Meningen

Zoals vaker met Lumet is zijn in essentie vrij eenvoudig dirty cop plot gevuld met een karrenvracht aan dialoog die niet altijd even boeiend overkomt en de film nodeloos verzwaart. Daardoor volgt het niet makkelijk. Een advocaat, Reilly, wordt aangesteld om te enquêteren op de corrupte flik Brennan die uit koelen bloede een latino boefje zou neergeschoten hebben; het onderzoek is in de ogen van de politie een formaliteit, want men wil een flik met een onberispelijke reputatie niet schaden. Maar door een getuigenis van een ex-drugsdealer Bobby Tex begrijpt Al dat Brennan wel degelijk een dirty cop is, en besluit hij het onderzoek toch uit te diepen. Dat maakt Brennan erg zenuwachtig, zodat hij op strooptocht gaat om enkele getuigen uit het criminele milieu te gaan liquideren.

Nolte ziet er weer goed uit als grove smeerlap, en ook Assante valt op in de positieve zin, maar voor het personage Reilly kozen ze toch beter voor een acteur met meer charisma als Hutton. Verder vond ik dat zijplot met Nancy, godtoevallig de ex van Reilly, echt overtollig, net als dat gedoe met die trannies. Niet de beste van Lumet, niet de slechtste, het kan er allemaal nog net door.

Mooi maar saai. Het verhaal heeft te weinig om het lijf om 150 minuten lang te boeien en de actiescènes zijn vaak heel erg slecht gemonteerd. Het gaat eerder stroef dan vloeiend. De belabberde montage vond ik trouwens de hele film door aan de vervelende kant. Enige echte verrassing was de identiteit van de verrader. Ook teveel personages die ik amper nog uit elkaar kon halen. Kleine 2,5* voor dit snoozefest, en dat vooral voor de erg mooie fotografie in het eerste uur. Tsui Hark heeft al veel beter afgeleverd dan dit.

Gemaskerde oorlog

Onderhoudende actiefilm met steampunk- comic- en fantasy elementen. Goede regie en met een evenwichtige mix van CGI en live action. Het is mooi om te zien en verveelt niet. Het inwisselbaar plot en de inwisselbare personages maken helaas ook dat dit een film is met een hoog "hap-slik-weg" en "morgen-weer-vergeten" gehalte.

Dit warrige plot van wie nu aan de goede en slechte kant staat is stilaan doorzichtig en voorspelbaar geworden omdat er zoveel gelijkaardige films bestaan. Verder wat je mag verwachten : tragische liefdes, verraad, weinig verrassende twists, strijd om macht. De formule werd al honderden keren voorgedaan binnen de Chinese/Hong Kong cinema. Ware het niet dat het zo sterk gefilmd was, had ik misschien nog het woordje 'gaap' toegevoegd.

In dit vervolg staan de multiculti schoonzoons centraal; die plannen namelijk om met hun gezinnetjes naar het buitenland te verhuizen. Dat is niet naar de zin van hun schoonouders, die een plan bekokstoven om hen in "la douce France" te houden... Iets minder vermakelijk dan de eerste film (3,5*), maar toch nog altijd leuk genoeg. Jammer dat de vier dochters van Claude zo weinig zichtbaarheid en interessante screentime hebben in de film. Dit voelt als een tekortkoming aan. Het aankomend huwelijk van Viviane, de lesbische zus van Afrikaan Charles, is dan weer wel een leuke toevoeging.

Deze week komt het derde deel trouwens uit in Frankrijk ... Qu'est-ce qu'on a tous fait au Bon Dieu? (2022)

Heel leuke komedie met een cast in topvorm. Een chauvinistische Fransman ziet zijn dochters één voor één in het huwelijk treden met "Fransen van allochtone afkomst" (een jood, een algerijn en een chinees-). Voor de vierde dochter hopen de ouders op een normaal huwelijk, maar dan komen ze voor een verrassing van formaat te staan...

De rassen-vooroordelen zorgen voor grappige dialogen en situaties. Omdat het een feelgood film is eindigt het allemaal met een wat geforceerd lesje in tolerantie maar met de beste bedoelingen en een brede glimlach. Dat kan echter de pret helemaal niet drukken en ik vond het best geslaagd.

Franse klassieker uit de gouden jaren. Gabin en Morgan als zeer bekend filmkoppeltje in een zwaarmoedig en fatalistisch drama in een havenstad. Ja, dat was nogal gedurfd die van de norm afwijkende personages (vooral dan Michel Simon die op Morgan geilt), maar het zijn personages die een sterke indruk nalaten, zowel door het acteren als door de dialogen.

Verder weet Carné dynamiek in zijn film te steken met afwisselende settings die veel sfeer weten uit te stralen; zeker geen duffe huiskamerfilm. Altijd boeiend ook om een dergelijke film te zien voor de details : de kleding, de interieurs, de cafés enz. Hoe het leven er in die tijd uitzag. Een goede film, maar geen "top"kwaliteit voor mij.

Als kind en puber heb je toekomstdromen. Als volwassene heb je alleen maar herinneringen en spijt aan keuzes die je wel of niet hebt gedaan in het verleden, en die aan je ziel blijven knagen. Op het ritme van nostalgie en melancholie zie je hoe een volwassene in zijn geboortedorp terechtkomt en er wakker wordt in het lichaam van zijn 14-jarige zelf. Hij probeert erachter te komen waarom zijn vader het gezin heeft verlaten zovele jaren terug. Ik wou bijna in één adem zeggen: dit doet me denken aan Japanse anime drama's en hop, zie ik in de aftiteling dat het een verfilming is van een populaire manga van Jiro Taniguchi. De film kent een dromerige sfeer en muziek met enkele ernstige reflecties over het Leven met een grote L. Quartier Lointain is geslaagd voor mij want het wist me aan te grijpen en aan te zetten tot filosoferen. De film is niet unaniem goed ontvangen geweest maar verdient zeker een kans of herkansing want de juiste snaar wordt wel degelijk geraakt.

Truffauts debuut was meteen goed voor een onderscheiding in Cannes. Kinderen achter tralies, het deed me aan De Sica denken (Sciuscia) maar dan zonder enige politieke boodschap af te vuren. Truffaut laat je het rot gevoel van ongewenst en verworpen te zijn aanvoelen én het feit dat de jongen zijn lot eigenlijk niet verdient maakt het extra dramatisch. Want Doinel is niet de slechtste, alleen is er niks dat in zijn voordeel speelt in het leven. Ja, een goed gevoel hield ik er niet aan over, zeker wanneer de moeder liefdeloos verkondigt dat hij beter af is in het tuchthuis , wat erg traumatiserend moet zijn voor een kind om te horen. Het veelbesproken laatste shot is mysterieus. Ja, ik ben ook wel verkocht voor deze Truffaut en dan vooral de weemoed die eruit spreekt.

De directeur van een verzekeringsbedrijfje organiseert een teambuilding in zijn buitenverblijf. Maar wat niemand weet, is dat hij enkele van zijn vetst verdienende werknemers zal ontslaan. Had er meer van verwacht want de synopsis klonk veelbelovend. Helaas, het wordt nergens grappig. Zit vol cynisme, hypocrisie, minachtend gedrag en leedvermaak, vooral uitgedragen door directeur Joeuf.

Maar omdat de meeste werknemers op de vlakte blijven werkt het niet. Op het einde kon het mij niks schelen wie ontslaan werd. Wat de toevoeging van die dooppeter (Piccoli) en de geile dochter van de directeur moet voorstellen ontgaat me volledig. Behalve Poiret en Auteuil, die nog degelijke prestaties neerzetten, vond ik dit een redelijke mislukking.

Heb er toch even een nachtje moeten over slapen vooraleer een cijfer te geven. Vind het wel een 3,5* verdienen uiteindelijk. Deze Italiaanse epic is best indrukwekkend, met veel grootse soms documentair gefilmde massascènes die de film opschalen tot een relevante reconstructie over de verhoudingen tussen het systeem van de slavernij en de politieke en economische belangen van de koloniale grootmachten.

De aanwezigheid van Marlon Brando vond ik ook wel merkwaardig. Hij speelt de rol van een manipulerende agent ten dienste van het Britse bestuur, die naar een Portugees (fictief) eiland gestuurd wordt om er de belangen van de Britten te behartigen. Daar komt het personage van José Dolores in beeld, een slaaf die van vrijheid droomt maar niet begrijpt dat hij slechts een pion is in een geostrategisch spel dat door het personage van Brando, William Walker, geleid wordt.

De film is mooi in twee gelijke hoofdstukken verdeeld. Het tweede vangt aan tien jaar later. Intussen is Walker niet meer in dienst van de regering maar van de grote suikermagnaten, die hem terugsturen naar Queimadas om er een nieuwe slavenopstand de kop in te drukken. Vanaf dan wordt de ironie van dit hele circus duidelijk. Hij zal Dolores, die hij zelf maakte vanuit politieke motivatie zelf moeten bestrijden vanuit economische motivatie. Het is een wrange film vond ik waarin het slechtste in de mens zonder franjes naar boven komt. Ook prima ondersteund door aparte muziek van Morricone. Niet echt mooi maar wel doordringend.

Fulci blijft een bijzondere regisseur. Zijn regie ligt ergens tussen onvergeeflijk amateuristisch en sfeervol geniaal. Gelukkig haalt dat laatste het altijd. Hij weet hoe hij suspense kracht moet bijzetten. En dit is tot nu toe de gewelddadigste en bloederigste van zijn films die ik zag, hoewel The New York Ripper ook al niet mis was op dat vlak. Het duurt een heel eind voor een schijnbaar doorzichtig en vrij oninteressant verhaal rond moorden en verdwijningen rond "The Freudstein Mansion" culmineert in een redelijk intens laatste half uur. Dit redt deze film nog net van de middelmaat. Behalve die vleermuis waren de kills vrij realistisch en gedetailleerd in beeld gebracht. Een redelijk gore boel. Door een kind in de film te laten mee acteren zit de spanning er ook voldoende in. Niet zijn beste (persoonlijk vind ik het zeer spannende Sette Note in Nero (4*) en het visueel geweldige Zombi 2 (3,5*) zijn beste werken) maar wel alweer een smerig werkje.

Tergend slecht. Volgens JCVD is Okinawa een land alsook Afrika, zijn er woestijnen in Thailand, dragen Schotten kilts om te vechten, reizen Duitsers met Zeppelin tot in Thailand en is de voertaal van een heel geheim internationaal vechttoernooi gewoon engels. Van Damme lag duidelijk niet wakker van enige geloofwaardigheid. Maar dat is nog niet alles : de dialogen zijn eveneens vervelend als vloeibare drek, de slow motions zijn zo mislukt als wat en de fights vond ik zwak (gevechten die amper 10 seconden duren). Deze troep was het begin van het einde voor Van Damme . JCVD heeft in de jaren daarvoor veel betere films gehad zoals Bloodsport, Kickboxer, Death Warrant en Hard Target

Er zijn weinig westerns die volledig opgebouwd zijn rond een wedstrijd van duels. Daarbij worden zowat alle clichés gebruikt maar hier valt dat niet tegen en maakt het ook zo'n leuke film. Volledig gedragen door Gene Hackman wel te verstaan, die met veel zwier en zwaai de bad guy John Herod vertolkt. Zonder hem was dit een veel mindere film geweest. Ook DiCaprio kreeg een interessant rolletje als piepjonge revolvervirtuoos die zich wil bewijzen. Stone en Crowe doen eerder wat ze moeten doen maar vond ik niet bepaald de film versterken. De regie is echt heerlijk en dat zorgde ook voor een ontspannende 100 minuten kijkplezier. Dikke 3,5*

Lege film : weinig actie, lijkt nergens naar toe te gaan, geen vonkje romantiek, een domme gangster. Ik begrijp niet dat ik dit ooit goed vond. Alhoewel, het is een naieve tienerfilm en ik ben zelf ooit tiener geweest...

Had er wat meer van verwacht want de film bleef in de tweede helft teveel aanmodderen. Wraak loont nooit blijkt nog maar eens. Ditmaal wil een verpleger in een rusthuis zich wreken op de bejaarde drugsbaron met wie hij nog een rekening uit het verleden te vereffenen heeft. De film zet vooral in op drama, maar dat maakt deze sombere film er niet minder intens op. Het einde was top want ik verwachtte eerder een happy end . Iedereen wil Plaza liever opnieuw horror zien regisseren maar het getuigt van beroepszin voor een regisseur om ook eens iets anders te willen proberen.

Een wetenschapper wil via een controversieel experiment aantonen dat paranormale manifestaties het product zijn van de menselijke geest en niet iets "externs". Maar dan blijkt dat zijn overtuigingen wel eens verkeerd zouden kunnen zijn . Harris is een goed acteur en een rol als gekke professor is hem op het lijf geschreven. Ook de rest van de cast doet het correct. Jumpscares en geluidstrucs drijven de spanning wat op, maar het gevoel van déjà vu overheerst grotendeels. De aanloop is wat aan de trage kant en veel vernieuwends valt hier niet te bespeuren. Ik keek er wel naar uit want het gegeven leek me origineel genoeg. Uiteindelijk bleek dit een redelijke maar geen essentiële toevoeging aan het genre.

Stijlvolle saaiheid. Een prijs op Filmfest Gent vind ik teveel eer voor dit houterig biografisch drama vol hoogdravende intellectuele dialogen en quotes waarbij de slimme dames bijna schrikken dat ze elkaar nog begrijpen. Je kan echt niet geloven dat mensen zo met elkaar praatten. Filmfest Gent prijs zal wel weer om commerciële redenen zijn, omdat het in Gent gefilmd geweest is en de technische crew voor de helft uit Vlamingen bestond. Zeker niet omdat dit een meesterwerk is.

Dit is een hoogdrempelige film voor een elitair kringetje freaks van (amerikaanse) literatuur. Een gemiste kans om Emily Dickinson op een meer lichtvoetige manier te presenteren aan een breder publiek. Nu kreeg ik het portret van een hoogst onaangename tegendraadse vrouw die een hoge dunk van zichzelf had (toch wanneer je haar bezig ziet tegenover anderen), maar eigenlijk totaal wereldvreemd was. Ze praat veel over "de wereld" maar is haar hele leven niet buiten Amherst geweest. Om dan betweterig tegen iedereen te willen doen...

Ze wordt neergezet als een vurige feministe die de gelijkheid van vrouw en man verdedigt tot ze zelfs met haar eigen familie in de clinch ligt. Wat vooral bijzonder moet zijn bij haar, is dat haar literair werk pas lang na haar dood de nodige erkenning kreeg.

Nu heb ik ook weinig met poëzie: het prikkelt me niet en het zit niet in me dus rara wat ze met al deze schone en ondoorgrondelijke woorden werkelijk bedoelde... Na Sunset Song (3,5*) en The Deep Blue Sea (3,5*) te hebben gezien, vond ik deze film van Davies tegenvallen.

Ik vond het ietsje beter nog dan het eerste deel (3*). Meer spanning, meer monster-actie, minder Emily Blunt. Een paar keer serieus geschrokken. Quiet Place part II is ook een voorbeeld van goeie cross-cutting waarbij de actie op twee verschillende locaties convergeert naar een bijna identiek moment.. En natuurlijk de al vaak hier aangehaalde sound design; dat moet gewoon vermeld worden. Technisch erg sterk dus. Dit was het betere werk in 2021.

Heeft zijn zenuwslopende momenten. Op dat vlak stelt A Quiet Place niet teleur. Uitermate origineel gevonden, want de stilte versterkt de scares wanneer die eraan komen. Vanaf het moment dat Blunt op een spijker trapte ontvouwde zich een heel goede scène. Soms wil het script slordig zijn: day 46.... waarvan? De film mist een minimum aan contextinformatie. Een opener als "day 46" vraagt daarom anders lieten ze dit best achterwege. Ik vond ook dat de film een waardig einde miste; denk vooral dat dit de deur op een kier moet zetten voor de sequel. Er werd nogal wat geboft in de media met deze film maar een echte uitschieter? ... nee, niet voor mij. En Blunt valt me altijd tegen; één van die weinige actrices die ik echt niet kan luchten.

Nu eens geen overbodige prequel maar één die goed aansluit bij zijn voorgangers. Ik moet zeggen dat ik Nyong'o nog nooit zo goed heb zien spelen als hier. Samen met Quinn vormen ze een vrij memorabel on-screen koppel. Er sprak veel eenvoudige menselijkheid uit hun samen zijn, alsof men in de meest kritische momenten alles wil doen om het leed van een ander te verzachten. Ook de cute kitty trok meer dan eens mijn aandacht. Deze geruisloze medespeler is precies een rode draad door de film. Enkel een kat kan ongehinderd in een wereld leven met de Death Angels. Over de enkele jumpscares kan ik ook niet klagen maar miste enkele extra actiescènes om het helemaal af te werken. 3? 3,5? Ik twijfel, ik twijfel.

Eindelijk eens een (aussie) western barstensvol originaliteit. Een Amerikaanse scherpschutter wordt door een landlord ingehuurd om aboriginals af te knallen maar de blanke grootgrondbezitter wordt als snel de nieuwe vijand. De aboriginals vervangen de indianen, maar aan de kant van de blanken is het "same shit". Het kijkt vooral lekker weg en voelt meer dan een western, ook echt als een avonturenfilm aan. De humanitaire boodschap rond de aboriginals moest er uiteraard bij maar gaat niet echt storen. Deze heeft ook een geweldig goed laatste stuk, wat soms in veel andere westerns ontbreekt. Erg onderschatte film, samen met "An Innocent Man" de beste met Tom Selleck.

Ik sluit me aan bij stephans commentaar. Heeft bijzonder weinig te bieden en van enige spanning is weinig sprake. Het is nogal lauwtjes allemaal, behalve dan de bomscène en de twist dat ook Inge voor de neo-nazi organisatie werkte . Nochtans werd deze spionagefilm live opgenomen in West Berlijn, wat toch voor een zekere mate van authenticiteit zorgt in de beelden. Pinter, die de Nobelprijs voor literatuur won (in 2005 weliswaar) en een toonaangevend auteur is, heeft hier niet voor een allerbest script gekozen.

Brazilië is een smeltkroes van verschillende rassen en culturen die een enorme diversiteit teweeg bracht in het land op alle vlak. Quilombo vertelt over een groep zwarte slaven die na een geslaagde opstand tegen hun meesters (Portugese suikerboeren) een eigen rijk stichtten in de bergen, de Quilombo de Palmares, en erin slaagden om bijna een eeuw stand te houden (17de eeuw). Er wordt uiteraard heel wat stilgestaan bij een karakterschets van twee van hun koningen : Ganga Zumba en diens neef Zumbi.

Acteerwerk is klassiek en theatraal gebracht, met heel wat muzikale stukken ertussen. Diegues maakt van de Quilombo een symbool van het behoud van de zwarte identiteit in het land. Heel eventjes wordt zelfs verwezen naar de capoeira, die ook haar roots vindt in oude Afrikaanse dansen. Hoewel het er soms knullig uitziet voor die tijd, kon de inhoud en de geschiedkundige geloofwaardigheid me wel redelijk overtuigen.

Film haalde in 1984 ook het Festival van Cannes. De Gouden Palm ging toen naar Paris-Texas van Wim Wenders.

Prettig. Niet dat ik er zo wild van word, maar er zitten wel een paar aardige stukken in deze maffe komedie. Twee van elkaar vervreemde zusters (ze schelen tien jaar) die ook vrij tegengesteld aan elkaar zijn, zitten opgescheept met de schuld van hun moeder, die naar Macao is verkast en de kinderen aan hun lot hebben overgelaten. De oudste, Jenny (Sandra Oh) probeert de jongste, Anne (Akwafina) te dwingen om mee te doen aan de kwis die ze al haar hele leven bekijkt, zonder dat ze ooit een aflevering heeft gemist.

Scènes zoals de casting waarbij Anne onder invloed van drugs is, werd vol fantasie verbeeld. Ook een serieuzere scène waarin de kwismaster haar vertelt dat elk strikje aan de muur hem aan één van zijn kandidaten doet denken wordt hier mooi ingepast. Sandra Oh's personage is soms wel wat irritant maar zorgt tegelijk voor de nodige energie zodat het uiteindelijk een levendig geheel blijft. Alleen die kwis mocht voor mij wat "normaler" gebracht worden. Die kandidaat Ron (Schwartzman) die op het einde zomaar even de presentator gaat afblaffen omdat hij een slechte verliezer is vond ik erg flauw en ongeloofwaardig.

Interessante film die een bekend televisieschandaal uit de jaren '50 belicht. Typisch Amerikaans kapitalisme. Toen al ging er heel wat geld gemoeid om kijkcijfers te halen onder invloed van o.a. de investerende sponsor, een farmaceutisch bedrijf. Fiennes speelt goed als omgekochte speler die de schijn wil ophouden tot hij een onderzoeksambtenaar aan zijn broek krijgt. Je ziet ook Martin Scorsese en Paul Scofield de revue passeren in iets kleinere rollen. Ik vond het nergens vervelen want het is een verhaal dat zowel in de feiten zelf als in de vormgeving van de personages fair blijft, al vond ik dat de film goed volgepropt zat met dialogen. Ik volg het gemiddelde, 3,5*

Als kind hadden de scènes waarin Rome brandde veel indruk gemaakt op mij... Quo Vadis moest ik dus zeker eens herzien. Behoorlijk weinig stemmen voor een film die vaak in één adem genoemd wordt met een klassieker als Ben Hur. Gaat over een donker hoofdstuk uit de geschiedenis van Rome : de heerschappij van keizer Nero, die niet echt een toonbeeld was van geestelijke gezondheid. Marcus Vinicius is één van zijn generaals die terugkeert van een campagne en daarna verliefd wordt op Lygia, die een vroege Christen is. De tweede helft van de film draait om de Christenvervolgingen amper 40 jaar na het overlijden van Jezus. Ze waren eigenlijk de zondebok voor het in brand steken van Rome door Nero. Veel spectaculaire scènes zijn er niet over een lengte van drie uur en de vele dialoog over het "nieuwe geloof" zullen wellicht voor velen een hinderpaal zijn. Toch is dit een historische film die zeker eens mag gezien worden, al was het maar voor de schitterende rol van Ustinov als de zwakzinnige Nero.

De Aida uit de titel is de Bosnische vertaalster voor de Nederlandse VN-missie in Srebrenica, die er alles aan doet om haar gezin te beschermen. De gebeurtenissen tonen zonder franjes het fiasco van de VN daags voor generaal Mladic zich schuldig maakte aan een genocide op 8.000 moslims die met schande de wereld rondging. Tja, wat een amateur spektakel die blauwhelmen : een lafaard als commandant (Karremans, gespeeld door Johan Heldenbergh) en scouts in korte broek om de basis te beschermen. De Serviërs zullen wel goed gelachen hebben. Aida wordt als een vrij egoïstisch figuur neergezet, daar ze door haar positie bij de VN alles in het werk stelt om haar familie veilig te stellen. Misschien dat iedereen in haar plaats zo zou reageren, en wat het juiste is om te doen is het voorwerp van pijnlijke keuzes.

Quo Vadis Aida? is een goede film geworden met een aantal sterke scènes en een sfeer van onmacht die goed voelbaar is.