Logboek

Dit is One Flew Over The Cuckoo's Nest voor tienermeiden. Looney's just want to have fun.
Althans in het eerste gedeelte van dit biografisch drama. De ernst van de psychische toestand van de patiënten komt vaak op een creepy manier binnen, zoals de harteloosheid van Lisa en de ernstige toestand van Daisy... Winona Ryder zet een onvergetelijke rol neer als Susan, fragiel en kwetsbaar maar ook met een stralende persoonlijkheid wanneer ze even vergeet waar ze zit. Voor mij haar beste film. Maar dat betekent nog niet dat ik de film helemaal koek en ei vond. De film kon me ondanks de acteerprestaties niet overrompelen of emotioneren. Dat zal meer aan het onderwerp liggen denk ik. Vond One Flew sowieso veel beter.

Uitstekend drama dit. Had er geen hoge verwachtingen bij maar is misschien wel één van de beste sektefilms ooit gemaakt. De film vervalt niet in clichés of vanzelfsprekendheden. Een gewone jongen raakt bijna ongemerkt in de greep van een charismatische sekteleider die hem aan zijn utopische ideeën onderwerpt. Het personage van Rebecca mocht voor mij net iets meer uitgediept worden : manipuleert ze Danny? handelt ze onbewust? is ze echt verliefd? De dubieuze rol die ze speelt mocht nog iets sterker. Maar het is vooral James Woods die met zijn steeds energieke presentie de jongen terug naar de realiteit moet halen. Hoe hij dat doet? Het gaat er bijna even heftig aan toe als de duivelsuitdrijving in The Exorcist kan ik wel zeggen. Ook O'Keefe doet het natuurlijk goed en zijn waanideeën branden door het kleine scherm. Die tweede helft van de film is waarlijk enorm goed gedaan. De film was niet succesvol want de Amerikaanse cults hadden flink wat mensen geschokt door de jaren 70 heen (Manson, Jim Jones) en ik denk dat ze daar op dat moment niet aan herinnerd wilden worden.

Ongemeen goede rampenfilm; Levensechte personages, tastbare kameraadschappelijke banden in een gevaarlijk beroep. De inzet en opoffering voor de samenleving wordt afgewisseld met persoonlijkere drama's en dat werkt hier wonderwel : het groentje dat van zijn junkie-verleden afwil en verantwoordelijkheidsbesef krijgt, de vrouw van Eric die de kinderwens uitstelde omwille van zijn beroep... Heldhaftigheid en sentimentele ophemeling krijgen daarnaast ook de nodige voorrang. Het zijn nogal macho's, dat maakt het wat cliché en daar hou ik iets minder van maar ja, het moet want het is een hommage.

En dan die riskante operaties waarbij een lijn moet gemaakt worden om te voorkomen dat de vuurlinie overslaat. Met windkracht en lage luchtvochtigheid als onvoorspelbare factoren. Het laatste half uur zat ik bijna met gestokte adem te kijken en ja, je blijft met een krop in de keel achter. Deze film was geen groot succes maar vond ik erg de moeite. Een grote cast ook , van veteranen zoals Brolin, Connelly en Jeff Bridges naar jong aanstormend talent zoals Miles Teller.

De apocalyps wordt voorafgegaan door allerlei tekens; een geheimzinnige man (Prochnow) verbreekt zegels van oude bijbelse teksten. Een hoogzwangere vrouw ergens in California wordt daarna in het verhaal betrokken zonder dat ze beseft dat ook zij een rol te spelen heeft. Nogal wat Christelijke beelden en symbolen in een film die uit hetzelfde vaatje tapt als Prince of Darkness, The Omen, ... namelijk een langzame opbouw naar een doomsday gebeurtenis die de wereld zal veranderen, en het gaat nu eens niet over de antechrist. Al ruikt het allemaal naar onzin, toch wist de film me vrij makkelijk in het verhaal te trekken. De mooie cinematografie van Anchia helpt daarbij een handje, met soms knap belichte beelden en zin voor optimale ruimtelijke invulling, wat zorgt voor een bovengemiddeld sterke sfeer. Al bij al een redelijke film dus.

stem geplaatst

Op mijn 18de vond ik dit al een matige film, nu als vijftiger vind ik die zo mogelijk nog slechter. Wat 'n onzinverhaal zeg. Een vampierenfilm waarbij de vampieren katachtige monsters zijn, die van vorm veranderen, en dingen onzichtbaar kunnen maken, en zichzelf ook. Hier eindigt het eigenlijk al voor mij. De special effects waren tenenkrommend slecht. "gore" voor kleine kindjes... Ongelooflijk dat dit prul van de pen van Stephen King is. Laat ik dit maar vlug vergeten. Teveel flauwe grapjes en luchtigheid om echt serieus genomen te worden als horrorfilm. Sleepwalkers is het kijken niet waard.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Toen de eindcredits rolden, voelde ik echt zoiets van "waw wat was dit een goede film zeg".
De "pest" is in deze film meer een figuurlijk gebruikt beeld dat rijmt met uitsluiting, want in de middeleeuwen werden pestlijders aan de kant gezet. The Plague gaat over toxische groepsdynamiek en het beschadigend effect ervan. Vooral dat laatste wordt weinig uitgediept in andere films met ditzelfde thema. Onrealistisch is bijvoorbeeld wel dat omkaderende volwassenen sterk buiten beeld blijven.

Een groepje jongeren worden geobserveerd tijdens een waterpolo sportkamp. Wie hier vooral opvalt is Eli, een wat zielige jongen die aan psoriasis lijdt en door iedereen gemeden wordt. Je vraagt je natuurlijk af welke ouder in 's hemelsnaam zijn zoon in zo'n toestand naar een zomerkamp stuurt maar goed het is film....

De filmische keuzes zijn hier vaak erg doeltreffend : de upside-down beelden van zwemmers moeten desoriëntatie en verwarring oproepen, maar zijn ook prachtig en bijna surreëel om naar te kijken, en de frenetische dansacts op Moby's 'Feeling So Real' van de twee outcasts doen wat aan de Afrikaanse trances denken, waarin mensen zich willen verlossen van hun innerlijke demonen. The Plague heeft dan ook weinig moeite om de boodschap krachtig over te brengen en de kijker in verbinding te brengen met de ongemakkelijke gevoelens van Ben.

Sterk holocaust drama gemaakt door de Joodse film-community, en waarin twee krijgsgevangenen uit het Chelmno uitroeiingskamp vluchten en de eersten waren die melding maakten van massamoorden op de Joden. Gebaseerd op getuigenissen van overlevenden. Een groot pluspunt is dat de hele film in één vloeiende beweging lijkt te lopen. Van de massagraven in de Poolse bossen tot aan het dorp Grabow waar het tweetal uiteindelijk de rabbijn ontmoeten. Het camerawerk is vakkundig en zeg maar gerust ijzersterk. De makers zorgen ook voor een aantal spannende scènes, wat je misschien niet direct verwacht in zo'n film maar het maakt de sfeer alleen maar onbehaaglijker. Deze film is me heel erg bevallen en was meeslepend tot de laatste minuut. Dikke 3,5*

If you get caught between the moon and New York City, the best that you can do is fall in love...

Arthur is hier onderbekeken en intussen een wat vergeten komedie, maar niettemin een belangrijke mijlpaal uit het begin van de jaren 80. De film was één van de grote kaskrakers uit 1981. De humor moet je wel liggen en als het typetje van Moore niks met je doet, dan zul je er weinig aan beleven. Arthur is in zijn meest eenvoudige vorm een voorloper van Pretty Woman. Minelli speelt geen hoertje in de film, maar het komt op hetzelfde neer : rijkeluiszoon wordt verliefd op een meisje van het gewone volk. Wat ik vergeten was, waren de hartverwarmende personages, of het nu de toegewijde butler is met heerlijk Brits accent (Gielgud) of de girl next door (Minelli) die droomt van de prins op het witte paard. Een film om opnieuw te ontdekken. Als je één Dudley Moore film moet onthouden, dan is het deze wel.

De cinematografie is prachtig maar ik heb de indruk dat veel van de film mij ontgaan is. De film mist betekenis en duidelijkheid. Iets met politiek, corruptie, onderduiken, rekeningen vereffenen... Heel vaag allemaal en rommelig op de koop toe. Had ook niet snel door dat er een tijdssprong was naar het heden met die twee onderzoeksstudentes. Na anderhalf uur is er eigenlijk nog niks gebeurd. De film is dan ook onnodig lang uitgerokken. Maar misschien moet je een Braziliaan zijn om deze film ten volle kunnen smaken omdat het over de littekens gaat die de jarenlange dictatuur naliet op de inwoners en het maatschappelijk onderbewustzijn. Helaas heeft de regisseur het moeilijk om deze film te verkopen aan een niet-Braziliaans publiek. Niet mijn ding en zeker niet voor iedereen, maar de acteerprestatie van Wagner Moura vond ik wel indringend.

Fijne blockbuster die heel populair was, mede door de Michael Jackson song. Veel goed sentiment over een wees jongen die bevriend wordt met een orka in gevangenschap. Willy zelf is waarom je de film bekijkt, maar ik vond het verhaal van de pleegouders die het hart van de jongen willen winnen minstens even aardig. Daarnaast ook een oproep naar liefdevolle zorg voor onze vrienden de dieren. Voor mij is er weinig verkeerd aan de film maar sommigen zullen de zoetheid misschien teveel van het goede vinden. iig veel achterlijke commentaren bij deze film.

Geweld in t gebaar, nooit in gevaar. Met een held die bijna altijd wint en nooit echt in gevaar is, krijg je net als hier, een redelijk saaie actiefilm. De actie op zich is nog wel goed gefilmd eigenlijk, vooral wanneer Joe er in fights op losbeukt en botten kraakt, maar van zodra hij zijn vuisten voor guns wisselt, is het gapen en geeuwen, zoals die inspiratieloze finale. Ook de melige pauzemomentjes met zijn latina vriendinnetje maakten het er niet beter op. Deed me denken aan een soort actie en martial arts versie van Mr. Majestyk met Bronson. Echt vet vond ik het allemaal niet. Wel leuk om de zoon van JCVD eens te zien als één van de baddies.

Reconstructie van de 9/11 aanvallen vanuit het perspectief van de luchtverkeersleiders, de luchtmacht. Deze zagen machteloos toe hoe verschillende jets van de procedures afweken. De onrust en nervositeit komt al snel de film binnen. In de tweede helft wordt de United 93 gekaapt, het enige vliegtuig dat zijn bestemming (Washington) nooit bereikte.
Greengrass mijdt bewust epiek en sensatie om de nagedachtenis van de slachtoffers te eren, en koos voor een meer registrerende film die de verschillende keuzes en beslissingen toelicht tijdens deze gebeurtenissen. Het shaky camerawerk wordt naderhand ook wat vervelend naar het einde toe. Hoewel United93 als docu-drama zeker niet verkeerd is, ben ik geen groot liefhebber van films waarin de dialogen bijna enkel uit instructies en procedures bestaan. Maar ik kon er niet omheen dat deze verschrikkelijke events een kwart eeuw later opnieuw mijn haren ten berge deden rijzen. Niemand wil zoiets meemaken.

Je moet van die praterige Albert Brooks humor houden.
In het begin moest ik wat in die lange dialogen komen maar eens het koppeltje alles opgeeft en on the road gaan met hun camper, wordt de film wel een stuk beter. De situatie rond de gokverslaving van de vrouw in de casino was nog wel het best vond ik. Soms wat flauw maar de film verkoopt wel de nuchtere boodschap dat het gras elders niet altijd groener is, en het koppel heeft niet lang nodig om dat te beseffen. Dat werd vooral pijnlijk duidelijk wanneer David zijn vroegere jaarsalaris bekendmaakt tijdens een sollicitatie ... Wild ga ik nooit worden van die film maar mits wat doorbijten zag ik er een redelijk behapbare middenmoter is.

Paranoia en hysterie in dit buitenbeentje uit Spielbergs oeuvre.
Na Pearl Harbor was er de angst dat de Japanners de Amerikanen op eigen bodem zouden aanvallen. Dat doen ze ook, maar de vijand is niet meer dan een handjevol Japanners, hun fanatieke commandant (Mifune) en een Nazi (Christopher Lee). De gespannen oorlogssituatie zorgt voor paniek en anarchie langs de Californische kust. Jammer dat de film zo schreeuwerig, luidruchtig, bombastisch en overprikkelend is, want er zijn enkele spektakelwaardige scènes en iconische personages! De scène met het reuzenrad en het vliegtuigduel boven L.A. zijn Spielberg ten top. Maar ook de dansavond die in chaos eindigt is dikke fun om naar te kijken. Heel wat maffe personages zoals een vrouw die seksueel opgewonden raakt van vliegtuigen, de kamikazepiloot Wild Bill Kelso met zijn onafscheidelijke sigaar, en Ward Douglas die zijn woning sloopt met een luchtafweerkanon. Ik kon ook wel lachen met Spielbergs introscène met het Jaws deuntje en de naakte vrouw op de onderzeeër. Geniale opener die me was bijgebleven.

De mindere kant van "1941" zijn dan weer het magere plot, want de film lijkt op veel momenten nergens naartoe te werken en mist structuur. En de humor is te boertig en lomp (ook racistisch) om echt aan te slaan. Maar de film volledig afdoen als een miskleun? ... nee dat vindt ik onterecht. De film heeft voldoende spektakel en verschilt naar uitwerking toe niet eens zoveel van een Indiana Jones film (de heroïsche muziek, de energieke sfeer, grote setpieces). En daarmee is 1941 Spielbergs cultfilm voor velen nog te ontdekken. Een dikke 3*

De één zijn dood is de ander zijn brood luidt een bekend gezegde ... Of hoe een mislukte journalist toch nog een sensatieverhaal vindt die hem roem en respect kan bezorgen. Tatum maakt een man die gekneld zit in een mijn tot een mediasensatie. Rampentoeristen komen van heinde en ver om de ontwikkelingen te volgen. De tragische afloop zag ik wel al van ver afkomen want het is de film ervoor, dat voel je gewoon. Het is een satire : Wilder blaast het daarom allemaal zwaar op, en Kirk Douglas' personage is één van de minst sympathieke uit zijn hele carrière... Hij corrumpeert de lokale sheriff en vertraagt de reddingsacties, wat uitendelijk fataal afloopt. ..Na een moeizaam eerste half uur wordt de film daarna best de moeite, maar met hetzelfde thema vond ik het gelijkaardige Dog Day Afternoon met Pacino veel beter.

Saaaaaai. Voelt als een film van drie uur. Drie kinderen, waarvan een Cambodiaans vluchtelingetje, ontmoeten in het bos een oude locomotiefbestuurder die zich the Emperor of Peru noemt. Het is echt ondergaan : Mickey Rooney die een kinderachtige rol speelt, vervelende droomscènes, flashback scènes naar Cambodja, en vooral een saai verhaal waar weinig beweging in zit.