Meningen

Uitstekend. Ik vind dit een bijzonder goede en heldere film over de Dreyfus zaak... Vooreerst kiest Polanski om een ingewikkelde juridische zaak te verpakken als een Sherlock Holmes-achtig detectiveverhaal , en het bekijkt dan ook als een spannende thriller (o.a. Picquart die geïntimideerd wordt door de generaals) en niet als het saaie juridische drama dat het geweest kon zijn , zeker voor wie niet zo vertrouwd is met die zaak van historisch belang. Ik heb de twee uur niet zien voorbijvliegen.

De chronologie zit ook heel sterk. De zeer bekende hoofdstukken in dit verhaal worden prima geplaatst zoals de betrokkenheid van auteur Emile Zola, die een enorme volkswoede teweeg bracht. Dujardin geweldig in zijn rol. Goede keuze om Picquart als hoofdpersonage te zetten. Ik kan eigenlijk niks verkeerds over deze film zeggen. Scoort werkelijk tien op tien voor zijn algehele aanpak. Misschien kan men de film als een over-simplificatie van een zeer complexe zaak beschouwen, maar dit komt hier de helderheid tegemoet en voor mij is dit uitermate positief. Eén van Polanski's sterkste films. Als je in twee uren alles over deze zaak wil kennen én terzelfdertijd begrijpen is dit een niet te missen film.

Zwaarmoedig drama , over de bitterheid van het leven en het niet waarmaken van ambities. Een naieve jongeman gaat naar Parijs met de hoop op een acteurscarrière. Door allerlei gebeurtenissen daalt hij in plaats daarvan stukje bij beetje af in het milieu van de homo-prostitutie. Rondom zijn personage wordt een vreemd wereldje opgezet met een gefrusteerde verhuurster, een hoertje, travestieten en een oude homo die ook presentator is van een cultureel TV-programma. Je moet ervan houden want Téchiné is werkelijk niet voor iedereen weggelegd; ik liep er niet al te warm voor maar de prestatie van Manuel Blanc is wel eentje die ik kon smaken.

Een serial killer verandert in een moordende sneeuwpop na een ongeval. Ik hou het liever op een komedie want de effecten van de sneeuwman en de moorden zien er belabberd uit, waardoor het horrorgedeelte in het water valt. De humor a la Freddy Krueger (I've got a point to make, don't eat yellow snow) mocht er echter wel zijn. Bewapend met haardrogers en antivries gaan de bewoners van het dorp Jack Frost te lijf.

Wat blijft Cruise een belachelijk figuur in de realiteit : hij denkt zich verheven boven anderen, gaat er van uit dat alle vrouwen voor hem vallen en heeft een obsessie met scientology en jong blijven. De film is dan ook op maat voor hem gemaakt, en je ziet vaak van die clichés terug die je enkel met Cruise kan associëren : die vrouwen, zijn bijdehandse gedrag en coolness.

Liet ik me echt gaan, dan zou ik de film de grond inboren omwille van de hoofdacteur. Maar ik vond het eerlijk gezegd een onderhoudende film. Het plot kwam erg leuk over, ik zat er onmiddellijk in en het bouwt op een best originele manier op. Jammer dat daar wat van afgestapt wordt op het einde, zo heb ik toch nergens gehoord waarom de Zec nu dit ene slachtoffer dood wilde Het is een soort detectiveverhaal met een paar pittige actiescènes. Niks verkeerds allemaal maar spijtig genoeg een spektakel waarbij Cruise te vaak klaar lijkt te komen van zelfliefde.

Jack Reacher... never come back

Oud angelsaksisch sprookje over een moedige boer die de prinses van Cornwall moet gaan redden die ontvoerd werd door de magiër Pendragon. Dit geeft een lelijke oninteressante film, met vlakke figuren en weinig gezellige special effects. Ik was echt blij dat de film over was. Ik begrijp wel dat die film uit 1962 komt, maar zelfs voor die tijd leek het me geen hoogtepunt. Bovendien vond ik van dezelfde regisseur en met dezelfde hoofdacteur, 7th Voyage of Sinbad een flink stuk beter. Vraag me niet waaraan het ligt. Nu is het uitkijken naar Bryan Singers remake. De trailer is iig veelbelovend.

Tussen twee delen van de Hobbit door blijven we wat warm met deze fantasy. Ik zat er erg naar uit te kijken, maar het loste niet mijn stoutste verwachtingen in. Het blijft allemaal gezellig onderhoudend en de FX zijn kwaliteitsvol, in de trant van Lord of the Rings. Er wordt mooi leven gegeven aan de lelijke onverzorgde reuzen. En waar zaten de vrouwelijke reuzen trouwens?

Waar de film het laat afweten is de belegering van Cloister door de reuzen . Het komt allemaal zeer snel en het eindigt ook allemaal in sneltempo. Het romantisch gegeven tussen de boerenzoon en de prinses vind ik altijd wel schattig, ook hier. Het is gewoon verplicht om zoiets er in te steken. Zeker een kijkbeurt waard; niet groots op het vlak van acteerwerk en script, wel pure visuele ontspanning.

De film ziet er wel 20 jaar ouder dan hij werkelijk is, en het beeld is van povere kwaliteit. Een grimmige versie van Jack the Ripper en zeer sfeervol... alleen die beginscène al. Niet mijn favoriete Ripper verfilming, maar het wist een paar keer goed spannend te worden.

Deze DVD is oa op Amazon te vinden. De kwaliteit van het beeld is niet om over naar huis te schrijven. Het kon ook slechter..

Jack's Back DVD

Niet dat deze film zo bijzonder is. Deze spanningsloze thriller rond een Jack the Ripper copycat is een mislukking op bijna alle vlak. Het verhaal concentreert zich veel meer rond de dood van de tweelingbroer . Die flikken in de film zijn oliedom en je hebt vrij snel door hoe het allemaal in elkaar zit. Toch ligt het niet echt voor de hand wie nu de killer is maar. Tot slot vond ik de dubbelrol van Spader niet al te best.

Zwaar onderschat, al kan ik begrijpen waar het schoentje knelt. Het is een heel andere feel dan Zinnemans film. De film werd herwerkt als een hollywoodiaanse actiethriller en is meer een film op zich dan een remake. Daarom vind ik de vergelijkingen tussen beide versies wat onterecht en is het best om die als twee afzonderlijke werken te bekijken.

Intussen al menig maal gezien en hij blijft vlot en spannend en staat garant voor een opwindend filmavondje. Het is een strijd tegen de klok om de snode superkiller te pakken voor hij zijn moorddadige plannen kan uitvoeren. Willis speelt één van zijn zeldzame rollen als bad guy, die net iets te geforceerd kil en ijzig overkomt. Gere daarentegen komt helemaal niet uit de verf en speelt een functionele rol : alles is gericht op de confrontatie op het einde . Ook de Russen zijn hier echt wel stereotiepe figuurtjes. De spanning zit er soms goed in door de gelijke krachtmeting van beide zijden. The Jackal bouwt zich met gemak op tot wat ik een zeer goede finale vind en scoort hoog op herzieningsgehalte. 4*

Nooit eerder gezien. Niet meer en niet minder dan een goede Tarantino, gebaseerd op een boek van Elmore Leonard, waarbij je je makkelijk laat inpakken door de personages. Jackie Brown, gespeeld door 70s diva Pam Grier mag er wezen als slimme air hostess die betrapt wordt met drugs en een hoop cash. Haar mond staat wel enorm scheef wanneer ze praat, alsof ze een dreun gekregen heeft waardoor haar mond naar links is verschoven. Maar de echte baas hier is Samuel Jackson, in topconditie als crimineel Ordell. Een lullig rolletje voor DeNiro die dat niet echt verdient, en van de sexy Bridget Fonda als Ordells "surfer girl" kreeg ik haast een hittegolf in mijn broek. Verder een leuk "wie loopt met het geld weg?" verhaal dat nergens verveelt dankzij geweldige dialogen.

Vintage 70s; alweer zo'n Tarantino inspiratiebron. Ik hou er wel van.
Een vrouw rijdt alleen naar New York om er een nieuw leven te beginnen maar wordt onderweg beroofd van haar wagen, dan van haar vrijheid en tenslotte van haar slipje, wanneer een vicieuze nachtcipier haar verkracht. Ze wordt daarna voortvluchtig en beschuldigd van politiemoord. Het Smokey & the Bandit gehalte ligt vrij hoog met diverse auto-achtervolgingen maar wat mij vooral zal bijblijven is de vrouwonvriendelijke content en het eigenlijk onmogelijke verhaal.

Op de grens tussen leven en dood

Goh, alhoewel ik het gevoel heb dat er narratief iets niet klopt, wil ik er toch nog 3,5* aan geven want het blijft een solide film. Het klopt toch langs geen kanten dat hij in zijn "laatste dromen" een hele uitleg krijgt van die Michael Newman over het toekennen van een hallucinogeen middel aan Amerikaanse soldaten tijdens de Vietnamoorlog? Dat zou hij al moeten geweten hebben vermits hij het in feite droomt . Maar goed, de sfeer is deprimerend en terzelfdertijd ook mysterieus, en daarmee ook bijzonder geslaagd. Waanbeelden, herinneringen, trauma's vermengen zich ongeremd door elkaar om het hoofdpersonage Jacob Singer te plagen. Het is een man die geen grip meer heeft op zijn bewustzijn en er ten onder aan gaat. Robbins op zijn hoogtepunt hier zet een ijzersterke rol neer.

Van Friedkin zijn we topkwaliteit gewend en de verwachtingen voor een film van hem zijn dan ook vrij hoog. Goed: sommige elementen in deze whodunnit zijn voorspelbaar (bvb de identiteit van Jade ), en de car chase scène vond ik opvallend zwak in beeld gebracht, zeker als je dit vergelijkt met deze uit To Live and Die in L.A.
Er zijn zeker ook positieve zaken te melden rond deze film. Jade verzekert zich van een aantal acteurs die goed liggen bij mij zoals Caruso en Fiorentino. De mysterieuze en kinky sfeer blijft goed hangen tot het einde waardoor ik wel gebeten bleef doorkijken. De hele laatste scène vond ik zelfs behoorlijk duister, waarin je plots doorhebt dat in meneer Gavin een gevaarlijk roofdier schuilt. En zo vond ik Jade zeker het kijken waard; mocht misschien wat zwoeler om het nog iets intenser te maken. In handen van Paul Verhoeven zou dit een meesterwerk geweest zijn.

Stevige thriller waarbij ook wat familiedrama wordt meegenomen. Straw Dogs en Deliverance zijn inderdaad films waaraan je moet denken bij dit verhaal over illegale stroperij dat van kwaad naar erger gaat. De mooie beelden van de Zweedse outback zorgen voor een meer dan geslaagde ijzige kille sfeer die dan nog verder naar vriestemperaturen daalt wanneer de relatie tussen de twee broers erbij gehaald wordt. Allerbest acteerwerk van Lassgard, zo'n beetje de Zweedse Jan Decleir... Ik vond dit weeral een aardige en heel boeiende Scandinavische film.

Een waardige sequel, even goed als deel 1. De link met de eerste film vond ik wat magertjes geïntegreerd maar verder was deze thriller helemaal mijn ding. De jacht op een killer sprak me meer tot de verbeelding dan een jacht op stropers. Jägarna 2 is namelijk een spannende film en eens je erin zit, is het onmogelijk om te stoppen. Niet zozeer de jacht op de killer is spannend want je weet al vlug wie achter de moord zit, maar vooral hoe de moordenaar alles in het werk stelt om alle sporen en bewijzen tegen hem te doen verdwijnen zorgde ervoor dat ik op het puntje van mijn stoel zat. Lasgard is norser en zelfzekerder dan in deel 1. En Stormare in één van zijn beste rollen vond ik. Die Jägarna films vond ik echt beresterk.

Schuldig of niet?

Dat is de hele vraag in Jagged Edge. Veel over het verhaal zal ik niet prijsgeven om niet te veel van de film te verpesten. Ik kan enkel zeggen dat deze rechtbank-thriller goed in elkaar zit en weinig plotfouten maakt. Is inderdaad helemaal niet gecompliceerd. Maar er zijn legio betere rechtbankfilms en dit is ook eentje die door het trage tempo, de ouderwetse regie als een grijze muis in het genre overkomt. Acteerwerk OK zonder meer. Het mist voor mij wat meer schwung op alle vlak.

De kracht van het gerucht

Na het sombere Submarino dat me wat minder beviel, komt Vinterberg af met een flink staaltje filmgenie. Prachtig en uiterst sterk. Hoe de leugens van een meisje Lucas leven voorgoed veranderen. In Denemarken hangt de kleine dorpsgemeenschap veel sterker aan elkaar waardoor uitsluiting ook aanzienlijke gevolgen heeft (eten weigeren in de winkel). Het is hoe dan ook schrijnend om te zien hoe de mensen die eens zijn vrienden waren hem wreedaardig verstoten op basis van een gerucht. De kerkscène is erg goed, want welke man kan nog zijn beste vriend in de ogen kijken na een kind te hebben misbruikt ? Het einde toont dan weer goed hoe hij terug opgenomen werd in hun midden, maar dat er nog steeds bewoners zijn die in zijn schuld geloven . Enige flaw vond ik dat Vinterberg net iets meer mocht vertellen over hoe de inwoners op het einde naar hem kijken, maar anderzijds is die stilzwijgende veroordeling eigen aan Jagten. Stuk voor stuk goed in elkaar gestoken scènes.

Niet alleen inhoudelijk is het sterk, de film speelt zich af in een herfstdecor waarin "jacht" wordt gemaakt op Lucas. De misverstanden in communicatie, en toch ook wel het gebrek aan inzicht in de complexe gedachtengang van een kind, worden zeer goed gebracht. Van een kind verwacht men toch al niet dat ze over sexuele zaken zullen liegen gezien dat nog onbekend terrein is? Gemiddelde zeer hoog maar ook terecht vind ik.

Originele invalshoek alweer in het westerngenre. Het ziet ernaar uit dat we de jongste tijd te maken hebben met meer inhoudelijke westerns. Jane got a Gun is hier geen uitzondering op : er is heibel in aantocht met een bende outlaws die haar gewonde echtgenoot bij de kraag willen vatten. Intussen wordt in flashbacks de gebeurtenissen verteld die tot de situatie hebben geleid. Het drama neemt uiteindelijk het overwicht. Deze film is geen stinker doch ook geen uitblinker. De cast bevat grote namen en dat helpt. Ewan McGregor als de bad guy is nauwelijks herkenbaar onder zijn dikke snor maar had te weinig screentime om interessant te zijn. Portman acteert wel goed als een geharde vrouw die heel wat leed uit het verleden meesleept. Edgerton zet een wat melancholische ex-echtgenoot neer die haar te hulp schiet. Mijn verwachtingen bij westerns zijn nooit erg hoog dus ik ben snel tevreden in dit genre. Mijn verdict : redelijk.

4 days, 4 hours and one minute... That was my war!

Doet wat aan Full Metal Jacket denken door het drilgedeelte; vond dit anders wel een goed oorlogsdrama. Het is een beetje als opgegeild worden zonder daarna seks te hebben en klaar te komen. De soldaten worden gedrild en klaargestoomd voor een oorlog die er uiteindelijk niet komt. De Amerikaanse aanwezigheid in Irak was vooral verveling en nog eens verveling. De film eindigt met desillusie en ontgoocheling. . De acteurs gaven het beste van zichzelf en de regie van Mendes mag er opnieuw wezen.

Het viel me nog wel mee. Enkele vette actiescènes, op het einde gaat het flink los tussen Damon en Cassel . Top hoor! Dat is wat ik een climax noem. Verder is het meer van hetzelfde. Veel rondlopen van links naar rechts en van voor naar achter. Intussen is het hele Black Ops plot al helemaal gekend, dus echt veel voegt deze nieuwe film niet toe aan de reeks behalve wat nieuwe info over Bourne's onfortuinlijke vader. Ik hoop eigenlijk dat ze er nu een punt achter zetten. Wat heeft het nog voor zin als je een filmreeks krijgt die bijna niet meer van een ordinaire James Bond film te onderscheiden is?

Verder heb ik ook weinig complimenten over voor het irritante camerawerk. Elke vijf a tien seconden verspringt het beeld, wat ik enorm vervelend vind. Die scène in Athene was nog slechter als een B-film in beeld gebracht. Maar ach, het verveelt niet, het plot is niet al te ingewikkeld en de acteurs zitten best goed in hun rollen. Met Cassel krijg je een echte super-villain geserveerd veruit de beste bad guy uit de hele reeks.

Bourne Identity : 3,5*
Bourne Supremacy: 2,5*
Bourne Ultimatum : 3*
Bourne Legacy: 3,5*
Jason Bourne: 3*

Deze film deed me sterk denken aan Sin Nombre. Onvermijdelijk eigenlijk. Jaula de Oro ziet er wel een stuk rauwer en minder hollywoodiaans uit : de tocht naar de Amerikaanse droom voelt hier aan als een zware beproeving waarbij de vluchtelingen hun leven riskeren. Met de drie jongeren kreeg ik niet teveel binding en dat leek ook de bedoeling : alles wordt vanop afstand bekeken en er komt weinig dialoog (zeker met die Indiaan). De bruuske manier waarop Sara in de mensenhandel verdween deed me toch wel wat, net als het racisme tegen de Indiaan waarop de makers de vinger willen leggen. De film kent hartverwarmende momenten, maar ook evenveel harde momenten. Ook prachtige beelden, je waant je bijna op reis. Verborgen parel.

Voor de derde of vierde keer geboeid gezien en het blijft een meesterwerk op het vlak van suspense. Spielberg is een vlotte verteller en hij weet hoe hij de aandacht moet blijven vasthouden. Er zijn zo goed als geen momenten die nutteloos zijn : als hij ze niet vult met spanning is het met een leuke oneliner hier en daar. Hij weet ook hoe hij spanning moet opbouwen. Wat je niet kan zien onder de waterspiegel is in Jaws veel afschrikwekkender dan de haai zelf. Wat er over de haai verteld en getoond wordt zijn natuurlijk opgeblazen fabeltjes, maar hij heeft er toch een hele generatie de stuipen op het lijf mee gejaagd.

Deze eerste langspeelfilm van Nakache en Toledano is een leuke tragikomedie met Depardieu en Rouve die twee vrienden spelen, die niet (meer) aan een vrouw raken. Ze schuimen speed dates en huwelijksfeesten van vreemden af op zoek naar de ware. Ze raken daarbij meer dan eens gedesillusioneerd. Er schuilt een tragische noot in deze film over de oppervlakkigheid van relaties, eenzaamheid en de connectie daartussen. Ik vond het evenwicht tussen humor en tragiek van hun situatie goed werken. Rouve wordt hier ook niet weggespeeld door Depardieu en speelt een klungelig en lummelig personage die blijft hangen.

Deze verfilming van een roman van Donald Westlake is een stevige psychologische thriller. Het eerste uur, met Hitchcockiaanse referenties, gaat over de moord an sich. Daarna neemt het verhaal een twist, en toont tegenstrijdig genoeg de smaak voor bloed en geweld die de twee andere acteurs, de onlangs overleden Giraudeau en de actrice Karin Viard, ontwikkelen. Een logische wending want het zijn deze personages die ervoor verantwoordelijk zijn dat de moord gebeurt. Het geheel wordt onbevredigend vervolgd met een rits surrealistische en wat ongeloofwaardige scènes die leiden tot het niet al te beste einde. Het laatste half uur verpestte voor mij al wat ervoor kwam. Jammer. Hier zat een 3,5 a 4* tussen. Nu wordt het een 3*

Enkele dagen geleden was het tweeluik nog eens op TV. Dit was al heel lang geleden dat ik die films nog zag. Pagnol is ook één van die auteurs waarvan de werken schitterend verfilmd werden.

Le Papet en zijn neef Ugolin zijn de laatsten van een prominent lokaal geslacht en Le Papet zal alles doen om de naam van de familie verder te zetten. Hij helpt Ugolin met het opzetten van een anjerkwekerij, maar daarvoor heeft hij toegang tot veel water nodig : het vloeibare goud dat een zegen of vloek kan worden in periodes van langdurige droogte. Ugolin en zijn oom hebben zelf geen bron op hun gronden en begeren die van hun buur. Wanneer de buur overlijdt, gaan de gronden over op diens neef, Jean, een bultenaar. Maar de twee andere kwibussen metselen de bron dicht en verzwijgen de aanwezigheid ervan aan Jean. Ze hopen dan ook dat de stedeling faalt in het onderhouden van de boerderij maar onderschatten diens vernuft en moed.
De hele film bouwt eigenlijk op naar een dramatische gebeurtenis, en is daarom een stuk langdradiger dan zijn opvolger. Want tot het zover komt proberen Papet en Ugolin alle inspanningen van de naieve maar goedhartige Jean te saboteren. Erg sterke sfeer van de Provence : de lavendel en de kruiden dringen zo je neusgaten binnen, de krekels doen de rest.

Zalig is de man die niks weet...

Ik begrijp niet waarom Herzog een dertiger koos om Kaspar Hauser te spelen, die een 15-16 jarige was toen hij werd gevonden. De wegen van Werner Herzog zijn ondoorgrondelijk zo blijkt weer. Een intrigerende film over een geschiedenismysterie. Herzog weidt niet veel uit over de afkomst van Hauser en de meer dan geheimzinnige moord op hem; hij is meer gefascineerd over de denk- en verbeeldingswereld van een jongen die als een dier heeft geleefd sinds zijn geboorte en werkelijk alles moet aanleren. Ik vond Bruno S een knappe transformatie neerzetten van lomp en achterlijk tot fijngevoeligheid voor de wereld rond hem. Zijn leerproces wordt met grappige en onthutsende voorbeelden getoond. Ik had al artikels gelezen over Hauser en zijn leven blijft een ongelooflijk verhaal.

Redelijk eens met eerste zin van voorgaande. Laten we zeggen eerste helft erg spannend daarna gaat het alleen maar naar beneden dankzij onder meer de belachelijke dialogen met betrekking tot de helderziende. In de eerste helft hangt er een dikke vleug mystery over de film, en het is al bewezen dat zoiets erg goed aanslaat bij de filmliefhebber. Van zodra het creatuur een prominentere plaats krijgt wordt het al heel wat minder. Het is een klassieke fout in horrorfilms om de geheimzinnigheid niet steeds in stand te houden. Maar ik moet wel zeggen dat het over de hele lijn een redelijke bovengemiddelde horrorfilm geworden en ik niet heb afgehaakt.

Weg met de mystery van deel 1 ... zelfs het riedeltje doet niet meer mee... de auteurs prutsen met een hoop ideeën die ze hebben maar het lukt hen toch maar half om een consistente franchise uit de grond te stampen. Jeepers Creepers II is een ordinaire horrorfilm geworden waarin de vleesetende demon bijna de hele tijd boven een groep sportieve studenten cirkelt, en er zo nu en dan eentje de lucht in wordt geplukt. Maar makkelijk heeft de creeper het niet... hij stuit ditmaal op keihard verzet. Er zijn wat meer gore special effects te zien en het monster is bijzonder fraai vormgegeven maar ik miste toch de spanning want hier is het allemaal lekker voorspelbaar. Het einde was ook wel vet. Ze hadden het hierbij moeten houden; een derde film was echt niet nodig.

Zeker wel onderhoudend, en heel eventjes hijst de film zich tot topniveau met de twist waarin Garcia in beschuldiging gesteld wordt . Malkovich is weer zwaar genieten als lepe ondervrager en in die periode was ook Andy Garcia te zien in heel wat goede films (Internal Affairs, Things to do in Denver...). Zoals hier al eerder gesteld, is het einde een grote ontgoocheling en wordt in amper drie minuten afgemaakt, en naar het begin toe zit er heel wat semi-romantisch gedoe in. Jennifer Eight is niet zo bijzonder, en dan toch ook weer helemaal niet verkeerd.