Meningen

Mja, ik zag het toch al van ver afkomen hoor. Naboer is een degelijk opgebouwde psycho-thriller waarin je als kijker voornamelijk door de geest van een gestoorde man dwaalt, wat enkele surrealistische scènes oplevert. Van grote verrassingen was er verder weinig sprake. Het is ook geen echte shock cinema zoals de publiciteit deed vermoeden. Er is weliswaar een ongemakkelijke scène te zien, maar zowel de seks als het bloed blijven nog mooi binnen de lijntjes. Is niks vergeleken met bijvoorbeeld Casey Affleck die Jessica Alba aftuigt in The Killer Inside Me. Goede genrefilm maar niks meer dan dat dus...Ben wel nog benieuwd naar Babycall.

Goede holocaustfilm over de twee weken voor Buchenwald bevrijd werd door de Amerikanen. Een groep gevangenen probeert te voorkomen dat een Joods kind in de klauwen van de SS valt. Daarnaast is dit ook een grimmige realistische weergave van het leven in een concentratiekamp. Vergassingen zien we niet, maar de ziekten, de honger, de willekeur van het moorden en de folterkamer des te meer. Op sommige momenten weet de film heftig uit de hoek te komen. The Camp is hoop op zijn uiterst: nog twee weken zien te overleven in de vrees dat de Duitsers het hele kamp ombrengen. Ook het einde, waarbij de SS op lafhartige manier hun lijf redden , moest er zeker bij, en toont mooi aan dat de harde nazi's het in hun broek deden voor de Amerikanen in plaats van tot het einde te vechten zoals ware soldaten zouden moeten doen. Nu en dan ook wat geforceerd melo maar uiteindelijk wel een film die het onderwerp historisch getrouw weergeeft.

Deze matige (en korte) misdaadkomedie die zich in de jaren '50 afspeelt was vooral bedoeld om rijzende ster Kim Basinger te promoten. Het lukt haar maar niet om haar titelpersonage enig karakter te geven. Gelukkig brengt Bridges de boel wat in evenwicht maar het mist toch allemaal wat meer humor en wat meer charme. De scène met die ladder tussen de twee huizen was nog best grappig. en is het hoogtepunt van de film. Verder zal dit vlug vergeten zijn.

Niet voor iedereen weggelegd. Wie van surrealisme en symboliek houdt, zal plezier beleven aan de vertaling van de beelden die Cronenberg gebruikt naar de realiteit. Mensen die van realisme en logica houden laten Naked Lunch best varen. De film is een semi-biografie van William Burroughs, in wiens getormenteerde geest Cronenberg duikt, en het is aangeraden om iets over de man zelf te lezen om de film beter te kunnen vatten.

Burroughs onderdrukte homoseksualiteit, zijn lage zelfbeeld ( zichzelf met een aars vergelijken is toch wel heel extreem ), het vernietigend schuldgevoel na het ongelukkig doden van zijn vrouw, zijn druggebruik en afwijkende neiging tot perversiteiten worden op surrealistische wijze in beeld gebracht en proberen zijn mentale toestand te beschrijven op het moment dat hij het verhaal Naked Lunch schreef. Al bij al beschouwd vond ik het naast alle weirdness een deprimerende kijk op een man die zich vrijwillig heeft opgesloten in zijn eigen geest om zichzelf te vergeten.

Was op Arte deze week. Avontuurlijke western over een premiejager, een oude goudzoeker en een oneervol ontslagen soldaat die een moordenaar, Ben, terugbrengen naar Abilene om een dikke premie op te strijken. De moordenaar speelt hebzucht als troefkaart om hen tegen elkaar op te zetten. Het vrouwelijk element is Janet Leigh (moeder van Jamie Lee Curtis en legendarisch voor haar douche scène in Psycho) als Lina Patch, die een afhankelijkheidsband heeft met Ben en een cruciale rol speelt naar de ontknoping toe. En zo is Naked Spur een psychologisch spel tussen vijf personages. Stewart is in de jaren 50 niet weg te denken van het grote scherm; hij werkte meermaals samen met Anthony Mann. De film biedt verder mooie scenery uit de Rockies zoals rotspartijen, wilde rivieren en watervallen. Ook weer een redelijk atypische western die wat meer om de personages geeft. Het einde had ik liever anders gezien.

Het is nu wel duidelijk dat Studio Colorido inzet op coming-of-age vermengd met fantasy. Whisker Away voelt helemaal Ghibli aan, zowel op vlak van anime stijl als van storytelling. Het geeft een lief en kleurrijk tienerliefdesverhaal dat zeemzoeterig overkomt en toch genoeg diepgang vindt en de issues verwoordt waar veel tieners mee worstelen zoals gebrek aan zelfzekerheid, willen geliefd zijn, gescheiden ouders... Ik had het meer voor die andere Colorido film "Penguin Highway"; deze is eerder voor de 12-16 jarigen bestemd.

Beklemmende middeleeuwse thriller. Het lijkt wel een middeleeuwse Sherlock Holmes en die niet enkel interessant is omwille van het centrale whodunnit verhaal. Er is ook een doordachte reflectie op geloof, op de mens als instrument van God en de mens als gevoelswezen. Ik heb nooit het lijvige boek van Eco gelezen, maar van een perfectionist als Annaud verwachtte ik wel dat het resultaat niet zou ontgoochelen. De middeleeuwse sfeer is perfect weergegeven, rond een in mist gehulde abdij, met godsvrezende monniken en een lugubere en mysterieuze atmosfeer die uitstekend past bij de religieuze angsten voor het onbekende in de geesten van de kloosterlingen. De scènes in die doolhofachtige bibliotheek vond ik top! Veel beter kon het niet worden.

Chinese neo-noir, met bijzonder camerawerk, daar ben ik het absoluut mee eens. Mij is het de scène met die lichtgevende schoenen die indruk maakte. Zhou, een lid van een dievenbende vermoordt per ongeluk een politieagent en bezegelt daarmee zijn lot. Hij ontmoet een prostituée die hem op discrete wijze wil verenigen met zijn vrouw die door de politie in de gaten wordt gehouden. Wanneer de autoriteiten een enorme som tipgeld uitlooft die tot de arrestatie kan leiden is het nog maar de vraag of Zhou Zenong nog iemand kan vertrouwen. Geweld is er niet zoveel maar als het komt is het hard. Het magere verhaal en de dito uitgewerkte personages zijn wat tegenvallend met als gevolg dat de film zijn saaie momenten kent; daar had ik iets meer van verwacht want dit was een film met veel potentieel voor een meesterwerk.

Ruw oorlogsdrama over de bezetting van Nanking door de Japanners. De film volgt enkele personages, zowel langs Chinese als langs Japanse zijde. Het zwart-wit was hier een goede keuze die de sombere oorlogssfeer sterk naar voor doet komen. Het lijkt ook meer op een documentaire reconstructie dan op een echte film, en dat zorgt voor een intense filmervaring. Hoed af voor het tot leven brengen van de smeulende ruïnes van Nanking. Verder krijg je een hoop ellende te zien van deze gruwelijke genocide : massa-executies, verkrachtingen, mensen die door vensters gegooid worden en voortdurend dat willekeurige moorden. Naar het einde toe sprong ik zelf voortdurend op van elke knal die ik hoorde. Ja, het is alsof je zelf twee uur lang in Nangking zit. Zware film, waarbij de Japanner Kadokawa de meeste indruk op mij maakte; een goede ziel die plots in de hel terechtkomt. Als indruk over wat er zich daar in 1937 heeft afgespeeld lijkt deze film me bijzonder geslaagd, al kregen de personages me emotioneel niet steeds mee.

Fascinerende film over een team die door het noodweer in Antarctica noodgedwongen hun sledehonden moeten achterlaten. Enerzijds volgt de film de wetenschappers, die bezorgd zijn over het lot van de dieren, en er flink wat gewetensproblemen mee hebben.
Anderzijds volgt de film ook de honden zelf, die bevrijd van hun kettingen, zo goed mogelijk proberen te overleven door in groep te blijven. Dat lukt niet altijd gezien de omgeving heel hard is, de honden laten het leven in die barre omstandigheden dus komt er ook wel een traan bij te pas .

Er ontstond door het realisme van de film heel wat controverse rond de dieren. Waren ze gemarteld? Zijn er doodgegaan tijdens het filmen? De regisseur ontkende de aantijgingen. De film was gewoon knap gemonteerd. De beelden van het zuidpoolgebied horen bij de mooiste die ik in een film gezien heb (hoewel het uiterste noorden van Japan de filmlocatie blijkt te zijn) en houden de magie van dit eeuwig stille en eeuwig witte gebied vast. Eén van de mooiste scènes is die met die aurora's. De scènes met die honden zijn verbluffend van realisme.

Verder is er ook nog de muziek van Vangelis, die met zijn zweverige synth melodieën een mystieke kracht toevoegt aan Antarctica. Dit is een prachtige film, die de hechte band tussen mens en dier herbekijkt in een magnetisch zuidpoolsprookje. Een absolute must-see !

Nazi Academy

Voortreffelijk geacteerd drama over een jongen met bokstalent, die een toegangsticket krijgt tot een Nazi-eliteschool. Daar leert men de jeugd vooral om zich te conformeren naar het Dritte Reich waardenscala waarbij alle vorm van menselijkheid verdrongen wordt. Misschien niet de mokerslag die ik had verwacht, maar er blijven enkele sterke scènes sluimeren zoals die op het bevroren meer . Het einde is wrang maar de jongen is uiteindelijk beter af op die manier .

Zo naar uit gekeken, en dan tot de vaststelling moeten komen dat het eigenlijk geene vetten is. Het probleem met Scott is dat hij zelden risico's neemt in zijn films en dat is hier een mooi voorbeeld van. Hij speelt op veilig, is bang dat zijn publiek zich gaat vervelen, dus zet hij in op simplisme en spektakel. Napoleon hanteert de meest voor de hand liggende vertelwijze; de mijlpalen uit zijn carrière, van kapitein tot zijn verbanning naar Sint Helena, worden droogjes en chronologisch voorgeserveerd. Voor wie echt helemaal, maar dan ook helemaal niks over Napoleon weet, dan is dit een geweldige introductie. Voor wie veeleisender is of een zelfverklaarde Napoleon kenner, dan is dit simpelweg onvoldoende. Ik vond zijn "rise" verhaal tot aan zijn kroning het beste stuk.

Een belangrijk ontbrekend element in de film zijn zijn militaire bevelhebbers, de "maréchaux d'empire" die een bijzondere band met hem hadden en hem vertegenwoordigden op het slagveld. Nergens te bespeuren. Maarschalk Ney en Davout zaten ergens verborgen in de film maar ik moet hen gemist hebben. Scott verkoos om zich te verdiepen in zijn relatie en huwelijk met Josephine de Beauharnais en de onverzoenbaarheid tussen zijn liefde voor haar en de onvervulde wens om erfgenamen te krijgen. Dit neemt nogal wat ruimte in beslag in de film, maar alle scènes tussen Phoenix en Kirby voelden aan als inkakkers bij mij. Verder weinig boeiende sidekicks te bespeuren in zijn entourage.

Phoenix was trouwens ook al niet zo overtuigend als de kleine keizer. Hij lijkt soms bijna een karikatuur. Rod Steiger in de film Waterloo van Bondarchuk kwam dan beter in de buurt van de mens die je je kan voorstellen bij Napoleon. Dan heb je nog de battles : allemaal best episch gefilmd maar bij geen enkele had ik een echt overweldigend gevoel. Dat is natuurlijk ook het meest uitdagende aspect voor de regisseur, dat wil ik best geloven. Maar laat ik gewoon zeggen dat ik de battles in de Lord of the Rings trilogie tien keer beter vond. Het probleem is nog niet eens de historische accuraatheid. Ook hier kiest hij een veilig pad, maar een film van Napoleon is toch net te ambitieus en zou enkel maar als mini-serie van een zes tot acht uren kunnen slagen... Ofwel neem je een heel specifiek hoofdstuk uit zijn leven onder de loep... had ik meer gewaardeerd. Nu wil Scott gewoon een heel leven vertellen in 150 minuten en maakt er geen puinhoop van, maar het scheelt weinig.

Twee kinderen en een leeuw

Disney films zoals ze niet meer gemaakt worden. Het ging destijds om goed sentiment en waarden. Ik kan me er soms aan ergeren dat kinderfilms tegenwoordig altijd schreeuwerig en gewelddadig moeten zijn maar een film als deze herinnert me eraan dat je ook leuke kinderfilms kan maken zonder de kinderen epileptisch te maken. Leuk en sympathiek die kameraadschap tussen de twee kinderen, een jonge Michael Douglas als Danny en de melkdrinkende leeuw Major. De leeuw mag nu en dan eens in actie schieten als er een poema of een beer in beeld komt. Gewoon een toffe jeugdfilm met enkel de bedoeling om kinderen te entertainen met een leuk verhaaltje met komische, ontroerende en actierijke momenten. En het is mooi meegenomen dat een 8 of 9 jarige Jodie Foster en Michael Douglas de film trekken.

Kat en muis op een trein

Spannende en speelse thriller met een procureur die een moordgetuige moet beschermen. Eén detail: ze zitten vast op een trein met twee huurmoordenaars die er alles zullen aan doen om de getuige te liquideren voor aankomst. Hackman speelt weer een leuke rol en tilt de film op een hoger niveau. Actie is er genoeg. Beetje veel weg en weer geloop op de trein maar ik heb me de hele rit vermaakt. Het einde is helaas wel erg zwak; er zat nochtans potentieel voor een sterke finale.

Hiken vanachter je scherm. Net alsof ik met mijn geest mee op stap was met vader en zoon tijdens hun driedaagse postbedeling in de Chinese bergen. Een serene en ontspannende film over de langzame herschepping van de band van een vader met zijn zoon, die in het verleden nooit erg sterk was door de lange afwezigheden van de vader door zijn werk. De trots van de vader dat zijn zoon de fakkel overneemt, en het respect van de zoon voor de opofferingen van zijn vader in het verleden, duiken naar boven in enkele hartverwarmende scènes. Ik was ook erg onder de indruk van de prachtige plattelandsfotografie. Bewijst dat je met eenvoud ook goede films kan maken.

Rommelig en het springt van de hak op de tak met weinig boeiende personages... maar wel komisch en een trendsetter die aanleiding gaf tot talrijke studentenkomedies. De avonturen van het delta broederschap hebben niks met studies te maken, alles met lol trappen, feesten en meiden versieren. Het heeft hen niet weerhouden om mooie carrières te verzilveren; in de categorie "leuk voor een keertje" en met een klein rolletje voor Kevin Bacon.

De irritantste familie van Amerika is terug. Ditmaal hebben ze een reis naar Europa gewonnen in een TV-show en zullen ze Londen, Parijs, Duitsland en Rome bezoeken. Zoek dekking! Al klungelend onderweg vinken ze de landmarks af op hun tocht. Dat levert een cascade aan gedateerde en flauwe humor op die je al van ver ziet afkomen, zoals de camera die blijft lopen wanneer vader en moeder Griswold sex hebben . Het leed geen twijfel dat deze mop nog zou gebruikt worden. Het beste vond ik nog alles wat zich in Duitsland afspeelde. Dat "familiebezoekje" ( Who the hell were these guys?) en de bierfesten waar Clark wordt gevraagd om mee te participeren in lokale klederdracht.
Minder dan de eerste film en na 90 minuten heb je het wel gehad met al deze flauwdoenerij.

Pantoffelheld Clark Griswold en zijn gezinnetje maken een roadtrip door de VS met als einddoel een pretpark. Het moet een onvergetelijke trip worden, een "once in a lifetime" ervaring. En dat zal het ook zijn, op een andere manier dan ze zelf dachten. Want ze beleven wel degelijk van alles en nog wat. Meestal is de humor aan de flauwe kant, dat valt niet te ontkennen. Er zitten gelukkig ook een paar uitschieters in waarvan de aankomst aan het pretpark nog wel het beste is. . Had Daar lag ik wel even in een plooi. Dit is een degelijke komedie zonder meer. Chevy Chase is niet mijn favoriete komiek; altijd wat moeilijk gehad met hem. Had zelf liever John Candy in de hoofdrol gezien.

Brave Disney film. Vond deze redelijk. Geen schattenjacht in exotische oorden, wel één die raakt aan het hart van de Amerikaanse natie : de onafhankelijkheidsverklaring. Toch wordt de film vormgegeven met de gekende karrenvracht aan clichés. Maar het was onderhoudend genoeg zodat het me niet teveel tegenzat. Geen opvallende personages, met Kruger als minste. Allemaal schoonheid, niks acteertalent. Het is allemaal lekker correct en veilig, en totaal niet origineel maar voor een degelijke avondvuller met het hele gezin (of alleen) is dit nog geen zo'n slechte keuze.

Ik vond er niks aan. Vooral een pretentieuze film die sterk overroepen is. Dat voortdurend overgaan van zwart/wit naar groene beelden, dan rode beelden, dan enkele cartoons ertussen betekenden weinig. De hele regie is rommelig gemonteerde troep die kunstig zou moeten overkomen maar een weinig aangename en coherente kijkervaring oplevert. Behalve het idee dat de sensatiemedia van serial killers ongewild of gewild helden maakt en de prachtige soundtrack viel er verder weinig te genieten. De satirische toon viel me wel op maar had weinig effect op mij. Ik denk dat dit soort psychedelische experimenten gewoon niks voor mij is.

Baseball drama over een talentvolle man die na persoonlijke tegenslagen op zijn eind dertigste alsnog een profcarrière wil opbouwen. The Natural is uiteindelijk meer een menselijk dan een sportdrama geworden. Het eerste uur was erg sterk maar daarna slabbakt het allemaal wat met die affaire met Memo Paris (Basinger) in een plan om de ploeg te doen verliezen teneinde de oude coach Pop buiten te bonjouren. De film verliest hiermee wat focus op Hobbs ambities, en een half puntje in mijn beoordeling.

De film valt te lang uit, waardoor dit voor mij zeker niet bij de besten in dit subgenre hoort. Mijn favoriete baseball films is nog steeds A League of Their Own (1992) die veel luchtiger is.

Ook een minpunt is dat het vallen of staan van de ploeg van één man afhangt in de film, terwijl baseball echt een ploegsport is. De sport zelf wordt dus eigenlijk op een wat onzinnige manier uitgebeeld om Roy Hobbs op een sokkel te zetten maar dat werkt tegen de film.

Suf en vermoeiend tegelijkertijd. Door de welkome twist op het einde zie je de film plots helemaal anders, en dat zorgt net dat ik hier niet de minimum score aan geef, maar verder sloeg deze film nergens op: suffe dialogen, belachelijke wendingen (Roberts die na een overdosis begraven wordt en dan zomaar weer even uit de grond kruipt ) en eigenlijk berust de hele film op één enkele grote twist waarop alles aanstuurt . Roberts is super-irritant. Een aanfluiting van jewelste.

Deze thriller bouwt voort op een verhaal van de misdaadromanauteur Harlan Coben, die heel succesvol is aan de andere kant van de Oceaan. Hier gaat het om de verdwijning van Alex vrouw. 8 jaar later krijgt hij via email filmpjes waarin zijn vrouw levend en wel te zien is.

Canet zette een waterdichte en geheimzinnige thriller op touw met uitmuntend acteerwerk en een goede vaart. Verschillende stukjes van de puzzel worden doorheen de film samengebracht en monden uit in een mooi uitgewerkt geheel. Acteur François Cluzet verveelt geen moment en zet een zeer grote rol neer vond ik. Gewoon zien, is spannend tot het eind.

Een ongewone mix van mythe en kinderachtige humor. Soms wilde het wel eens werken. Vooral de scènes met die dikke meester Li vond ik geslaagd, al zit de humor dikwijls onder de gordel. Het verhaal is ontleend aan de Chinese mythologie/folklore. Niet dat de folkloristische roots van het personage alles beter maakt; het gaat immers weer vooral om flitsende maar saaie actie en veel fantasy. Redelijk flauw dus, maar de animatie was wel van hoog niveau.

Geen gewone vampierenfilm, en daarom ook geen echt goede. Een jonge vent wordt meegesleept door een meisje bij een bende rondzwervende vampieren. Veel horror vond ik er niet aan en echt van de grond komen doet de film nauwelijks, op de café-scène na. En ach, was het maar zo makkelijk dat je na een bloedtransfusie opnieuw een gewoon mens bent . Dat was ook blijkbaar nodig om er de gewenste happy end van te maken. Nee niet echt best, maar Paxton vind ik altijd geweldig en het geheel had wel sfeer.

Het euthanasieprogramma voor de "onderste derde" van de Duitse samenleving is een wat minder gekend hoofdstuk wat mij betreft, maar ééntje dat zeker een film verdiende. Over Joden wordt geen woord gerept, deze misdaden worden hier begaan tegen de zwakkeren : mentaal gehandicapten, zieken, kinderen... wat het allemaal nog droeviger maakt. Om het allemaal op een onopvallende manier te laten verlopen kregen de patiënten barbituraten en voedingsarme soep toegediend . Hoewel de film op zich zeker niet tegenvalt, vond ik de personages niet zo sterk en daardoor raakte het me minder dan ik had gewenst. Het bleef twee uur lang een eerder passieve kijk door de ogen van Ernst. Het einde vond ik wel heel mooi.

Leuke film, iets leuker dan The Descendants. Een koppige seniel wordende oude mopperpot wil absoluut een prijzenpot van een miljoen gaan ophalen in Lincoln, Nebraska. Zijn zoon gaat met hem on the road en samen verzeilen ze in zijn geboortedorp. Opnieuw staat Payne stil bij wat duidelijk zijn favoriete onderwerp is : familie. En wat een familie. Met gortdroge humor zien we hier een weinig spraakzame, weinig hechte familie. Geen slechte mensen wellicht, maar ze lijken niet al te veel om elkander te geven, behalve wanneer het om geldkwesties draait. Ook Woody is zo'n je m'en foutist. Zijn miljoen is het enige wat hem interesseert. Er is echter ook een dramatische onderlaag over een oude man die geen gelukkig leven heeft gehad, aan de drank heeft gezeten, en toch nog iets van respect en zelfrespect wil afdwingen voor hij heengaat. De aankleding van deze film deed me meer dan eens aan The Straight Story (4,5*) denken door de muziek, weidse beelden. Paynes film komt nergens in de buurt van Lynch's klassieker, omdat de hele familie een bevreemdende, weinig hechte en emotionele indruk nalaat. Tegen het einde heeft de zoveelste "ontsnapping" van Woody iets zieligs. Van Payne wacht ik nog steeds op zijn eerste echte meesterwerk.

Vorige week nog Creepshow 2 gezien maar dat was kinderhorror in vergelijking met Necronomicon, gebaseerd op kortverhalen van H.P. Lovecraft. Lovecraft (Combs) speelt de hoofdrol in het wraparound verhaal waarbij hij in een duistere abdij het boek der doden gaat lezen. Dit zijn dan de drie horror verhalen die we te zien krijgen. Er is ook een duidelijke rode draad in deze film en dat is de necromantie, de duistere kunsten om doden terug tot leven te brengen of het leven te verlengen.

Eerste short vond ik niet goed: rommelig verhaal over doden die terug tot leven gewekt worden met een monster die er nog eens bij komt kijken. Flauwe starter (2*). De tweede was al heel wat leuker, en werd vooral in flashback verteld. Niet dat het vol verrassingen zit, maar de sfeer zat wel goed. Typisch Yuzna materiaal met een gestoorde wetenschapper, wat me dan weer aan From Beyond deed denken (3*). Laatste is het beste. Een vrouwelijke zwangere politieagente beleeft een ware afdaling naar de hel. Hier komen de meeste gore effecten bij kijken. Smerige en plakkerige horror maar het verhaal zelf was wel pure onzin (3,5*). De special effects zien er niet altijd best uit (die vleermuizen) maar goed, de film is intussen al een kwart eeuw oud.

Waarom heb ik dit toch bekeken? Omdat ik stiekem hoopte dat dit beter zou zijn dan de Fast & Furious reeks. Ja, het is beter! Al rijdend tanken *zucht* ... zal er verder niet teveel woorden aan verspillen. Kutfilm.

Never say NO to a hostage taker

Is toch wel één van de betere actiethrillers uit de jaren '90. Ik had me voorgenomen om hem in twee keer te bekijken daar ik vannacht nogal moe was... nee dus... in één ruk uitgekeken. Het is een film die je meezuigt van het begin en zo'n films maken ze minder en minder. Het verhaal is interessant : wat is nu de waarheid rond de moord op Nate ? De actie is niet zo zeer aanwezig want de film heeft het vooral van zijn onderliggende spanning en het acteerwerk van Jackson en Spacey. Was ook een groot en verdiend kassucces.