Logboek

stem geplaatst

Vrij matige Poolse krimi van TV film niveau rond kinderverdwijningen, kindermoorden en pedofilie in het fictieve dorpje Trulocz. Het TV film gehalte betekent dat alles met weinig stijl en effect verteld wordt. Gewoon droogweg een verhaaltje vertellen eigenlijk. Whodunnits zijn mijn ding wel, dus een groot deel van de film zat ik toch te gissen wie nu de booswicht was, maar het loopt allemaal weinig spectaculair af en de hints rond bijgeloof met die 'woppie' belanden in een doodlopend straatje. Zelfs een twist kon er niet vanaf. Dikke stap achteruit in vergelijking met de vorige film

Was ver vooruit op zijn tijd, al is kindermisbruik van alle tijden. Een meisje vertelt aan haar ouders dat een oude man uit het dorp zij en haar vriendinnetje vroeg om zich helemaal uit te kleden in ruil voor snoepgoed. Dit leidt tot een aanklacht maar niemand wil daar veel amok van maken omdat de man een vooraanstaande burger in het dorp is. Het lag voor de hand dat dit naar een wrang einde zou leiden dat helaas wat betuttelend aanvoelt. De pedofiel is verward en creepy en de sfeer van de film is dreigend. Een opvallende film die niet zomaar langs je heen gaat, en waarin voor mij vooral het overtuigende acteerwerk indruk maakte, zoals de scènes in de rechtbank.

Star Trek, maar dan in een menselijk lichaam. Voor een film uit die jaren ziet het er best goed uit. Stephen Boyd, de antagonist uit Ben-Hur speelt hier de hoofdrol. Een politieke overloper met top secret info raakt in coma na een aanslag, waarna een wetenschappelijk team geminiaturiseerd wordt en in het lichaam van de man gespoten wordt om er een bloedprop te verwijderen met een laser.

Aan enige knulligheid en ontsnapt het niet. Soms lijkt het medisch materiaal uit Toys 'n Rus te komen, maar wanneer het duikbootje in het menselijk lichaam zit vond ik de visuele effecten goed meevallen. De film kent ook enkele spannende scènes, mede omdat er een saboteur in hun midden zit. De film inspireerde natuurlijk Innerspace (dat woord wordt ook meermaals gebruikt) en recenter was James Cameron geïnteresseerd in een potentiële remake. Innerspace vond ik een mindere film want speelde zich grotendeels buiten het lichaam af en miste hierdoor slagkracht. Maar Fantastic Voyage is wel een klassieker die ik de moeite vond al is de wetenschappelijke input vaak hilarisch zoals de miniaturisatie-procedure

Vier oudjes in een space shuttle. Dit was echt een super lichte film om bij te ontspannen. Het trainingsgedeelte werd meer als een komedie gebracht, terwijl de laatste akte avontuurlijker van toon is en special FX opvoert. Een wat buitengewone film van Eastwood. Natuurlijk is het allemaal ongeloofwaardig maar het gaat om de fantasie. Kent een sterke supporting cast maar niet elke acteur komt echt uit de verf. Zou de film niet herzien maar een leuke film is het wel.

Korte speelduur voor een western, waarbij de spanning moet komen vanuit de verdoken bedoelingen van de verschillende personages. Iedereen heeft zowat zijn eigen redenen om een moordenaar terug te brengen naar het stadje Santa Cruz. Niet het sterkste plot uit het hele genre, maar het blijft onderhoudend en de vroege rol van Coburn als de sidekick van Roberts is enigszins opvallend. Je hoort me bij deze film niet zeuren over acteerwerk. En verder hou ik van widescreen in het western genre.

Why can humans not use their millions of words to simply tell one another what they desire?

Dit melodrama was iets te zoetsappig naar mijn smaak. Ik had toch al vlug door in welke richting het zou gaan. Ja, het was een ontroerend en dromerig slot maar ook zo ééntje die je nooit in het echte leven zal meemaken. De voice-over van octopus Marcellus bij wijze van sprookjeselement kon ik ook niet altijd zo goed plaatsen. De film gaat thematisch eigenlijk over de onhandige manier waarop mensen communiceren met elkaar omdat ze hun intenties of verlangens niet willen verraden. Dat wordt mooi verwoord met bovenstaande quote en maakt het op vlak van dialoog eigenlijk wel vaak interessant. Voeg daar nog rouwdrama, romantiek en existentiële crisis aan toe, en het gamma is compleet voor de typische vrouwenfilm. Alle personages zijn onwerkelijk soft maar goed, zo lang het feelgood effect bereikt wordt... Van Newman kon ik haar vorige boekverfilming beter waarderen.

Sterk verhaal over journalistieke laster tegen een man die door een onderzoeksteam als hoofdverdachte wordt beschouwd bij de verdwijning en vermoedelijke moord op een vakbondsman omwille van zijn familiale banden met criminelen. Echter, er loopt professioneel van alles mis, zowel door het onderzoeksteam dat eigenlijk geen harde bewijzen heeft, als door de journalisten, die emotionele- en imagoschade berokkenen aan een onschuldige man. De episode met de zelfmoord van de beste vriendin van de verdachte voelde erg rot aan. De romance Newman - Fields is een verplicht nummertje in een drama/thriller die in het klassieke register blijft hangen. Gezien de ernst van de situatie vond ik Newmans personage te relaxed overkomen. Ik vond het een goede film maar het is wel vrij oldschool , dus met veel dialoog en weinig actie.

Ik vind Polly niet realistisch neergezet. Ergerde me daar ook aan in Becky met Nicolas Cage. Een tienjarige in aanraking met geweld, dood van haar moeder enz. zou een traumatiserend effect moeten hebben . Een groot deel van de film is vaak sentimenteel met de vader-dochter band maar nergens wordt de emotie echt beklijvend of pakkend. Leon van Besson is een voorbeeld van hoe het wel goed werkt. De finale mocht er best wezen. Over de hele lengte vond ik het echter een matige prent met her en der een klein lichtpuntje.

Obsession zal zowat één van de horrorfilms van het jaar worden en in vele eindejaarslijstjes terechtkomen. Ik wou dan ook eens bij wijze van voorproefje weten wat voor stijl Barker in petto heeft, waarvan zeker wat elementen terug te vinden zullen zijn in zijn langspeelfilm die ik heel binnenkort ga bekijken.
Helaas : mijn ding niet. Er wordt met geheugenverlies gespeeld, waarbij een man een blackout van een week heeft. Is Reese schizofreen? Heeft hij tijdens zijn blackout iemand vermoord? Wat is echt? Wat is ingebeeld? De stoel speelt slechts een katalysator in deze short, een object dat de personages loskoppelt van de realiteit. Voor mij te vaag om goed te zijn. Ik hoop op beter voor Obsession.

Opeenvolging van autobiografische herinneringen van Levinson aan zijn jeugd in een Joodse familie in het Baltimore van eind jaren 40. Grappig detail dat Elijah Wood in feite de jonge Levinson voorstelt. Er is geen verhaal an sich... het is een relaas over de integratiemoeilijkheden waar de familie Krichinsky mee te kampen heeft in een Amerika waar de "American Dream" nog binnen handbereik was. De traditie van Thanksgiving, het amerikanizeren van hun joodse familienaam, de taalbarrière op school, de kennismaking met de televisie, de bereidheid tot ondernemen, etc. Enig groot minpunt is dat Levinson vreemd genoeg toch in de richting van karikaturale zeurende Joden gaat, die tien keer hetzelfde zeggen en voortdurend over geld bezig zijn. Soms best irritant maar wel een sterk geacteerde film met een geweldig tijdsbeeld uit die periode.

Deze paranoia thriller had ik niet zien aankomen. Spannend zeg; dat verhaal is goed gevonden, met de ontdekking van een groen pilletje dat alles in gang zet. En veel komt op konto van Kiera Allen, die hier werkelijk een fenomenale rol neerzet. Die is met toewijding gespeeld en dat zie je ook. Dat komt natuurlijk ook omdat ze zelf in het echte leven invalide is of deels, wat het realisme van de hele situatie versterkt ... Ook de moeder brengt het er degelijk vanaf, al vond ik haar niet zo angstaanjagend overkomen als Kathy Bates in Misery, waar deze film de mosterd is gaan halen. Maar toch zorgt ze voor een enerverende présence. Ja, deze film was echt wel de moeite.

Ovredal weet hoe hij een horrorfilm moet kruiden met sterke scènes. Dat bewees hij al met zijn vorige werken.
Zo'n scène waarin het knipperlicht van de auto gebruikt wordt werkt goed, er is er ook één waarin een projector gebruikt wordt in open lucht, en ook de scène op de parking was lekker surrealistisch. Daarmee toont hij zich zeker inventief al weet je wel dat de jumpscare er komt.
Een koppeltje die een nomadisch leven in een van begint, krijgt het aan de stok met een highway-demoon die autobestuurders terroriseert en afmaakt. Enkel Sint Christoffel, patroon van de reizigers, kan hen redden. Heel redelijk wat mij betreft al zullen horrorbuffs dit waarschijnlijk te braaf vinden voor hun status.

Spionagefilm die zich in het China van Mao afspeelt. Nogal uitleggerig en onsubtiel op sommige vlakken om de ideologische verschillen tussen Amerikanen en Chinezen wat uit de doeken te doen. Zoals die persoonlijke dialoog tussen Hathaway en Mao. Alsof dat zomaar zou kunnen. Het weerspiegelt in ieder geval wat meer openheid en interesse vanuit de VS na de paranoide heksenjacht op commies in de jaren 50.
De film volgt een nogal klassiek stramien waardoor het echt een verrassingloze rit was : opdracht krijgen, infiltreren, stelen, ontsnappen... En om te zeggen dat het mij is tegengevallen, nee niet echt.

De minst leuke van de drie, met een enquête over de verdwijning van Sherlock dat veel te vlug uit de doeken gedaan wordt. Van de ene minuut op de andere worden de raadsels opgelost, de codes gekraakt en de schuldigen geïdentificeerd. Ik was erg te vinden voor de eerste film (3,5*), al minder voor de tweede film maar deze was eigenlijk volstrekt onnodig. Gewoon de schitterende eerste film nog 's bekijken en de twee andere vergeten is de boodschap.

Mythologie is iets heel anders dan geschiedenis. Het geeft meer interpretatievrijheid, en dat is ook waar Nolan gretig gebruik van maakt : zijn visie en interpretatie erop loslaten. Ik had enkele jaren terug al eens neergeschreven bij de oude film Ulisse met Kirk Douglas dat Homeros' klassieker een remake verdiende, wel hier is 'm dan.

Er wordt meer plaats gegeven aan de episode met het paard van Troje, omdat alles wat daarna komt, namelijk zijn 20 jaren terugkeer naar huis het gevolg zijn van een goddelijke toorn die hij over zich heeft losgelaten ("breaking Zeus' law"). Dat wordt naar mijn weten nooit met zoveel woorden gezegd in het literaire werk. De vertelling van de terugtocht wordt in flashback verteld wanneer hij zijn relaas doet aan de nimf Calypso, die hem jarenlang bij haar houdt met behulp van verslavende lotusbloemen. ...

Het verhaal aan het thuisfront, met de tientallen aanbidders die amper kunnen wachten om de troon te bezetten, denkend of hopend dat Odysseus overleden is, begint wat slap, maar levert desondanks een erg intense finale op waarbij Odysseus genoodzaakt is om ze allen te doden om zijn rijk te redden.. Damon doet wat hij moet doen, namelijk de held uithangen. Maar ik genoot soms meer van rollen van bijvoorbeeld Tom Holland, Robert Pattinson en Samantha Morton die heel erg bijdragen aan de kwaliteit van de film.

Nolan is niet de man van uitbundige special effects, en hij gebruikt die dan ook slechts wanneer het echt nodig is. Zo vond ik het stuk met de sirenen iets te kort; dit is zo overbekend dat het voor mij wel wat langer mocht uitvallen? Alles zag er verder wel degelijk goed uit en hij brengt een avonturendrama dat voor mij nooit ging vervelen en waar je al van de eerste minuten in gezogen wordt. De hoge cijfers vind ik dan ook terecht. Absoluut de moeite en zeker in de bioscoop te bekijken. Ik verwachtte er veel van en ben tevreden naar buiten gestapt.

Mwa ik loop er niet zo warm voor en het zal dan ook bij die ene kijkbeurt blijven. Wanneer echtgenotes van bekende acteurs meedoen met hun hubbie, komt het bij mij geforceerd over. Een op maat gemaakt script. Clint Eastwood speelde ook in heel wat films met zijn echtgenote, maar de echte reden is dat ze dan meer tijd hadden om bij elkaar te zijn. Bovendien hadden ze dan weer kiekjes om aan de muur te hangen mbt hun gedeelde professionele carrière. In tegenstelling tot Sondra Locke vind ik Jill Ireland wel beter acteren. Bronson vind ik dan weer beter in actiefilms. Met komedies komt hij minder goed weg.

Dit is een heel ongewone western die je zelfs nauwelijks een western kan noemen. Als ik het zou omschrijven zou ik eerder voor een "romantische tragikomedie" gaan. Het tweede deel was verrassender en leuker dan ik verwachtte, met de romance die legende wordt, waardoor ik de film na wat bedenktijd toch nog naar boven heb bijgesteld. Maar de drie historische uurtjes samen vond ik niet zo bijzonder overkomen in de film... Nogal flauw zelfs.

Geen echte verrassingen en absoluut niet origineel, maar visueel net iets te goed om er minder dan 3* aan te geven. Ook de korte speelduur redt de film van een echt slecht cijfer. Verder is er de nodige "jurassic" actie met enkele obligate T-Rexen en een knipoog naar de dino extinction event... Moet je net dan op Aarde crashen.

Al bij al valt er weinig uitgebreids te vertellen over deze vrij matige maar goed uitziende film. De makers zijn voor hun mager script inspiratie gaan putten uit andere films zoals Outlander en Jurassic Park, waardoor er van eigen inbreng nauwelijks sprake lijkt te zijn.

Met Russell als regisseur had ik al vooraf het vermoeden dat dit iets speciaals zou worden. Dit is zo iemand waarvan je de films bijna moet "durven" bekijken want provocatie is zowat zijn handelsmerk.

Bobby's huwelijk zit in het slop met zijn seksueel ongevoelige vrouw en hij wordt aangetrokken door een modeontwerpster met een dubbelleven, die hij moet schaduwen in kader van een opdracht. China Blue is modeontwerpster overdag, en prostituée 's nachts. Maar de film gaat vooral over seksuele identiteit en perceptie. China Blue is een rol die Joanna speelt. Ze is de vleesgeworden fantasie van anderen en heeft haar persoonlijke motieven om deze rol te vervullen. Bobby hervindt met haar spanning, existentieel geluk en mannelijkheid.

Turner speelt met toewijding haar gewaagde rol, en ze was toen een veelbelovende naam in Hollywood. Helaas is haar carrière tot een halt geroepen door haar ziekte. De heftig zwetende Anthony Perkins als een religieuze fanatiekeling vond ik wat minder goed werken. Het is te makkelijk om religie en prostitutie tegenover elkaar te zetten. Hij is een man die de act van China Blue niet kan ontwaren en alles als een decadente realiteit beschouwt. China Blue is iemand die "gered" moet worden. Hij symboliseert seksuele frustratie, repressie etc. Hij ziet er soms bevreemdend uit, met zijn metalen dildo die hij "Superman" noemt. Zo is Crimes of Passion een best goede film geworden die inhoudelijk sterk in elkaar zit mits je kunt inzien waar het naartoe gaat en wat Russell wil vertellen. De erotische scènes zijn stijlvol en mooi om te zien. Tijdens de release ging deze film door een rating-inferno, maar het is toch de uncut versie die de moeite waard is.