Meningen

Niet fantastisch maar wel een onderhoudende jeugdfilm die ik ooit als kind heb gezien. Ook voor mij jeugdsentiment al kon ik me weinig van deze film herinneren. Het ziet er allemaal naief en gedateerd uit; in dit opzicht heeft deze film veel pluimen verloren. Er zit in de tweede helft flink wat actie met o.a. een degelijke car chase.

PS : Vreemde poster hierboven, vermoedelijke fake. D.A.R.Y.L. is een Columbia film, en op de poster staat Paramount als productiehuis.

Een literatuurleraar en ex-schrijver wordt vergiftigd en moet zijn eigen moord zien op te lossen in de tijd dat hij nog te leven heeft. Ik kon de film-noir cinematografie waarderen al is deze remake van de film van Rudolph Maté niet altijd even goed. Maar de whodunnit houdt lang stand en je hebt niet snel door hoe de eindjes aan elkaar hangen. Voor mij mocht het wat grimmiger en duisterder. Nu is het allemaal teveel 80s formule: de studente die betrokken wordt, de humoristische momentjes, de muziek. Trouwens het einde was mooier geweest had men Quaid laten sterven nadat hij zijn verhaal heeft gedaan in het commissariaat. Maar goed, het witte licht op het einde duidt erop dat hij het niet haalt. . Niet helemaal geslaagd want men kon hier met eenvoudige aanpassingen een sterkere film van maken, maar zeker geen onvoldoende.

PS : Gave poster hier . Quaid in Jezuspositie tegen een klok.

Echt een geweldige film van Zhang. Ik durfde nog even twijfelen tussen Flodder in Amerika en deze, en gelukkig heb ik de waanzin niet gehad om voor die andere film te gaan

Dit drama over het concubinaat en de eeuwenoude tradities errond is sterk gebracht en werpt het licht over wat zich anders achter gesloten muren afspeelt. Daarom is het ook een erg boeiende film die me nergens heeft verveeld. Binnen het huis van de edelman tekent zich een sterke hiërarchie af, waar de concubines met elkaar concurreren om de gunsten van de meester. Het baren van een nakomeling, het liefst mannelijk, is de ultieme beloning voor hen. Dan staan ze bijzonder hoog in aanzien en daar draait het om : sociale standing, want de concubines zijn zelf meestal afkomstig uit verarmde families. Het bestaan van de dienstmeisjes hebben nauwelijks betekenis en hebben nog het meest mee van slavernij. Het lijdt verder geen twijfel dat de vrouwen evenzeer eigendom zijn van hun meester, en dat het breken van de huisregels ook voor hen verschrikkelijke gevolgen kan hebben.

Zhang weet het allemaal erg sterk te brengen : het voorbijgaan van de seizoenen, de gesloten wereld binnen de muren van een groot landhuis, de rode lantaarns die opgehangen worden, het geklik van de voetmassages, de lakeien die het huis runnen en daarbovenop de venijnige en schijnheilige omgang tussen de vrouwen. Het is allemaal visueel tiptop in orde en blijft aangenaam hangen. Een film die je moet gezien hebben.

Dit was toch een ijzersterk verhaal, waar ik totaal in meegezogen werd. Echt verfrissend origineel, maar ook fascinerend en spannend. Religieuze mysteries weten me ook makkelijk te boeien. Had de film nog nooit gezien, laat staan het boek, want ik lees geen boeken... heb al genoeg aan films. Da Vinci Code is een esoterische thriller waarbij een nieuwe alternatieve waarheid rond de oorsprong van het christelijk geloof onthuld wordt na een moord in het Louvre. Professor symbologie Robert Langdon is de hoofdverdachte. Daarna kun je wat volgt omschrijven als een Indiana Jones film, maar dan zonder spectaculaire actie en met brains. Wel moet ik toegeven dat Langdon een mindere karakterrol is van Hanks. Hij gaat van A naar B naar C om dan telkens een geniale ingeving te krijgen. Geen bijzondere gast, gewoon een wat stoffige saaie intellectueel. De baddie, die zich "the Teacher" deed noemen had ik ook goed geraden alsook de finale twist. Misschien toch ergens wat voorspelbaar, maar het blijft hoe dan ook sterk opgebouwd. Met zo'n verhaal heeft de film in mijn ogen geen enkele herzieningswaarde. Wat heb je er nog aan als de verrassing eraf is?

Ik ben er minder lovend over. Het is allemaal wat aan de lange kant, met die briefjes die heen en weer gestuurd worden zonder dat er daadwerkelijk ontwikkelingen inzitten tussen boekhouder Saajan, die sociaal afstandelijk is geworden na de dood van zijn vrouw, en Ila, die een ongelukkig en liefdeloos bestaan leidt met haar ontrouwe echtgenoot.

De keuze om geen ontmoeting te bewerkstelligen tussen de twee correspondenten vind ik een misser die het romantische karakter van de film kraakt (het einde is zelfs een afknapper). Meer dan momenten uit elkaars leven vertellen waardoor ze wat beginnen te dromen, doen ze niet. Dat gastronomie mensen met elkaar kan verbinden is een mooie en ware gedachte; ook tussen Saajan en zijn nieuwe jonge collega speelt dit een rol... maar desondanks had ik toch een betere film verwacht. Nu zijn de personages allemaal wat zielig.

Voor mij ongetwijfeld de beste Belgische film, naar een al even briljant literair werk. Coninckx maakte er een film van hoog niveau van. Over onze eigen 'Russische Revolutie'... de strijd van een stijfkoppige pastoor voor de toestand van de gewone arbeider die ongeletterd en behoeftig zijn lot stilzwijgend moest ondergaan. Ook de kinderarbeid uit die tijd was stuitend. Wat ook interessant was, is dat paus Leo XIII het Rerum Novarum uitgebracht had en daarmee geloofwaardigheid verloor door haar eigen ideeën niet te steunen, en dat was het begin van een kloof tussen kerk en volk die zich nog altijd verder zet. Decleir zet een goede rol neer maar ook andere acteurs zoals Antje De Boeck, Johan Leyers en Desarthe vullen goed aan. Dit is een film die door elke generatie zal bekeken worden, al is het maar om te tonen van welke toestanden we komen...

Heel goede misdaad/thriller/drama. Een knap uitgwerkt script en dito regie vond ik wel; de eerste scène suggereert een bikkelharde knokfilm maar dat is het dus niet geworden want actie is er weinig. Nightfall is een detectiveverhaal waarbij je denkt het verhaal te raden maar voortdurend dat laatste essentiële puzzelstukje mist. Vond de film de clichés redelijk uit de weg gaan, en het hartverscheurende einde werkt de dramalaag die doorheen de film sudderde, heel goed af. Niks verkeerds te zeggen, dit is een aanrader. Cheung en Yam zijn fijne acteurs om te zien spelen.

Harde Koreaanse misdaadfilm, erg stijlvol, met een simpel plot erachter maar dat stoort helemaal niet. Niet verwonderlijk dat die in de top 250 hangt. De eerste helft bouwt vrij rustig op, en daarna ontaardt alles in een goed gechoreografeerd ballet van bloed en geweld. Het wraakverhaal is niet innovatief maar regisseur Jee-Woon Kim geeft zijn film een visuele aantrekkingskracht die steeds nog even blijft nazinderen op het netvlies nadat de beelden al voorbij zijn. Het einde leent veel van Scarface . Wilde hij hiermee de verwachtingen van zijn publiek beantwoorden (een shootout is immers een groot cliché in een klassieke misdaadfilm) ? De hoofdacteur doet het geweldig; het blijft een hitman met een hart, die uiteindelijk gelukkig sterft omdat hij het meisje die zijn kille hart heeft ontdooid, gered heeft van een gewisse dood. Mooi mooi. Wie van gangsterfilms houdt moet dit beslist zien.

McConaughey heeft zichzelf de laatste jaren opnieuw goed op de kaart gezet. Na regelrechte rampen als "Fool's Gold" en "Reign of Fire" leek het alsof hij "finished" was maar intussen heeft hij enkele opzienbarende films gehad zoals "Lincoln Lawyer" (4*) en "Mud" (3,5*). En met Dallas Buyers Club bevestigt hij opnieuw een erg goed acteur te zijn. Zijn dialogen zijn geweldig en met zijn uitgemergelde kop speelt hij uitstekend de klootzak met het gouden hart. Ook Leto mag men hier zeker niet vergeten. Ook zo'n ondergewaardeerd acteur; de travestiet Rayon is een fantastische karakterrol. Respect ook dat beide mannen er een zwaar gewichtsverlies voor over hadden.

Ik dacht dat de film een stuk zwaarder op de maag zou liggen, maar het is een verbazend luchtig werkje dat op enkele momenten zelfs erg grappig is. Met one-liners als "Stop staring at her tits Rayon, you start to look normal" is het toch moeilijk om niet in een bulderlach te schieten. Een AIDS patiënt richt zijn eigen illegale circuit van geneesmiddelen op, die eigenlijk veel effectiever zijn dan degene die officieel op de markt verkrijgbaar zijn. Tot zijn laatste adem zou hij strijden voor de toegang van patiënten tot kwaliteitsvolle medicijnen. Erg sterke film, die wat ontsierd wordt door Jennifer Garner. Iedereen doet het zo goed en dan heb je mevrouw Garner in een kleurloze vervelende rol.

Wat een junk. Dit is een film om zich over te schamen. Damnation Alley is een voorbeeld van hoe je zelfs met een vrij groot budget geen enkel resultaat bereikt. De special effects zijn een ramp : die reuzenschorpioenen zagen er niet uit, en de actrice die besprongen werd door deze monsters werd opeens vervangen door een opblaasbare pop. Totaal onbegrijpbare scène ook. Airwolf-acteur Jan Michael Vincent mag circus-aapje spelen en kunstjes verrichten met de moto. Hij grijnst meer dan eens breed, alsof de hele post-apocalyptische situatie best leuk is. En dan dat einde... moet je zien om te geloven. Ik kan hier niet veel goeds over zeggen, behalve misschien dan de scène met de vleesetende kakkerlakken en de design van de "landmasters", wat ook voorkomt dat ik de film een 0,5* geeft.

Geen draak van een film. Een goede fantasy film krijgen we niet elke dag op het menu. Een jonkvrouw wordt uitgehuwelijkt aan een prins uit een ver koninkrijk, maar het huwelijk blijkt slechts een voorwendsel te zijn voor wat anders. Ik vond het goed werken, al kan je je ook afvragen waarom de draak al van het begin af het paleis niet in vuur en as heeft gelegd nadat die drakenjongen werden gedood.
Maar goed, ik heb genoten van de algehele sfeer van de film, want de special effects zijn van een hoog niveau en de film kent enkele spannende scènes. Is één van de weinige draken die me tot op vandaag hebben overtuigd op het scherm. Brown zag ik ook wel zitten als prinses die haar mannetje weet te staan. Het is ook het soort rollen waar ze zich als een vis in het water bij voelt. Zagen we ook al in de Enola Holmes films. Aangenaam verrast. Niks mis mee.

8 jaar cel, zweepslagen en een monsterboete. Dat zijn de beloningen die het Iraanse regime voor Rasoulof in petto had indien hij de film op Cannes durfde te vertonen. Het hield hem niet tegen, en poeh, wat een film is het geworden. Prix Spécial in Cannes. Met bijna drie uur vrij lang maar wie een ruime interesse heeft hoe het er elders aan toe gaat zal de tijd niet zien voorbij vliegen. Want Rasoulof vertelt als gematigd Iraans staatsburger de waarheid. Namelijk dat het Iraans regime veel zwakker is dan ze wil tonen aan de buitenwereld. De civiele onrust en maandenlange rellen na de dood van Mahsa Amini worden via confronterende beelden van mobieltjes in de film gemonteerd, en tonen de niks ontziende brutaliteit van het regime tegen een jongere generatie, die de verstikkende controle van de conservatieve theocratie beu is en er voor eens en voor goed van af wil.

Het verhaal (uiteraard een schreeuw naar vrijheid) draait rond een eerder welgesteld gezinnetje van vader, moeder en twee grote dochters, en waarbij de vader onlangs is gepromoveerd tot "onderzoeksrechter". Dat houdt in dat hij snelrecht moet doen gelden en tijdens de protesten tientallen mogelijks onschuldigen naar de strop stuurt. Hij zit eerst wat ongemakkelijk in zijn job en worstelt met zijn geweten, maar zijn loyauteit tegenover de staat haalt het stilaan. Wanneer zijn dienstwapen thuis verdwijnt begint hij zijn eigen gezin te verdenken en ontstaat er een breuk tussen hen.

De vader wordt in feite binnen het gezin een verlengstuk van het regime. Dit idee wordt later in de film volledig verwerkt tot een irreële situatie. Want het is niet zozeer dat verdwenen wapen dat het gezin kapot maakt, maar de angst van de vader voor de macht van de staat boven hem en het gezin . Dat Rasoulof in zijn film tot familiale ongehoorzaamheid en rebellie oproept was voor de machthebbers wellicht een ondraaglijke boodschap. Een goede politieke thriller, sober maar proper gefilmd, scherp en beschuldigend, en bovenmaats geacteerd, vooral door de moeder. Dergelijke onderwerpen spreken me aan dus 4*

Vond hem ook goed. Hoe een complexe liefde een vrouw tot het ergste drijft... een fait-divers uit de jaren '50 dat gesierd wordt door een indrukwekkende vertolking van Richardson. Merk ook Ian "Bilbo Baggins" Holm op als Des, de man die Ruth Ellis materieel en financieel onderhoudt (de enige reden waarom ze aan hem blijft plakken). De film vertelt over hoe het zover is kunnen komen : klasseverschillen, een bijna ziekelijke liefdesrelatie, obsessie, hopeloosheid. De manier waarop de british society in mekaar zit is zeker niet vreemd aan de evolutie die zich op het scherm afspeelt. Op het einde blijf je met een wrang gevoel achter. De jaren '50 worden goed weergegeven door middel van kostuums en muziek. Een vrij intens psychologisch drama.. nergens verveeld maar je moet je wel kunnen inleven.

Mijn zorgen omtrent de speelduur waren ongegrond. Heb de versie van 4 uur gezien en die vliegt zo voorbij. Dances with Wolves blijft een aangrijpend drama dat meer dan eens gevoelige snaren weet te raken. Bijzonder vind ik vooral dat de auteurs de vorming van de Verenigde Staten meer zien als een cultureel verlies dan als een territoriale overwinning. De inname van de vrije Indianengebieden betekenden het einde van een eeuwenoude levenswijze. Het is tragisch als je eraan denkt en ook ik voelde een kneepje in het hart bij het zien van dat onrecht.

Vroeger geloofde ik niet dat een acteur in een regiestoel er veel van kon bakken, maar al meer dan eens heb ik me hierin vergist. Zowel Clint Eastwood, Orson Welles, Robert Redford en bij deze ook Kevin Costner bewijzen dat een meesterwerk maken ook met passie voor een onderwerp kan gebeuren. Zijn film is dan ook misschien wel één van de oprechtste westerns ooit gemaakt. Die oude westerns zagen de Indianen alleen maar als barbaren die moesten worden afgeschoten (hoewel dat hier met de Pawnees ook wel gebeurt), Dance with Wolves toont ons dat ze een hechte sociale groep zijn die harmonieus leven onder elkaar. De integratie van John Dunbar is dan ook heel mooi om te zien, en elke stap die hij dichter zet om zich te integreren voel je ook als kijker als een kleine overwinning. Dat hij valt voor een niet-Indiaanse die reeds als kind bij hen leeft paste niet helemaal in de filosofie van de film, maar het leverde wel hartverwarmende momenten op.

Droevigste moment vond ik hoe laaghartig zijn paard en Two Socks werden afgeknald door yankees. Heb het altijd moeilijk met zo'n scènes zelfs al zijn het trucages. Maar in zijn geheel is dit een film die enorm de moeite waard is. Kan nog 4,5* worden.

Tegenvaller. Deze oorlogsfilm met enkele pittige vechtscènes is prachtig gefilmd maar al dat strategisch gepraat en de overdaad aan karakters die ik maar moeilijk uit elkaar kon halen maakten het echt tot een loodzware en vermoeiende zit. Dit is het tegenovergestelde van "luchtig".

De film kreeg heel wat bagger over zich heen maar vond hem wel goed. Het is zeker geen film om erg serieus te nemen met dit brave schooljuffrouwtje die met haar inlevingsmethodes stilaan de aandacht van een zootje ongeregeld krijgt. Echt geloven dat dit zou werken deed ik niet altijd. Dangerous Minds is bijwijlen vrij sentimenteel en toch ook niet zo oppervlakkig als het er soms uitziet : enkele achtergronden van jongeren worden uit de doeken gedaan en vond het idee dat een leraar: 1) jongeren zelfvertrouwen moet meegeven en 2) op een neutrale manier om ieder van hen moet geven ongeacht hun sociale achtergrond wel terecht. In dit opzicht heeft de film de beste bedoelingen en maakte dit voor mij iets beter dan heel wat andere high school films, maar toch nog niet zo verfijnd als Lean On Me, Dead Poet's Society of Entre Les Murs. Vind het ook één van Pfeiffers betere rollen.

Lumet staat niet bepaald bekend om zijn luchtige films, en deze verfilming van een roman van Doctorow is geen uitzondering. Een joods pro-communistisch koppel, de Isaacsons, werd opgepakt wegens beschuldigingen van spionage in volle "red scare" paranoia. De twee kinderen werden aan hun lot overgelaten. Vele jaren later zoekt zoon Daniel de waarheid achter dit verhaal : waren ze werkelijk spionnen of was dit helemaal opgezet omdat ze linkse meningen hadden? Een groot deel van de film wordt in flashback verteld waarbij getoond wordt welke moeilijke periode de kinderen doormaakten zonder hun ouders. Het voelt de hele film zwaar en ernstig aan, dus wie melo moeilijk verteerbaar vindt, laat deze best links liggen. Vond het voor mij ook net iets te zwaar met redelijk literaire dialoog (niet zoals men zich normaal uitdrukt). Niet echt slecht, maar ook niet echt goed.

The Story of Lili...

Als er wel iemand verdient om met de oscar voor beste acteur weg te wandelen, dan is het niemand minder dan Eddie Redmayne en niet Di Caprio. Ik vond dit een bijzonder aangrijpende maar ook droevige film. De metamorfose van kunstschilder Einar Wegener naar Lili Elbe, en het psychische leed om niet te zijn wie hij/zij is zorgt voor vonken op het scherm. Ook de onvoorwaardelijke trouw en steun van zijn echtgenote Gerda kon me treffen. Hooper maakte een gevoelige en eerlijke film die de kijker doet begrijpen hoe ondraaglijk het is om als vrouw te leven in het lichaam van een man. De dokters uit die tijd wisten er meestal ook geen raad mee... vooral onwetendheid. Het is voor mij iets te melodramatisch en zwaar uitgevallen, maar het acteerwerk was super-de-super, zowel van Redmayne als van Vikander. Ook overal op locatie geschoten en stevige Belgische medewerking bij deze productie.

Hmm, geen al te best cijfer hier. Toch vind ik het zelf een prima rampenfilm met geslaagde special effects en een paar spannende scènes, zoals in dat bootje in het meer. Misschien wel de beste vulkaanfilm die ik ken... het zijn er wel niet veel maar als ik er één moet aanraden dan zal het wel Dante's Peak zijn. Het is goed opgebouwd, met onderhoudende verhaallijntjes waardoor het nergens verveelt. Een volledige vulkaanuitbarsting geloofwaardig simuleren met special effects lijkt me een aartsmoeilijke opdracht maar ze zijn er mooi in geslaagd om een claustrofobische sfeer te scheppen. Leuk avondje film

Inhoudelijk is het een sterke film maar filmisch oogt het allemaal niet zo bijzonder eigenlijk; had soms wat moeite met de sobere regie. De film is een strakke karakteranalyse over de twee grote figuren uit de Franse Revolutie, Danton en Robespierre.

De één is een gematigde revolutionair die trouw is gebleven aan de kernwaarden, dus om de macht bij het volk te plaatsen. Hij is populair bij het volk en begeeft zich graag onder hen. De ander is een dictator in wording, die de macht naar zich toetrekt, met terreur regeert, en alle idealen van de revolutie met de voeten heeft betreden. Hij is een teruggetrokken figuur, die kil en humorloos overkomt. Twee tegengestelde revolutionaire leiders. De ontmoeting tussen beiden voelde aan als een soort De Niro-Pacino meeting in "Heat". Er zat suspense in de scène. De kracht van de film zit vooral in de acteerprestaties van Depardieu en Pszoniak.

Danton begreep dat zijn eigen arrestatie en veroordeling het enige wapen waren om Robespierre ten gronde te richten. Het schijnproces en de executie zouden een wake up call moeten zijn voor de burgers opdat ze terug zouden weten waar deze strijd allemaal om ging.

Een warboel van een film die een slordige indruk nalaat. Een kolderieke parodie op historische vechtfilms, maar dan doorspekt met Chinese zwarte humor. Visueel een hoop tricks die soms goed gedaan waren, maar als geheel vreselijk flauw en over the top, en inhoudelijk hangt het met haken en ogen aan elkaar; mijn smaak van humor ligt toch elders dan deze onzin... alles met de chef vond ik nog het beste, zeker wanneer die eunuch erbij kwam kijken. Denk niet dat ik me nog snel aan dit soort dingen zal wagen.

Altijd heel degelijk deze Farhadi films, maar nooit kom ik tot nu toe hoger dan 3,5*. Weer erg ordinair gefilmd, maar gelukkig inhoudelijk ook sterk en goed geacteerd. Wat begint als een gezellig weekendje aan zee van een groep vrienden (stedelingen), verandert in bitterheid wanneer Elly verdwijnt. De enge trekjes van het gezelschap komen vlug naar boven. About Elly gaat ironisch genoeg niet zoveel "about Elly" ... in de film is ze eigenlijk een randfiguur... haar plotse verdwijning is vooral een voorwendsel om een verrotte middle-class mentaliteit bloot te leggen waar liegen, verwijten en de verantwoordelijkheden ontlopen aan de orde van de dag zijn... Zelf wat misantropisch ingesteld zijnde, kan ik dit soort thema's wel smaken.

Het is een vreemd beeld, Sean Connery die romantische deuntjes zingt voor een Ierse schoonheid in een Disney film uit de jaren 50. Geen zo'n bekende Disney zo te zien. Darby baseert zich op de Ierse folklore en meer bepaald op de mythische Leprechauns, kleine dwergen die wensen vervullen en hun rijkdom beschermen. Darby in de film is een oude conciërge die erin slaagt hun koning gevangen te nemen tot hij voor hem drie wensen heeft vervuld. Maar hij moet oppassen, want een vierde wens annuleert onherroepelijk de drie vorige. De oude man moet kiezen tussen rijkdom en de toekomst van zijn dochter.
Vond deze film behoorlijk gedateerd, hoewel alle Disney elementen er zijn : romantiek, liedjes, fantasy en een moraal. De effects met de dwergen zagen er ook vrij geslaagd uit voor die tijd. Een favoriet zal dit voor mij nooit worden maar ben wel blij dat ik die ook eens heb gezien.

Brute actiefilm waarin een spierbundel het opneemt tegen de yakuza om zijn vermoorde moeder te wreken en een gevangen meisje te bevrijden. Dertien, of moet ik zeggen, veertienduizend in een dozijn... Een banale held, slechte dialogen, slordige editing in de actiescènes... Naar het einde toe nog wel een verrassende wending met de buurvrouw maar het is vooral een actiefilm van het simpelste soort. Verstand op nul, blik op oneindig.

Super interessante documentaire voor de muziekliefhebber. WLIR was een vooruitdenkende radiozender op Long Island (beetje zoals het Studio Brussel van de jaren 80 in Vlaanderen). Ze waren het klankbord van een nieuwe generatie en promootten vooral new wave, alternatieve rock, synthpop en punk die ze lieten importeren uit Engeland. Wat de term "new wave" betreft zul je verbaasd zijn hoe weinig die eigenlijk betekent.

De invloed van WLIR liet zich tot op de Europese markt voelen : ze waren de ontdekkers van U2, The Cure, Howard Jones, Depeche Mode, New Order, om er maar enkelen te noemen, en draaiden als eersten in de US hun muziek. En dat nog voor de rage overwaaide naar Europa, of terugkeerde.

De documentaire laat heel wat interview stukken zien met bekende (maar soms heel onbescheiden overkomende) artiesten die erkennen dat WLIR doorslaggevend waren in hun succes, en ook de deejays die het mooie weer maakten voor de jongeren van het begin van de jaren 80. Het is dan ook triest om te horen dat de zender in 1987 ten onder is gegaan door een 15 jaar lange aanvechting van de zendrechten door de FCC, de federale commissie die de licenties aflevert.

Iedere nieuwe generatie wil zijn eigen muziek, niet dat van zijn ouders, en dat is precies waar radiozenders zouden moeten op inspelen. Vernieuwing. Leuk om Radio Nostalgie te hebben maar dit is niet de zender die muziekgeschiedenis zal schrijven.

Buddy movie waarin twee flikken jacht maken op een buitenaardse drugdealer. De één volgt zijn instinct, de ander de procedures. De jaren '80 sfeer, de oneliners en de actie zijn prominent aanwezig maar het script lijkt wel door een kleuter geschreven en de ergerlijke synths van Jan Hammer passen meer bij een oud PC-spelletje dan bij een film. De alien is zonder meer slecht. Hersenloos straight-to-video vermaak.

They call this ability... tuning!

Enorm originele SF film, waarvan ik de gewone versie heb gezien. Ik wist niks van deze film en was dan ook aangenaam verrast met de wending die de film nam wanneer Bumstead en Murdoch door de muur braken . Laatste half uur was net het beste van de film voor mij. Het verhaal klopte helemaal van begin tot eind. De film heeft een sterke visionaire uitwerking. Die permanente nacht, zwevende "Strangers" in lange zwarte jassen, film noir sfeer, het moment dat alles stilvalt en de Strangers hun experimenten verderzetten. Science-Fiction hoeft niet altijd om space battles en vreemde planeten te gaan. Proyas breidt het genre uit met een eigen knap concept waar hij een metafysisch kantje aan breit. Alleen vond ik de cast wat tegenvallen. Waar Sutherland nog net meeviel als de collaborerende psychiater, vond ik Sewell totaal geen karakter hebben en Hurt kreeg ook al geen rol waarin hij zich ten volle kon uitleven. Beetje jammer dat al die acteurs ondermaats presteren want verder is het een verrassende film.

Hopeloos gedateerd zoals mijn voorganger beweert vind ik hem zeker niet. Totaal mee oneens. Met dank aan de Bluray editie waardoor je bijna vergeet hoe oud deze film al is. Ok, het verhaal is dertien-in-een-dozijn waarbij je onmiddellijk aan tientallen andere fantasy "queestes" denkt (Krull, Legend, LOTR, etc) maar de mooi uitgewerkte decors en gebruik van poppen maken dat deze film een hoop realisme uitstraalt in tegenstelling tot de nepheid van vele soortgenoten uit die periode.Vooral het stuk waar Jen door een woud krioelend van leven wandelt is indrukwekkend gebracht. Ik volg de conclusie van Left4Dead : simpel verhaal maar aardig uitgevoerd.

Onlangs in mei kwam deze serial killer film annex drama op Canvas. Visueel wat kleurloos, stijlloos en saai...wat wil je ook met een TV-film, maar het verhaal was wel in orde en de acteurs brachten deftige prestaties op het scherm. Dit lijkt ook verdacht veel op de pilootfilm van een TV-serie, die over de moord op Wagstaffes ouders zou kunnen gaan...

Batman is nooit mijn ding geweest maar wou toch eens zien hoe het zou eindigen. Op een zwakke manier dus, want ondanks enkele heel spectaculaire scènes is dit niet meer dan een standaard-hollywood actiefilm (voorkomen dat een bom ontploft , waar hebben we dit nog gezien?), en dan nog één met veel te veel palaver en die veel te lang uitvalt. Nee, ik ben niet onder de indruk. Bane als schurk wil nog wel imponeren, maar het probleem met Nolans trilogie is het teveel aan personages dat niet wil boeien. Wat heeft inspecteur Gordon op twee uur en dertig minuten gedaan? Bijna niks! Ook voor Blake zijn weinig interessante momenten weggelegd, om dan nog maar niet te spreken van Lucius Fox en Alfred. Zelfs Batman zit op een gegeven moment voor een derde van de film in een put . De actiescènes zijn gaaf gefilmd maar inhoudelijk is dit een lege doos in vergelijking met The Dark Knight (3,5*). Meer dan 2,5* kan ik hier echt niet voor geven.