedaan : de minnares keert zich af, de zakenman vernedert hem, de dikke vriend gooit hem eruit en de Indische voorzitter van de pingpongvereniging is hem liever kwijt dan rijk.


Helaas krijgen we ook nog een slecht nep-einde erbij, waarbij hij plots een net iets beter mens is geworden. Ook zo'n crowdpleaser trick om het publiek met een goed gevoel naar huis te sturen; ik heb dus een nogal dubbel gevoel over de film maar als ik het betere gevoel moet laten spreken kom ik toch net aan 3,5*, met enkele serieuze bedenkingen.

Bijzonder stijlvolle film, een gangsterfilm met filmtropen uit het western genre, waarbij twee lijfwachten van twee oorlogvoerende triade-bazen symmetrisch tegenover elkaar gezet worden. Ze zijn bijna elkaars spiegelbeeld, en dat toont Johnnie To ook met zorgvuldig opgebouwde actiescènes in een visueel zinnenprikkelende film die weinig dialogen kent.
De muzikale score is danig goed gekozen dat het deuntje uit die barscène met de wijnglazen (en die terugkeert in verschillende uitvoeringen) nog een tijd in mijn hoofd zal blijven hangen. Je hoort ook Morricone-achtige akkoorden die To's stijlkeuze ondersteunen. Het verhaal vond ik wat rommelig overkomen in het begin maar herstelt zich later in de film wanneer verraad en wraak hun intrede doen. Johnnie To blijft een aparte regisseur die altijd redelijk in de smaak valt bij mij. Zo ook deze.

Viel me vrij zwaar tegen. Nochtans vind ik De La Iglesia meestal wel in orde. Films als Perdita Durango en Balada Triste vond ik onvergetelijk maar voor Accion Mutante heb ik weinig goede woorden helaas.
De humor is flauw en lomp, het acteerwerk is beneden alle peil en het absurde verhaal gaat nergens over. Ik had gehoopt dat het meer ging over het zich afzetten tegen de maatschappij met allerlei terroristische acties maar nee, het gaat de weg van de goedkope pulp op.

Een gehandicapt groepje terroristen ontvoert de dochter van een rijke industrieel en vertrekken vervolgens naar de planeet Axturiax om het losgeld in ontvangst te nemen. Onderweg maakt de leider van het groepje, Ramon, zijn kompanen één voor één af om het geld voor zichzelf te houden. ...

De la Iglesia staat bekend om films met anti-sociale personages en veel geweld; het hoeft niet te verrassen, dit debuut is duidelijk een sterke aanzet naar zijn volgende films, maar het is ook schreeuwerig en inhoudelijk oninteressant, allemaal elementen waar ik op afknap.

Brr, sinistere film met een enerverend geluidsbandje. Zet de volumeknop maar open. Hier zaten enkele superieure momenten in. De belichting in de catacomben was ook zo goed gedaan. Ik moet vaststellen dat er de laatste twee jaar vaak goede horrorfilms gereleased worden. Veel komt ook op het konto van Sweeney, die een fijne vertolking neerzet van zuster Cecilia die in een Italiaans klooster belandt waar rare dingen gebeuren. Zelfs het verhaal kon er nog best door en dat voor een horror. Er wordt eens niet de spokentoer opgegaan. Goed avondje gehad hiermee.

Je mist niet veel als je dit overslaat. Tragikomische relatiefilm, beetje road movie ook, over twee geremde personen die stilaan naar elkaar toegroeien en een relatie aangaan tijdens een vakantie in Spanje. De vrouw is veel ouder dan de man maar het deert hen niet. Zij is een stijve hark met een vermoedelijke oerconservatieve achtergrond, die het later in de film niet over de lippen kan krijgen dat ze minnaars zijn. Anderen zouden zomaar kunnen denken dat ze seks hebben. Hij is een astmalijdende en solitaire rijkeluiszoon die tijdens de reis stilaan vrij komt van de remmingen van zijn rechtlijnige opvoeding.
De humor is erg speciaal vond ik . Een film met een erg oudbollig imago ook en die daarom ook door velen niet zal gesmaakt worden vrees ik. Toch spelen Smith en Bottoms best goed met elkaar. Meer theaterrollen maar de momenten dat ze naar elkaar toegroeien behoren tot de beste momenten van de film omdat het ook authentiek aanvoelt. Kleine 3*

Weetje voor de Belgen : de Spaanse hertog Jaime Mora y Aragon speelt zichzelf. Dat was de broer van onze koningin Fabiola.

Klassieker revisited, maar ik ben wel ontgoocheld. Dit was één van de meest naar uitgekeken films van 25. Geen spanning te bespeuren in dit vervolg, die vooral bezig is met allerlei verwijzingen naar de eerste film; zelfs de bootachtervolgingen in de grachten zit er opnieuw bij. Met zo weinig nieuw materiaal en zonder nieuwe ideeën noem ik dit een overbodig vervolg... Ik heb ook totaal niks gesnapt van de motivatie van de killer. Verhaal is uitermate zwak maar Dick Maas zet het wel allemaal fraai in beeld. Special effects vielen ook tegen : de twee lijken in het begin waren overduidelijk opblaasbare poppen.

Het vermaakt maar daar is zowat alles mee gezegd. Er zit nul diepgang in dit vervolg; je krijgt niet eens te weten waarom de Iceman (een personage dat ook in de eerste film zat) geworden is wie hij is. Helemaal slecht is het nu ook niet en ik heb dan ook Another 48Hrs in één ruk uitgekeken. Veel van dat schietgrage sfeertje uit de eerste film is hier ook terug te vinden. De nadruk ligt iets teveel op de Eddie Murphy humor en dat vond ik hier tegenvallen. 48Hrs is Beverly Hills Cop niet.

Not truly a killer...

Remake van The Amateur (1981) , een heel obscure film. Een ongetrainde bureaucraat van de CIA organiseert op eigen houtje een operatie om de moordenaar van zijn vrouw uit de weg te ruimen. Dat brengt hem op verschillende plaatsen op het Europese continent. Het personage is bijzonder genoeg, en de flow zit lekker, waardoor ik dit een heel behoorlijke en genietbare thriller vond. Niet heel geloofwaardig maar wel leuk om te volgen.

(reactie op ander bericht)



Dat vat het ook voor mij samen. Ik kon wel de schaamte en machteloosheid van Davidson voelen wanneer hij ongewild mensen kan kwetsen met zijn tics. Omdat veel mensen niet weten wat Tourette inhoudt. Komisch zou het allerminst mogen zijn allemaal al zit er een gezonde dosis luchtigheid in de film. Zoals Davidson zelf zegt, met sommige zaken kan hij zelf ook wel 's lachen. De regisseur kiest voor een geloofwaardig drama en daarom voor de moeilijkere weg. De enige andere film die ik over dit onderwerp zag was Vincent Will Meer (2010) , ook een goede film (geremaked als The Road Within) maar minder bewustmakend dan deze film. Davidson is blijkbaar een heel goed gedocumenteerd geval zul je tijdens de eindcredits zien. Aramayo is een acteur die beschouwd wordt als één van de allergrootste beloftes voor de toekomst . Ik hoop van deze talentvolle man nog veel moois te zien; Komt altijd positief over in zijn rollen. En waarom een overdreven gemiddelde? Als een film echt goed is dan is ie echt goed punt.

Redelijk onnozel verhaal... Een vrouw die ge-gangraped is en eigenlijk getraumatiseerd zou moeten zijn, gaat met de hele kazerne naar bed (soms in bondage uitrusting) om haar pappie te pesten... Dat is nu niet bepaald het soort gedrag dat ik verwacht van iemand die ge-gangraped is... ... Maar dat wordt allemaal later in de film duidelijk. De film is een vrij conventionele whodunnit. Gelukkig was de afloop nog best goed, en zet Travolta een solide rol neer als militaire onderzoeker (over meelopertje Stowe wil ik het niet hebben), want anders was dit niks geweest. The General's Daughter probeert het vooral van het verhaal te hebben maar daar schort toch iets.

Heerlijke coming-of-age, ergens halverwege Stand By Me en Trainspotting las ik ergens en dat is eigenlijk niet gelogen. De film gaat over vriendschap, maar een vriendschap tussen tieners die uit miserabele gezinnen komen en daarom met elkaar optrekken. Baldur 'Balli' wordt in het begin als een zielepoot neergezet die zwaar gepest wordt maar doorheen de film leer je meer over zijn verwaarlozing. Wel jammer dat hij plots wat meer op de achtergrond raakt terwijl de hoofdfiguur Addi wordt, een jongen met een goed hart die Balli opneemt in zijn vriendengroepje bestaande uit Konni en Siggi.
Uiteraard zie je alles wat opgroeien in een marginaal milieu kenmerkt : drugs, geweld, alcohol, gescheiden ouders etc. In dat opzicht bewandelt de film ook platgetreden paden en schetst misschien een wat voor de hand liggend beeld. Hoort er gewoon bij. Sommige scènes zijn potverdorie rauw, andere zijn dan weer dromerig (Addi's visioenen). De film kent ook enkele mooie momenten van oprechte vriendschap. Ja, ik kon dit echt wel smaken.

Sterk familiedrama die bij mij onder de aandacht kwam met de onlangs overleden Robert Duvall. Hij schittert hier van begin tot eind als een kleine zelfstandige uit Alabama die na het overlijden van zijn moeder ontdekt dat zijn biologische moeder eigenlijk zwart was. Sterke troeven in deze film is dat het nergens sentimenteel of klef wordt en dat het racisme aanwezig is maar verdoken. Earl gaat op zoek naar zijn identiteit en naar aanvaarding en dat verloopt niet van een leien dakje. Maar de inspanning die hij doet door zijn halfbroer en diens familie op te zoeken opent deuren en harten. De zaken zijn immers wat ze zijn en die kunnen niet ongedaan gemaakt worden. Duvall en Jones spelen hun rol met ingetogenheid maar ik vond Auntie T ook wel één van de lichtpunten in deze film.

Flauw.
Vond hier eigenlijk weinig goeds aan; dit is gewoon mijn type komedies niet. ik vond van dezelfde makers Top Secret! iets beter maar dit deed me echt niks. De humor is pijnlijk gedateerd. Amper gelachen om al die achterhaalde humor. De leukere stukken waren die met de automatische piloot en de verwijzingen naar oudere films. Maar dit is bijlange niet genoeg voor een voldoende...

Kon er weinig mee. Het blijft allemaal maar ter plekke trappelen en er zit weinig progressie in het "er gebeuren vreemde dingen op het eiland"- verhaal. Zelfs een liefhebber van slow burners wil wat meer. Ook niet echt griezelig of pakkend. Deze psychologische variant over alien abductions is gewoon saai en futloos.

Stranger, fucking danger...

Ik moest aan heel wat films denken waar Saltburn een soort composiet van is. In de eerste plaats Talented Mr. Ripley voor de bijna obsessieve en manipulatieve vriendschap tussen Oliver en Felix, maar ook films van Chan Wook Park zoals Parasite als het om bijtende satire rond klassenstrijd aankomt, of nog François Ozon omwille van sommige thema's zoals de dunne lijn tussen liefde en dood. In feite is deze film niet zo vernieuwend. Oude wijn in nieuwe zakken.

Maar toch vond ik het grotendeels een geslaagd geheel. Niet zo psychologisch knap als Ripley en de satire is niet zo bijtend als in een Park film maar komt er toch een heel eind mee weg. Oliver is ontegenzeggelijk een ziekelijk psychopatisch kereltje, en die gedreven is om op een parasitaire manier vooruit te komen in het leven, door anderen te gebruiken en te manipuleren. Hij wordt door zijn vriend uitgenodigd op het kasteel van diens steenrijke maar decadente familie, en begint als een koekoek de kwetsbare familiale relaties uit te buiten om hen te vernietigen. Het einde van de film is enigszins ongeloofwaardig (hoe alles werd georchestreerd) maar toch logisch. Keoghan is geweldig als het onderkruipertje.

Realistisch gebracht vond ik het niet altijd. Bepaalde "shocking" scènes en dialogen vond ik geforceerd overkomen, zoals je alleen in films kan zien maar nooit in het echte leven. Gelukkig zaten die bizarre scènes er nog in, anders was er weinig leven in de brouwerij geweest en had de film te weinig indruk nagelaten. Komedie kan ik deze film echter niet noemen. Aardig om eens te zien wat mij betreft, al vind ik de kritiek van anderen terecht en begrijpelijk.

Hartverwarmende human intrest film. Het leven van een dakloze heroine addict krijgt een positieve wending wanneer hij voor een zwerfkat begint te zorgen. James is een doodbrave goedhartige kerel die niet veel geluk in zijn leven heeft gehad. Opmerkelijk ook hoe James plots meer menselijke waarde krijgt bij de passanten dankzij Bob. Dit is bovenal een lieve film die een hoopgevend en positief verhaal wil brengen dat de ellende van verslaafden en daklozen niet het einde hoeft te zijn. Echt een goede feelgoodfilm waarbij Bob de show steelt. Ook de innemende rol van Treadaway mag niet onvermeld blijven.