Meningen

Zoeter dan een suikertaart. Als je de poster met allemaal lachende gezichten ziet weet je al wat voor film dit wordt. Je wordt er makkelijk en meesterlijk in meegesleept met de talrijke soapy verhaallijntjes over de verschillende leden van het koorgroepje. Dit is ook zo'n formule die altijd werkt bij het publiek (ook bij mij!) : naar een gezamenlijk doel toewerken met op de achtergrond wat persoonlijke problemen die opgelost moeten worden en optioneel een ontluikend homo of hetero- liefdesverhaaltje . Voeg daar nog wat levensfilosofie, melo en feelgood bij en je hebt het helemaal.

Het resultaat is geslaagd en het is een aangename emotionele film, maar je voelt heel wat van duizend mijlen ver afkomen en dat weerhoudt me toch van een hoge notering. Er wordt teveel uit hetzelfde vaatje getapt. Toch verbaast de top 250 notering mij alsook het hoog aantal stemmen want dit is absoluut geen bekende film of klassieker.

Vond het geen bepaald sterke documentaire. Naast de lage informatieve waarde valt het veel in herhaling. Sabaya toont tot viermaal (of is het vijfmaal?) toe hoe een Jezidi-opvangcentrum Daesh slavinnen gaat redden in het al-Hol kamp aan de grens met Irak. Daarvoor zetten ze infiltrantes in die hen dan doorgeven in welke tenten de Jezidi meisjes zitten. Daarna volgt een riskante reddingsoperatie en worden ze in een safe house ondergebracht.

Interviews en boeiende getuigenissen van de meisjes en de mannen van het centrum blijven helaas uit en dat is toch jammer in een docu die het eigenlijk vertikt om het ruimer te kaderen. Wat is het plan nu de meisjes bevrijd zijn? En waarom bevrijden de Syrische strijdkrachten de Jezidi meisjes niet uit de greep van de Daesh mannen?

Stevige bloederige actiethriller over wraak en verraad in een special ops team. Ik kon het allemaal nog redelijk smaken, zeker in de tweede helft. Voor een Schwarzenegger film zit er nog flink wat verhaal in en is er sprake van een whodunnit; veel clichés wel maar hier heb ik me er nog niet eens teveel aan geërgerd. Laatste half uur was het beste van de film. Schwarzie in zo'n films, het begint er niet meer goed uit te zien; zijn hoofd ziet er nogal opgezwollen uit en in zo'n rollen is hij niet geloofwaardig meer wegens te oud. Zijn vorige film, Last Stand vond ik een flink stuk beter, want bij Arnie hoort nu eenmaal wat humor, en hier komt dit niet tot uiting.

Heel erg onderhoudende thriller over een man, die ten onrechte beschuldigd wordt van sabotage, en op zoek gaat naar de waarheid om zijn onschuld te kunnen bewijzen (en ook wellicht om zijn vriend te wreken?)

Het eerste deel vond ik het beste. Lijkt op een "fugitive"-achtige roadmovie, waar Cummings vlucht voor de politie, geholpen door de nicht van een behulpzame blinde man. De vaart zit er duidelijk in, en het ligt op dat moment niet voor de hand welke wending het verhaal zal nemen. Daarna komt hij in contact met de groep terroristen, die niks van zijn onschuld afweten.

Zeker niet onaardig voor zijn tijd, met het bal bij die rijke dame als beste scène voor mij. De ontwikkelingen van sommige situaties leken me soms iets teveel vanzelfsprekend ( bvb hoe Priscilla Lane de tijd probeert te rekken in het vrijheidsbeeld. Alleen in films laten bad guys zich op die manier vangen ), maar het acteerwerk was dik in orde.

Leuk om eens te zien in elk geval.

Tweede verfilming van de autobiografische literatuurklassieker van Joseph Joffo. Zeker het acteerwerk van de kinderen is indrukwekkend te noemen; een Joods gezin wordt door de oorlog uit elkaar gerukt en de jongste kinderen proberen in deze ellende te overleven. Mooi gefilmd, met een verhaal in de traditie van Au Revoir les Enfants en Oorlogswinter. Het verhaal speelt duidelijk op sentiment maar dit maakt het daarom nog geen draak. De verfoeilijke rol van de collaborateurs wordt zonder genade aangepakt. Ruime 3,5*.

Dit tragische gerechtsdrama snijdt onderwerpen aan die op vandaag nog steeds levend zijn hoewel dit schrijnende voorbeeld van gepolitiseerde justitie die de wereld verontwaardigde, al uit de jaren '20 dateert, in de periode van de "red scare" de heksenjacht op linksen.

De Italianen van toen zijn zowat de moslims van vandaag. Mensen die hopen een toekomst op te bouwen in een nieuw land maar gefrustreerd raken dat ze er niet in slagen en dan radicaliseren. De Italianen werden anarchisten, of mafiosi en de moslims worden extremisten. Aan de andere zijde de Amerikanen en hun racisme en vooroordelen, wat pijnlijk naar voor gebracht wordt in het proces dat gevoerd wordt tegen Sacco en Vanzetti.

De film is nogal lang van stof en het is realistische Italiaanse cinema, dus de aandacht gaat niet naar de visuele opsmuk en camerakunstjes. Ik kende deze affaire niet echt en de sterke dialogen/monologen legden soms de vinger op de wonde. Altijd leuk als je uit een film enkele quotes meepikt. Pff 3? 3,5? Het ligt er ergens tussen. Dan toch 3,5* omdat het me helemaal niet onverschillig liet ten aanzien van het onderwerp.

Onverwacht knap! Als ik moet kiezen tussen een cliché western en een western met wat meer diepgang, geef me maar het laatste. In Saddle the Wind gebeurde veel tegen mijn verwachtingen. De hoofdrolspelers zijn geweldig; de norse maar rechtvaardige oude broer die een rustig boerenleventje wil leiden, en dan de schijnbaar speelse en lacherige jonge broer die stilaan een boosaardige crimineel wordt . Het idyllische sfeertje wordt snel overschaduwd door een gespannen sfeer. Maar alles klopt en ook de bemoederende opvoeding van grote broer heeft misschien wel bijgedragen aan die drang van jongere broer om zich te willen bevestigen en bewijzen . Een kreet om ernstig beschouwd te worden en als volwassene behandeld te worden. Het einde komt er wel snel aan en het vrouwelijk personage doet er op het einde ook niet meer toe, maar toch is dit een western die aangenaam blijft nazinderen.

PS: Vond Cassavetes wel gelijken op Kevin Costner hier.

Weinig boeiende film tenzij je een groot fan bent van de markies van Sade, de man die zijn naam verleende aan het woord "sadisme". Hij maakte van zijn immoreel gedrag een eigen filosofie, die tot op vandaag blijft bestaan doorheen zijn literiare werken.

De film is geen biografie, maar staat stil in 1794, wanneer de revolutionair Robespierre alle adel een kopje kleiner maakt. Sade, die in een luxueuze gevangenis zit, ontmoet Emilie de Lancris, een meisje die hopeloos wil leven in die tijd van onzekerheid. Sade zorgt voor haar opvoeding, soms vaderlijk en soms brutaal. Emilie is aangetrokken door de duistere zijde van de markies en zijn vrijheid van denken en Sade is verleid om haar onschuld te corrumperen.

Pijn en seks zijn in de ogen van Sade bevrijdend en openen de deuren naar de totale vrijheid. De film brengt levenslust en perversiteit bij elkaar, maar mist een dubbelzinnige ongemakkelijke sfeer en een interessante inhoud. Zelfs de semi-pornografische scène op het einde is werkelijk heel erg terughoudend De regisseur vergeet volkomen waar Sade voor staat. "Quills" was als film over Sade stukken beter.

Ambitieuze absurde komedie over een kerel met schulden, die voor rekening van een rijke zakenman een koffer in Mozambique moet gaan afgeven in ruil voor een andere koffer. Zoniet wordt zijn beste vriend Bako vermoord. Als dekmantel speelt hij een reisbegeleider voor een groep nietsvermoedende toeristen.

Behalve mooie safaribeelden is dit toch wel een erg zwakke komedie, met zeer flauwe, onoriginele moppen en daarbovenop nog eens vervelende acteurs, en enkele knipogen naar Indiana Jones. Ik wilde deze film zien, omdat Kad Merad, hoofdacteur van het geprezen "Bienvenue chez les Chti's" de hoofdrol speelde, en verwachtte dus iets leuks. Niet dus, hoewel ik denk dat een jonger publiek dit meer zal zien zitten

Veel actie in Safe House, dat zich in Zuid-Afrika afspeelt. Reynolds zit tussen twee vuren, met een internationale terrorist die wil ontsnappen en mysterieuze belagers die er op los schieten.

Behalve dit is het echt je standaard hollywood blockbuster met een Denzel in een rol die hij intussen bijna als een aapje kan spelen. De eerste helft vond ik prima maar daarna gaan we verder met de blik op oneindig. In de tweede helft wordt het namelijk sterk overdreven, clichématig en vallen de lijken als vliegen waardoor het belachelijk begint te worden. 3* voor de goede en talrijke actiescènes

dat is lachen ! Veel verhaal zit er niet in. Het is meer een aaneenschakeling van visuele grappen die in een kleine plot genesteld zitten. En let vooral op de laatste scène waar Harold Lloyd de wolkenkrabber beklimt... het is een leerrijk stukje over hoe je met eenvoudige middelen spanning schept. Knappe ouwbollige film die iedere filmliefhebber die deze naam waard is zou moeten gezien hebben.

Ontroerend drama over het daklozenleven in New York. Een film met een hart en met eerbied voor het gevecht van alledag om te overleven. Vooral Dillon zet een mooie rol neer als de goedhartige maar aan schizofrenie lijdende Matthew. Danny Glover vult mooi aan, ver van zijn gespierde rollen. Fort Washington, een door het stadsbestuur opgezet opvangcentrum, lijkt meer op een gevangenis waar de daklozen nog minder veilig zijn dan op straat. Met name het einde weet makkelijk een traan uit de ooghoek te wringen en voelde bitter aan, alsof er geen uitweg mogelijk is.

De vuist van het geloof

Het Koreaanse antwoord op The Exorcist. Men schildert in reviews deze film vaak af als een mix van martial arts en The Exorcist maar dat vind ik misleidend, want voor grootse choreografieën mag je op de kin kloppen. Daarentegen is deze film sterk met fantasy aangedikt, zeker wanneer de satanistische priester ten tonele verschijnt. Een jongen zweert zijn geloof voor god af nadat zijn vader is overleden en koos voor een carrière in de martial arts. 20 jaar later krijgt hij stigmata in zijn hand en komt er met behulp van een priester achter dat hij weleens gekozen zou kunnen zijn voor een goddelijke taak. Beiden raken betrokken bij een aantal gevallen van bezetenheid door demonen, geleid door de hand van een satanist die het eeuwige leven afkoopt in ruil voor onschuldige levens..

Ik vond het niet slecht. Met twee uur aan de lange kant en ook moet je de geloofsgesprekken kunnen harden, maar het is me door de erg duistere occulte sfeer niet tegengevallen. Zitten best enkele stevige scènes in hoewel het net geen horrorfilm is en de spanning van de betere exorcismefilms zoek is. Maar intens en griezelig wil het soms wel zijn en zal volgens mij wel de liefhebbers van dit soort films kunnen bekoren. Een tweede deel, "The Green Exorcist", zit al in de steigers.

Salaam Bombay! is voor India wat Bunuels Los Olvidados (1950) is voor Mexico en Babenco's Pixote: A Lei do Mais Fraco (1981) voor Brazilië : een film over straatkinderen die in de grootste miserie moeten overleven. Een ontluisterend portret is het wel; Krishna, later omgedoopt tot Chaipau, sluit zich aan bij een straatbende en leeft van kleine street jobs zoals thee verkopen. Zijn nieuwe omgeving omvat onder andere een bordeel waar hij aangetrokken wordt door een jong meisje dat in de prostitutie gedwongen wordt, en de plaatselijke drugdealers Chillum (een verslaafde) en zijn baas Baba.

De semi-documentaire met flink wat non-acteurs overheerst wel, met soms korte scènes die enkel als doel hebben om een inkijk te geven in de armste lagen van de Indiase samenleving. Ik had er in ieder geval geen moeite mee. Ik vond de stadssfeer bijzonder goed weergegeven. Een drukke, chaotische en opslokkende stad ... een hoop levens die druk in de weer zijn om het hoofd boven water te houden, maar daarom niet noodzakelijk evil zijn. Het grijpt voldoende naar de strot om er een nipte 4* tegen aan te gooien, en veel hoop op beterschap is er niet op het einde van de rit...

Voor een film uit 1953 zag het er allemaal grootschalig aangepakt uit. De film speelt zich af in een Centraalamerikaanse bananenrepubliek waar heel wat Europeanen een onderkomen hebben gevonden, op de vlucht voor iets of iemand. Daar zitten ze zonder werk en vervelen zich. Tot er een explosie in een gasveld plaatsvindt. De Amerikaanse exploitant looft een enorme premie uit aan ervaren chauffeurs om een lading nitroglycerine tot daar te rijden om de brandhaard te dichten, en dit over barslechte wegen die ook nog 's bezaaid zijn met allerlei obstakels.

In werkelijkheid draaide Clouzot de film gewoon in de Provence maar het is er niet aan te zien. Ik zou echt gezegd hebben dat hij in het buitenland had gefilmd. Een nog jonge Yves Montand zet zijn eerste grote rol neer, met aan zijn zijde de ervaren rot Charles Vanel. Behalve dat de film in het tweede uur erg spannend is, geven ook de sterke personages de nodige brandstof aan deze avonturenfilm. Vooral Vanel als "monsieur" Jo zal me bijblijven als de tragische lafaard die daarna een droevig einde kent . Een klassieker die wat tijd heeft om op te warmen maar daarna gaan alle remmen los...

PS / Friedkins remake Sorcerer vond ik minstens even goed.

Halloween Screenings #3

Stephen King's Salem's Lot is een moderne herwerking van Dracula, en in de handen van Tobe Hooper zat een degelijke verfilming veilig. Het hele arsenaal aan vampierenclichés komt voorbij want het is echt geen origineel vampierenverhaal. Toch is dit geen onverdienstelijke film, waarvan ik de 180 minuten versie zag. Alle personages worden netjes in het verhaal betrokken, de trage opbouw is absoluut fijn ... pas na twee uur beginnen de dorpsbewoners één na één in vampieren te veranderen en ook de climax heeft nog een verrassing in petto. Salem's Lot heeft goede ouderwetse griezelmomenten die vooral fans van de oude klassiekers zullen aanspreken. Het is vooral die ambiance die men hier dient te koesteren en de erg gedateerde special effects passen er prima bij.

Beetje ontgoocheld. Na afloop zat ik met teveel vragen, waardoor die laatste tien minuten helemaal niet nodig waren. Die laatste twist was er net teveel aan en maakte alles nodeloos ingewikkeld. Bij het rollen van de eindcredits vroeg ik me toch af of alles nog wel klopte.
Het idee vond ik zeker knap. De serial killer die zijn geheugen begint te verliezen en zich afvraagt of de nieuwe golf van moorden die nu gebeuren van hem zijn of niet... knap gevonden... maar uiteindelijk mist de regisseur zijn moment van glorie door het goede idee niet naar behoren uit te buiten. Want ik vond de situaties vaak vrij voorspelbaar in elkaar geknutseld. Het ligt er zo dik op dat alles zich misschien in Byeong zijn verbeelding afspeelt dat je sommige zaken makkelijk ziet afkomen.

Conclusie: geniaal in het begin, slordig op het einde. Maar ik zou hem toch niet links laten liggen want de film leunt op sterk acteerwerk van de hoofdrolspeler en heeft al met al enkele goede momenten.

Vreemde mix van zwarte komedie, drama en serial killer movie. Dit is niet zomaar een standaard serial killer film waarin gezocht wordt naar de identiteit van een psychopaat. Het zit allemaal veel complexer in elkaar. Er wordt aandacht besteed aan het omgaan met onzekerheid, aan frustraties die voortkomen uit het niet vinden van sporen, antwoorden. De klungelige plattelandsflikken gaan in het begin nogal arbitrair te werk om de schuldigen aan te wijzen, maar die zekerheid wordt hen telkens ontfutseld wanneer een veel professionelere collega uit Seoel op andere sporen komt.

Het onderzoek wordt geplaagd door pech en amateurisme.. de enige getuige, een mentaal gehandicapte drommel, wordt aangereden door een trein en zo zijn er nog enkele andere ongelukkige feiten die ertoe leiden dat ze de killer niet kunnen identificeren . Eigenlijk verzwijgt de film iets belangrijks op het einde ... stoppen de moorden of gaan ze verder? ... stof tot nadenken... Prima film!

Flitsende spionagethriller vol wilde actie. Ik dacht een iets kalmer filmpje te bekijken na een James Bond film gisteren. Zat ik er even naast, want hier zit bijna meer actie in dan in een Bondfilm. Vergezocht verhaal over complottheorieën, met enkele onverwachte twists. Ik had niet door dat Salt die Russen zou neerknallen en haar vriend zou laten sterven. Daarentegen vermoedde ik wel dat Schreiber ook iets te maken had in de samenzwering . Goede actie, enkele verrassingen maar soms ook vreselijk oppervlakkig en irriterend formulewerk. Zet de popcorn maar klaar voor je eraan begint.

En nog een cultfilm. Dit was voor mij de laatste echt goede film met Kilmer voor hij afdaalde naar direct-to-video troep en ernstige gezondheidsproblemen kreeg. Een harde neo-noir dat zich afspeelt in het drugsmilieu. Het is alvast positief dat de film veel inzet op sfeer en weirde opgeblazen personages want dat loont wel. De trompetspeler met dat vuur op de achtergrond zou op een schilderdoek kunnen passen en Pooh Bear is zonder meer een erg gestoorde psychopaat. D'Onofrio steelt toch wel wat de show. Een vuil verhaal verder waarin dood en verderf rond het hoofdpersonage sluimeren... Best deprimerend vond ik. Deze herziening heeft me ditmaal wel overtuigd dat dit een klein meesterwerkje is. Een 4* is niet meer veraf.

Zwak. Mad Max achtig verhaal waarin een bloederige rugby-achtige sport centraal staat, die de allerbesten toelaat om een hogere sociale status te bereiken. Een film die vooral dichter bij Mad Max beyond Thunderdome aanleunt dan bij de andere films van deze reeks. Geen sfeer : de kleuren zijn bruin en lelijk, de gevechten onoverzichtelijk (niet meer dan wat rond in het wild slaan). De acteurs bakken er geen reet van en gaan snel vervelen. Ook het einde is niet om enthousiast van te worden.. Yeah we hebben gewonnen! En nu?

Nee, ik haalde hier bijzonder weinig kijkgenot uit.

Politiek drama over een freelance journalist die in de Salvadoraanse burgeroorlog terechtkomt. Doet wat denken aan The Killing Fields. Dit was Oliver Stone's film voor hij aan de slag ging met zijn Vietnamfilms. Het levert een vakkundig geschoten film op die ook goed de onrustige revolutionaire sfeer neerzet. Salvador heeft wel degelijk iets te vertellen over de toenmalige inmenging van Amerika. Stone leidt zijn personages naar gekende events uit deze burgeroorlog : de moord op Romero, de vermoorde nonnen, de inname van Santa Ana.

Jammer dat die vervelende kwetteraar van een Woods de hoofdrol geeft. Niet te luchten. Ook de karikaturale weergave van El Salvador is niet altijd oké : de vrouwen zijn allemaal hoertjes, de mannen zijn allemaal alcoholdrinkende Zapata's... Maar de positieve punten overheersen dus 3,5* zijn zeker op hun plaats.

Stevig staaltje western. Klassiek op alle vlak : een wraakverhaal zoals er al velen zijn, een cliché bad guy, een brave man die in wraakengel verandert. Zo zijn er al velen geweest. Weinig westerns haalden echter de voorbije jaren een degelijk niveau. Deze voldoet ruimschoots. De positieve geluiden van andere users vind ik helemaal terecht. Het is gewoon zo verdomd goed uitgevoerd op visueel vlak. Er ontbreekt wel wat meer leven in de brouwerij : dat dorp leek te veel op een kerkhof en te weinig op een echt dorp met goksaloons, economische activiteit. Het leek allemaal zo leeg. De makers hebben hier in hun script ook iets op gevonden (dat alles door Delarue werd opgekocht) maar het mist gevoelsmatig iets. Mikkelsen heeft een erg dramatische rol, die iedereen verliest die hem dierbaar is en Jeffrey Dean Morgan als de bad guy Delarue doet aardig zijn best. Top-western!

Eén van Jacksons minst gekende films en zal door het sterke B-film gehalte ook zo blijven denk ik. Dit is een zeer somber verhaal over een man die uit de gevangenis komt en ingehaald wordt door zijn verleden. De film heeft enkele bloederige momenten. De twist halverwege is vrij heftig maar de makers doen er daarna weinig mee, zodat de film in het laatste half uur voor mij niet zoveel meer in petto had. Ook met de geplande zwendel is het snel afgelopen. Er zat meer in. Maar dankzij de sterke en geloofwaardige acteerprestatie van Samuel Jackson kom ik vrij makkelijk aan een 3*.

Als opvolger van Intouchables is dit zeker nog best te pruimen. De intensiteit en humor van voorgenoemde film is hier niet aanwezig. Samba situeert zich net een trapje lager en neigt iets meer naar het romantische drama. Ik vond Charlotte Gainsbourg op haar mooist hier; hoewel ze een depressieve vrouw speelt, kwam ze heel charmant en naturel over. Ze was zonder meer een genot om naar te kijken, en de gevoelens tussen haar en Sy werkten wel voor mij. Natuurlijk mag Omar Sy ook niet vergeten worden als illegaal die er alles aan doet om een menswaardig leven op te bouwen om niet naar Afrika teruggestuurd te worden. Hij doet aan zwartwerk en klust van het ene vuile baantje naar het andere. Het zijn zijn avonturen die hier gevolgd worden door Parijs. Deze mix van komedie en drama gaat opnieuw moeiteloos van feelgood scènes naar meer dramatische situaties. Een beetje spijtig van het warrige einde. Ook een heerlijke soundtrack; heb me wel vermaakt.

Vond het een erg sterke film. Het meisje Elle-Marja zal nog wel even in mijn hoofd rondspoken. Je ziet haar eerst als oude vrouw, met een afkeer voor de Sami. Het is in een flashback dat ze zich haar jeugd herinnert in de Sami gemeenschap in de jaren '30. Je ontdekt dat de etnische groep als minderwaardig beschouwd wordt en de kinderen gedwongen worden om Zweeds te leren spreken. Elle-Marja wil niet langer gekleineerd worden en droomt ervan om te studeren in Uppsala en een leven als Zweedse te leiden. Ze dreigt hierdoor in een soort niemandsland terecht te komen waar ze verstoten dreigt te worden door haar volk, maar ook nooit echt deel zal uitmaken van de natie door haar herkomst . Ik kon de schaamte en het gewicht van de etnische identiteit letterlijk voelen (mede door haar kleine gestalte waardoor ze zich al fysiek onderscheidt van de boomlange Zweden) en dat maakte de film voor mij enorm geslaagd. De actrice Sparrok viel terecht in de prijzen voor deze bijzondere rol waarin ze erin slaagt om de hele film te dragen. Dit is een klein meesterwerk waarvan ik sterk onder de indruk was.

Kille Franse noir. Kil in Delons acteerwerk : een eenzame killer met een vogeltje als enig gezelschap, een Delon die bijna catatonisch voor zich uit kijkt. Een man van weinig woorden. Le Samourai is een kleine klassieker die heel wat andere regisseurs inspireerde. Denk idd maar aan Jarmusch, of zelfs Michael Mann's Collateral. Een goede film maken is al een moeilijke zaak maar een stijl op zich introduceren, dat is nog eens een stapje verder. Verhaal is ook best interessant en het einde waar hij toch een greintje menselijkheid vertoont is goed gevonden en maakt de film mooi af. Ook de te weinig genoemde François Périer als de commissaris, speelt een mooie rol, vooral wanneer hij Jane onder druk zet. Een 4 of een 5 kan ik er door de monotone kilheid niet aan kwijt, maar een 3,5 krijgt Le Samourai heel zeker.

Zwaar geladen plot, waarbij enige historische voorkennis nodig is.

Rond 1860 staat Japan op een kruispunt van het oude feodale machtsstelsel en de vernieuwende politieke ideeën vanuit het Westen. Beide krachten clashen hard met elkaar. Een groep samoerais bereidt de moord voor op een hoge modernistische functionaris, Ii Naosuke genaamd. Maar ze stoten op een verrader onder hen en een groot deel van de film wordt gewijd aan het ontmaskeren van die verrader. Wat daarna volgt is een vrij verregaande karakterschets van Niiro, een aan lager wal geraakte boef die een vrij tragische geschiedenis achter zich aan sleept : onwettig geboren maar vermoedelijk van hoge afkomst, een liefdeshistorie die slecht is afgelopen en opportunist zonder eer die de status van samoerai wil bereiken.

Geen slechte film, die alsmaar boeiender wordt eigenlijk maar het complexe plot en de vele namen maken het redelijk heavy. Het genre is eerder "historisch drama" dan "actie/drama" want actie is ondergeschikt. Die komt er in de laatste 15 minuten wanneer de climax in de vallende sneeuw plaatsvindt. De rauwe uitstraling door de harde zwart wit beelden en bloedernstige dialogen maken deze film tot een representatieve Japanse classic in de traditie van Kurosawa.

Mager verhaal, zoutloos acteerwerk en waardeloze dialogen kenmerken dit CGI-aangestuurde gedrocht, maar de special effects zijn werkelijk spectaculair, zeker met die tsunami, en daarom kijkt het nog makkelijk. Wat formule betreft volledig in de lijn met de films van Emmerich en Bay. Het barst van de ergerlijke clichés (gescheiden koppeltje dat weer naar elkaar toegroeit, de nieuwe vriend van mevrouw die een eikel blijkt te zijn, nakende liefde tussen dochterlief en de sollicitant die haar ridderlijk redt)

Weer een goede spektakelfilm uit Hong Kong/China. Het verhaal volgt weer hetzelfde stramien als vele andere van die films dus weinig verrassende wendingen, maar de goed gechoreografeerde vecht- en actiescènes en het interessant personage door Andy Lau vertolkt tilden het geheel op een behoorlijk niveau. Wat een vechtmachine die rechterhand van Cao Man . Het einde kwam bij mij wel onverwachts aan en breekt met de vertrouwde patronen. Knap einde vond ik die de film mooi afwerkt en mijn cijfer nog met een halfje verhoogt. 3,5*