Meningen

Suf misdaaddrama dat nergens echt van de grond komt. De spanningen tussen de 2 broers en de romance met die Melissa nemen teveel tijd in beslag. Er komt geen ontwikkeling in de film. Het misdaadverhaal dat voor enige afwisseling moest zorgen blijft op een laag pitje en de gangsters worden ingevuld door slechte acteurs. Verwondert me niks dat deze film vergeten is. Hield er niet van.

Toch één van Spielbergs mindere. Hoewel het verhaal op waargebeurde feiten lijkt te berusten, is het nogal nutteloos om met 50 auto's achter twee boefjes te razen. Ik wil maar zeggen, waar dienen die 45 andere auto's eigenlijk voor? Het is gewoon de bedoeling om indruk te maken met een konvooi flikken. Ook de gegijzelde agent kon op enkele momenten wel tien keer ontsnappen, zoals bij het droppen van dat toilet. De twee onbezonnen twintigers die zich in deze gekke situatie werken en een agent gijzelen zijn helemaal niet onsympathiek en hebben geen enkele behoefte noch intentie om wapens te gebruiken. Ze zijn dom en beseffen niet dat wat ze doen slecht is. Ze blijven geloven dat ze hun zoontje zullen zien. Mooie beelden en behoorlijk geacteerd, dat moet ik wel bekennen.

De tweede helft redt de film in mijn ogen, want de slappe eerste helft was moeilijk door te komen. De romantiek is ook niet wat ik ervan verwachtte maar ik vind het wel een pluspunt; het is eerder de stille onuitgesproken en verboden liefde in plaats van de gekende stroperige romantiek-clichés. Het werkt wel. Saaie rol van Scott-Thomas, die precies met dichtgeklemde billen zit te acteren.

Pas in de tweede helft wordt het allemaal interessanter en worden liefde en loyauteit in dit door Duitsers bezette dorpje op de proef gesteld. Yesss!! eindelijk!! Daar zat ik al meer dan een half uur op te wachten. Ik had het veel beter gevonden om de situatie na de leugen van de vrouw van de burgemeester meer aan het begin van de film te plaatsen. Redelijk conventioneel allemaal, maar de tweede helft komt de film net iets te laat tot bloei.

Geen gemakkelijke film. De Japanners blijven wel grootmeesters in de animatiefilm, of het nu voor kinderen of zoals deze, voor volwassenen is. Perfectionistisch uitgewerkt met aandacht voor ieder detail : de hobbel in de weg, de verlichting van de straatlampen. Echt wel ongelofelijk hoe ze dit allemaal voor elkaar krijgen.

De existentialistische boodschap daarentegen blijft moeilijk te doorgronden en mijmert over de cyclische natuur van het bestaan. Er worden luchtgevechten gevoerd maar in feite is de wereld waarin de film zich afspeelt geen wereld in oorlog. Enkele "warfare companies" bestaan enkel om de mensen de illusie van vrede te geven. Indien de mensheid te ver van de realiteit van oorlog zouden komen, dan zouden ze opnieuw in oorlog vervallen. Het is een trage, soms zelfs saaie film, maar omhuld door menselijk mysterie in de vorm van de "Kildren", die eigenlijk klonen zijn .

Sky Crawlers is een uitdaging, maar wie er open voor staat, en wie zich de moeite wil doen om eens na te denken (ja, moeilijk hé!) zal niet ontgoocheld zijn.

Een noodlanding waarbij iedereen het overleeft. Kun je hier een boeiende film uit halen? Het is deze vraag die me lang heeft weerhouden om Sully te bekijken. Onterecht blijkt.

Besef het maar : een vliegtuigpiloot heeft de levens van zijn passagiers letterlijk in zijn handen. Met een andere minder ervaren piloot als Sully was dit wellicht slecht afgelopen omdat die dan "volgens het boekje" tewerk gegaan zou zijn. Eastwood koos voor een "multi-angle" benadering als vertelstijl, wat duidelijk een goede keuze was. De theorie wordt naast de praktijk gezet met als conclusie dat de enige niet in kaart te brengen factor de menselijke is. Wanneer de theorie en de simulaties niet meer volstaan om een noodsituatie aan te pakken, dan schiet er enkel nog een gezonde inschatting vanuit de jarenlange ervaring over. En geen enkel wiskundig model kan zoiets vatten. Ik kan maar één ding vaststellen : de passagiers hadden het geluk dat Sully en geen andere man, hun piloot was... De reconstructie van de noodlanding in de Hudson vond ik indrukwekkend gebracht.

Ménage a trois... en het lukt !

Vrije liefde, open relatie, tja, de hippie-utopieën waren blijkbaar nog niet overgewaaid in het begin van de jaren '80. Geen vuiltje aan de lucht in deze romantische soufflé van vriendschappelijke harmonie, die zich afspeelt tijdens een lange hete zomer op Santorini. Eén van de leuke dingen was de soundtrack met nummers die het goed deden in het begin van de jaren '80 zoals Depeche Mode, Prince, Plastic Bertrand enz. Verder is dit een platte film die wel positief en onbezorgd blijft, maar relaties vanuit een erg simplistische hoek bekijkt. Tot mijn verrassing vond ik hem toch nog redelijk meevallen.

De jeugd van vandaag zou hard lachen met deze film... De tijden zijn veranderd. Mulligans film, gebaseerd op een autobiografisch werk, is meer een coming-of-age dan een kleffe liefdesfilm en komt de film ten goede. Het seksuele ontwaken van enkele vrienden wordt met humor en romantiek gebracht. Hermie's eerste seksuele ervaring met Dorothy wordt als het achterlaten van zijn jeugd gepresenteerd, en daar kan ik me in vinden. De rups wordt vlinder. Die vrienden (Oscy en Benji) waren wel wat irritant maar gelukkig zagen we ze steeds minder. Mooi dromerig camerawerk en de overbekende muziek van Michel Legrand werken dit mooi af. Beste scène vond ik die in de drugstore wanneer Hermie condooms wil kopen. maar ook de stilte in de laatste scène met Dorothy was erg beklijvend. Ook weer zo'n vergeten classic, wat gedateerd maar essentieel.

Kleine maar fijne vakantiefilm met de typische John Candy humor. Zoals vaker in zijn komedies speelt hij hier de middelmatige burger, symbool van het Amerikaanse consumentisme, dat ook vaak bespot wordt in zijn films (de chique restaurants, de zonneklopperscultuur, plastische chirurgie...). Het stond als een paal boven water dat elke situatie wel in een fiasco zou ontaarden en dat hij zou deelnemen aan de zeilrace . Ik vond het allemaal best te doen al zou ik niet elke week, zelfs elke maand een Candy komedie bekijken.

Eén van die vele schoolkomedies maar ik vond het niet erg leuk en ook niet grappig. Komt nog het dichtst in de buurt van de flauwe Police Academy humor met die dyslectische studente die haar rijbewijs wil halen, met de leerling die heel de dag ligt te slapen omdat hij 's nachts als male stripper werkt, met die twee geeks die geobsedeerd zijn door the Texas Chainsaw Massacre... Leukste personages vond ik dan nog Thorn-Smithe als de lieflijke Pam House die eventjes bij haar teacher intrekt. Met Mark Harmon heb ik het ook niet zo... vond hem een irritante klier.

Dragon Inn kent al enkele verfilmingen intussen; ik heb bij deze versie meer kunnen genieten van de mooie cinematografie dan de remake uit 2011. Dit is inderdaad als een kung fu western te omschrijven waarbij trouwens ook enkele kamelen gebruikt worden. Een tiran executeert één van zijn ministers en wil ook diens rechterhand, Chow Wai On een kopje kleiner maken. Chow's handlangers bevrijden de kinderen van zijn geëxecuteerde meester en gaan naar een herberg in de woestijn, die de ontmoetingsplaats is met Chow. Het blijft een wat vreemde mengelmoes van martial arts, komedie en western en de finale confrontatie is een vreemd moment. Ze kunnen het niet laten om flauw te doen.

Stars are ageless... are they?

Ja wel sterk; een geslaagde combinatie van karakterstudie en film-noir over een afgedankte actrice uit de "silent era" die gevangen zit in haar eigen wereld van zelfverheerlijking. Daarachter schuilt natuurlijk ook de tragiek van een vrouw die bang is om in eenzaamheid vergeten en irrelevant te worden... Een angst die haar volledig opvreet, maar waartegen haar butler Max haar beschermt. De laatste scène maakte haar erg zielig maar ook dat bezoekje aan Cecil B. De Mille zorgde bij mij voor plaatsvervangende schaamte. Hoe hij haar liefst zou afschepen maar uit respect voor de status die ze ooit had, toch met de nodige honneurs behandelt.

Joe Gillis, een kleine scriptwriter die in financiële problemen zit, raakt bij toeval verstrikt in haar web en wat ik hier bijzonder vond, is dat hij alles vanuit het hiernamaals vertelt via voice-over. Voice-overs werken niet altijd, maar hier lijkt dit onontbeerlijk. Gillis raakt geïnfecteerd door de rijkdom en weelde waar Norma hem mee overstelpt.

Gloria Swanson toont hier een staaltje eerste-generatie acteren, iets wat men in de moderne cinema niet meer ziet. Met veel lichaamstaal en drama. Haar prestatie achtervolgt mij nog nadat de film is afgelopen. Er zit ironie in Sunset Blvd in de manier hoe fictie en werkelijkheid elkaar aanraken maar het grotere verhaal is hier in mijn ogen in de eerste plaats het leren accepteren van je eigen vergankelijkheid en eindigheid. Of om het in Gillis bewoordingen te stellen : 50 zijn is geen ramp, tenzij je 25 probeert te blijven

Een Schotse literaire klassieker, waar ik niet sta van te kijken dat deze (onterecht) een lage score krijgt. Daarom toch maar even uitgebreider op ingaan want ik vond dit drama best te doen. Hoe mooi de wereld is waar we in leven, hoe groot de last van het leven kan zijn. Het speelt zich af in de jaren voor de eerste wereldoorlog op het ruwe platteland rond Aberdeen. Een steeds weerkerende cyclus van groot leed en kleine vreugdes geven het bestaan een ritme. De film volgt de belangrijke etappes in het leven van een boeredochter, Chris, en de tol die het bestaan al snel van haar eist. De oorlog verstoort stilaan dat eeuwenoude ritme en werpt een schaduw over een bestaan dat anders gelukkiger geweest kon zijn. Een verhaal dat ook iets over de Schot wil vertellen: trots, met brute levenskracht, diepgelovig, patriarchaal.

Davies is vrij pessimistisch; het leven was in een nog niet zo ver verleden een lijdensweg. Ook de familie en haar primitieve structuur zijn daar niet vreemd aan, zoals getoond wordt, wanneer vader Guthrie zijn vrouw een broedende zeug noemt en zich als vaderfiguur op een perverte manier almachtig voelt. De regie is sober, intiem, maar sentimentaliteit mijdt Davies zoveel mogelijk. Familie en liefde worden niet verheerlijkt en zelfs heel kritisch benaderd.

Kan dat best smaken en Sunset Song voelt daarom ook aan als een kroniek van het leven van toen. Het niveau wordt niet altijd volgehouden. Wanneer echtgenoot Ewan in kilt terug in de woonkamer staat te schelden nadat hij van de oorlog terugkeert , ligt het er te dik op. Tussendoor geeft Davies ook een geest aan de film met quotes uit het boek, of muzikale stukken, mooie beelden. Het is geen film van clichés en van conventies, hiervoor moet je je voor openstellen en vooral interesse hebben in hoe mensen vroeger leefden.

Dit is de betere SF voor mij, en echte SF fans zullen dit absoluut goed vinden. Ik weet niet zeker of het technische gedeelte geloofwaardig is op alle vlak, maar het doet er voor mij niet toe. SF is geen genre waar je logisch moet gaan denken. Het idee alleen is soms al genoeg, zoals het zonnescherm, die pakken, de zuurstoftuin. Boyle gaat ook de spiritueel-filosofische toer op, wanneer hij Pinbacker van de eerste Icarus expeditie erbij betrekt en helemaal op het einde. Typisch zo'n SF waar personages ofwel waanzinnig worden ofwel een spirituele ervaring hebben.

Wat het allemaal de moeite maakt zijn die visuals : echt wel prachtig... meer woorden heb ik er niet voor nodig.

Sayles is betrokken bij de maatschappelijke problemen in zijn land. Dat liet hij al blijken met films als Lone Star (over multiraciale samenleving in Texas) en Limbo (geisoleerd leven in Alaska). Nu reist hij naar Florida om over eigendomsrecht te spreken. Aan de ene kant heb je de investeerders die eigendom willen kopen aan een voor hen goedkope prijs en bossen willen omkappen voor hun megalomane projecten. Aan de andere kant een bevolking die al verschillende generaties ingeburgerd is, heeft leren samenleven met de natuur en niet van plan is om zich zomaar te laten wegjagen van hun geboortegrond, ook al worden er grote sommen geld beloofd. De polemiek wordt dan ook nog eens overgoten met een aantal persoonlijke verhalen die niet altijd even boeiend waren. 140 minuten was veel te lang en langdradig; zoveel tijd had hij niet nodig om zijn boodschap over te brengen. Hij blijft trouw aan zijn waarden : roots, streekidentiteit en verantwoordelijkheid voor het eigen patrimonium zet hij weer hoog op de agenda.

In vergelijking met Limbo en vooral het uitstekende Lone Star vond ik dit langdradig en belerend. Soms is het alsof je in de schoolles zit bij meneer Sayles. Jammer, hij is één van mijn favoriete independent-regisseurs, maar meer dan een 2,5* krijgt hij hier niet.

Integendeel, een echte Spielberg film als je het mij vraagt. De SF thematiek, de jongeren, de militaire inmenging, de goede sentimenten die het altijd halen maken van Super 8 een echte film "80s style". Ik vond het een mooi staaltje filmmagie... wie wil nu in zo'n films realisme?
Was ook een film die ditmaal geen saaie grafische actie toonde maar lekker bleef vasthouden aan een Roswell achtig verhaal. Super 8 roept in alles de nostalgie van de jaren '80 op. Maar de alien werd hier zeer zelden in betrokken. Dat had de film nog beter kunnen maken. In ieder geval : ik vond de film een echte teletijdmachine die me eventjes een kwart eeuw jonger maakte.

Dit was één van de grote komedies van 2014 in Frankrijk. Van de ploeg die ook Bienvenue chez les Ch'tis (4*) bracht verwachtte ik toch wat meer dan dit. Boon werkt eerder op de zenuwen dan de lachspieren als hypochonder, vooral omdat hij zo overdrijft in zijn rol. Dat bereikt net een tegengesteld resultaat. Maar ook het halfbakken plot met de rebellenleider van het fictieve sovjetlandje Tcherkistan vond ik helemaal niet werken. Kad Merad blijft wel leuk als de arts van Boon en ook Alice Pol bleek een frisse présence te brengen. Op 2 of 3 grappen na bleef de humor vrij flauw. Nee, ik ben hier niet zo positief over.

De ramp van de Herald Free Enterprise (6/3/1987) krijgt hier een herdenking, maar wel een heel matige. Wat het onnozele misdaadverhaal van FC De Kampioenen regieniveau hierin kwam doen was me achteraf niet helemaal duidelijk. Heden en verleden die nog eens samenkomen? Na amper een uur loopt dit af en krijg je nog twintig minuten lang een mini-docu met interviews en getuigenissen van mensen die de ramp van dicht meegemaakt hebben. Maak dan vaneens gewoon een hele documentaire dacht ik zo, want die twintig minuten hadden al een stuk meer te vertellen dan het hele uur dat eraan voorafging. Beetje een jammerlijk geval dit vreemde experiment.

Superman die zomaar even de tectonische plaat op zijn plaats terug zet. Probleem opgelost. .. haha, lachen. Deze eerste echte Superman blockbuster was indertijd een groot succes, mede door de "revolutionaire" special effects. En het ziet er allemaal nog steeds niet zo slecht uit, zeker in de finale scène. Het grote spektakel zit er bij momenten wel in. Hackman en Beatty zorgden voor de komische noot, maar ook Reeve kwam met een paar goede oneliners bvb "ik drink niet als ik vlieg"... zouden ze nog publicitair iets mee kunnen doen bij alcoholgebruik in vliegtuigen. De film is net iets te opvallend in hoofdstukjes verdeeld (superman origins, de jeugd van superman etc.). Een klassieker waarin Reeve vereeuwigd werd.

Superman is niet mijn favoriete filmheld. Zelfs al kind konden deze films mij al niet boeien.

Zeg zelf: welke superheld trekt nu zijn onderbroek boven zijn broek aan? Daarnaast was Reeve eigenlijk geen goed acteur en rammelt hij zijn zinnetjes af. Ik heb het nooit goed geweten met Superman. Het begin is vreselijk te noemen: de scènes in Parijs en aan de Niagara falls zijn tenenkrommend te noemen. Het wordt wel een stuk beter en amusanter wanneer generaal Zod en zijn twee trawanten op Aarde neerdalen. Lex Luthor mag er ook weer bij maar hij speelt maar een kleine rol in vergelijking met de eerste film. Zo kom ik dan toch nog op een 3*, net als bij de eerste film.

Wow dit was visueel echt wel iets bijzonders. Het is weeral een tijdje dat een recente film grote indruk wist te maken, maar The Surfer zal voorzeker in mijn top 10 eindigen dit jaar.
Zo'n trippy film staat natuurlijk op het lijf van Nicholas Cage geschreven. Hij speelt graag zo'n rollen. Mensen die hun grip op de realiteit verliezen. De laatste jaren maakte Cage vooral veel direct to video rommel. Toch lijkt hij met zijn recentste films weer aan een opvallende comeback te timmeren.

Het zit soms wat op de grens van het absurde in The Surfer. De "surfer zonder naam" kon al van in het begin gewoon een paar kilometer verderop surfen natuurlijk, maar nee, het moest op dit strand zijn. Daarna volgt een escalatie met de "localisten" waarin hij zijn bezittingen, en daarna zijn verstand stilaan kwijtraakt maar hardnekkig weigert zijn droomplan op te geven. Waar het precies over gaat in de film ( toxisch groepsgedrag, mannelijke initiaties, xenofobie ) zit wat dieper weggemoffeld. Maar de visuele trickery en fel kleurgebruik, de geluidsband, Cage's prestatie maakten dit tot een immersieve ervaring voor mij. 4* maar een 4,5 sluit ik niet uit. Deze psychedelische thriller is losjes geïnspireerd op de Californische Lunada Bay Boys, een surfergang die niet-locals wegjaagden met intimidatie en pesterijen.

Vind het geen slechte film. Wat begint als een klassieke intrige met platte actie eindigt iets dieper. Vond met name het einde erg goed, ook door de link met Toms vrouw. De link met Avatar is duidelijk, al krijgt men hier eerder de sociale benadering dan de sprookjesachtige vertelling. Hoewel het onderwerp interessant is vind ik het ook wat ongeloofwaardig en blinkt het script niet uit in genialiteit : waarom zouden mensen zich liever de hele dag door inpluggen op een surrogaat dan zelf hun leven te leiden? Behalve dat men een parallel wil trekken met computer/internetverslaving zie ik ook niet veel andere antwoorden. Niet alles is goed maar er zijn enkele sterke elementen en er is voldoende entertainment die een 3* zeker rechtvaardigen.

Er zijn filmmakers die denken dat een goede actiefilm één is waar het hoofdpersonage heel de film moet lopen. Want dat doet Jovovich (altijd een slechte actrice gevonden).Ook Brosnan als terrorist is een mislukking. Het is wel vermakelijk maar wat een oversimpel en grijsgedraaid formulewerk. Op het einde komt iedereen elkaar op de goede plaats tegen in een grootstad als New York. Pfff, zucht... Verdient geen voldoende.

Raging Bull meets Schindler's List? Klein beetje toch!

Goed biografisch drama over een Jood, Harry Haft, die de holocaust overleefde door in het concentratiekamp te boksen voor de Duitsers. Opgelet, dit is geen oorlogsdrama want het verhaal speelt zich voornamelijk af zo'n vijf jaar na het eind van de oorlog. Haft wordt gespeeld door een erg overtuigende Ben Foster, wiens rol sterk aan Robert De Niro doet denken en ook door hem geïnspireerd lijkt. Haft is geknakt door de vele trauma's die hij met zich meedraagt, waardoor hij moeite heeft om op een normale manier verder door het leven te gaan. Tussendoor worden enkele van zijn herinneringen in Auschwitz in zwart-wit scènes getoond. Die horen meteen tot de sterkste scènes van de film. Een meeslepende film met brute bokswedstrijden en tragische gebeurtenissen. De tragiek in dit verhaal liet me niet onberoerd. Persoonlijk vond ik het einde ook prachtig.

Droog.

Deze rechtbankfilm is vaker saai dan boeiend, met inspiratieloos acteerwerk van Cher en Quaid (heb hen allebei al veel beter zien spelen) maar ook Neeson en Mantegna zijn nauwelijks het vermelden waard. Ik had na anderhalf uur de indruk dat die film nog niks was opgeschoten en dat is nooit een fijn gevoel. Veel thriller vond ik er niet aan. Op het einde wordt alles ook snel afgehandeld en de ontknoping kwam dan nog niet eens als een verrassing aan. Niet om over naar huis te schrijven.

Deze film wil zich onderscheiden van andere serial killer-films maar faalt volledig in de opzet. Rommelig en bovenal zwakke dialogen. Wat Kingsley hierin doet is me een mysterie, maar dit mysterie vind ik dan weer boeiender dan de inhoud van Suspect Zero. Wat zijne middelmatigheid Eckhart hierin doet ligt dan weer meer voor de hand.

De volledige gerestaureerde versie gezien. Wat een sterke film was dit

Vooral technisch gezien: die belichting in felle kleuren, de repetitieve muziek, het mysterieuze dromerige plot dat zijn geheimen niet prijsgeeft, de kills die in grandioze gebaren gebracht zijn. Dat was in ieder geval goed spektakel. Ik kan me voorstellen dat de stijl velen geïnspireerd hebben. Wie visueel graag is overweldigd moet dit zeker gezien hebben. Horror met stijl. Ik ben hier als een dolgelukkige filmliefhebber uitgekomen.

Helemaal niet mis. De anime is op zijn sterkst tijdens de actiescènes; het ziet er lekker flitsend uit allemaal. Veel bloed ook maar minder goor dan bvb Ninja Scroll die ik eventjes geleden zag. Maar eigenlijk is het grafisch helemaal geslaagd met vooral mooie achtergronden die voor een sterk gevoel van ruimte zorgen. Het klassieke samoerai verhaal is op zich weinig verrassend maar verveelt nergens: Japanners en de Chinese bezetters werken samen om de hand te leggen op een jongen, wiens bloed onsterfelijk zou maken . De jongen krijgt hulp van een "man with no name", uiteraard een ervaren zwaardvechter. Zeker een aanrader voor wie zijn zinnen op een anime heeft gezet.

Dit soort animes werkt soms wel eens en dan weer helemaal niet bij mij. De uitspraak "als je er één hebt gezien, dan heb je ze allemaal gezien" gaat wel wat op voor Shinkai. Hoe mooi het ook is, thematisch blijft het altijd wat bij hetzelde. In wezen koppelen zowel Miyazaki als Shinkai in hun films elementen uit de Japanse mythologie aan het heden, en gooien ze er een stroperig romantisch verhaaltje en wat melodrama door (het trauma rond de overleden moeder van Suzume). Hier is dat niet anders. De mythe van Namazu gaat over een wezen dat in staat is aardbevingen te veroorzaken. De meerval uit de mythe neemt hier de vorm aan van een reuzenworm. En dan snap je al snel dat het hier gaat om het bedwingen van de natuur, ook een terugkerend motief in Shinkais films. Het zit alweer technisch heel goed in elkaar en is leuk om naar te kijken, maar waar Weathering With You me wel meekreeg had ik hier weinig connectie met zowel verhaal als personages. Een pratende en rondspringende stoel heeft weinig leuks te bieden vond ik.

Interessante mislukking zou ik zo zeggen. Mislukking omdat de film, ondanks een stijlvolle regie en een flitsende montage vol leuke trucs, geen blijvende indruk weet na te laten als drugsthriller. Black's Game wordt bevolkt door oppervlakkige personages en een weinig origineel verhaal dat al vele malen werd voorgedaan. Dat is ook de reden dat er bij mij bar weinig in mijn herinneringen zal blijven hangen. Binnen enkele dagen grotendeels vergeten. Het kille, rauwe, decadente, aan waanzin grenzende gevoel dat de beelden oproepen was op het moment zelf best sterk... Kleine 3*

Vond 'm ook goed. Filmkriebel zegt: deze film is best te slikken.
Met een sterk idee (pica) dat diepere en duistere zones van de menselijke geest verkent. Vond het genre persoonlijk een psychologisch drama (weliswaar met een vies kantje). Wie hoopt op gore taferelen mag zijn hoop opbergen want dit is het niet. Mysterieus is het dan weer wel, want je vraagt je af waarom Hunter die dwangneurose ontwikkelt. Uit verveling? Of is er meer aan de hand? Al snel wordt de pap in de mond gelepeld en kan je gaan raden naar mogelijke verklaringen. Haar rijke schoonouders beschouwen haar als minder, haar echtgenoot heeft geen respect voor haar en haar bestaan wordt beheerst door een existentieel trauma . Is haar pica dan misschien een drang tot zelfvernietiging?
Aanvankelijk komt het "slaafse nonnetje" Hunter onsympathiek over maar naarmate de film vordert krijg je een heel ander meelijwekkend beeld van een gebroken en fragiel meisje dat zichzelf terug moet leren accepteren en losbreekt uit een bestaan waarin ze geen controle heeft over haar leven . Kortom, ik vond de film echt goed werken op alle niveaus.

PS : Over pica gesproken : dit is hier nog wel een braaf geval. De befaamde Monsieur Mangetout uit de Guinness Book at een heel vlieguig op, 18 fietsen, winkelkarren, televisies, kroonluchters enz. De realiteit is soms bizarder dan film.