Logboek

Wat zijn dit toch slechte films. De eerste was een ramp, deze is door het hele kampgebeuren iets beter in mijn ogen maar het ziet er allemaal spotgoedkoop uit : de acteurs, de explosies, de belachelijke dialooglijnen. Ik kan net de meer avontuurlijke insteek waarderen maar daar stopt het ook. Zelfs Chuck vond ik niet te genieten en die Hollywoodchinees al helemaal niet.

stem geplaatst

Cult road movie waarin een ex-flik en stuntman een auto wil afleveren in San Francisco. Hij scheurt over de eenzame woestijnwegen, achtervolgd door de politie, maar de man is niet te stoppen. In zijn hoofd heeft hij een knop omgedraaid, dat verklaard wordt door enkele flashbacks. Nogal een minimalistische film met weinig verhaal en die zich wat in de hippie cultuur nestelt, met waarden als het streven naar totale vrijheid in een gecontroleerde en geordende maatschappij. Kowalski wordt door een blinde radio-omroeper tot held verheven. De adembenemende cinematografie alleen maakt dit al de moeite ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Met Cruise mag je niet vergeten dat hij nooit acteerles heeft gevolgd. Hij bewijst met zijn rol als Kovic dat je met een goede regisseur aan het roer, een beetje talent en veel ambitie, ook wel wat kan bereiken in Hollywood. Want dit is misschien wel één van zijn allermooiste rollen, zover weg van de superhelden en de stoere jongens. Die scène waarin hij dronken ruzie heeft met zijn moeder is om in te lijsten. Na deze film ruilde hij zijn jeugdrollen in voor volwassen personages. Stone verfilmde de autobiografie van Kovic, een invalide Vietnamveteraan die zich door zijn land bij de vuilnis gezet voelde. De man liet zijn stem horen om respect op te eisen voor die vele veteranen die hun vaderland dienden. Oliver Stone toont doorheen zijn film onomwonden de menselijke en psychische tol. Het schuldgevoel, de frustraties, PTSS, de breuk met het echte leven... Ik vond het een vreselijk droevige film die me niet onberoerd liet. We mogen blij zijn met het leven dat we hier hebben denk ik soms. Amerika is een klote-land.

Een nogal zelfkritische kijk op de Amerikaanse cultuur. Het "Wilde Westen" is nooit weggeweest; Met geldzuchtige bandieten, marxistische Indianen, extremisten van allerlei allooi, country en ook een flinke scheut droefenis en eenzaamheid die weerklank vindt in de persoon van Lefty ... Een Amerika dat het Westen kwijt is. In die zin begeeft de film zich wat in het vaarwater van het bekendere One Battle After Another maar mist de scherpte en de satire van deze film.

Als er al iets cultureels is aan Amerika, dan zijn het de Indianen, hun verleden en hun erfgoed. Dit misdaadverhaal met wat donkere humor neemt een gestolen Lakota gewaad als rode draad in het verhaal. Van zodra de mexican standoff bij de fanatieke vader van Mandy er kwam, vond ik het uit de bocht vliegen. Maar er viel intussen wel genoeg te genieten in deze film

De Maigret films met Gabin zijn erg goed. Zijn kalme en gecontroleerde manier om de zaken aan te pakken wijst op een vakkennis van vele tientallen jaren. Hij is de "man in charge" en weet tot in de puntjes hoe hij criminelen moet klissen. Geen whodunnit in tegenstelling tot de 2 andere Maigrets maar een moeizame jacht op Amerikaanse gangsters die na een moordpoging onderduiken, en tegelijk ook een zoektocht naar het slachtoffer van die poging, die onmiddellijk daarna gekidnapt wordt. Heerlijke rol alweer van Gabin, ik raak niet uitgekeken op deze acteur. De ontknoping biedt geen ruimte voor twijfel en interpretatie. Mooi afgewerkt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Adele als stewardess zal meer dan één man doen fantaseren, en de inkijk in de werking van lowcost maatschappijen vond ik ook wel leuk, maar na een dik uur wordt het wel enorm saai met veel gelul wanneer ze terugkeert naar het thuisfront. Ook nogal wat binnensmonds gemompelde dialoog die nauwelijks te begrijpen valt. Heb je dan ook nog een scène waarin ze op straat over de telefoon praat en dan plots tranen laat ... niks van begrepen. Iemand? In de essentie is Rien à Foutre het portret van een jonge vrouw zonder perspectieven en met oppervlakkige relaties in haar leven, en die lijdt onder het verdriet van haar recent overleden moeder. Slappe film. Er zijn tegenwoordig nogal wat regisseurs die veel tijd nodig hebben om weinig te vertellen. Snap ook niet waarom hier het genre komedie op kleeft. Is het totaal niet.

Welwel, deze was prima.
Real-life buddies Damon en Affleck op het scherm dat lijkt me een tijdje geleden. Ze voelen zich duidelijk op hun gemak met elkaar en zijn zeer goed op elkaar afgesteld in hun rollen. In het laatste shot van de film lijkt het licht bijna symbolisch op hun vriendschap te schijnen. The Rip begint met een moord en de ondervraging van het TNT team achteraf, vermoedend dat de moord van binnenuit werd gepleegd. Daarna krijgt de teamleider, Dane, een bericht van een "stash" waar een hoop geld zou liggen. Ik kan wel zeggen dat de film vanaf dan erg spannend wordt en de kijker probeert bij de neus te nemen. Veel meer zal ik daarover niet zeggen. Kijk vooral zelf, want dit is alweer een prima misdaadthriller op Netflix met leuke twists. De uitbeelding in de film was zo dichtbij de werkelijkheid las ik, dat enkele politiemensen zich aangesproken voelden en het productiehuis van Damon en Affleck voor de rechtbank sleepten voor eerroof.

(reactie op ander bericht)



Dat vond ik toch ook. Beide verhalen in Japan en Mexico zijn er wat bijgesleurd en hebben maar een zwakke connectie met wat er in Marokko gebeurt. Komt te ambitieus over. Je wordt wel stil van dat dramatische verhaal in Marokko, waarbij een kleine daad grote menselijke gevolgen heeft, en misschien hadden de makers de film volledig in Marokko moeten laten afspelen... Inarritu is een meester-verteller die geen ruimte laat voor geklooi wat dat betreft. Je volgt het allemaal met gemak en de manier waarop de drie verhalen afgewisseld worden werkt goed. Beste acteerprestaties waren voor Barraza en Kikuchi en ze werden er ook voor beloond. Pitt en Blanchett zorgen voor het sentimentele drama maar hebben verder weinig te doen.

Prachtig. Geen twijfel dit is een 5* film voor mij. Je kan niks anders dan dit als een Iraanse Ladri di Biciclete (4*) te zien, waarin ook daar het verlies van iets doodeenvoudigs grote gevolgen heeft voor een arm gezin. De arme mensen kennen de waarde der dingen. Het verlies van de schoenen van Zahra wordt door broer en zus verborgen gehouden voor de ouders en ze vinden een tussenoplossing. Maar wat is die verbondenheid tussen beide kinderen hier mooi weergegeven. Echt ontroerend. Het is ook geen film die de melodramatische kant opgaat maar de realiteit eerlijk en eenvoudig weergeeft, met mooi ingekaderde opnames van de wijk waarin het gezin leeft, en met bestaansonzekerheid die het leven van elke dag regisseert. De Sica kiest in het algemeen voor bittere verhalen die slecht eindigen omdat zijn films ook sociale problemen wil aankaarten, maar de hoopvolle toon maakt dat ik deze film nog hoger waardeer.

Er zit eigenlijk geen enkel zwak moment in de film die op het einde ook toont dat de jongen de veerkracht heeft om kansen te grijpen en waar te maken. Je voelt door het gepolijste beeld van de Iraanse samenleving (afwezigheid van religie bijvoorbeeld) dat dit vooral op een jonger publiek mikt maar het is zowel voor jong en oud een plezier om naar te kijken. Niet te missen.

Nooit van deze man gehoord, en kon dus eerst niet geloven dat dit op een waargebeurd verhaal gestoeld was. En toch : een Gran Turismo gamer wordt geselecteerd om in echte F1 races te gaan rijden. Hoe gaming een springplank kan zijn voor (positieve) ervaringen in het echte leven voelt ergens inspirerend aan... Meer een koersfilm voor teens, met hippe muzieknummertjes, een cute vriendinnetje en niet al teveel technisch geleuter, als je dat vergelijkt met F1 van Kosinski... Verder kun je zo'n film alleen maar opvullen met clichés : de rivaal op de baan, een koers die misloopt, de proud daddy, enzovoorts. Het zit op technisch vlak goed in elkaar en je verveelt je geen minuut door het vlugge tempo, maar meer dan dat is het ook niet. Show en spektakel moeten vooral van het scherm spatten. F1 (3,5) vond ik net iets beter.

De Uncut gezien. Matige Italiaanse horrorfilm die veel te traag op gang komt. Acteerwerk en horrorscènes zijn van een bedroevend niveau. De horrors die vandaag gemaakt worden vind ik doorgaans veel heftiger. Als dit de uncut was, dan vraag ik me af wat er nog overbleef na het cutten. Voor de horror er komt kent de film een lange opbouw op het eiland, die bij momenten sfeervol en macaber wist te zijn. Aan het aantal berichten te zien was dit ooit een kleine klassieker maar dit bljkt niet gegrond.

Wat heeft dit nog met Tarzan te maken? Het begin was hilarisch : hij stapt niet uit in een luchthaven want Tarzan heeft geen reispas. Hij springt gewoon in de rivier en dringt India binnen als illegaal.
Tot daar aan toe; daarna is het Tarzan saves the Elephants. Een mager verhaal waarin hij een horde olifanten moet redden van de verdrinking voordat de opening van een stuwdam hun habitat onder water zet. De jungleman wordt eco warrior.
Het enige wat nog overeind blijft zijn de spanningen tussen natuur en beschaving/modernisering. Maar laat het duidelijk zijn dat ik dit geen geniale film vind en ook Jock Mahoney is een weinig charismatische Tarzan. Positieve punten voor de vele olifanten in actie : ik vind dit lieve dieren.

Bij mij werkte het wel al had ik dat niet verwacht.

Surrealistisch maar niet onbegrijpelijk. Backrooms begon als een broodjeaap verhaal op de site creepypasta, alvorens ontwikkeld te worden tot een langspeelfilm. De uitbater van een meubelwinkel ontdekt een doorgang naar een andere dimensie bestaande uit oneindig veel gele kamers met meubilair en allerlei spullen die op een aparte manier geschikt worden. Hij ontdekt bovendien dat niet alles vast en onbeweeglijk is. Het knappe is de vormgeving. Ruimte, geometrische vormen en de willekeurige plaatsing van voorwerpen in een ruimte zorgen voor ongemak en dreiging. Ook het gevoel dat die ruimte geen einde lijkt te hebben maakt het alsof je in een labyrintische nachtmerrie bent beland waaruit geen exit mogelijk is. Het is een dimensie met een eigen logica en een eigen wil. Parsons geeft flarden van een verklaring waardoor je net voldoende informatie denkt te hebben om er iets van te maken. ... Leuk ook die camera die soms door muren en plafonds lijkt te bewegen alsof materie niet bestaat. Je kan met zo'n ideeën makkelijk op je bek vallen als regisseur, maar deze jongeman brengt het er bijzonder goed vanaf en weet ondanks abstractie en surrealisme toch een coherente lijn door zijn film te trekken. 4*

Politieke allegorie vermomd als horrorfilm. Diabel mag qua stijl zeker een Zulawski pur sang genoemd worden wat dat betreft, en vindt zijn roots in de reactionaire bewegingen uit 1968. Maar ik hou er niet van : het is aanstellerig, theatraal, vol spastisch bewegende acteurs en kille beelden ... Makkelijk om uit te kijken vond ik deze film niet. De duivel, gespeeld door Pszoniak, staat symbool voor het communistisch regime in Polen, en dat was de toenmalige regering niet ontgaan, hoe goed Zulawski ook zijn best deed om dat te verhullen onder een deprimerend historisch drama, waardoor de film lang niet vertoond werd in Polen en Zulawski dan maar uitweek naar Frankrijk. Enfin, ik vind het verhaal rond de film interessanter dan de film zelf.

Wat de horror betreft : much ado about nothing. Mijn tip : lees eerst iets over deze film en bekijk hem daarna. Want zonder de boodschap te snappen is Diabel weinig meer dan een incoherente opeenvolging van bizarre scènes ...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Beetje een gekend en voorspelbaar verloop : de vrouw met geheugenverlies die de gebeurtenissen van daarvoor gaat onderzoeken. Kan nu niet op de titels van de films in kwestie komen maar zeker al gelijkaardige films gezien. Toch is het een redelijk onderhoudende film met een onthulling rond mensenhandel die best nog steek houdt in het hele plot. Daarom schrijf ik deze film ook niet helemaal af.

Maar het klopt wel wat ook anderen zeggen : sommige wendingen zijn erg ongeloofwaardig en dan met name het feit dat Helene terugkeert naar haar vorige leven en terug haar job opneemt bij de shipping company... Plots lijkt Joachim tot een secundair personage herleid Jammer dat dit zo sterk de film beïnvloedt. Nu en dan komt er ook een twistje lekker geforceerd uit de lucht vallen. Ik heb al beter gezien, maar ook slechter. Ik ben liefhebber van dit soort mystery films dus geef daar makkelijk een 3* aan.

Pfoe, wat een film, en wat een verhaal!
Al lang geleden dat ik nog eens zo'n hartverscheurend einde heb meegemaakt ook
Want de makers van dit meesterwerkje maakten het visueel erg imponerend bij momenten. Van Gogh's Sterrennacht bvb komt zowaar de film binnen gewandeld in een laatste tragische scène met een grote emotionele impact.

De film begint als een mystery waarbij een man zijn vrouw als vermist opgeeft. Het is al ongewoon dat hij plots wakker wordt met een andere vrouw naast hem in bed die beweert zijn vrouw te zijn. Doch de man, He Fei, zweert dat hij haar van haar noch pluimen kent. Vanaf dan kan de film werkelijk alle kanten op en reken maar dat het verhaal spannend en onvoorspelbaar is waardoor de twists goed werken ... De film gebruikt een knappe vertelstructuur die bijzonder goed werkt bij dit soort thrillers namelijk het geleidelijk aanvullen van een tijdslijn voor de gebeurtenissen.

Seam heeft wel een punt : hier en daar een ongeloofwaardig momentje wanneer de juriste hem helpt maar geen reden tot paniek want de onthulling op het einde rechtvaardigt eea .. Ook geweldig acteerwerk in de film waardoor je je met gemak aan de personages hecht en je vakkundig beetgenomen wordt. Het woord Hitchcockiaans mag zeker genoemd worden bij deze film. Aan de oorsprong van deze Chinese hit ligt een Frans script dat in 1990 tot een Russische misdaadkomedie werd verfilmd. Wat mij betreft een dikke aanrader.

PS voor de geïnteresseerden / Is niet bij ons te vinden. Enkel als import op Imprint Asia via buitenlandse shops

Horrorfilm die verrassend genoeg met enkele goede twists uit de hoek weet te komen. Het duistere geheim achter het rusthuis waar Max een werkstraf moet gaan uitzitten geeft zich niet zomaar prijs waardoor de film onvoorspelbaar blijft. Spannend, dat is dan weer wat anders, daar blinkt het niet in uit, maar dankzij overheersende geluidseffecten weet DeMonaco een enge en griezelige sfeer te scheppen. Het bloederige gedeelte zit in de laatste tien minuten maar voelt geforceerd aan om toch maar een climax te hebben. Goed verhaal dus, maar met matig acteerwerk en een geforceerd einde.