Meningen

Helemaal mee eens. Echt een goede actiefilm met een spetterende laatste 15 minuten. Een undercover cop moet een bende moordzuchtige bikers neerhalen. Stoere motorrijders die domme toeren uithalen, tietenzwaaiende biker chicks, weelderige nektapijten, motorachtervolgingen . Geen enkel stereotiep wordt uit de weg gegaan, maar het valt nergens tegen. Zelfs het dunne verhaal niet, ook Bosworth niet, en zeker Lance Henriksen niet als de psychopatische aanvoerder van het tuig. Waar het aan ligt dat dit zo'n leuke film is weet ik niet. Het mag dan fout zijn, ik heb me in ieder geval heerlijk vermaakt! Dikke 3,5*

Dat was niet best. Een rommelige, slecht gemonteerde misdaadfilm met een plot en personages dat me totaal niet interesseerden. En dan is zelfs 95 minuten best lang om uit te zitten. Het enige goede was de erg gewelddadige finale in een ondergrondse garage. Eén van Bronsons mindere films.

Moeilijk om niet in religieuze discussies te vallen hier. Laat ik maar zeggen dat ik uiteraard geloof dat steniging niet representatief is voor de islam. Ik hoop dat niemand het tegengestelde zal denken na het zien van deze film. Khomeini was een levende teletijdmachine die zijn land terug naar de Middeleeuwen teleporteerde. Je kan echt wel stellen dat al die radicale moslim-onzin over de wereld heen met hem is begonnen. Boek en film over Soraya M. geband in Iran... Uiteraard!

Maar goed, over de film. Hartverscheurend verhaal inderdaad over een onschuldige vrouw die werkelijk voor niks is gestorven. na een staaltje "Iraanse gerechtigheid". Deze film en zeker de zeer wrede stenigingsscène deed me echt pijn in het hart. Niemand verdient zoiets. Dan nog zien dat je eigen kinderen stenen gooien... De grootste horror zie je soms in het echte leven.

Een sterk verhaal dat erg authentiek overkomt, zeker omdat de film ook in het Perzisch is. De decors zijn soms van een sublieme schoonheid. De acteerprestaties zijn top : vooral de tante van Soraya maakt een overweldigende indruk en stelt alles in het werk om de waanzin te stoppen. Heel relevante film die hopelijk bijdraagt aan het wereldwijd bannen van deze verwerpelijke praktijken. Gevoelige kijkers, opgepast.

De debuutfilm van Mike Figgis (Leaving Las Vegas) zet alles in op atmosfeer. Deze film noir gaat vooruit op enerverende jazzmuziek in het economisch verwaarloosde Newcastle. Rokerige jazzbars met louche klanten, neonverlichting, een urbane mozaiek van bakstenen arbeidershuizen en vervuilende industrie vormen het troosteloze decor van “Stormy Monday”.

Figgis weet met vakmanschap en eenvoud hoe hij de nachtelijke atmosfeer en alles wat erbij hoort moet aanbrengen. Een dronkelap die door het café strompelt, rokerige interieurs, marlboro’s en whisky’s, gedempte straatverlichting op natte trottoirs. Die beelden laten allemaal een sterkere indruk achter dan in andere films.

Er is ook een liefde tussen twee mensen die authentieker aanvoelt dan in de meeste andere films. Ze hebben geen sex, maar slapen gewoon in elkaars armen in die eerste nacht dat ze samen zijn. En wanneer ze dan toch sex hebben, is het de ontlading van het beetje spanning dat in de film verwerkt zit.

Met sfeer alleen maak je echter nog geen goede film. Figgis heeft het ernstig laten afweten wat het verhaal betreft. Hij had blijkbaar wel ideeën maar het lukte hem niet om er een deftig en pakkend verhaal rond te bouwen. Het is een film die ik ondanks de sfeervolle regie toch met veel onverschilligheid uitgekeken heb.

Het lijkt gek, en toch heeft Alvin Straight het gedaan : 400 kilometers afgelegd met zijn grasmaaier om zijn broer te gaan bezoeken. Deze film van David Lynch is misschien wel zijn ernstigste werk. Lynch heeft een reputatie als regisseur van bizarre, bijna onbegrijpelijke verhalen. Hier staat hij met beide voeten op de grond om een verfrissend relaas te maken van Straights odyssée.

De tocht van Straight is ook een reis naar zijn verleden. Terwijl hij reist, dwalen zijn gedachten vaak af naar het leven dat achter hem ligt : zijn vrouw, zijn jeugdjaren en ouders, de oorlogstijd en tot slot zijn broer. Hij vertelt de anecdotes aan de mensen die hij ontmoet en willen luisteren, en haalde uit al die ervaringen een stukje wijsheid. Straight is geen beleerde man. Hij is eenvoudig en heeft de nodige lessen uit zijn levenservaring getrokken. Nu is hij op weg naar zijn broer, en dan pas weet hij, zal hij gelukkig kunnen sterven.

Lynch toont een Amerika zoals de films die ons meestal nooit tonen : slaperige dorpjes, behulpzame bewoners en een rurale omgeving. Je ziet Straight vaak vol contemplatie kijken naar de sterren, en naar de natuur rondom hem. Hij kijkt ernaar met de wetenschap dat het misschien de laatste keren zijn dat hij de wereld kan aanschouwen. Een mooie introspectieve film die me in een soort rustige trance bracht, door Lynchs manier van filmen. Hij geeft de positieve boodschap mee dat oud zijn nog altijd veel mogelijkheden biedt voor wie wil. Zeker een aanrader voor wie eens wat rustigs wil bekijken.

Knullig. Net als Mars Attacks! van Burton is dit een eerbetoon aan de SF pulp van de jaren '50. Het begon inderdaad goed maar dit goedkoop werkje verzuipt naderhand in allerlei onlogica en wordt alsmaar onsamenhangender. Die regisseur heeft nog nooit van continuïteit gehoord denk ik. Het einde is één grote chaotische zooi. 2,5* voor de algehele sfeer en dan ben ik heel vrijgevig.

Horror? Ja, het kapsel van Linda Blair is absoluut horror! De rest, dat weet ik nog zo niet.
Het duurt heel lang voor er iets onheilspellends in de film kruipt. Het onrustige paard, de uitslag op Rachel gezicht... daar ga ik echt van beven als een riet haha ... Pas wanneer de occulte specialist in de kliniek terechtkomt en het vreemde nichtje Julia ontmaskerd wordt begint het wat te worden maar dan is de film al bijna voorbij. De acteurs rammelen braafjes hun teksten af. Wes Craven op zijn slechtst.

Die films van Jarmusch blijven aangenaam kijkvoer. Natuurlijk erg simpel van opzet op alle vlak, maar daar haalt Stranger than Paradise net zijn charme uit. Lijkt wel op een schoolproject met de scènes die telkens onderbroken worden door enkele seconden zwart beeld.

Jarmusch toont de melting pot die Amerika is; aan rondzwervende bohemiens geen gebrek in zijn films. Een Hongaar, Willie, die zijn roots verloochent en zichzelf als op en top Amerikaan beschouwt, krijgt bezoek van zijn nichtje Eva die uit Boedapest overkomt. Ze wil daarna verdertrekken naar Cleveland bij een oude tante. Willie en zijn vriend Eddie gaan wat later on the road om haar op te zoeken, en het huiskamersfeertje van het begin wordt een roadmovie. De film kent enkele grappige momenten (de bioscoopscène bvb). Leuk? jazeker!

Kort na de oorlog was de jacht op Nazi's aan de orde van de dag. Dit moet de eerste film zijn waarin footage van de holocaust wordt gebruikt. Detective Wilson spoort een Nazi ideoloog op die ondergedoken leeft in een klein dorpje, er als dorpsleraar werkt en pas gehuwd is, wat zijn dekmantel nog geloofwaardiger maakt. Orson Welles zit wel goed in zijn rol van valse crimineel die iedereen uit de weg ruimt die te dicht op zijn hielen zit, inclusief de hond De spanning vond ik persoonlijk wat tegenvallen, zeker mbt de moord van Meineke. Hier zat potentie voor meer in. Aardig om eens te zien, meer niet.

Niet de beste van Hitchcock maar de beklemmende sfeer is er wel. Een tenniskampioen, Guy Haines, ontmoet een gestoorde kerel, Bruno Anthony, op de trein die hem een wel erg bizarre deal voorstelt. Een deal die met het woord "moord" heeft te maken. De tennisser wordt in de daarop volgende dagen gestalkt en gechanteerd . De master of suspense brengt dit verhaal best luchtig vond ik, en met sterk opgebouwde scènes. De kermisscènes zijn top en ook de dialoog tussen Haines en die oude mevr. Cunningham vond ik typisch Hitchcock. Wat een geweldig gefilmd einde ook op die draaimolen . En ditmaal heb ik Alfred himself wel gespot in de film. Erg goede klassieker

De film volgt een kat die reist door een verdronken wereld waarin geen mensen meer lijken te leven. Lijkt op een futuristische uitwerking van de ark van Noë, na een klimaatramp (of een bijbelse zondvloed).

Verfrissend zo'n film waar dieren dieren blijven en toch avonturen beleven en elkaar helpen. Volledig zonder één gesproken woord. Enkel de grafische stijl vond ik een klein beetje tegenvallen. Alles mist wat meer scherpte en detail. Het is alsof ik naar een oude PC game zit te kijken met een te lage resolutie (die labrador zag er niet zo goed uit), maar desondanks geef ik hier ook wel een 4* voor want het ziet er vaak magisch uit. De animatie van de dieren is hier absoluut de grootste troef.

Viel me wel mee. Mijn cijfer gaat niet naar de vele idiote momenten die de film soms dom doen overkomen. Origineel heb ik nooit gezien; toch vond ik dat er een sterke en ongemakkelijke sfeer werd opgebouwd met die rednecks. Verder is het niet meer dan een nogal simplistische macho- boodschap rond "man genoeg zijn om je vrouw te beschermen". En hoe dom moet het blondje zijn in de film om haar tieten te tonen aan een groep geile bouwvakkers.

Ondanks de idiotieën blijft de situatie gespannen en klimt alles stilaan naar een bloederige climax getriggerd door de dochter van de coach die een mentaal gehandicapte vent wil pijpen . Ook weer zoiets onzinnigs... Toch een goede filmavond gehad met dit vrijdagavondfilmpje... zou het bijna een guilty pleasure durven noemen.

Hmm, de Terrifiers zijn toch een stuk beter want sfeervoller.
Stream is een stevige slasher maar de kills zijn bijlange niet van de orde van Terrifier. Bij enkele gaat het zelfs offscreen. Stuk braver dus. Verhaal is run-of-the-mill; enkele hotelgasten zijn ongevraagd opgejaagd wild in weddenschappen rond online gestreamde kills .. De nodige dwaasheden passeren de revue waarvan één heel ferme op het einde, maar wie van slashers houdt zal hier denk ik wel plezier aan beleven. De killers zijn anoniem en dat is ook wat jammer; ze verloren veel van hun dreiging.

Tony Todd en Dee Wallace inderdaad in piepkleine rollen maar Combs is all over the place en is weer lekker getikt. De grote namen ten spijt is dit crowdfundproject uiteindelijk een matige toevoeging aan het genre, al gebiedt eerlijkheid mij te zeggen dat ik me niet heb verveeld.

Hartverwarmende human intrest film. Het leven van een dakloze heroine addict krijgt een positieve wending wanneer hij voor een zwerfkat begint te zorgen. James is een doodbrave goedhartige kerel die niet veel geluk in zijn leven heeft gehad. Opmerkelijk ook hoe James plots meer menselijke waarde krijgt bij de passanten dankzij Bob. Dit is bovenal een lieve film die een hoopgevend en positief verhaal wil brengen dat de ellende van verslaafden en daklozen niet het einde hoeft te zijn. Echt een goede feelgoodfilm waarbij Bob de show steelt. Ook de innemende rol van Treadaway mag niet onvermeld blijven.

Sterk politiedrama dat de nodige nuances legt. De goede flik is niet altijd degene die de procedures tot op de letter volgt, wel degene die gerechtigheid voor ogen heeft. Dit sombere verhaal van extreme corruptie binnen de LAPD heeft niet veel actie, maar des te meer inhoud en lekkere twists. Reeves vind ik als acteur weinig tot de verbeelding sprekend en hij lijkt nog slechts een schaduw van wat hij ooit was. Zijn karakter werd goed uitgewerkt : in de eerste helft denk je dat hij hier de bad guy zal zijn tot het einde, zoals de Bad Lieutenant, tot je de waarheid achter de dood van Washington kent. Street Kings schittert zeker niet via de acteurs, maar wat een fijn plot dus... Net iets beter dan het vergelijkbare Pride and Glory (3*) omdat het beter blijft hangen

Wie weet is er een exemplaar van deze film op de Aziatische markt terecht gekomen, je zou het denken. Toont plotmatig veel gelijkenissen met deze films inderdaad. Film Noir van het zuiverste water, en nog spannend ook. Mannen met hoeden en sigaretten in de mondhoek, low key belichting, ruw randje. Dit is echt een zalige film noir. Door de voice-over lijkt het ook deels een FBI-propagandafilm waarin de werkwijze van de organisatie uit de doeken wordt gedaan. Widmark in een vroege schurkenrol, en hij doet het geweldig. Een slimme bastard die extreem voorzichtig en berekend tewerk gaat.

Loop er niet zo wild van. Walter Hills urban western of zoals hij het zelf noemt, rock 'n roll fable, heeft een graatmager verhaal en de personages zijn grove karikaturen... Dat zijn niet bepaald assets voor een sterke film, die ook grandioos flopte destijds. Intussen is dit een begeerde cultfilm geworden door de muziek en de aparte videoclip stijl van Hill. Enige grote en origineel gevonden pluspunt is dan net wat je niet verwacht : de romance. Eerder dan Ellen terug in de armen van de held te doen lopen, laat de held haar in de steek om haar een carrière te gunnen.. Streets of Fire heeft wel zijn momenten maar aan meer dan 3* raak ik niet.

Thriller met heel wat actie en humoristische one-liners, die voornamelijk inspeelt op plottwists. Ik vond dit bijlange geen slechte film met Willis; het wist me bij de eerste kijkbeurt in 1993 al flink te verrassen, waardoor ik hem later op DVD gekocht heb en intussen toch nog eens voor de vierde keer heb bekeken en mijn mening is er niet slechter op geworden.

Natuurlijk is het verhaal simpel en zit het vol toevalligheden. Maar de film heeft ook enkele scènes die goed genoeg zijn om bij te blijven zoals de achtervolgingsscène in het begin en de twist waarin getoond wordt hoe Willis' vader gedood werd . Ook het snelle tempo zit goed en zorgt ervoor dat de film geen dode momenten kent.

Ik ga hier misschien wat tegen de algemene opinie in, maar een 3,5* mag Striking Distance gerust hebben.

Nog voor Kurt Russell de gespierde actiehelden speelde in John Carpenter films, was hij te vinden als hippe student in flauwe Disney komedies. Zoals deze Dexter Riley film waarin een chemisch goedje in zijn ontbijtgranen terecht komt en hem Herculeaanse kracht geeft. Corn Flakes propaganda verpakt in een slapstick Disney... drink elke dag jullie flakes met melk en je zult zo sterk worden als Dexter!

De humor is van het allerflauwste niveau, om je te schamen zelfs; de oude knarren zo kinderachtig zien doen is bijna pijnlijk (vooral Flynn als decaan Higgins kan er wat van), en Russell heeft nog het acteerniveau niet om deze film op te leuken.

Erg goed. Je kan niet naast de satire tegen de industriële voeding en junkfood aankijken en daar slaagt de film wonderwel in. "The Stuff" is een lekker product dat mensen verslaafd maakt, maar waarvan niemand weet wat erin zit. Ex-FBI Moe gaat op onderzoek uit en ontdekt dat het spul wel degelijk een gevaar vormt voor de volksgezondheid. Moriarty is cool als de detective en naast voldoende actie en humor, krijg je ook een paar horror-scènes, waarvan die op het einde met Chocolate Charlie de kroon spant. Enorm van genoten maar deze film is in de eerste plaats een satire/komedie en geen horror.

Een groot filmmoment uit China... . Voornamelijk martial arts met een vleug fantasy en wat familiale tragedie... zoals in veel van die films. Er is heel veel actie, bijna nonstop van begin tot eind... dus je moet er inderdaad van houden. Wat je te zien krijgt is van een hoog niveau. Heel veel goede momenten zoals dat gevecht in die slangenkuil . De locaties waren echt prachtig en ook de gevechtscènes waren hoogst genietbaar.

Een minpunt vond ik die eindscène in de arena, die sterk gekopieerd is uit Fearless en vrij zwak afstak tegen enkele andere fights. Dit finale hoofdstuk waar Su zwerver is vond ik ook het minste. Het verhaal is niks nieuws, en veel hoogdravende proza moet je niet verwachten. Laat de film gewoon zijn ding doen. Prachtig in beeld gebracht, al vallen de digitale beelden iets te sterk op soms zoals die roofvogel naar het einde toe...

Ach het zijn allemaal details. Ik vond het prachtig.

Kinderen mogen niet het slachtoffer worden van de daden van hun onverantwoordelijke ouders. Hier heeft dit doffe ellende als gevolg. De twee broers zijn best wel brave kerels, maar de tragedie uit hun jeugd heeft hen verder van de geneugten van het leven gebracht. Terwijl ze ten onder gaan aan hun schuldgevoelens, en drank en drugs, verliezen ze uit het oog dat er nog zoiets als een familie is. Het viel me op dat de verhalen van de broers gelijktijdig verlopen. Dat zag je aan Ivan die ineengeslagen wordt op straat en de stille telefoons die de jongere broer krijgt van zijn broer, scènes die eerder in de film al voorbijkwamen . Leuk, maar niet dat het zo'n toegevoegde waarde had. Submarino is niet zo deprimerend als ik dacht. Daarvoor moet je Lars Von Trier bekijken. De twee broers laten zich niet uit hun lood slaan ondanks alle tegenslagen --- tot het einde eraan komt blijkt dan , wat de film over het algemeen een strijdlustige ingesteldheid geeft. Ook het zoontje Martin zorgt voor wat ademruimte. Geen film die me verveeld heeft.

Knappe satire. Het is al snel duidelijk dat we hier te maken hebben met een kritiek op de huidige ego- en schoonheidscultuur, wel meer op vrouwen toegepast. De manier waarop we naar onszelf en waarop anderen naar ons kijken zorgt vaak voor een ongezonde sociale druk. Iedereen veroudert uiteindelijk. Ozempic, Botox en andere troep die we ons inspuiten zullen aan dit ultieme inzicht niks veranderen. De film is evenzeer een sneer naar de Youtube en Tiktok generatie waarbij gezien en geliked worden een nationale sport is geworden.

De film van Fargeat is bijzonder virulent met het thematische materiaal. Body horror gebruiken als visuele stijl is niet bepaald zachtzinnig te noemen. Het ziet er redelijk geinspireerd uit door anderen. Kubrick, Cronenberg, Gaspar Noé komen als eerste in mij op, maar een film als The Elephant Man heeft ook verwantschap met The Substance.

De fout met het gespleten bewustzijn valt inderdaad zwaar op. De slogan zegt immers "Remember you are one" maar dat blijkt niet echt uit het gedrag van Elisabeth en Sue. Tenzij het stuk bewustzijn van Elisabeth in Sue zich aanpast aan een jong lichaam en het stuk bewustzijn in Elisabeth zich gedraagt naar een oud lichaam. Voer voor discussies. Ik was in ieder geval verward hierover.

Wat een audiovisueel hoogstandje ook : in de bioscoop was dat echt een van de beste filmervaringen van dit jaar. Het soundgebruik is indrukwekkend. Veel meer spektakel en fun eigenlijk dan Gladiator II dat ik gisteren zag.

Ook heel verrassend dat namen als Demi Moore, Margaret Qualley en Dennis Quaid toezegden voor dit project. Je zou hier eerder minder bekende acteurs in verwachten. Samen met Poor Things een van de beste films van het jaar.

Coole schoolthriller met gangsta soundtrack. Berenger is toch een stuk beter als Belushi in zo'n rol. Het is ook duidelijk zijn one-man show. Substitute is verder wel een onderhoudende film, al vond ik het nogal een racistische ondertoon hebben. Gemakkelijk om alleen maar zwarten en latino's als bad guys te nemen. Ik neem aan dat je dit erbij moet nemen maar toch...

The Rejected.

Een eerlijke kijk op de punk cultuur begin jaren 80. Deze jongeren waren meestal verschoppelingen uit abnormale en liefdeloze gezinnen, en leefden samen in een community temidden van vuilnis en kakkerlakken. Ze werden scheef bekeken door de "gewone" burgers en zelfs met geweld bedreigd door een burgerwacht. Maar los van de armoedige leefomstandigheden, zien we ook de muzikale cultuur, het anti-sociaal gedrag, de marginalisatie.. Ik vond het geschetste beeld heel goed en geloofwaardig neergezet. Hoezo slaat nergens op? Natuurlijk slaat het gedrag van die jongeren nergens op! Dat is net het hele punt, de doelloosheid van hun leven, het gebrek aan omkadering.

Spheeris wist er in ieder geval een onderhoudende en rauwe film van te maken en je voelt aan dat er research vooraf gegaan is aan deze film; bijna ieder personage krijgt wel een stem. Zoals te verwachten was gaat het richting een zielige afloop. Suburbia is een prima film. Two thumbs up.

Prima maffiafilm. Italiaanse decadentie op zijn best. Een sex & drugs orgietje met een corrupte parlementariër is het beginpunt van een cascade aan gebeurtenissen waarbij de mafia bij betrokken raakt. Het stak echt goed in elkaar, met de links tussen de verschillende personages. Het is een film zonder helden en met alleen verliezers. Zelfs de meest zielige van die personages, die zijn vader verliest door zelfmoord en diens mafiaschulden erft, komt niet sympathiek over door zijn lafheid . Ook meer dan OK acteerprestaties, vooral van die zigeuner mafiabaas. Ook muzikaal komt de film sterk uit de hoek; de soundtrack zet sommige scènes werkelijk kracht bij. Enkel visueel vond ik het niet zo indrukwekkend, Gomorra was daar beter in. Dit is blijkbaar de pilootfilm voor een serie die in 2016 voor Netflix zal geschoten worden. Uitkijken dus...

Interessante vroege film van Besson. Subway heeft niet echt een plot en moet dan ook gezien worden als een meer experimentele film. Want visueel is de film meer Amerikaans dan Frans (de hulpjes van de commissaris heten Batman en Robin). De ondergrondse wordt als een eigen wereld voorgesteld met kleurrijke figuren (de skater, Gros Bill, de drummer) waarin hoofdfiguur Fred in versmelt, op de vlucht voor poltiie en criminelen. Het is style-over-substance maar het voelt alles bij elkaar genomen toch vrij natuurlijk aan. Ook de popcultuur is een onmisbaar element in de film (het bandje, de kapsels)...

Als je Subway ziet, lijkt het een logische keuze dat Besson zijn verdere carrière in Amerika zou opbouwen; een man die de Amerikaanse cinema tot in zijn vingertoppen aanvoelt hoort daar thuis. Lambert en Reno mochten mee in zijn valies. Niet slecht, al is het vooral voor de beelden en de stijl ("cinema du look") dat de film naar waarde geschat moet worden. Maar of iedereen daarvan houdt...

Steampunk

Een anime die zich afspeelt tijdens de industriële revolutie in Engeland waarbij nieuwe technologie te pas en ten onpas wordt gebruikt. Opvallend is dat de film niet echt bad guys en good guys kent. De boosdoener is de technologie en wetenschap waar de mensen nog geen vat op hebben, wat leidt tot katastrofale gevolgen. Goed idee om ook Robert Stephenson in de film te steken (al was hij al overleden). Het idee is sterk, maar de film zelf viel me wat tegen door de vele zwak uitgewerkte personages, het geeky gedoe met die machines en een zwaar inzakkend middenstuk. Het schiet nogal wat tekort om een meesterwerk te zijn.

Tussen geniaal en debiel is een betere omschrijving voor dit vreemde geval. Het is een film die er meer als een kille videogame uitziet en gemaakt is om te overdonderen. Tot op een zeker niveau werkt het wel. Ik heb genoten van de digitale sequenties waarin Baby Doll wegvlucht tijdens haar erotiserende dansjes in een fantasiewereld en onmogelijke missies moet vervullen . Mooi gedaan deze visuele orgie. Alleen jammer dat Snyder vooral daarvoor bekend staat. Film heeft een pretentieuze intro en outro alsof dit soort flutfilosofie de kijker zou moeten overtuigen dat er toch een diepzinnige bedoeling achter de film zit. Ook erg seksistisch, de manier waarop die meiden als playboy-bunnies de mannen gaan opgeilen om hen op die manier af te leiden van één of ander plan die ze beramen. Enfin bon, het kijkt wel makkelijk maar mist een interessante rode draad waardoor de visuele overdaad aangevuld wordt met gapende leegtes die een plot zouden moeten voorstellen. Kleine 2,5*

Harry : We're not gonna let you walk out of here..

Thug : Who's "we", sucker?

Harry : Smith, Wesson and me!

En zo haalde Harry Callahan de jaren '80. Persoonlijk vind ik Enforcer de minste van de reeks.

Sudden Impact is een heel andere Dirty Harry film die meer nuancering legt in sommige personages. Zo is de moordende Jennifer Spencer niet zomaar in een vakje te steken. Het is een Dirty Harry aflevering die eigenlijk vrij anti-machistisch is en dat vond ik best buitengewoon binnen deze reeks. Callahan zelf is niet minder hard en stoer echter dan in vorige films. Er wordt serieus geknald in de film en Harry lijkt ongeduldiger dan ooit met het uitschot. De bad guys hoorden na de "Scorpio Killer" toch bij de betere van de reeks, vooral dat marginaal wijf.