menu

Hier kun je zien welke berichten Filmkriebel als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A-Team, The (2010)

Alternatieve titel: The A Team

2,5
De humor en actie waren overdadig aanwezig, maar wat is het overdreven allemaal. Zo erg zelfs dat het bijna debiel is. Ik denk dat de makers niet goed hebben begrepen wat een goede The A-Team aflevering inhoudt. Een goede remake zou eigenlijk alle hi-tech (CGI, Lamborghini) die hier aan bod komt overboord moeten gooien en het met ouderwetsere effecten moeten doen. Rangschikt zich probleemloos in de lijst van remakes die nooit het leven hadden mogen zien uit respect voor de originele reeks. Een milde 2,5* omdat ik het op sommige momenten best amusant vond.

Aanrijding in Moscou (2008)

Alternatieve titel: Moscow, Belgium

3,5
Voor een Vlaamse film is die goed ! Noemen ze dit liefde op zijn Gents? Eindelijk eens een film met goede humor, karaktervolle personages (met uitzondering van den ex-man) en situaties die uit het leven gegrepen zijn. Alleen jammer dat die 2 andere kinderen van Matty zo weinig waren uitgewerkt en een quasi onbestaande rol speelden.

Abduction (2011)

2,5
Toch wel duidelijk een spionagefilm voor pubers. Het is al snel duidelijk waar het allemaal naartoe gaat: precies The Fugitive, Running on Empty en Enemy of the State in een mixer. Met matige resultaten; toch weer verwonderlijk dat enkele grote namen zo'n doorsnee film zien zitten... Maar ja, goed betaald en in een week ingeblikt vermoed ik. De hoofdacteur stelt echter helemaal niks voor. Ben zijn naam weeral vergeten. Enige goede was de eindtwist waarbij hij zijn vader niet te zien krijgt.. Voor de rest denk ik niet dat ik deze film nog in dit leven zal terugzien.

Aberdeen (2000)

3,5
Hoewel er bij het kijken flink wat bitterheid bij komt kijken, is het onder deze laag een schattige en lieve film. De hoofdpersonages hebben allemaal het hart op de goede plaats zitten. Tijdens de roadtrip die vader en dochter van Oslo naar Aberdeen brengt, proberen beiden de band die er ooit was opnieuw te vinden. Een eenvoudige scène waarin de vader, een zware alcoholist, water drinkt op café komt dan echt sterk over. Deze film vond ik ook een heel mooi einde hebben. Visueel is het helaas niet zo speciaal, maar Lena Headey en Skarsgard waren absoluut de moeite om bezig te zien.

About Schmidt (2002)

3,5
Goede film. Een typische karakterstudie van Payne, met absurd overkomende momenten die eigenlijk wel zouden kunnen voorvallen. Gaat over een man die op pensioen gaat en zich waardeloos voelt. Nog geen week na zijn pensionering verliest hij zijn vrouw die een hartaanval krijgt . Het centrale vertelstuk is echter het komend huwelijk van zijn dochter, iets dat hij niet ziet zitten.

It's all about schmidt inderdaad: egocentrisch zou je hem wel kunnen noemen; hij ziet alleen maar zijn eigen zorgen en problemen en heeft geen oog voor het geluk van anderen, en eigenlijk ook niet van zichzelf. Zijn zelfbeklag ventileert hij dan in brieven vol details die hij schrijft aan een klein negertje van zes uit Tanzania die bovendien noch kan lezen noch kan schrijven. Vond ik ergens hilarisch maar geeft mooi weer hoe wereldvreemd en eenzaam de man is geworden. Het is ook in dat licht dat hij zich verzet tegen Ginny's huwelijk

Ik verwachtte iets pijnlijks toen Schmidt naar de micro werd geroepen tijdens het trouwfeest van zijn dochter maar hij leek dan plots toch enig zelfinzicht te hebben verworven . Fijne film met de vertrouwde thema's van Payne (familiebanden, terugmijmeren over zijn roots, on the road gaan) en humor die zich laat smaken. Veel van de kwaliteit van de film is ook te danken aan het fenomenale acteerwerk van Nicholson.

Above the Law (1988)

Alternatieve titel: Nico

2,0
Stelt niet veel voor. Nico is in alles de beste: hij is de priester zijn beste vriend, de schoolkindjes op straat kennen hem, hij is de perfecte familieman, hij is moreel onberispelijk... en bovenal, hij smeert een hoop gel door zijn nekhaar ... maar dat laatste is niet zo belangrijk.
Het onboeiende en slecht vertelde plot helpt de film ook geen meter vooruit. Voor een actiefilm vond ik het zelfs redelijk rustig, alsof men de film enig niveau wilde geven door er een hoop dialoog tussen te steken. Nee, absoluut geen amusante film met Seagal. Ik herinner me wel Under Siege en Marked to Death als stukken beter.

Abrazo de la Serpiente, El (2015)

Alternatieve titel: Embrace of the Serpent

3,5
Geestverruimende en oerdegelijke film, maar helaas in zwart wit. Ik begrijp niet altijd de artistieke keuze om het op die manier te doen. De natuurpracht van het woud schreeuwt om kleur vind ik persoonlijk. Dit terzijde is de film deels avontuurlijk, met de zoektocht naar een geneeskrachtige plant, verteld in twee verschillende tijdsperioden met één centraal figuur, de sjamaan Karamakate (de laatste vertegenwoordiger van zijn stam) en twee blanke ontdekkingsreizigers die in aanraking komen met deze verloren culturen.
De film staat ook stil bij de relativiteit van het woord beschaving. Eén van de markantste scènes is de katholieke missie die dertig jaar later de heimat is geworden van een sekte . Religion gone wrong?!
De natives vertrouwen op hun kennis van de natuur en zien het menselijk wezen op een heel andere manier als de blanke. Je hoeft het niet te snappen hoe Karamakate de mens ziet, het is al fascinerend om horen op de onbegrijpelijke manier waarop hij het uitlegt, maar waarin hij toch diep gelooft (bvb de chullachaqui). Voer voor etnologen maar vooral voor wie eens iets anders wil zien

Accidental Tourist, The (1988)

3,5
Originele en luchtige relatiefilm die beetje drama beetje komedie is.Volgens mij een film die met elke kijkbeurt beter wordt. Die overtuiging sterkt me om een 3,5* te geven. Relaties worden op een erg volwassen manier benaderd zonder dat het de melodramatische toer opgaat. Het verlies van een kind in een hold-up en de totale vervreemding van Macon Leary van de wereld leenden zich hier nochtans toe. "I've never seen a movie so sad in which there was so much genuine laughter" zei recensent Ebert en dat geeft perfect de toon van de film weer.

Geena Davis kwam wat onrealistisch over, want welke vrouw stopt zoveel moeite in een kerel die haar op tientallen verschillende manieren afwijst? In de werkelijke wereld durft een vrouw zelf niet eens het initiatief te nemen... De klik tussen Hurt en Davis was moeilijk om zich voor te stellen , maar dit is net een essentieel deel van het verhaal. Davis gaf de film in ieder geval een aangename warmte die zich na de eindaftiteling nog liet voelen. De familie Leary kwam erg komisch over met hun excentrieke gedrag : een zelf uitgevonden kaartspel, een zus die trouwt en daarna terug naar huis keert om voor haar twee 40-jarige broers te zorgen, telefoon niet opnemen... het geeft de film ook een eigen cachet. Zonder hond Edward te vergeten, die een niet onbelangrijke rol heeft in de eerste helft.

Accountant, The (2016)

3,0
De super-autist

The Accountant is een soort Equalizer meets Good Will Hunting, maar dan net iets meer Equalizer. Een autist wordt forensisch boekhouder dankzij zijn wiskundige gave, en zijn vader trainde hem als kind tot moordmachine zodat hij sterker in het leven zou staan, wat via flashbacks verteld wordt. Het klinkt als een onwaarschijnlijk verhaal, en de rol van de autist wordt ook niet tot het einde volgehouden, zeker omdat er toch iets van gevoelens tussen Woolff en de bediende Dana moet zitten. Dat hij dan tegen alle raad in haar toch gaat redden op eigen initiatief klopt niet meer met het personage dat neergezet wordt. Ik kan niet zeggen dat de film me is tegengevallen; de actie is soms hard en het plot mysterieus. Het probleem lag soms wel eens in de inspanning om tevergeefs van een autist een superheld te maken. Ik kom aan een kleine 3,5*

Accused, The (1988)

3,5
Jodie Foster doet het als actrice bij mij altijd wel goed; hier als verkrachtingsslachtoffer in een macho-gedomineerd Amerika. De film slaat de weg in van een gerechtsdrama, waarin vooral besproken wordt of aanmoediging tot verkrachting ook een misdaad is. Het lijkt vandaag heel vanzelfsprekend, maar blijkbaar was daar in de VS toch enige twijfel over. De reconstructie van de verkrachting vond ik heel sterk, omdat je dit tot op dat moment alleen maar kon voorstellen door de getuigenissen van Sarah. De werkelijkheid is altijd harder dan je je kunt inbeelden. Zeker wel een aanrader voor wie deze nog niet heeft gezien.

Aces High (1976)

4,0
geplaatst:
Na de deltavliegers van gisteren, vandaag de oorlogsvliegers. Ik sta versteld van het lage gemiddelde hier. Een uitstekende film met sterke personages, goed gemonteerde luchtgevechten die er realistisch uitzien en enkele bedenkingen over heldhaftigheid versus lafheid in oorlogstijd. McDowell is de bevelhebber van de "76th squadron" en speelt nu eens geen doortrapt personage. Het einde van de eerste oorlog is nabij en de nieuwe piloten worden steeds jonger. De onervaren maar gemotiveerde Croft (15 uren vliegtijd) moet meehelpen bij de gevaarlijke klussen aan het front. Er heerst een gezellige camaraderie binnen het team die de vrees voor de dood even moet doen vergeten. Er waren enkele erg mooie scènes : het avondje naar een cabaret waar Croft een jonge prostituée volgt, de blik van McDowell op het einde wanneer hij denkt Croft te zien. , die Duitser die ze gaan halen om er een avondje mee te bouwen. . Het enige wat in het nadeel van de film speelt is misschien de wat te heroische en vrolijke sfeer die de gruwel van de oorlog wat verzachten. Toch een 4*

Achtste-groepers Huilen Niet (2012)

Alternatieve titel: Cool Kids Don't Cry

4,0
Ontzettend lief en ontroerend. Sterke jeugdfilm die niet verzuipt in meelijwekkendheid maar in het verstevigen van vriendschap en solidariteit. Ik vond het ook pedagogische waarde hebben : het is moeilijk om jongeren te leren omgaan met zaken die ze nog niet goed begrijpen en die trouwens al moeilijk zijn voor volwassenen zelf. De makers slagen er wonderwel in om zich met een zekere soepelheid door dit zware verhaal te worstelen. Soms gaan ze daar ook wel eens te ver in en stellen ze de werkelijkheid voor als te perfect. Het einde lag voor de hand maar toch liep ik de film uit met een eind-goed-al-goed gevoel die ik absoluut niet wilde . Maar ach, ze wilden echt niet dat iemand zich na afloop rot zou voelen. Voor Hanna Obbeek ligt een mooie toekomst weggelegd. Er lag veel gevoel in haar blik en dat heet talent.

Acolytes (2008)

2,0
Teenage horror die goed begint en enkele goede ideeën brengt ( de serial killer gechanteerd). Daarna wordt het alsmaar onwaarschijnlijker om compleet vast te lopen op het einde.

Across the Great Divide (1976)

3,5
Hier ben ik mee eens. Adembenemende landschappen en veel lokale fauna en brave indianen in deze familiefilm die me wat deed denken aan Little House on the Prairie (zie FOTO). De jonge actrice met haar vlechtjes leek op de Laura Ingalls uit de TV-reeks. De film doet uiteindelijk weinig mis en hangt een romantisch beeld op van het Wilde Westen en is prima geschikt als ontspanning voor lange zondagnamiddagen.

FOTO

Across the Line: The Exodus of Charlie Wright (2010)

1,5
Soms huiveringwekkend slecht met gapende plotholes. Onbegrijpelijk hoe Charlie Wright in het begin van de film verdwijnt na te zijn opgepakt. . Onbegrijpelijk hoe de prostituée hem met Carlos aanspreekt en hij zich twee minuten later voorstelt "by the way, i'm charlie wright".

En ook weer zo'n film met drie acteurs die zichzelf recycleren in low-budget rommel. Aidan Quinn is te triest voor woorden; iedereen kent Charlie Wright... deze businessman-crimineel is gekend tot bij de grootste kartels. Maar als hij in Tijuana toekomt lijkt hij geen enkele connectie te hebben. Fail!

Dan heb je Andy Garcia als de drugbaron die in de schulden zit en zijn schuldeisers niet aan kan. Is hij nu een drugbaron of niet? Fail!

Op het einde verwacht je een enorme shootout... en er wordt geen kogel gelost . Fail!

Een scenario dat aan alle kanten rammelt en verder meer dan genoeg amateurisme om je 90 minuten lang te ergeren.

Adieux à la Reine, Les (2012)

Alternatieve titel: Farewell, My Queen

2,0
Een stinker. Best een saai en betekenisloos kostuumdrama over de laatste dagen van Marie-Antoinette. Door te kiezen voor een mise-en-scène in het kasteel en de revolutie buiten beeld te houden komt er niks van sfeer naar boven. Met kostuums, kaarsen en wandelgangen alleen lukt het niet. Dan maar het acteerwerk? Bwa... Seydoux kan er nog mee weg maar ook niet memorabel... Kruger als de koningin vond ik maar niks. Eigenlijk is dit zelfs geen film over de Franse revolutie, dat is alleen maar de context, de achtergrond. Als film over de revolutie heeft deze film absoluut geen toegevoegde waarde. Les Adieux à la Reine is meer een portret over een wanhopige manipulerende koningin op zoek naar affectie. De insinuaties over haar lesbische gevoelens voor Polignac zijn omstreden.

Adventures of Baron Munchausen, The (1988)

1,0
Zowat alles stak mij tegen. Echt om van te huilen. Van Gilliam heb ik toch al beter gezien. Voor de leken : Munchausen bestond echt en was vooral gekend als leugenaar en fantast. Het verhaal dat hier verteld wordt is een weinig flatterende ophoping van zijn leugens. Gilliam neemt in de film het uitgangspunt aan dat al zijn woorden wel degelijk de waarheid zijn en gebruikt weliswaar mooie visuele trucs, maar verder vond ik de dialogen en de personages weinig leuk. Ik vond het geen moment grappig, wel kinderachtig en met als dieptepunt Robin Williams Ook het absurde en nonsensicale van het verhaal spraken me niet aan.
Tegen mijn zin uitgekeken, al was het enkel om mijn ongenoegen te laten merken. Ik wil nog wel 1* geven voor de visuele uitwerking.

Adventures of Buckaroo Banzai across the 8th Dimension, The (1984)

Alternatieve titel: The Adventures of Buckaroo Banzai

2,0
Moeilijk in een vakje te plaatsen deze Buckaroo Banzai. Is intussen een ware en gezochte cultklassieker geworden, met in de cast grote sterren Jeff Goldblum, Ellen Barkin, John Lithgow. Het script was blijkbaar een samenraapsel aan ideeën die nooit in een afgewerkt verhaal voltooid werden. Het is er aan te zien. Het verhaal, als er al van een verhaal sprake is, is compleet getikte SF-komedie-kitsch, en doet denken aan de goedkoopste B-films die je je maar kunt indenken. Deze mengelmoes moet het hebben van de parodische humor, die soms nog wel eens werkt. Om maar één voorbeeld te geven : er zijn rode en zwarte lektroids. De zwarte nemen de menselijke gedaante aan van Jamaicaanse rasta's met zilveren disco-outfit. Die Buckaroo Banzai, vertolkt door Peter Weller, is trouwens zowel hersenchirurg, rockster als samoerai. Hoe kom je daarbij? En nog veel meer van die onzin. Wie graag getrakteerd wordt op rommelige cult, waarbij je het verstand noodgedwongen volledig uitschakelt om niet tilt te slaan, this is it. Al betwijfel ik dat er velen zullen zijn.

Adventures of Priscilla, Queen of the Desert, The (1994)

4,0
Drag queens waren enorm populair in de jaren '90. Een film over de cultuur van deze in vrouw verklede performers en entertainers kon dan ook niet uitblijven. Hugo Weaving en Guy Pearce moet je toch gezien hebben hier... ze zijn redelijk onvergetelijk, en dit nog voor ze hun doorbraakhits scoorden. Vooral Pearce speelt hier één van zijn enige echt komische rollen. Ik denk dat iedereen zich daar echt moet geamuseerd hebben op deze filmset.

Adventures... is een excentrieke, kleurrijke, geestige maar ook menselijke roadmovie geworden. Er wordt gek gedaan (de scène waarin ze het dance nummer Finally opvoeren, ), maar tussen de malligheid door weerklinken ook enkele ernstiger noten die te maken hebben met de "normale" levens die ze hebben moeten opofferen. Daar vindt de film een goed evenwicht, een evenwicht dat ook in stand gehouden wordt door Terence Stamp als de oude drag die het stilaan wel gezien heeft (vooral Abba!).

Adventures of Tintin, The (2011)

Alternatieve titel: De Avonturen van Kuifje: Het Geheim van de Eenhoorn

3,0
Kuifje behoort tot mijn jeugd. Ik heb de hele collectie liggen en het blijven mijlpalen uit de stripgeschiedenis.

We hebben er lang op moeten wachten op die film, maar ik heb er toch een dubbel gevoel bij. Spielberg veroorlooft zich wel veel vrijheden ten opzichte van de stripverhalen. Hij ziet grotendeels af van de oorspronkelijke chronologie om er zijn eigen ding van te maken. Ik vond hier vaak meer Indiana Jones dan Kuifje in terug. De actiescène in het sultanaat vond ik daarom te ver gaan in die vrijheden. Spielberg zat waarschijnlijk al dertig jaar terug, toen hij de Indy films maakte met Kuifje in zijn hoofd en wou dit nu eindelijk eens overdoen om zijn natte droom te verwezenlijken. Dat was best frustrerend. Ik vraag me af of Hergé dit trouw zou gevonden hebben aan zijn visie.

Wel vond Magic Steven de goede animatietechniek om de wereld van Kuifje tot leven te brengen. Hij bewaart kenmerken uit de strip en voegt er elementen aan toe die alles levensecht maken. Een avontuur van Kuifje zo beleven is fantastisch. Visueel mag het indrukwekkend genoemd worden. Hij brengt ook eer aan Hergé, door hem in de allereerste scène uit te beelden als de portretschilder. En de sultan is wellicht Spielberg zelf. De humor is vaak voor de hand liggend en zeer herkenbaar voor wie de strips kent zoals zijn broekzak. Leuk blijft het altijd.

Affaire Privée, Une (2002)

Alternatieve titel: A Private Affair

2,0
Antipathieke detective zonder principes en moraal gaat op zoek naar een verdwenen jonge vrouw en wandelt de hele film al rokend van de ene potentiële verdachte naar de andere. Dat was nog niks geweest, ware het niet dat ook het plot zelf tegenvalt. Eén van de enige scènes waar ik moeiteloos geconcentreerd bij bleef was die waar Cotillard volledig uit de kleren gaat. Magere troost uiteindelijk.

Affaire SK1, L' (2014)

Alternatieve titel: Serial Killer 1

3,0
Reconstructie van de zaak Guy Georges, de serial killer die Parijs in zijn greep had in de jaren '90. Voor wie de zaak niet kent, zal dit ongetwijfeld een interessante procedural worden, waarin het onderzoek en de fouten in het onderzoek belicht worden. Ik had echter al eens een erg goede documentaire over deze man gezien, en ik vind echte documentaires over zo'n zaken sowieso beter dan reconstructiefilms. Al moet ik zeggen dat het geen slechte film is, wat droogjes en zeer serieus (kan ik dat wel kwalijk nemen gezien het onderwerp?) en vliegt op vlak van emo wel eens door de bocht.

Affliction (1997)

4,0
Is me uitermate bevallen. Portret van een man met een niet te stoppen drang tot zelfvernietiging. Nolte speelt de sterren van de hemel en zet een sterke prestatie neer als Wade Whitehouse, zoon van een gewelddadige alcoholist, die links en rechts klust voor het dorpje waar hij woont. Tot een man tijdens een jachtpartij gedood wordt. Ongeluk? Of...? Whitehouse raakt geobsedeerd door de zaak, maar het vervreemd hem langzaamaan van de volledige gemeenschap .
Schraders film is meer een psychologisch drama dan thriller of detective. De verschillende zijverhaaltjes worden aardig uit de doeken gedaan, waardoor de film een erg solide indruk geeft en emotioneel geladen is. Tragisch verhaal, soms bevreemdend en met een dreigende sfeer van begin tot eind, een sfeer die in de eerste plaats door Nolte zelf uitgestraald wordt.

After Dark, My Sweet (1990)

1,0
Movsin schreef:
Film die een hele tijd aanmoddert en wanneer er dan toch vaart inkomt is logika ver te zoeken en wordt het verhaal bovendien opgevuld met dwaze en nutteloze scènes en zinloze dialogen.
Acteurs zijn effenaf slecht en er is ook nog een verteller die alleen maar verveelt.


Weinig meer aan toe te voegen. Waardeloze kakfilm. Probeer hier maar de rode draad in te vinden. Zo slecht geschreven en geacteerd zeg. Pff, ben er moe van geworden. Rachel Ward stelt ook weinig voor als actrice. Je hoopt werkelijk dat ze niet uit de kleren gaat. Had na afloop echt een hekel aan deze film. Ik weet dat dit nochtans bij kenners te boek staat als een uitstekende film noir maar ik zag het niet.

Age of Adaline, The (2015)

3,0
Dromerige romantische film met een vleug fantasy. Best mooi en innemend, vrij goed gespeeld ook. Wanneer komt er nu eens een romantische film met lelijke mensen? Dat zou nogal wat zijn. Het lijkt wederom dat schoonheid en romantiek niet los kunnen staan van elkaar en dat is zo boring hollywoodiaans. Met een prent als Lively is het natuurlijk gegarandeerd touché.

Heeft verder ook enkele opvallend zwakke punten, die vooral naar het einde toe bovenkomen: de toevalligheid dat Ellis' vader een vroegere geliefde was, maar ook het einde, waarbij ze weer sterfelijk wordt komt de gemiddelde kijker van dit soort films goed uit. Ook de dialogen zijn niet altijd schitterend. Het leek me eerder dat Adaline toegaf aan Ellis' opdringerigheid dan er echt een klikmoment tussen beiden was. Het is een lieve en goedhartige film, maar ook een naieve film die een diepere filosofische onderbouwing over onsterfelijkheid miste. Verdict: OK, zonder meer

Age of Innocence, The (1993)

3,0
geplaatst:
De rode draad doorheen Scorseses oeuvre is New York. Geen man die zijn stad meer lief heeft dan hem. Dat heb ik ook kunnen ervaren enkele jaren terug op een geweldige tentoonstelling aan hem gewijd. Mijn eerbied voor deze intelligente mens en volleerde regisseur is er alleen maar op vooruitgegaan. Dat ik "Age of Innocence" één van zijn minste films vind doet daar geen afbreuk aan.

Hier verkent hij de familiale politics in de upper class van de stad doorheen Newland Archer, een man die op huwen staat met May Welland, dochter uit een vooraanstaande familie, maar die passioneel verliefd wordt op diens nicht, gravin Olenska nota bene een vrouw die aan het vluchten is uit een ongelukkig huwelijk. Laat net overspel en scheiding twee sociale taboes zijn in de hoogste New Yorkse kringen. Het wordt later in de film duidelijk dat de high society zelf achter de schermen en op een achterbakse en zelfs brutale manier de relaties onderling manipuleren om zo uit de wind te blijven voor schandalen die hun reputatie en naam kunnen bezoedelen. Scorsese noemde deze dan ook zijn "meest gewelddadige film".

Ondanks het visueel weer genieten is (o.a. de materiële rijkdom die tentoongesteld wordt), vond ik het verhaal aan de magere kant want meer dan een verhaaltje over overspel is het niet. Wel rijkelijk versierd met prozaïsche dialogen, klassieke muziek en een theatrale zin voor drama, maar dan nog is 130 minuten erg lang voor hetgeen uiteindelijk verteld wordt en kan ik alleen maar beamen dat het inderdaad saai wordt, zeker in de eerste helft van de film. Die voice over doet er ook niet veel goed aan. Dit terzijde vond ik Day-Lewis en Pfeiffer wél goed bezig hier. De vertwijfeling van Pfeiffer/Olenska over haar gevoelens voor Day LEwis/Archer zijn overduidelijk van haar gezicht af te lezen en de brandende pijn van niet vervulde verlangens die de man tot tranen beroeren in sommige scènes zijn acteerwerk in zijn puurste vorm.

En zo zit ik ergens middenin. Zeker geen top-Scorsese maar ook weer te goed om een laag cijfer te geven. 3*

Agora (2009)

4,5
Bekeren of sterven

Deze film vond ik heel goed. Religieus fanatisme is van alle tijden en het wordt vaak vergeten dat het Christendom eveneens haar funderingen in het bloed van andere geloofsovertuigingen heeft gemetst. Het verhaal van Hypatia van Alexandrië is daarvan een mooi voorbeeld. Ze was een wetenschapper die net om die reden de blinde volgzaamheid van het Christendom niet kon omhelzen. Rachel Weisz wordt omringd door twee boeiende personages die de film al haar kracht geeft en gewicht in de tweestrijd gooien nl Orestes, één van haar leerlingen die prefect van de stad wordt maar haar blijft verdedigen en een vroegere slaaf die zich bekeert. De symboliek om een slaaf te laten bekeren is overduidelijk ... Geloof is voor Amenabar een vorm van slavernij als het niet uit vrije wil gebeurt.

Ik kan hier de historische accuraatheid alleen maar prijzen. Schijnt dat ze zelfs het advies van het Vaticaan hebben ingeroepen bij het maken van de film. De beelden van Alexandrië zijn schitterend weergegeven en ook die luchtshots, waarbij je massa-bewegingen ziet missen hun effect niet. Verder zijn er nog heel wat details die de 5de eeuw na christus mooi tot leven brengen. Agora is een film die me op alle vlak heeft overtuigd.

Aguirre, der Zorn Gottes (1972)

Alternatieve titel: Aguirre, the Wrath of God

2,5
Ik zit al meer dan tien jaar op MM en al meermaals kruiste mijn weg de film Aguirre. In de kwisjes, vaak getipt, vaak in de tops. Het bewijst dat deze nochtans vrij bescheiden film een solide fanbasis heeft. Herzog is een gepassioneerd cineast, en ter plekke in Peru een lowbudget gaan filmen was een vrij avontuurlijke onderneming. Toch vond ik het geen hoogvlieger.

Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en was me welbekend: het zoeken naar het Eldorado terwijl de Spanjaarden alleen maar horror en wanhoop vinden in het woud is niet nieuw. En meer vertelt de film ook niet. Aguirre vindt uiteindelijk zijn eldorado : macht en glorie. Een recurrent motief in alle vertelsels over de conquistadores. Ook Conrad's "Heart of Darkness" kwam bij me op maar het kan best dat Conrad zijn inspiratie daarvoor zelf heeft opgedaan bij de Spanjaarden. Maar Herzog heeft lak aan de historische feiten. Waar het hem om draait is de algehele sfeer.

Indrukwekkender dan het verhaal vond ik het visuele. Met zijn minibudget wist Herzog alles groots in beeld te brengen: of het nu bossen zijn, de tocht op de rivier of het enorme vlot, het gaat imponeren. Voeg er nog de rauwe kop van Kinski bij en het plaatje is volledig. Voor mij soms te minimalistisch om er echt een topper van te maken.

Ah-ga-ssi (2016)

Alternatieve titel: The Handmaiden

5,0
Meesterlijke manipulaties

Wat een klasse! Wat een visueel meesterwerk! Geweldige narratieve constructie! De erotische thriller Handmaiden raakt aan vele genres en kwam dicht in de buurt van Agatha Christie achtige vertellingen. Park houdt niet op mij te verbazen. Over elk beeld dat je ziet is nagedacht. Voor een Koreaanse film vond ik de erotische passages redelijk gedurfd maar esthetisch gezien prachtig. Het draait allemaal om slechts vier personages, meer niet. Een oplichter, zijn assistente, een rijke erfgename en haar doortrapte oom. Laat het spel beginnen. Voor mij klopte het allemaal. Hier en daar aan de trage kant zeggen sommigen, maar toch zit er geen enkele nutteloze scène in. Film met een grote F. Leuk om nog eens een 5* te kunnen geven.

Aîné des Ferchaux, L' (1963)

Alternatieve titel: An Honorable Young Man

3,5
Een oude bankier, Ferchaux, ontvlucht gerechtelijke vervolging en vlucht met zijn pas aangeworven secretaris Michel naar de Verenigde Staten. De secretaris is een klein boefje met ambitie maar niettemin blijft hij een boefje. Interessant is de wisselende machtsverhouding tussen de twee mannen. De bankier is in het begin een gevreesde dominante man. In het buitenland, eenzaam en op de vlucht wordt hij stilaan een zielige man, terwijl Michel, eerst zijn toegewijde dienaar, alsmaar minder respect voor hem krijgt. In feite ziet Ferchaux in deze jonge haan een weerspiegeling van zichzelf in zijn jonge jaren en is hij daarom zo tolerant en affectueus tegenover Michel. De scène waar Ferchaux een koffer bankbiljetten in de afgrond gooit sprak boekdelen : hij heeft de ambitie van de jongeman geroken en wil er een stokje voor steken. De eerder genoemde Sinatra referentie is inderdaad een leuke toevoeging Ook deze film van Melville, die eerder naar het psychologisch drama gaat, is me bevallen.