Logboek

Komische herwerking van het theaterstuk Ruy Blas van Victor Hugo dat zich in Spanje afspeelt op het eind van de 17de eeuw. Een belastinginner valt in ongenade aan het Spaanse hof en zweert wraak op de Duitstalige koningin , en beraamt nu zelf een plan om haar in ongenade te doen vallen bij haar gemaal, gezien ze niet ongevoelig is voor een slippertje. Daarvoor zal hij zijn eigen kamerbediende, Blas, gebruiken, die een geheime aanbidder is.

Voor mij één van de beste films met De Funès, in de top 3 samen met La Grande Vadrouille en Le Corniaud. Denk dat dit al de vijfde of zesde keer is dat ik deze zie. Altijd evenveel lachen.
Je ziet hier De Funès op het hoogtepunt van zijn kunnen. De dialogen en situaties zag ik bijna in stripvorm voor mijn ogen. Heerlijk acteerwerk, een flink tempo en knappe timing in de scènes maken dit tot een onweerstaanbare komedie met spaghetti-western accenten.

Minste film van Eggers tot nu toe.
Probleem is dat hij de film vooral voor zichzelf maakte en minder voor het publiek. Uit interviews blijkt dat Murnau's Nosferatu één van de films was die hem op het regisseurspad zette. Ik verwachtte me aan een iets modernere stijl maar er wordt helaas vastgeklampt aan het houterige en het oudbollige. En verder kopieert hij ook ongegeneerd één en ander uit Murnau's en Herzog's versies en enkele elementen uit Coppola's Dracula (de setting van Orloks kasteel). Het is op zich geen slechte film, erg somber en zwaar beladen, maar veel eigen inbreng van Eggers zag ik niet.

(reactie op ander bericht)



Ik kom tot dezelfde conclusie.

Heel aardig oorlogsdrama over een groepje Joodse kinderen die er plots alleen voor staan en op eigen houtje Zwitserland moeten zien te bereiken in een Frankrijk vol Duitse soldaten en collaborateurs. De 15 jarige Fanny neemt de rol van volwassene over, iets wat haar erg onzeker maakt. Ze neemt de beslissingen en draagt letterlijk de frêle levens van al die andere kinderen in haar handen.
Een relaas gebaseerd op de getuigenis van een Joodse vrouw die dat echt heeft meegemaakt. De film is avontuurlijk en soms ook spannend en moet het hebben van jonge kind-acteurs. Omdat dit eerder een jeugdfilm is worden de collaboratie en de Duitse bezetting verbloemd in beeld gebracht. Is ook niet meer dan nodig sentimenteel.

Een betere Hanks komedie. The buddy movie revisited.
Een paar keer goed gelachen met agent Turner en de monsterachtige hond, die hij tegen zijn zin in huis neemt.
Het politieverhaal was lekker simpel en nog het minst leuke aan de film. Ik zat popelend te wachten op de volgende ravage die Hooch zou aanrichten. Jammer dat het zo zielig afloopt. Erg mee vermaakt.

Deze vierde film is één en al actie en spektakel. Generaal Ohki, de generaal met de breedste epauletten die ik ooit heb gezien, krijgt hier voor het eerst een centrale rol in het wildst van het slagveld om het op te nemen tegen zijn nemesis, Hoken. De geschiedenis van die haat tussen beiden wordt uitgebreid uit de doeken gedaan. De adoratie voor die Ohki scheert alweer hoge toppen.
De manga niet kennende is het mij niet duidelijk of dit de laatste Kingdom film is of niet, zeker omdat het einde niet echt een vrolijke afloop is voor het Qin rijk.

Het Shin personage zit iets meer aan de zijlijn dan in de vorige films en ik was daar wel een beetje blij om, want ik vind die acteur erg vervelend. Een intense vierde film was het wel maar de hele serie is voor mij wisselend in kwaliteit. Soms teveel show en te hoog onzingehalte. Bvb plots wordt de veldslag onderbroken om te gaan supporteren in een duel tussen twee generaals... Dan in de eerste film waren er fantasy elementen die daarna helemaal verdwijnen in de volgende films.

Met het overlijden van Gene Hackman nog eens een film bekeken met hem die ik nog nooit had gezien. Een paranoide thriller waarbij een gevangene gerecruteerd wordt door een geheimzinnige organisatie om een opdracht uit te voeren. Het verloop laat zich niet echt raden en het einde is absoluut geen happy end . De film bleek ondanks de lage cijfers helemaal mijn ding te zijn.
Ook met Eli Wallach en Richard Widmark, twee film noir iconen, zat het al goed voor mij. Maar het is toch Hackman die domineert met zijn présence. Deze film deed me ergens denken aan The Game van Fincher, waarin ook daar een personage een rol moet spelen in een spel waarvan hij de regels niet kent.
Zou voor een regisseur als Sam Peckinpah in die periode ook koren geweest zijn op zijn molen.

Wel zo spannend was Venom ook weer niet maar een echte mamba in de film steken en dus niet voor de makkelijkste weg kiezen ... that's the spirit
Met Klaus Kinski in een film mag je je altijd wel aan iets verwachten die uit het ordinaire springt maar ook Oliver Reed, die vaak in Hammer horrors speelde, is vermeldenswaardig.
De hele film is een gijzelingssituatie waarbij een trio misdadigers een kind en diens grootvader vasthouden, al is het nooit echt duidelijk waarom of ik moet het gemist hebben.
Verder veel te weinig mamba om echt een memorabele thriller te zijn; werkt ook niet zo goed omdat die mamba enkel de bad guys te grazen neemt

De Hitcher sfeer viel me heel goed mee. Niet té veel van verwachten want dit is echt hersenloos vermaak.
Een jonge vrouw wordt gestalkt door een vrouwenhatende sheriff die haar op alle mogelijke manieren lastig valt, tot duidelijk wordt dat hij het op haar leven heeft gemunt.
Het is geen verrassing dat heel wat stukken in deze film voorspelbaar zijn en beïnvloed door eerdere stalk-thrillers. Alsnog vond ik het einde eigenlijk prima. Ook de regie is netjes; de makers en de acteurs deden hier hun uiterste best om een leuke film te brengen en beledigen hun publiek niet... daarom voeg ik me er bij met een 3* , een cijfer dat ik doorgaans geef aan films waar ik weinig van verwacht en die blijken mee te vallen.

Erg mooi, heel droevig ook.
Als je aan Gaza denkt, dan geloof je wel dat er zulke taferelen plaatsvinden as we speak.
Weeskinderen die er alleen voor staan en tot overleving gedwongen worden.

Nu is Grave of the Fireflies niet allemaal ellende en miserie. De film kent ook heel wat mooie momenten over zorgzaamheid en affectie tussen broer en zus. Seito zet het jongere zusje Setsuko altijd voorop en probeert de oorlogsontberingen te verzachten op veel manieren. Zeker één van de mooiste Ghibli's die ik tot nu toe gezien heb. Knappe animatie van de personages. Een film die in het hart knijpt. Vind ik veel beter dan die fantasy films van hen.

Een theorie over de mysterieuze dood van Thomas Ince, de grondlegger van de Hollywood industrie. Er deden toen de wildste geruchten de ronde over zijn verdacht overlijden. Bogdanovich neemt ons mee naar november 1924, toen een groep grote namen uit het vroege Hollywood samen gingen uitvaren op de privé-yacht van William R. Hearst, een Hollywood media-moghul die trouwens ook als voorbeeld gold voor Orson Welles' Citizen Kane. Aan boord bevindt zich ook Charlie Chaplin, die van zin is om de dertig jaar jongere vrouw van Hearst, Marion Davies, af te snoepen. Hun complexe relatie speelt een grote rol in de film. Verder ook enkele vooraanstaande columnisten zoals Louella Parsons en Elinor Glyn, die allebei de macht van de pen hadden om carrières te maken en te kraken.

De roaring twenties sfeer van decadentie en charleston ging naar mijn zin wat te lang door, maar het acteerwerk, vooral van Edward Herrman en Kirsten Dunst, maakt de film absoluut de moeite om eens mee te pikken. De bottom line is natuurlijk dat iedereen in feite op de boot is, niet omdat ze zo'n goede vriendjes waren van Hearst (de hypocrisie druipt meer dan eens van het scherm)... maar om bepaalde professionele gunsten te verkrijgen van hem , en dat dat de reden zou geweest zijn dat niemand een woord heeft gerept over hoe en waarom Ince aan zijn einde is gekomen.

Cat's Meow is zeker geen meesterwerk, gaat vrij traag vooruit en je vraagt je op een zeker moment af of er nu nog iets zal gebeuren. Anderzijds wel sterke acteerprestaties. Dat Chaplin hier centraal staat vond ik heel bijzonder aan de film, en tot slot is dit een interessante bedenking over die hele affaire.

Geen al te best vervolg op The Fugitive. Overbodige sequel. De actiescènes zijn nog wel spectaculair, maar het verhaal is een lomp in elkaar gescripte kopie van zijn voorganger die daardoor bijzonder voorspelbaar is. Dokter Kimble is nu vervangen door Mark Roberts. De man wordt voortvluchtig na ook alweer een rampzalig ongeluk tijdens het gevangenentransport en moet net als in The Fugitive zijn onschuld bewijzen en zijn naam zuiveren. De perimeters worden afgezet, en we zijn weer weg. Jones en Snipes op automatische piloot.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

(reactie op ander bericht)



Klopt. Een deels autobiografisch portret van Elliot die nog een laatste keer terugkijkt op traumatizerende hoofdstukken uit zijn leven vooraleer definitief de bladzijde om te slaan. Het slakkenhuis als beeldfiguur (de lasten van het leven) is in die zin goed gevonden. Hij kon in ieder geval zijn ei kwijt in de kunst...
Het was even wennen aan de lange lijst minder leuke dingen des levens die hierin verwerkt zaten : pesten, fanatisme, fetisjisme, eenzaamheid, depressie, homofobie etc etc, maar de creativiteit en relativerende humor maakten desondanks van al die ellende iets moois en hoopvols.

Dat er bijna geen verhaal in zit speelt wat in het nadeel van de film. Het is gewoon een lange zit, maar geen saaie. De film trekt al bij al aangenaam voorbij. De acteurs zijn niet de minste, met Von Sydow en Noiret. Een jonge officier wordt naar het afgelegen militair fort van Bastiano gestuurd. Er wordt nergens gezegd in welk land dit fort zich bevindt, enkel dat het aan de rand van de woestijn der Tartaren ligt. Ook van de militairen in het fort is het niet duidelijk voor welk land ze dienen. Napoleon? Het Habsburgse rijk? Nee, dit is geen historische film maar een psychologisch drama.

Over de tijd die voorbij gaat en waarbij niks gebeurt. In het fort staat de tijd stil en wachten de soldaten tevergeefs op een denkbeeldige vijand die wellicht nooit zal komen. Ver buiten het fort worden wegen aangelegd en begrijpt men dat de tijd wél vooruit gaat en er ontwikkeling is. In de starre militaire logica wordt verwacht dat men orders opvolgt en posities inneemt tot men het bevel krijgt dat het niet meer hoeft. In die zin ervaarde ik de film als openlijk anti-militair.

De cinematografie is prachtig en er werd gefilmd in de oude citadel van Bam, in Iran. Deze plek werd volledig verwoest door een aardbeving in 2003. En de oorlogfilm liefhebbers moeten we helaas ontgoochelen : je ziet nul veldslagen.

Al tien jaar terug dat ik de eerste film zag (3*). Dan nu toch maar eens de sequel bekeken.
Je kan er misschien van opkijken maar in de tijd gingen best veel mensen voor de TV zitten wanneer een film als deze geprogrammeerd werd. Smokey and the Bandit was toen vermakelijk top entertainment waar men nog best mee kon lachen met al die onnozelheid. Alleen jammer dat deze sequel gewoon een kopie is van de eerste film. Er zit werkelijk niks bijkomends of nieuws in. En het is allemaal nog flauwere humor dan in de eerste film. Voor mij waren die films jeugdnostalgie, maar er valt nu nog weinig te genieten, behalve die geweldige massascène met de tientallen politiewagens en trucks ...

Zware zit over John Reed, een journalist die het communisme wilde invoeren in de Verenigde Staten via revolutie. Ik verwachtte een meer epische historische film, maar Reds bleek meer een taaie biopic met heel vaak politieke en ideologische discussies, soms onderbroken door echte getuigenissen. Ook gaat een groot deel van de tijd naar zijn stormachtige relatie met Louise Bryant, een geëmancipeerde vrouw die naar eigen erkenning zoekt en erg op haar vrijheid gesteld is. Merkwaardig om Jack Nicholson in een bijrol te zien hier, als een cynische journalist die haar probeert te verleiden.

Reds legt eigenlijk wel de essentie van de Amerikaanse politiek bloot, waar men wil dat de macht in handen van een kleine rijke elite blijft. Dat wordt nog tot op vandaag bevestigd waarbij kapitalisme nog steeds het geldend axioma is. De kleine garnaal heeft weinig kans in de politieke besluitvorming en een middenklasse is zo goed als onbestaand. Het communisme werd daarom vrij vlug als een dreiging gezien die moest gecrushed worden. Geld was de motor voor welvaart en vooruitgang. De Red Scares zouden tot in de jaren zestig schering en inslag zijn in de States.

Interessant ondanks flink wat tekortkomingen, maar niet echt een film voor het groot publiek. De historische figuren die in de film verwerkt zitten zijn daarom te onbekend en de geschiedenis van het communisme in de VS zal voor velen een ver-van-mijn-bed show zijn.

Sterk gefilmde thriller die mij een stuk meer deed huiveren dan de laatste spookfilm die ik zag.
Honderden meters onder de zeespiegel, alleen, zonder licht. Dat is gewoon doodeng. En zeggen dat er mensen zijn die zo'n maintenance doen voor de kost. Daar kan je alleen maar diep voor buigen. De hechte band tussen de crewleden, die wil om er tot het uiterste voor te gaan en hun maatje te redden. Daar kreeg ik dan weer een krop in mijn keel van. Behalve spannend ook inspirerend. Deze Chris heeft wel een goede engelbewaarder!

Niet echt mijn cup of tea.
Veel actie zat hier niet in en de voorstelling van terrorismebestrijding en moslimdreiging zijn nogal simplistisch als je het mij vraagt, al denk ik dat dat meer ligt aan de studiobonzen die meer zagen in een stigmatiserende actiefilm dan in een doordachte reflectie over het onderwerp waarbij bvb Amerikaanse bemoeienissen ook meespelen. Want 9-11 bevestigde het gevaar en zorgde ervoor dat The Siege een tweede leven kreeg. Denzel kan de boel niet redden en Willis heeft eerder een bijrol. Een film die me niet kon warm krijgen.

Zeker goed, maar niet van die orde dat ik er meer dan 3,5* aan kwijt kan. Het is nu ook niet de eerste film die een dergelijk thema aansnijdt.

Biografisch familiedrama over een upper class gezin dat geïmpacteerd wordt door de militaire dictatuur in Brazilië begin jaren 70. De vader, een vroegere politicus, wordt van linkse sympathieën beschuldigd door het regime en verdwijnt voorgoed. De moeder en de vijf kinderen (een zoon en vier dochters) verliezen hun idyllische en comfortabele bestaan in Rio.

Salles is de goede vertelkunst nog niet verleerd. Hij maakt er geen emotioneel drama van maar gaat vol voor een realistische aanpak, versterkt met retro effecten zoals nagemaakte opnames uit die tijd. En een toprol van Fernanda Torres natuurlijk! Het warme gezinnetje uit het eerste half uur maakt plaats voor een leegte die je goed kon aanvoelen : de hond, de dienstmeid die weggestuurd wordt omdat Eunice haar niet meer kan betalen, de verhuis naar Sao Paulo. Een gezin dat helemaal opnieuw een leven moet opbouwen, maar dan zonder pater familias en zonder de welvaart die hij als kostwinner inbracht.

Don't be just a guy... Be a man!

Er valt veel goeds te zeggen over deze film. Gelukkig staat er "drama" bij de genre aanduiding, want dit is niet de zoveelste 80s flick waarin een oppervlakkige tiener de mooiste chick van de klas wil versieren voor zijn persoonlijke status. Lloyd en Diane worden al vroeg in de film een koppel.

Het eerste half uur werkte de film niet zo goed met de date op de party. Pas wanneer de vader op het toneel verschijnt wijkt de film af van de standaard. Say Anything gaat over het leren managen van een relatie zonder de ervaring te hebben. High school scènes zijn er niet. Romantiek en gevoelens krijgen hierdoor meer ruimte waardoor de personages authentiek aanvoelen.

Enkele randpersonages verdwijnen wel uit beeld zoals de vriendin Corey en de zuster waardoor het Lloyd aan karaktertekening ontbreekt. Hij blijft ergens een wat oninteressante gast. Anders is het met Diane, die dan weer weg en weer reilt en zeilt tussen een vader die het beste wil voor zijn dochter en haar eigen keuzes. Het einde is bijzonder origineel voor een film in dit genre.

Zoveelste matige Marvel. Echt een saai verhaal met familie issues, en weer met iets "dark', Leung met Jezus-sandalen, omaatje Michelle Yeoh, gezichtsloze beertjes met vleugeltjes en fluorescerende paarden. Tjonge jonge wat een zooi.

En eigenlijk begon het allemaal best goed, met enkele vette martial arts scènes in die bus of op die stellingen ... en dat tot Kingsley ten tonele verscheen en de film plots een bedenkelijke komedie leek. Meest waardeloze personage uit het hele Marvel universum tot nu toe. Visueel heel mooi om naar te kijken allemaal en daarmee kom ik nog net aan 2,5*. Awkwafina weet nog wel te scoren met haar aparte humor, maar ook zij verdween naar het einde toe ten koste van CGI spektakel.

Geen draak van een film. Een goede fantasy film krijgen we niet elke dag op het menu. Een jonkvrouw wordt uitgehuwelijkt aan een prins uit een ver koninkrijk, maar het huwelijk blijkt slechts een voorwendsel te zijn voor wat anders. Ik vond het goed werken, al kan je je ook afvragen waarom de draak al van het begin af het paleis niet in vuur en as heeft gelegd nadat die drakenjongen werden gedood.
Maar goed, ik heb genoten van de algehele sfeer van de film, want de special effects zijn van een hoog niveau en de film kent enkele spannende scènes. Is één van de weinige draken die me tot op vandaag hebben overtuigd op het scherm. Brown zag ik ook wel zitten als prinses die haar mannetje weet te staan. Het is ook het soort rollen waar ze zich als een vis in het water bij voelt. Zagen we ook al in de Enola Holmes films. Aangenaam verrast. Niks mis mee.