Meningen

Dit is zo'n film die een remake zou verdienen. Typisch iets voor iemand als Guillermo del Toro; die zou er nog iets goeds van kunnen maken. Swamp Thing is een bizarre en campy B-film, gebaseerd op een comic. Vooral in de tweede helft gaat het helemaal de mist in, en wist ik niet meer of ik dit nu komisch moest vinden (shrinking Bruno) of spannend. Neigde toch meer naar het eerste. Verder ziet het er inderdaad heel goedkoop uit met die kostuums, slechte makeup en die Adrienne Barbeau, wiens borsten indrukwekkender waren dan haar suffe acteerprestatie. Beetje Deliverance, The Hulk, Beauty & the Beast door elkaar. Ik vond het niet van begin tot eind slecht moet ik zeggen, en dat komt vooral omdat het zo'n eigenaardig werkje is waar achteraf bekeken toch wat potentieel in zat voor iets beters.

Op boeklezing bij Wes Anderson deel 2. Kon ik meer smaken dan het Henry Sugar verhaal (dat dan weer visueel mooier was). De kortere speelduur en de iets boeiendere, minder absurde en best verontrustende vertelling gingen er makkelijker door. Gelukkig is er Fiennes alias Dahl om de betekenis te onthullen anders had ik er niks van gemaakt. Het gaat hier uiteindelijk om volharding als middel tot overwinning, misschien met de martelaars uit de tweede wereldoorlog in gedachten?

Kleurrijke en feestelijke piratenfilm In de beste traditie van de mantel-en-degen film. Je ziet uit welk vaatje de Pirates of the Carribean auteurs zijn gaan tappen. De intro van Dead Man's Chest, ook een terdoodveroordeling, lijkt erg sterk op de introscène uit Swashbuckler. Shaw (de onvergetelijke Quint uit Jaws) vond ik maar niets als de piraat Ned Lynch, maar Genevieve Bujold als weerspannige deerne en Peter Boyle als wrede gouverneur weten de film op niveau te houden. Een ander pluspunt is dat de film in de Caraïben is gefilmd, wat de film ook visueel opwaardeert.

Helaas had niemand in de late jaren '70 nog zin in ouderwetse mantel-en-degenfilms en bracht de film, hoewel heel degelijk en spectaculair uitziend, nauwelijks geld op.

Tim Burton blijft één van mijn favoriete regisseurs. Hij waagt zich ditmaal aan een muzikale nachtmerrie. Voor de zesde keer werkt hij samen met zijn favoriete acteur en vriend Johnny Depp. Ook Burtons eigen echtgenote, Helena Bonham-Carter krijgt een hoofdrol.

Deze verfilming van Stephen Sondheims Broadway-klassieker is voor 90% gezongen. Wie niet van musicals maar wel van thrillers houdt, wordt het even op de tanden bijten. Het is even wennen aan de manier van vertellen, maar de zang is een sterk instrument om emoties en innerlijke kwellingen te benadrukken. Burton slaagde hier wel in vond ik. Verder is het grauwe decor van het Londen uit de 19e eeuw vermeldenswaard. De grijze huizen met roetspuwende schoorstenen, de straten met hun ellende en Victoriaanse decadentie. Sweeney is sfeervol en maakt de film tot een waar visueel genot. Hoewel musicals helemaal niet mijn stijl van film zijn, oogt de film door zijn artistieke kracht toch erg geslaagd, en kon het me tot mijn eigen verbazing wel meekrijgen.

Middelmatige misdaadfilm over een knokploeg die vuile werkjes opknapt voor de politie. Hoofdpersonage vond ik weinig tot de verbeelding sprekend en het verhaaltje is dertien in een dozijn. Jatwerk uit onder andere Heat en Point Break. Een hoop aerial shots van Londen moeten de film nog wat visueel opfleuren en de bombastische muziek was hersendodend. Gelukkig toch nog enkele lekker stevige actiescènes.

Zestien jaar is doorgaans een leuke leeftijd... behalve wanneer je tussen marginalen opgroeit zoals Liam. Zijn moeder zit in de gevangenis, zijn stiefvader dealt drugs en zijn grootvader is een gemene vent. Loach maakt het allemaal niet te zwaar, zonder de realiteit uit de ogen te verliezen. Liam heeft twee gezichten, het lieve gezicht van het kind in hem wanneer hij een luxueuze flat aan zijn moeder geeft en anderzijds de brutaliteit van de volwassen crimineel die hij op het einde is. Goede film met een interessant personage en die de sociale roots van criminaliteit exploreert, maar zonder echte hoogtepunten.

Na het deftige River is dit inderdaad een flink stuk minder voor Jamie Dagg. Een drievoudige moord leidt de lotsbestemmingen van verschillende personages naar elkaar toe. Groot euvel is dat er de hele film verder niet zoveel gebeurt en de personages weinig tot de verbeelding spreken. De regisseur weet qua sfeer echter wel een moderne variant op de film-noir uit zijn mouw te schudden met een sombere sfeer (moest wat aan Blue Ruin denken).Maar tegen het einde was ik toch al bijna ingedommeld.

Degelijke en stereotiepe, maar tevens bloederige western (waarschuwing van Brix is zeker op zijn plaats), op sommige momenten zelfs richting Tarantino door de zwarte humor. Die scène waar Sherif Jackson aan tafel zit met Josiahs gasten was echt goed, alsook de perverte kleermaker die een kogel in zijn hol krijgt . Vond ik toch wel scènes die ook in een film van Tarantino zouden passen. Sweet Vengeance kent een goede spanningsopbouw, maar overdrijft misschien wat in de laatste twintig minuten. Moet echt iedereen eraan geloven? Sarah mocht als wraakengel wat meer uitgewerkt zijn wat mij betreft.... veel dialoog krijgt ze niet en ze loopt er de hele film een beetje leeg en zielloos bij als poppetje in een purperen kleed... . Gemiste kans. Alle lof voor Jason Isaacs als fanatieke gek... een schurk die je vrijwel onmiddellijk heerlijk gaat haten en de film duidelijk meerwaarde geeft. Zelfde geldt voor Ed Harris als wat gekke sherif. Een plezierige stereotiepe western, maar zonder January Jones was het nog leuker geweest. Dikke 3*

Terwijl de mannen tijdens WO II naar het front gaan tegen Japan, blijven de vrouwen achter, en proberen met jobs rond te komen. Zo vergaat het Kay, die in een fabriek gaat werken en daarna ook nog verliefd wordt op één van haar collega's, Lucky. Ze papt ook aan met haar buurvrouw die eveneens in een moeilijke relationele situatie zit. Wanneer de echtgenoot van Kay terugkeert , worden de zaken ingewikkelder. Er gebeuren genoeg kleine dingetjes zodat het onderhoudend blijft en de klemtoon ligt meer op relatiedrama dan op het oorlogsgebeuren, wat het allemaal luchtig houdt.

Uit eigen dvd collectie. Redelijke thriller met een opvallende rol van Glover maar ook met een vreselijk acterende Quaid. Van zijn prestatie blijft er niks hangen. Plot stikt van onlogica. De chemie tussen Leto en Glover is het beste aan de hele film. Vroeger vond ik deze beter.

Hoe hack je een computer van Defensie in één minuut terwijl je gepijpt wordt (door een vrouw gelukkig!) en er een pistool op je kop gericht wordt? Dit maak je o.a. mee in de blitse actiefilm Swordfish. Dit is een herziening waar ik erg veel zin in had, daar ik de DVD in de kast heb staan en bovendien goede herinneringen aan deze film overhou. En ja, weer van begin tot einde laten meeslepen door dit gladde spektakel met een heerlijke Travolta als superterrorist "to protect your way of life" en een sensuele Halle Berry die zomaar een half miljoen dollar extra kreeg om haar tieten te tonen. Lijkt visueel als een typische Tony Scott film. Ik vond het gewaagd om de film te beginnen in het midden van de actie zonder dat de suspense het laat afweten. Ook het einde is memorabel, maar helaas is er nooit een sequel gekomen.