menu

Hier kun je zien welke berichten Filmkriebel als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A-Team, The (2010)

Alternatieve titel: The A Team

2,5
De humor en actie waren overdadig aanwezig, maar wat is het overdreven allemaal. Zo erg zelfs dat het bijna debiel is. Ik denk dat de makers niet goed hebben begrepen wat een goede The A-Team aflevering inhoudt. Een goede remake zou eigenlijk alle hi-tech (CGI, Lamborghini) die hier aan bod komt overboord moeten gooien en het met ouderwetsere effecten moeten doen. Rangschikt zich probleemloos in de lijst van remakes die nooit het leven hadden mogen zien uit respect voor de originele reeks. Een milde 2,5* omdat ik het op sommige momenten best amusant vond.

Aanrijding in Moscou (2008)

Alternatieve titel: Moscow, Belgium

3,5
Voor een Vlaamse film is die goed ! Noemen ze dit liefde op zijn Gents? Eindelijk eens een film met goede humor, karaktervolle personages (met uitzondering van den ex-man) en situaties die uit het leven gegrepen zijn. Alleen jammer dat die 2 andere kinderen van Matty zo weinig waren uitgewerkt en een quasi onbestaande rol speelden.

Abduction (2011)

2,5
Toch wel duidelijk een spionagefilm voor pubers. Het is al snel duidelijk waar het allemaal naartoe gaat: precies The Fugitive, Running on Empty en Enemy of the State in een mixer. Met matige resultaten; toch weer verwonderlijk dat enkele grote namen zo'n doorsnee film zien zitten... Maar ja, goed betaald en in een week ingeblikt vermoed ik. De hoofdacteur stelt echter helemaal niks voor. Ben zijn naam weeral vergeten. Enige goede was de eindtwist waarbij hij zijn vader niet te zien krijgt.. Voor de rest denk ik niet dat ik deze film nog in dit leven zal terugzien.

About Schmidt (2002)

3,5
Goede film. Een typische karakterstudie van Payne, met absurd overkomende momenten die eigenlijk wel zouden kunnen voorvallen. Gaat over een man die op pensioen gaat en zich waardeloos voelt. Nog geen week na zijn pensionering verliest hij zijn vrouw die een hartaanval krijgt . Het centrale vertelstuk is echter het komend huwelijk van zijn dochter, iets dat hij niet ziet zitten.

It's all about schmidt inderdaad: egocentrisch zou je hem wel kunnen noemen; hij ziet alleen maar zijn eigen zorgen en problemen en heeft geen oog voor het geluk van anderen, en eigenlijk ook niet van zichzelf. Zijn zelfbeklag ventileert hij dan in brieven vol details die hij schrijft aan een klein negertje van zes uit Tanzania die bovendien noch kan lezen noch kan schrijven. Vond ik ergens hilarisch maar geeft mooi weer hoe wereldvreemd en eenzaam de man is geworden. Het is ook in dat licht dat hij zich verzet tegen Ginny's huwelijk

Ik verwachtte iets pijnlijks toen Schmidt naar de micro werd geroepen tijdens het trouwfeest van zijn dochter maar hij leek dan plots toch enig zelfinzicht te hebben verworven . Fijne film met de vertrouwde thema's van Payne (familiebanden, terugmijmeren over zijn roots, on the road gaan) en humor die zich laat smaken. Veel van de kwaliteit van de film is ook te danken aan het fenomenale acteerwerk van Nicholson.

Abrazo de la Serpiente, El (2015)

Alternatieve titel: Embrace of the Serpent

3,5
Geestverruimende en oerdegelijke film, maar helaas in zwart wit. Ik begrijp niet altijd de artistieke keuze om het op die manier te doen. De natuurpracht van het woud schreeuwt om kleur vind ik persoonlijk. Dit terzijde is de film deels avontuurlijk, met de zoektocht naar een geneeskrachtige plant, verteld in twee verschillende tijdsperioden met één centraal figuur, de sjamaan Karamakate (de laatste vertegenwoordiger van zijn stam) en twee blanke ontdekkingsreizigers die in aanraking komen met deze verloren culturen.
De film staat ook stil bij de relativiteit van het woord beschaving. Eén van de markantste scènes is de katholieke missie die dertig jaar later de heimat is geworden van een sekte . Religion gone wrong?!
De natives vertrouwen op hun kennis van de natuur en zien het menselijk wezen op een heel andere manier als de blanke. Je hoeft het niet te snappen hoe Karamakate de mens ziet, het is al fascinerend om horen op de onbegrijpelijke manier waarop hij het uitlegt, maar waarin hij toch diep gelooft (bvb de chullachaqui). Voer voor etnologen maar vooral voor wie eens iets anders wil zien

Accidental Tourist, The (1988)

3,5
Originele en luchtige relatiefilm die beetje drama beetje komedie is.Volgens mij een film die met elke kijkbeurt beter wordt. Die overtuiging sterkt me om een 3,5* te geven. Relaties worden op een erg volwassen manier benaderd zonder dat het de melodramatische toer opgaat. Het verlies van een kind in een hold-up en de totale vervreemding van Macon Leary van de wereld leenden zich hier nochtans toe. "I've never seen a movie so sad in which there was so much genuine laughter" zei recensent Ebert en dat geeft perfect de toon van de film weer.

Geena Davis kwam wat onrealistisch over, want welke vrouw stopt zoveel moeite in een kerel die haar op tientallen verschillende manieren afwijst? In de werkelijke wereld durft een vrouw zelf niet eens het initiatief te nemen... De klik tussen Hurt en Davis was moeilijk om zich voor te stellen , maar dit is net een essentieel deel van het verhaal. Davis gaf de film in ieder geval een aangename warmte die zich na de eindaftiteling nog liet voelen. De familie Leary kwam erg komisch over met hun excentrieke gedrag : een zelf uitgevonden kaartspel, een zus die trouwt en daarna terug naar huis keert om voor haar twee 40-jarige broers te zorgen, telefoon niet opnemen... het geeft de film ook een eigen cachet. Zonder hond Edward te vergeten, die een niet onbelangrijke rol heeft in de eerste helft.

Accountant, The (2016)

3,0
De super-autist

The Accountant is een soort Equalizer meets Good Will Hunting, maar dan net iets meer Equalizer. Een autist wordt forensisch boekhouder dankzij zijn wiskundige gave, en zijn vader trainde hem als kind tot moordmachine zodat hij sterker in het leven zou staan, wat via flashbacks verteld wordt. Het klinkt als een onwaarschijnlijk verhaal, en de rol van de autist wordt ook niet tot het einde volgehouden, zeker omdat er toch iets van gevoelens tussen Woolff en de bediende Dana moet zitten. Dat hij dan tegen alle raad in haar toch gaat redden op eigen initiatief klopt niet meer met het personage dat neergezet wordt. Ik kan niet zeggen dat de film me is tegengevallen; de actie is soms hard en het plot mysterieus. Het probleem lag soms wel eens in de inspanning om tevergeefs van een autist een superheld te maken. Ik kom aan een kleine 3,5*

Accused, The (1988)

3,5
Jodie Foster doet het als actrice bij mij altijd wel goed; hier als verkrachtingsslachtoffer in een macho-gedomineerd Amerika. De film slaat de weg in van een gerechtsdrama, waarin vooral besproken wordt of aanmoediging tot verkrachting ook een misdaad is. Het lijkt vandaag heel vanzelfsprekend, maar blijkbaar was daar in de VS toch enige twijfel over. De reconstructie van de verkrachting vond ik heel sterk, omdat je dit tot op dat moment alleen maar kon voorstellen door de getuigenissen van Sarah. De werkelijkheid is altijd harder dan je je kunt inbeelden. Zeker wel een aanrader voor wie deze nog niet heeft gezien.

Achtste-groepers Huilen Niet (2012)

Alternatieve titel: Cool Kids Don't Cry

4,0
Ontzettend lief en ontroerend. Sterke jeugdfilm die niet verzuipt in meelijwekkendheid maar in het verstevigen van vriendschap en solidariteit. Ik vond het ook pedagogische waarde hebben : het is moeilijk om jongeren te leren omgaan met zaken die ze nog niet goed begrijpen en die trouwens al moeilijk zijn voor volwassenen zelf. De makers slagen er wonderwel in om zich met een zekere soepelheid door dit zware verhaal te worstelen. Soms gaan ze daar ook wel eens te ver in en stellen ze de werkelijkheid voor als te perfect. Het einde lag voor de hand maar toch liep ik de film uit met een eind-goed-al-goed gevoel die ik absoluut niet wilde . Maar ach, ze wilden echt niet dat iemand zich na afloop rot zou voelen. Voor Hanna Obbeek ligt een mooie toekomst weggelegd. Er lag veel gevoel in haar blik en dat heet talent.

Acolytes (2008)

2,0
Teenage horror die goed begint en enkele goede ideeën brengt ( de serial killer gechanteerd). Daarna wordt het alsmaar onwaarschijnlijker om compleet vast te lopen op het einde.

Across the Line: The Exodus of Charlie Wright (2010)

1,5
Soms huiveringwekkend slecht met gapende plotholes. Onbegrijpelijk hoe Charlie Wright in het begin van de film verdwijnt na te zijn opgepakt. . Onbegrijpelijk hoe de prostituée hem met Carlos aanspreekt en hij zich twee minuten later voorstelt "by the way, i'm charlie wright".

En ook weer zo'n film met drie acteurs die zichzelf recycleren in low-budget rommel. Aidan Quinn is te triest voor woorden; iedereen kent Charlie Wright... deze businessman-crimineel is gekend tot bij de grootste kartels. Maar als hij in Tijuana toekomt lijkt hij geen enkele connectie te hebben. Fail!

Dan heb je Andy Garcia als de drugbaron die in de schulden zit en zijn schuldeisers niet aan kan. Is hij nu een drugbaron of niet? Fail!

Op het einde verwacht je een enorme shootout... en er wordt geen kogel gelost . Fail!

Een scenario dat aan alle kanten rammelt en verder meer dan genoeg amateurisme om je 90 minuten lang te ergeren.

Adieux à la Reine, Les (2012)

Alternatieve titel: Farewell, My Queen

2,0
Een stinker. Best een saai en betekenisloos kostuumdrama over de laatste dagen van Marie-Antoinette. Door te kiezen voor een mise-en-scène in het kasteel en de revolutie buiten beeld te houden komt er niks van sfeer naar boven. Met kostuums, kaarsen en wandelgangen alleen lukt het niet. Dan maar het acteerwerk? Bwa... Seydoux kan er nog mee weg maar ook niet memorabel... Kruger als de koningin vond ik maar niks. Eigenlijk is dit zelfs geen film over de Franse revolutie, dat is alleen maar de context, de achtergrond. Als film over de revolutie heeft deze film absoluut geen toegevoegde waarde. Les Adieux à la Reine is meer een portret over een wanhopige manipulerende koningin op zoek naar affectie. De insinuaties over haar lesbische gevoelens voor Polignac zijn omstreden.

Adventures of Baron Munchausen, The (1988)

1,0
Zowat alles stak mij tegen. Echt om van te huilen. Van Gilliam heb ik toch al beter gezien. Voor de leken : Munchausen bestond echt en was vooral gekend als leugenaar en fantast. Het verhaal dat hier verteld wordt is een weinig flatterende ophoping van zijn leugens. Gilliam neemt in de film het uitgangspunt aan dat al zijn woorden wel degelijk de waarheid zijn en gebruikt weliswaar mooie visuele trucs, maar verder vond ik de dialogen en de personages weinig leuk. Ik vond het geen moment grappig, wel kinderachtig en met als dieptepunt Robin Williams Ook het absurde en nonsensicale van het verhaal spraken me niet aan.
Tegen mijn zin uitgekeken, al was het enkel om mijn ongenoegen te laten merken. Ik wil nog wel 1* geven voor de visuele uitwerking.

Adventures of Buckaroo Banzai across the 8th Dimension, The (1984)

Alternatieve titel: The Adventures of Buckaroo Banzai

2,0
Moeilijk in een vakje te plaatsen deze Buckaroo Banzai. Is intussen een ware en gezochte cultklassieker geworden, met in de cast grote sterren Jeff Goldblum, Ellen Barkin, John Lithgow. Het script was blijkbaar een samenraapsel aan ideeën die nooit in een afgewerkt verhaal voltooid werden. Het is er aan te zien. Het verhaal, als er al van een verhaal sprake is, is compleet getikte SF-komedie-kitsch, en doet denken aan de goedkoopste B-films die je je maar kunt indenken. Deze mengelmoes moet het hebben van de parodische humor, die soms nog wel eens werkt. Om maar één voorbeeld te geven : er zijn rode en zwarte lektroids. De zwarte nemen de menselijke gedaante aan van Jamaicaanse rasta's met zilveren disco-outfit. Die Buckaroo Banzai, vertolkt door Peter Weller, is trouwens zowel hersenchirurg, rockster als samoerai. Hoe kom je daarbij? En nog veel meer van die onzin. Wie graag getrakteerd wordt op rommelige cult, waarbij je het verstand noodgedwongen volledig uitschakelt om niet tilt te slaan, this is it. Al betwijfel ik dat er velen zullen zijn.

Adventures of Priscilla, Queen of the Desert, The (1994)

4,0
Drag queens waren enorm populair in de jaren '90. Een film over de cultuur van deze in vrouw verklede performers en entertainers kon dan ook niet uitblijven. Hugo Weaving en Guy Pearce moet je toch gezien hebben hier... ze zijn redelijk onvergetelijk, en dit nog voor ze hun doorbraakhits scoorden. Vooral Pearce speelt hier één van zijn enige echt komische rollen. Ik denk dat iedereen zich daar echt moet geamuseerd hebben op deze filmset.

Adventures... is een excentrieke, kleurrijke, geestige maar ook menselijke roadmovie geworden. Er wordt gek gedaan (de scène waarin ze het dance nummer Finally opvoeren, ), maar tussen de malligheid door weerklinken ook enkele ernstiger noten die te maken hebben met de "normale" levens die ze hebben moeten opofferen. Daar vindt de film een goed evenwicht, een evenwicht dat ook in stand gehouden wordt door Terence Stamp als de oude drag die het stilaan wel gezien heeft (vooral Abba!).

Adventures of Tintin, The (2011)

Alternatieve titel: De Avonturen van Kuifje: Het Geheim van de Eenhoorn

3,0
Kuifje behoort tot mijn jeugd. Ik heb de hele collectie liggen en het blijven mijlpalen uit de stripgeschiedenis.

We hebben er lang op moeten wachten op die film, maar ik heb er toch een dubbel gevoel bij. Spielberg veroorlooft zich wel veel vrijheden ten opzichte van de stripverhalen. Hij ziet grotendeels af van de oorspronkelijke chronologie om er zijn eigen ding van te maken. Ik vond hier vaak meer Indiana Jones dan Kuifje in terug. De actiescène in het sultanaat vond ik daarom te ver gaan in die vrijheden. Spielberg zat waarschijnlijk al dertig jaar terug, toen hij de Indy films maakte met Kuifje in zijn hoofd en wou dit nu eindelijk eens overdoen om zijn natte droom te verwezenlijken. Dat was best frustrerend. Ik vraag me af of Hergé dit trouw zou gevonden hebben aan zijn visie.

Wel vond Magic Steven de goede animatietechniek om de wereld van Kuifje tot leven te brengen. Hij bewaart kenmerken uit de strip en voegt er elementen aan toe die alles levensecht maken. Een avontuur van Kuifje zo beleven is fantastisch. Visueel mag het indrukwekkend genoemd worden. Hij brengt ook eer aan Hergé, door hem in de allereerste scène uit te beelden als de portretschilder. En de sultan is wellicht Spielberg zelf. De humor is vaak voor de hand liggend en zeer herkenbaar voor wie de strips kent zoals zijn broekzak. Leuk blijft het altijd.

Affaire Privée, Une (2002)

Alternatieve titel: A Private Affair

2,0
Antipathieke detective zonder principes en moraal gaat op zoek naar een verdwenen jonge vrouw en wandelt de hele film al rokend van de ene potentiële verdachte naar de andere. Dat was nog niks geweest, ware het niet dat ook het plot zelf tegenvalt. Eén van de enige scènes waar ik moeiteloos geconcentreerd bij bleef was die waar Cotillard volledig uit de kleren gaat. Magere troost uiteindelijk.

Affaire SK1, L' (2014)

Alternatieve titel: Serial Killer 1

3,0
Reconstructie van de zaak Guy Georges, de serial killer die Parijs in zijn greep had in de jaren '90. Voor wie de zaak niet kent, zal dit ongetwijfeld een interessante procedural worden, waarin het onderzoek en de fouten in het onderzoek belicht worden. Ik had echter al eens een erg goede documentaire over deze man gezien, en ik vind echte documentaires over zo'n zaken sowieso beter dan reconstructiefilms. Al moet ik zeggen dat het geen slechte film is, wat droogjes en zeer serieus (kan ik dat wel kwalijk nemen gezien het onderwerp?) en vliegt op vlak van emo wel eens door de bocht.

Affliction (1997)

4,0
Is me uitermate bevallen. Portret van een man met een niet te stoppen drang tot zelfvernietiging. Nolte speelt de sterren van de hemel en zet een sterke prestatie neer als Wade Whitehouse, zoon van een gewelddadige alcoholist, die links en rechts klust voor het dorpje waar hij woont. Tot een man tijdens een jachtpartij gedood wordt. Ongeluk? Of...? Whitehouse raakt geobsedeerd door de zaak, maar het vervreemd hem langzaamaan van de volledige gemeenschap .
Schraders film is meer een psychologisch drama dan thriller of detective. De verschillende zijverhaaltjes worden aardig uit de doeken gedaan, waardoor de film een erg solide indruk geeft en emotioneel geladen is. Tragisch verhaal, soms bevreemdend en met een dreigende sfeer van begin tot eind, een sfeer die in de eerste plaats door Nolte zelf uitgestraald wordt.

Age of Adaline, The (2015)

3,0
Dromerige romantische film met een vleug fantasy. Best mooi en innemend, vrij goed gespeeld ook. Wanneer komt er nu eens een romantische film met lelijke mensen? Dat zou nogal wat zijn. Het lijkt wederom dat schoonheid en romantiek niet los kunnen staan van elkaar en dat is zo boring hollywoodiaans. Met een prent als Lively is het natuurlijk gegarandeerd touché.

Heeft verder ook enkele opvallend zwakke punten, die vooral naar het einde toe bovenkomen: de toevalligheid dat Ellis' vader een vroegere geliefde was, maar ook het einde, waarbij ze weer sterfelijk wordt komt de gemiddelde kijker van dit soort films goed uit. Ook de dialogen zijn niet altijd schitterend. Het leek me eerder dat Adaline toegaf aan Ellis' opdringerigheid dan er echt een klikmoment tussen beiden was. Het is een lieve en goedhartige film, maar ook een naieve film die een diepere filosofische onderbouwing over onsterfelijkheid miste. Verdict: OK, zonder meer

Agora (2009)

4,5
Bekeren of sterven

Deze film vond ik heel goed. Religieus fanatisme is van alle tijden en het wordt vaak vergeten dat het Christendom eveneens haar funderingen in het bloed van andere geloofsovertuigingen heeft gemetst. Het verhaal van Hypatia van Alexandrië is daarvan een mooi voorbeeld. Ze was een wetenschapper die net om die reden de blinde volgzaamheid van het Christendom niet kon omhelzen. Rachel Weisz wordt omringd door twee boeiende personages die de film al haar kracht geeft en gewicht in de tweestrijd gooien nl Orestes, één van haar leerlingen die prefect van de stad wordt maar haar blijft verdedigen en een vroegere slaaf die zich bekeert. De symboliek om een slaaf te laten bekeren is overduidelijk ... Geloof is voor Amenabar een vorm van slavernij als het niet uit vrije wil gebeurt.

Ik kan hier de historische accuraatheid alleen maar prijzen. Schijnt dat ze zelfs het advies van het Vaticaan hebben ingeroepen bij het maken van de film. De beelden van Alexandrië zijn schitterend weergegeven en ook die luchtshots, waarbij je massa-bewegingen ziet missen hun effect niet. Verder zijn er nog heel wat details die de 5de eeuw na christus mooi tot leven brengen. Agora is een film die me op alle vlak heeft overtuigd.

Ah-ga-ssi (2016)

Alternatieve titel: The Handmaiden

5,0
Meesterlijke manipulaties

Wat een klasse! Wat een visueel meesterwerk! Geweldige narratieve constructie! De erotische thriller Handmaiden raakt aan vele genres en kwam dicht in de buurt van Agatha Christie achtige vertellingen. Park houdt niet op mij te verbazen. Over elk beeld dat je ziet is nagedacht. Voor een Koreaanse film vond ik de erotische passages redelijk gedurfd maar esthetisch gezien prachtig. Het draait allemaal om slechts vier personages, meer niet. Een oplichter, zijn assistente, een rijke erfgename en haar doortrapte oom. Laat het spel beginnen. Voor mij klopte het allemaal. Hier en daar aan de trage kant zeggen sommigen, maar toch zit er geen enkele nutteloze scène in. Film met een grote F. Leuk om nog eens een 5* te kunnen geven.

Aîné des Ferchaux, L' (1963)

Alternatieve titel: An Honorable Young Man

3,5
Een oude bankier, Ferchaux, ontvlucht gerechtelijke vervolging en vlucht met zijn pas aangeworven secretaris Michel naar de Verenigde Staten. De secretaris is een klein boefje met ambitie maar niettemin blijft hij een boefje. Interessant is de wisselende machtsverhouding tussen de twee mannen. De bankier is in het begin een gevreesde dominante man. In het buitenland, eenzaam en op de vlucht wordt hij stilaan een zielige man, terwijl Michel, eerst zijn toegewijde dienaar, alsmaar minder respect voor hem krijgt. In feite ziet Ferchaux in deze jonge haan een weerspiegeling van zichzelf in zijn jonge jaren en is hij daarom zo tolerant en affectueus tegenover Michel. De scène waar Ferchaux een koffer bankbiljetten in de afgrond gooit sprak boekdelen : hij heeft de ambitie van de jongeman geroken en wil er een stokje voor steken. De eerder genoemde Sinatra referentie is inderdaad een leuke toevoeging Ook deze film van Melville, die eerder naar het psychologisch drama gaat, is me bevallen.

Air Force One (1997)

2,0
Nogal bullshit. Ik hou wel van blockbusters, en Harrison Ford en Gary Oldman zijn prima acteurs. Alleen was het allemaal zo onwaarschijnlijk dat het bijna een komedie leek. De president die vliegtuigen bestuurt en terroristen neerknalt is gewoon té Amerikaans. Om dan nog maar te spreken van de slechte special effects, die toch niet bij een film uit 1997 passen. Ik moet me aansluiten bij Weertenaar wat dat betreft, want het viel gewoon teveel op. Ford speelt één van zijn slechtere rollen hier, maar Oldman zet een dreigende onvoorspelbaar figuur neer, wat de spanningen tussen de personages vaak hoog doet oplopen. Had me er niet aan verwacht dat hij zo gemakkelijk de trekker overhaalde.

Ik heb al veel betere actiefilms gezien in dit genre.

Ajeossi (2010)

Alternatieve titel: The Man from Nowhere

4,0
Sterke, brute, compromisloze misdaadfilm. Het verhaal van de ruiter op het witte paard die een klein meisje moet redden uit de klauwen van een bende drugsdealende gangsters. De film vindt een goed evenwicht tussen de dramatische achtergronden van beide personages en bloederige actiescènes zoals enkel Zuidkoreanen die in beeld kunnen brengen. De mobieltjes-obsessie flakkert weer hoog op en het aantal scènes met gsm dialogen swingt de pan uit. Visueel geweldig gebracht... een scène waarin de held door een venster springt gevolgd door de camera was werkelijk En op het einde gaan alle remmen los. Weer een sterk staaltje misdaadfilm maar niet voor tere zielen door geweld waarbij kinderen zijn betrokken.

Meer van dat aub!

Aknyeo (2017)

Alternatieve titel: The Villainess

3,0
Vrij chaotische vertelstructuur voor deze Koreaanse Femme Nikita. Werkelijk, op een bepaald moment volgde ik niet goed meer met talrijke flashbacks die er dan nog niet-chronologisch in verwerkt zitten. Nogal ver gezocht soms voor wat eigenlijk niet meer dan een klassiek wraakverhaaltje is. De actiescènes zijn niet erg talrijk maar wel overgoten met veel bloed. Enkel en alleen om de finale scène is deze film het kijken eens waard.

Aladdin (1992)

3,5
Degelijke Disney met romantiek en fantasy en een fijne 1001 nachten wereld. Het gaat wel allemaal erg vlug vond ik. Het iets te vlugge tempo waardeerde ik wat minder. Aladdin vond ik in deze Disney productie een wat kleurloos personage. Zijn romantische verzuchtingen kregen veel meer aandacht dan zijn avonturen had ik de indruk. Humor gemiddeld; toch zelden echt moeten lachen, maar als er een goeie kwam, dan was het meestal van de djinn afkomstig, die erg entertainend overkwam. De djinn en vooral het tapijt vond ik indrukwekkend tot leven gebracht. Je moet er maar eens bij stilstaan hoe ze het flikken om een voorwerp als een tapijt van gevoelsuitdrukkingen te voorzien. Meesterlijk gewoon.

Alamar (2009)

Alternatieve titel: To the Sea

3,5
Heeft wel een documentaire-gevoel. Een oude man en de zee, en een vader die zijn zoon initieert tot het vissersleven. Deze Mexicaanse film wil vooral de aandacht vestigen op de biodiversiteit van de Banco Chinchirro, een belangrijk koraalrif langs de Mexicaanse kust. Het samenleven van mens en natuur levert enkele mooie beelden op zoals het temmen van de ibis . Met bescheiden middelen gemaakt, zorgt Alamar voor een warm gevoel binnenin.

Alamo Bay (1985)

3,5
Een kleine Vietnamese gemeenschap die een nieuw leven proberen op te bouwen in de nasleep van de Vietnamoorlog zorgt voor spanningen in een Texaans haventje dat voornamelijk uit de gaarnaalvisserij bestaat. De spanningen zijn vooral het gevolg van de lokale economische situatie waarbij sommige inwoners op droog zaad zitten en ze de Vietnamezen als dieven van hun broodwinning beschouwen. Helemaal geen teleurstellende film, met een racistische Ed Harris en sterke muziek van Ry Cooder. De sfeer wordt grauwer naarmate de film vordert. Het einde vond ik wat flauw maar het intelligent samenbrengen van integratieproblematiek, racisme en lokale economie maken dat ik dit afrond naar 3,5*

Alaska (1996)

3,5
Niks mis met deze avonturenfilm voor kinderen. Naief van begin tot eind, vol goed sentiment en nooit te beangstigend. Het gemak waarmee ze hun zoektochtje maken is (voor de volwassen filmliefhebber) ontzettend belachelijk natuurlijk : altijd mooi weer, beertje duikt overal op waar het moet en zelfs de beer rekent af met de stropers . Maar goed, Alaska zal de kids van dergelijke avonturen doen dromen en daar draaien zo'n films toch in de eerste plaats om.

Ik heb me in ieder geval vergaapt aan de mooie shots van Alaska (hoewel de film wellicht eerder in Canada zal geschoten zijn). Voor wie van het gebergte en de natuur houdt zoals mezelf, zal hier heel wat plezier aan beleven. De ijsbeer was schattig en onmisbaar in deze film, en enkele scènes waren vrij spannend zoals de wildwaterrit en de redding van de vader op het einde. . Leuk vermaak.