Meningen

Niemendalletje. Antoinette, een schooljuf, gaat haar minnaar Vladimir achterna in de Cévennes omdat ze niet een week zonder hem kan. Als onervaren wandelaarster begint ze een hiking trail vergezeld van een nukkige ezel, Patrick.

Met zo'n stom gegeven heb je ook een weinig boeiende film. De actrice Calamy vond ik erg onleuk met haar voortdurend gegiechel zonder enige aanleiding. Ze leek me nogal licht in haar hoofd. Het toeristische plaatje werd ook al niks. Echt zo'n film waarvan je je afvraagt waarom die precies gemaakt moest worden.

”Antz” is de eerste animatiefilm van Spielbergs studio Dreamworks en is een politieke parabel over de vrije wil om iets te verwezenlijken.

Op het eerste zicht lijkt het een film voor kinderen. maar als je oplettender kijkt, valt het op dat hier ook wel elementen voor een ouder publiek in verwerkt zitten. Het vat nog eens de boodschap samen dat iedereen in een gemeenschap zijn steentje moet bijdragen, maar dat iedereen individueel de keuzes mag maken om in die gemeenschap te doen wat hij graag doet. De animatie is verbluffend en vernieuwde destijds het Disney genre, al is Pixar intussen een stapje verder gegaan.

Er straalt een ongelooflijk realisme van de tekenfilm af. Het hoogtepunt is ongetwijfeld de scène waarin Bala in de kauwgom aan de zool van een mensenschoen blijft plakken.. Antz heeft ook zijn kleine problemen : zo vond ik hem noch aangrijpend noch spannend. Kleine 3,5*

Prachtige film die me redelijk diep wist te raken. Een homo koppel vecht een juridische strijd uit om de voogdij te krijgen over een mongooltje. Alan Cumming was fantastisch als Rudy Donatello, een gay met een grote mond maar zo blijkt ook, met een gouden hart. De film speelt zich af in de late jaren '70 en het proces dat gevoerd wordt, lijkt meer een proces met bekrompen vooroordelen tegenover homo's dan over het werkelijke probleem : een hulpeloos jongetje toewijzen aan liefdevolle ouders. De dialogen zijn raak en helder. Het einde is pijnlijk en ook ik hield het niet meer droog,wat dan toch betekent dat de gevoelige snaar geraakt is. Een film over oprechte liefde en over falende rechtvaardigheid, zeker een om bij stil te staan.

Dit vervolg op Every Which Way but Loose is meer van hetzelfde, en iets minder goed dan de voorganger. Het blijft wel een sympathieke mix van americana, countrymuziek, vechtpartijen en apenhumor... Vooral aan de humor wordt meer tijd besteed. Clyde heeft de slechte gewoonte aangenomen om in politiewagens te schijten. Eind jaren 70 werden veel van dit soort films gemaakt ... herinnert me aan de familiale zondagnamiddagen bij mijn grootouders.

Erg goede epische biopic over Gengis Khan. De film vertelt een deel van zijn leven, van zijn geboorte tot zijn benoeming tot Khan van alle Mongoolse stammen. Over de verovering van Eurazië en China gaat het geenszins. En gelukkig maar anders kreeg je niet veel meer dan stompzinnige veldslagen. De film belicht hoofdzakelijk onder welke omstandigheden Temujin zo machtig is geworden.

Zeer mooie beelden van de steppen, goed gefilmde oorlogsscènes ook met veel boogschuttersgeweld. Visueel werkelijk smetteloos. Zijn relatie tot heel wat figuren wordt uitgediept : zijn vrouw Borte die later in de film door een vijandige stam wordt gekidnapt en verkracht , zijn zoon Jochi, die hij als een bastaard beschouwt en zijn vriend Jamukha, die hem verraadt . De diverse verhaallijnen zijn onderhoudend en relevant.

Waar de plank misgeslagen wordt is de keuze om Jochi te laten sterven op het einde, met de bedoeling om te dramatiseren . Dit is historisch totaal niet correct want in werkelijkheid overleefde de zoon zijn vader . Dit is een waardige film over Gengis Khan die zeker mag gezien worden.

De dag van de jaguar

Deze avonturenfilm van Gibson is bijzonder indrukwekkend en stoer. Vind dit zijn beste werk, meer nog dan Braveheart, waar ik niet echt van hield. Hier overtuigt hij me veel meer met een plausibele weergave van het leven ten tijde van de Maya's of Azteken. Een harde wereld om te leven waarin je elke dag alles kon verliezen. Dat overkomt Jaguar Paw ook, een jonge krijger met een zoontje en een zwangere vrouw. Aan het vredige bosleventje komt een einde wanneer een groepje Maya's het dorp platbrandt (verdomde hond!) en de overlevende dorpelingen als gevangenen meeneemt om te worden geofferd.

De film kent erg brute scènes maar het was ook een brute tijd. Die Maya's waren geen doetjes en menselijke offers waren dagelijkse kost. Moet weerzinwekkend geweest zijn om in deze culturen te leven. De uitbeelding van de Mayastad vond ik heel knap met al die ambachten : leerlooiers, slagers enz. Er klopt heel wat aan deze film. Godzijdank geen Engelstalig sprekende indianen of Mel Gibson in de hoofdrol! Wat een geweldige Indianenkoppen zie je hier ook. Verder is dit een film met enorm veel vaart, gespreid over een drietal dagen in het bestaan van Jaguar Paw. Het mag duidelijk wezen dat ik fan ben; had hem nog nooit eerder gezien.

Nooit eerder gezien want ik verwachtte altijd heel veel technisch geleuter en dat vind ik doorgaans vermoeiend in films. En naar verwachting werd het ook een film met veel procedures en technische termen, hoewel het niet zo ergerlijk overkwam als ik vreesde. De tegenslagen van de Appolo-13 missie worden boeiend gebracht, en het hele scenario klinkt als een ode aan de vindingrijkheid en koelbloedigheid van de mens in de meest kritische situaties. Gelukkig ook een sterke cast die het niveau serieus opkrikt. De overdaad aan sentimentele scènes en blockbuster-momentjes moeten we er maar bij nemen.

Nostalgisch portret van een bordeel uit de Parijse Belle Epoque. Vroeger waren dat chique herenhuizen waar men in een gemeenschappelijk salon ontvangen werd. Een plaats waar de tijd stil is blijven staan en waar de meisjes een onderkomen hebben gevonden, meestal om schulden af te lossen wordt gesuggereerd. Twee uren waarin veel getoond wordt en weinig concreets verteld. Alle personages blijven uiteindelijk wat op de achtergrond. Van de wat anonieme prostituées tot het kinky cliënteel. Vreemdste moment was dan nog Nights in White Satin die er plots wordt ingegooid. Nee, dit was niet echt geweldig allemaal.

Folk horror. Redelijk alternatief voor wie verknocht is aan films als The Wicker Man of Midsommar. Een priester die zijn geloof kwijt is wordt naar het eiland Erisden gestuurd, waar een sekte de plak zwaait, om er zijn gegijzelde zuster te bevrijden. De sekte in kwestie aanbidden een vruchtbaarheidsgodin die ze ook in gevangenschap hebben en met bloed voeden .

Het is nooit duidelijk waarom die zus precies ontvoerd werd, en ook het subplot met dit jonge koppeltje werd iets te functioneel ingezet. De sekteleiders zijn ook wat dubbelzinnig. Eerst worden ze als badguys neergezet, later in de film is het allemaal niet zo duidelijk meer. Het is mooi gefilmd moet ik zeggen, met een sfeervolle middeleeuws aandoende aankleding. Alleen jammer dat het verhaal alle kanten en tegelijk nergens naartoe gaat. Ik kan me dan ook heel goed vinden in het gemiddelde hier.

Ed Harris heeft toch een zeer sterke gelijkenis met Clint Eastwood op de affiche.

Om een goede western te zijn is Appaloosa misschien iets te "clean" voor mij. Het is een trage film maar wel met interessante momenten en spijtig genoeg iets te magere dialogen. De film ligt ergens tussen de klassieke western, met zijn "bad guy" en gunfights, en de psychologische western, waarin dieper ingegaan wordt op de emoties van de personages. Ook die grote vriendschap tussen de twee sheriffs vond ik erg apart, waardoor ze oprecht sympathiek overkomen.

Ik wist al van het begin af dat het ging eindigen in een onvermijdelijke confrontatie met Bragg, maar dat vond ik dan weer minder belangrijk dan te weten hoe het zou verdergaan met Cole en Hitch.

CG film ofwel de nieuwe generatie van animatiefilms. Het oogt vrij indrukwekkend en gedetailleerd al was Space Pirate Harlock (3*) nog straffer op dat vlak; Appleseed speelt zich af na een nucleaire oorlog. Een huurlinge en een cyborg willen naar het mythische Olympus. Iemand zei hier dat het verhaal een echt doel mist en dat is inderdaad het geval. Plots val je in een plot rond een super-oorlogswapen waarvan een klein meisje uit Olympus de sleutel is, . Maar ik ben gewoon niet vertrouwd met het hele universum daarrond en dat boeit me ook niet echt. Gelukkig hoef je geen Appleseed-geek te zijn om deze film te kunnen volgen want die staat redelijk op zichzelf en weet te vermaken zoals het hoort. Beste personage vond ik Briareos

Niet zo goed en boeiend als Death on the Nile... De pap wordt hier teveel in de mond gelepeld vooraf (zo mag je er zeker van zijn dat de zoon die praat over het vermoorden van de oude moeder NIET de schuldige is waardoor er van grote verrassingen weinig sprake is en de whodunnit nogal gekunsteld overkomt ... De meerwaarde zit hem wel in het exotische kader waarin het zich allemaal afspeelt. Ustinov speelt opnieuw en voor de laatste keer in zijn leven, Hercule Poirot, de Belgische detective met de Britse humor.

Uitstekende biopic / karakterschets over de "rise" van Trump in de jaren 70 en 80 (het "fall" gedeelte moet nog komen). Hoewel de acteur niet helemaal op Trump lijkt vond ik de man wel heel geloofwaardig neergezet door het gebruik van de gekende retoriek en lichaamstaal. De makers maakten een enorm gewaagde gok met deze film maar het resultaat is fantastisch, doorstaat de fact-check en zit vol leuke details. Het weinig ophemelende portret van een extreem egocentrische man die zijn ziel verkocht heeft aan de Geldgod, en die in zijn parcours om de "killer van New York" te zijn alle menselijke trekjes opzij zet. Alle levende wezens rondom hem leven in functie van hem. Ik vraag me af of Trump zelf die film al heeft gezien : in zijn ogen wellicht 'a bunch of lies' en 'a disgrace to american cinema'.

De kneepjes van het vak leerde hij van een corrupte advocaat die hem leerde dat het doel altijd de middelen heiligt. De band tussen Roy Cohn en Trump krijgt daarom ook de meeste aandacht maar hoewel Cohn hem gaandeweg als een discipel en vriend beschouwt, ziet Trump hem als iemand die hij kan gebruiken en dan te dumpen wanneer hij niet meer in zijn plannen past. ...

Toch ben ik wat voorzichtig met de bedoelingen en objectiviteit achter deze film. Gemaakt door anti-Trumpisten? Lijkt me wel. Historisch correct of vertekend? Hmm, laat ik toch even in het midden. Een warning? Dat wel. Hij is door zijn persoonlijkheid een potentieel gevaar als president. Het is maar dat iedereen goed beseft met welk soort mens we hier te maken hebben.

Tegenvallend. Een hoop slasher-clichés bij elkaar, idiote sex talk en zelfs de setting haalt de nodige sfeer niet naar boven. Kwaaltjes die allemaal heel toepasselijk voor het horrorgenre dat 90% meuk omvat. Het enige wat goed is is enkel het einde zoals ook de meesten aangeven, wat nog voor de nodige originaliteit zorgt; dat was wel nogal een verrassing dat ik niet zag aankomen.Waarom men hier zo nodig een remake van moest maken blijft bij mij een onbeantwoorde vraag.

Deze onderwater-SF zag er peperduur uit. Warner heeft een leger aan visual effects techniekers ingehuurd om de verwachtingen waar te maken. Normaal gezien vind ik deze bombastische toestanden maar niks, maar ik moet zeggen dat ik wel onder de indruk was van de hele visuele uitwerking van Aquaman. Misschien wel het mooiste wat ik heb gezien sinds Avatar. Alle designs, of het nu de verschillende werelden zijn, het koninkrijk van Atlantis, de kostuums of de battles, het zag er allemaal waanzinnig goed uit. Heb wel halverwege even moeten stoppen wegens overprikkeld . Maar zeker van genoten. Het verhaaltje is flut natuurlijk en stelt amper iets voor. Dit is dan ook de achilleshiel van de film, want mits een iets steviger aan elkaar hangend verhaal en personages die menselijker zijn had men een meesterwerk gehad. Ik zou daarom het spreiden over twee films beter gevonden hebben. Iets voor een extended edition dus. Helemaal niet tegengevallen. PS: Opa Dafoe hoort hier m.i. niet meer thuis.

Aquaman 2 is een grote stap achteruit; precies alsof ik naar een walkthrough van een game op Youtube zat te kijken. Maar ook de rest is niet briljant te noemen. Lijkt geschreven door twintigjarige game geeks zonder gevoel voor opbouw, met 1001 ideeën die ze in de film willen proppen, met nietszeggende personages en de woke agenda wordt mooi gerespecteerd : klimaat onder de aandacht brengen met een united we stand boodschap op het einde, vrouwen in machtsposities, het quota rassendiversiteit.
Schandelijk ook wat ze met Amber Heards rol hebben gedaan. Wat je in je privé mispeutert zou geen gevolgen mogen hebben op de werkvloer (ik kan haar als actrice best smaken), maar ja, dat is anders als je een publiek figuur bent. Ze is nauwelijks zichtbaar in de film terwijl ze in de credits bijna helemaal vooraan staat. Dit is te bizar voor woorden.
De eerste film vond ik echt goed (3,5*) en dat kwam omdat ik het origineel en leuk vond in vergelijking met andere DC (en Marvel) vehikels. Helaas vonden ze het nodig om er meerdere schepjes bovenop te doen. Mooi om zien allemaal maar voor het overige stelde dit weinig voor. Een povere 2*

Vlotte film maar met een vrij onduidelijk en gekunsteld plot vond ik; Zo wordt het niet duidelijk waarom Pollock nu gevraagd wordt om het bericht te ontcijferen en waarom die prime minister precies ontvoerd moest worden terwijl het volgens het bericht de bedoeling was om hem te vermoorden . De mix van James Bond achtige actie en knullige humor vond ik nog best geslaagd en de film heeft zeker enkele momenten die er uit schieten. Net teveel irritatiefactoren en dus een matige film.

De roos van Elil

Leuke film! Vliegende tapijten, prinsen en prinsessen, een boosaardige kalief, djinns en magische objecten... de wereld van de 1001 nachten komt tot leven. De special effects zijn gedateerd, de gevechten knullig en de hoofdacteur (prins Hasan) ondermaats en saai, maar ik vond het sprookjesverhaal sfeervol gebracht met een oubollig aanstekelijk charme. Het is op kinderen gericht en heel simpel maar ik heb me vermaakt. Bij de beelden van het gevecht met de vliegende tapijten had ik een déjà-vu dus vermoedelijk ooit deze film als kind gezien maar dat moet echt wel enorm lang geleden zijn. Christopher Lee in kaliefgewaad speelt een booswicht met Darth Vador stemmetje en Mickey Rooney zorgt voor wat slapstick.

Ik ben helemaal niet zo vies van spinnen dus de film kon mij niet erg beangstigen. Ik laat in de zomer meestal één of twee spinnen een web maken in mijn kamer, want zo verlossen ze mij van de klote-muggen. Door de humor is dit geen horror geworden; toch zou ik het geen film voor kinderen noemen. Daarvoor is het te eng en komen er enkele schrikmomenten in voor. Het is intussen mijn vierde of vijfde herziening en telkens zit ik terug met hetzelfde gevoel over deze film : geslaagd resultaat met enkele interessante kleinere stukken bvb de rivaliteit tussen de dokters, de insectenverdelger enz. Ook de spinnen zien er zelden fake uit en dat is de verdienste van schitterend montagewerk. Het einde dat het gezinnetje terug in San Francisco zit vind ik lame. Ik vind dat ze hen in het dorp hadden moeten laten, gesterkt door hun ervaringen op het platteland. .

Ik wil toch voor een 4 gaan voor deze onderhoudende thriller, waarin men zich tot het einde afvraagt of de succesvolle maar egoistische investeerder wegkomt met zijn wandaden. Geen minuut verveeld. En laat het einde nu net de film heel mooi afmaken : ik vond het alvast een perfect eindshot. Het was duidelijk hoe de kaarten lagen en je kan als kijker wel aanvullen... hij heeft zijn vrijheid gewonnen, maar het respect van zijn familie verloren. . Snap de commentaar van sommigen niet dat dit "over de financiële crisis" gaat.

In plaats van Gere had ik liever Michael Douglas gezien in zo'n rol... echt iets voor hem. Gere zette een allerbeste rol neer, en ook de andere acteurs, niet in het minst Tim Roth en Nate Parker vulden de cast prima aan. Plot is zonder meer sterk : hoe die zakenman zich in allerlei bochten wringt om een publieke vernedering te voorkomen. Ik vind het verfrissend dat hier ook de minder mooie kantjes van de personages aan bod komen, zo ook bij detective Briar, een zakkenwasser van een flik die toch maar bewijsmateriaal gaat vervalsen. . Helden zijn er al genoeg in de filmwereld. Een stap in de goede richting voor Gere.

Van Aantwaarpen naar d'Ardennen

Weg met Verheyen, weg met Van Looy. Geef me maar Pront en zijn D'Ardennen. De film heeft wat de Vlaamse films in mijn ogen meestal missen : een eigen smoel. En dat doet goed. Interessante verhaallijn, al vond ik het stuk dat zich in de Ardennen afspeelde een tikkeltje onder het niveau van het ijzersterke eerste uur. En eigenlijk heb ik de laatste jaren maar zelden zo'n goede Vlaamse film gezien. Visueel tovert Pront (die toevallig een kozijn van mijn collega is) zalige sfeerscheppende trucjes boven die goed passen in dit soort gure thrillers. Omhelzing in een achteruitkijkspiegel, draaiende camera in een groepstherapie, een ongeruste Perceval in de carwash . De film zit vol goede keuzes. Vooral Janssens zet een sterke rol neer als impulsieve marginaal. Soundtrack is techno uit begin jaren '90 maar dat past wel goed om het Johnny milieu te typeren waarin de broers omgaan.
First Rebirth is al geciteerd maar ik voeg er nog deze bij

Het stuk in de Ardennen wat minder dus, vooral omdat het zo'n stereotiep "jagers in het bos" cliché is, met dat pinten drinken rond het haardvuur . Het einde wist me dan uit mijn sokken te blazen met een twist die ik he-le-maal niet heb zien aankomen ... Eén woord voor deze film : klasse! Ga dit zien.

Ik vreesde voor een tegenvaller gezien het lage gemiddelde op IMDB maar vond het nog wel iets hebben. Het genre western misstaat zeker niet, en het is beter om El Ardor als een plattelandswestern in de setting van het regenwoud te bekijken dan er een ecologisch drama in te zoeken. De ecologische ondertoon over "industriële uitbuiting" tegenover de kleine landeigenaars zit er natuurlijk wel degelijk in maar het wordt niet door de strot geduwd.

In de eerste helft overheerst een Deliverance-achtige sfeer, maar op het einde leek me dit een zuivere hommage aan het westerngenre... tot en met het eindduel . Niks wereldschokkends maar wel aardig om eens te zien. Sommige scènes zijn best stevig, alleen jammer dat de held nooit in een echt lastig parket terechtkomt , want spanning komt deze film wel wat tekort. De fotografie, daarentegen, is zonder meer prachtig!

Knoddig Een feelgood coming-of-age van een bijna twaalfjarig meisje. Dat de hoofdpersoon Margaret geen barbie-pop maar een redelijk onopvallend meisje is maakt de film er alleen maar beter op. Prima rol en ik leefde echt met haar mee. Haar vader is een Jood en haar moeder een katholieke, en dat zorgde al voor de nodige commotie in de familie, leert men. Zonder dat er echt wereldschokkende dingen gebeuren staat de film stil bij herkenbare (en zeg maar de mooiste) momenten uit het opgroeien. Het is misschien veel meer een meisjesfilm maar terzelfdertijd is 'm toegankelijk voor heel de familie. Heel die heisa rond de eerste menstruatie voelde vertederend aan.

Het enige wat ik de film wat verwijt, is dat het een erg geïdealiseerde schets is. Niet iedereen die rondloopt heeft zo'n mooie jeugd gehad. Er zijn ook mensen die in onprettiger omstandigheden opgegroeid zijn, en als die zo'n film bekijken, denk ik dat ze zich heel ongelukkig voelen. Maar een begripvolle lieve mama als Rachel McAdams' Barbara-personage zou me zeker gelukkig gemaakt hebben. De vader komt wat minder uitgesproken naar voor in de film; ziet er een echte pantoffelheld uit. Een hartverwarmende film, heb hier echt van genoten.

Truffaut zet een realistisch portret neer van hoe de sociale contacten waren tussen kinderen en kinderen, volwassenen en kinderen. Kon hij toen raden dat zijn werk 40 jaar later bijna een soort documentaire zou zijn over de dagelijkse menselijke omgang in de jaren '70. De rol van sociale controle speelde toen een grotere rol dan nu, want we leven in een veel individualistischer maatschappij. De tijden zijn veranderd kan je zeggen, maar dankzij de film kunnen we vergelijken. De jaren '70 waren duidelijk een heel andere tijd met andere waarden en zedenen

Het is vooral de manier waarop iedereen met elkaar omgaat die boeiend, ontroerend, grappig is. Dat het toen ook niet allemaal rozengeur en maneschijn was, wil Truffaut niet verdoezelen: de mishandelde jongen Duclou en het onverantwoordelijke gedrag van de moeder met de baby die van een balkon valt zijn van alle tijden helaas. Veel in deze film lijkt geïmproviseerd. Ik las dat de dorpelingen van Thiers in veel gevallen hun eigen rol als burger speelden. En dat loont zich in een film vol spontaneïteit.

Een spannende politieke thriller. Dat Argo de Oscar van beste film won verraste me toch wat. Ik dacht dat ze het op veilig gingen spelen en Lincoln naar verwachting met het beeldje zou gaan lopen. Maar Argo is een deftige keuze.

Argo is leerrijk : in heel eenvoudige bewoordingen weet je reeds in de proloog hoe de politieke situatie in elkaar zit. Ik dacht dat die film van begin tot eind over de gijzeling zelf was in de ambassade en de fiasco-operatie die volgde. Het was dan ook een aangename keuze dat Affleck op een neven event focuste die niet zo gekend is.

Argo is spannend : de spanningen in het land zijn voelbaar. Een scène waarin ze met minibusje door een woedende menigte rijden voelde bijzonder drukkend aan, alsof de woede zelfs nog kon escaleren. Ook de finale laat de kijker nog twijfelen of ze het zullen halen of niet en de scène is spannend tot de laatste minuut.

Argo kiest ook spijtig genoeg voor de stigmatisering van de Iraniër. Je ziet eigenlijk bijna nauwelijks een Iraanse burger die tegen Khomeini is. De historische realiteit wordt opnieuw vanuit de Amerikaanse bril bekeken, maar dat neemt niet weg dat Argo een prima film is.

Klassieker?? In tegenstelling tot deze anime is een echte klassieker wel door bijna iedereen gekend. Zelden zo'n prul gezien. De Griekse mythologie blijft totaal onbegrepen bij de Japanners. Goden zijn hier niet eens onsterfelijk, romantische gevoelens tussen broers en zussen zijn normaal, de wendingen zijn onbegrijpelijk en de randpersonages zijn bijzonder achterlijk zoals die groene aap met zijn drie ogen. Genoeg onzin om snel af te haken. De animatiestijl valt dan nog wel mee maar voor de rest... wat een ellende!

Blijft voor mij een moeilijk bereikbare film, die Kusturicaanse mengelmoes van magisch-realisme, gekheid en tragiek. Je moet er van houden of van leren houden. Want Arizona Dream heeft onder de soms lollige oppervlakte een harde en erg sombere ondertoon. Het leek me een erg persoonlijk werk over mensen met dromen die nooit lijken uit te komen omdat het lot de vreemde neiging heeft om er altijd een stokje voor te steken. Gelukkig maar dat Kusturica nog wat kleur en vrolijkheid brengt, anders zaten we op Lars Von Trier niveau vrees ik. Axel als onvolwassen loser knoopt een relatie aan met een veel oudere maar mentaal getikte vrouw die zowat zijn moeder zou kunnen zijn. Daarnaast heb je nog een suïcidale schoondochter en de cinefiele buddy van Axel. Voor mij was het vooral Vincent Gallo die de show stal met zijn eigen North by Northwest beleving en zijn one man show met Raging Bull op de achtergrond. Hou wel van dit soort dingen. Ook een fijne rol van Lily Taylor die ik graag zie spelen. Het koppel Depp-Dunaway daarentegen vond ik niet echt leuk uit de verf komen. Ze leken niet echt goed op elkaar afgestemd. Best oké dus maar soms een beetje teveel van het goede.

Paranoide thriller over een leraar die zijn buur ervan verdenkt een terrorist te zijn. Bridges gaat over de rooie en Robbins speelt een onheilspellende buurman. Het begint traag maar daarna raakt het plot in een hogere versnelling en komt de ene verrassing na de ander... met moet het nog gezegd worden... een grandioos einde. Her en der komt een geforceerde twist aanzetten maar de hele opzet is de moeite wel waard. Geen alledaagse thriller.

Vermoeiende film met oneindig veel gebrul en geschreeuw, dan nog eens die bombastische muziek en heroïsche bullshit erdoor. Waarschijnlijk ben ik één van de laatste mensen op aarde die Armageddon nog niet hadden gezien, was het maar zo gebleven. Het is dat ik in tegenstelling tot anderen de special effects uitstekend vond en Buscemi de clown uithing (en ook dat was welletjes na zijn 53ste oneliner) want de rest viel zwaar tegen. Net als het ene probleem opgelost is, volgt al een ander, en zo verder, maar het raakt allemaal in orde hoor, maak je geen zorgen. Zo'n film bekijk je dan met lede ogen en meer dan een opeenvolging van problemen die opgelost raken is de hele film niet. En die beelden die om de paar seconden verspringen. Ik had wel gelezen dat deze film bekend stond voor zijn "wilde editing" maar het was nog erger dan ik dacht. Een slechte blockbuster punt.

Haha, Candy is weer goed bezig. Zijn komedies zijn zeker geen meesterwerken maar het is wel steeds anderhalf uur lol gegarandeerd. Net iets minder dan Who's Harry Crumb? (1989) en The Great Outdoors (988) maar er zaten wel enkele leuke grappen in. Vooral die twee flikken die toxisch afval moesten bewaken. Ik begrijp niet dat de meeste films met hem zo laag scoren hier. Ook in deze gebeurt er van alles en nog wat aan sneltempo. Ok, het ingebouwde misdaadplot stelt niet zoveel voor (beetje Beverly Hills Cop-achtig) en voelt als lopende band jaren 80 aan maar het is allemaal vlot genoeg zodat je na afloop volledig ontspannen weer verder kan met je leven. Dikke 3* van mij.