Logboek

Eerste van zeven films waarin Lancaster en Douglas samen speelden. Dit waren voor beide heren nog vroege rollen, met Douglas in de rol van een schurk. Een redelijke noir die wel tijd nodig heeft om op gang te komen. Ex-bootlegger Frankie Madison komt na 14 jaar vrij uit de gevangenis en hij wil zijn vroegere vriend Dink, een clubeigenaar, aan een belofte herinneren. Maar Dink heeft niet veel zin om die te honoreren tot woede van Madison. Uiteraard duiken ook enkele vrouwen op met als enig doel om de film wat sentimenteel te kruiden. Bij Kay Lawrence (Lizabeth Scott) lukt dat nog wel, maar die andere, Lex (Kristine Miller), voegt werkelijk niks toe. Hoewel de tweede helft een stuk beter was, vond ik I Walk Alone geen film die bij mij hoog aangeschreven staat in dit genre. Een kijkbeurt waardig maar daar houdt het ook op.

Nog steeds een krachtig sociaal drama over opgroeien in een favela. Het is een wereld met eigen regels en wijsheden, met veel geweld waarbij een mensenleven niks voorstelt (die scène met die 2 kinderen slik).. , met weinig kansen en zonder rechtvaardigheid. Een milieu waarin het moeilijk is om uit te ontsnappen om een betere toekomst op te bouwen. De dood van Benny grijpt me om die reden nog altijd bij de strot. Het zijn altijd de goeden die eerst gaan. Het kijkt bijna als een documentaire met de ruwe realistische stijl maar voelt tegelijkertijd ook aan als een rasechte mafiafilm. De acteurs doen je bijna vergeten dat dit een film is. Gebaseerd op echte getuigenissen en eigenlijk ook deels biografisch.

Een pluspunt van deze documentaire is dat het verteld wordt door de betrokkenen zelf; de populaire band Milli Vanilli was een ware hype bij tieners van de late jaren 80; ze waren vooral hip, stoer, modieus, maar... ze zongen niet. De stemmen van andere vocalisten zoals Charles Shaw, waren vooraf opgenomen. Toen het hele boerenbedrog in hun gezicht ontplofte na het ontvangen van een Grammy Award, kregen ze alle bagger van de wereld over zich en betekende het einde van de ambities en de dromen van deze twee straatjochies... de echte schuldige is natuurlijk Frank Farian, ooit ook producer van Boney M, die het duo maar liet opdraaien voor alles, en hen eigenlijk als twee domme zwarten aanzag die hij kon gebruiken om geld te cashen. Maar ergens begrijp ik Farian ook wel. Wat is er nu fout om een product te verkopen waarin Rob en Fab de act zijn, maar iemand anders eigenlijk zingt? Zolang het maar verkoopt en zolang de mensen er maar plezier aan hebben. Het was een soort nieuw business model, en eigenlijk had deze zaak nooit zoveel geluid gemaakt ware het niet dat de Grammy's om live performances vroegen. De nasleep van de hele zaak is dramatisch zoals in de documentaire ook blijft. Financieel zijn ze er ondanks alle roem niet echt op vooruit gegaan en het lot van Rob was best heftig. Milli Vanilli toont dat er ook in de showbizz bepaalde fatsoenlijke regels is die je moet volgen. Er bestaat ook een biopic over dit hele verhaal : Girl You Know It's True (Film, 2023)

Dit mag in ieder geval aangevinkt worden als een uitstekende boekverfilming. De drie lagen zijn prima op elkaar aangesloten en vertellen in feite dat bepaalde keuzes die we maken, vernietigende gevolgen kunnen hebben voor de zin van ons verdere leven. Zwakke masculiniteit, bourgeoisie-mentaliteit en een egoïstische houding binnen de relatie worden stuk voor stuk als boosdoeners opgeworpen in scherpe dialoogscènes.

Zovele jaren later ontvangt Susan een manuscript van Nocturnal Animals van de hand van ex-echtgenoot Edward, maar in feite verhult het ruwe en gewelddadig verhaal dat hij neerschreef dat de man wellicht depressief en diep ongelukkig is geworden na de pijnlijke relatiebreuk met Susan tot een punt dat hij geen zin meer zag in zijn leven. Het einde is dan ook bijzonder machtig in het laten aanvoelen wat de acute pijn van berouw betekent. Adams en Shannon vooral schitteren in deze film met hun ijzersterke en zinderende présence. De muziek in deze film is prachtig en de scènes zijn met chirurgische precisie in elkaar gestoken. Deze regisseur heeft geen trukendoos en wilde editing nodig om te switchen tussen de drie tijdsperiodes. Dat gaat vanzelf zoals het in een goede film ook moet. Klein minpuntje is dat het verhaal van het manuscript me soms meer boeide dan het relatiedrama dat erachter zit maar anderzijds maakt dat de film ook toegankelijker. Uitstekende film.

Zwak. Mad Max achtig verhaal waarin een bloederige rugby-achtige sport centraal staat, die de allerbesten toelaat om een hogere sociale status te bereiken. Een film die vooral dichter bij Mad Max beyond Thunderdome aanleunt dan bij de andere films van deze reeks. Geen sfeer : de kleuren zijn bruin en lelijk, de gevechten onoverzichtelijk (niet meer dan wat rond in het wild slaan). De acteurs bakken er geen reet van en gaan snel vervelen. Ook het einde is niet om enthousiast van te worden.. Yeah we hebben gewonnen! En nu?
Nee, ik haalde hier bijzonder weinig kijkgenot uit.

Psychologische thriller waarin een overspannen gezin naar hun huisje op het platteland gaan... om eraan verder te werken. Echte vakantie zit er niet in en op de koop toe ontmoet hij onderweg een oude klasgenoot, Harry, die zichzelf uitnodigt bij hen samen met zijn vriendin. Ik stoorde me wat aan de braafheid van Michel. Persoonlijk zou ik zo'n ongevraagde gast snel beleefd wegsturen. Maar het koppel blijft dagen aaneen in hun huis hangen. Een echt warme en hartelijke band hebben Michel en Harry niet. Heeft Michel de energie niet om te reageren door de overspanning? Is het koppel te beleefd? Vond de interactie tussen de personages niet echt werken, zeker wanneer Michel plots een creatieve opstoot krijgt op de WC-pot om opnieuw te gaan schrijven. Dat was al helemaal geforceerd.
Het einde vond ik goed maar in zijn geheel voelt één en ander aan als onafgewerkt, zoals de verdwijning van de broer en de band die Michel en Harry in hun jeugd hadden (flashbacks)... . Het idee is goed, maar er kon een sterkere film uit gekomen zijn.

Bill Paxton Wat wordt die gemist...

Na dertig jaar nog 's herzien en wat ziet die actiekomedie er nog steeds goed uit. Het genre komedie vind ik nog steeds een ongewone keuze voor Cameron, en al zeker omdat hij zich liet inspireren door een vrij obscure Franse film, maar Schwarzie in de hoofdrol is dat niet. Het idee is : stel dat James Bond een gezin had, wat zou dat geven? De manier waarop de wat verveelde huisvrouw Helen in het verhaal betrokken wordt is wel leuk en voegt de nodige dynamiek toe in de laatste akte van True Lies; het is vooral "plain liar" Simon die het mag ontgelden. De bad guy is niet zo bijzonder maar de confrontaties werden opgebouwd rond super-spectactulaire actiescènes waarvan die met het paard iconisch mag genoemd worden, en met de F16 is het vermaak op zijn best. Jammer dat Cameron nu alleen nog maar met Avatar bezig is. Hij had het nochtans wel in zich om nog andere genres uit te proberen maar ik vrees dat het na Avatar over and out zal zijn met films maken. PS / Mannen die beweren dat Curtis een lelijke vrouw is kennen niks van vrouwen. Wat een lijf : dat stripnummertje was om van te watertanden.

Sterke en stevige thriller die bij vlagen spannend uit de hoek komt. De regie en het acteerwerk zijn gewoon prima, daar valt echt niks over te zeggen. Beide actrices vormen een prima duo op het scherm. In de kern is dit een slasher maar heeft net dat ietsje meer; de kille gevoelloosheid van Jackie versus de emotionele aardverschuiving die Jules ondergaat zou meer dan één kijker moeten prikkelen.
Naar het einde toe laat de film steken vallen en wordt pijnlijk ongeloofwaardig, met Jules die terugkeert naar de klif en naar de vakantiewoning.
Een aanrader. Ik ben heel aangenaam verrast door deze film al was de finale iets waar ik net als heel wat anderen niet gelukkig van werd.

Ik vond dit één van de mindere Chaplins, zeker in vergelijking met City Lights, The Kid of The Great Dictator. Wel met enkele iconische scènes zoals die met het hutje op de rand van de ravijn en de dansende broodjes. Maar het gedoe met Black Larsen en Big Jim in het begin viel me vies tegen en met het thema van de gold rush kon veel meer gedaan worden dan enkel romantische bevliegingen.

Best goed; zeker niet verwacht dat hier een 3,5* uit te halen was. Een thriller over een landelijk dorpje dat in een psychotische roes verkeert na een korte aardschok. Tegen het einde komt een conspiratietheorie over het uittesten van chemische wapens op de eigen burgers naar voren maar ik vond de naargeestige en bedrukte sfeer vooral sterk neergezet, zonder dat het uitleggerig wordt. Deed mij wat aan de sfeer uit Shyamalans films denken. Persoonlijk ben ik ook een fan van films met bad endings en dit is hier absoluut het geval. Als de hele film al wat bizarre scènes heeft, wat moet je dan van dat einde zeggen...

Martial arts film met motown negers (producer is trouwens ook Berry Gordon, gewezen baas van Motown). Lijkt meer op een parodie die fenomenen uit de jaren 70 en 80 nabootst zoals die Cindy Lauper lookalike, die waardeloze muziek en die Sho'nuff clown die rechtuit een psychedelische funkband lijkt te komen. Voor mij ziet het er allemaal veel te nep uit om goed te zijn. Het lijkt eigenlijk meer op blaxploitation en kungfu in een 80s jasje dan echte 80s. En als je actie wil, kijk dan vooral een echte Bruce Lee film of nog beter, een Shaw Bros film. Zo slecht dit. Zoals mijn voorganger zet : ieder zijn ding.

Beter dan bij de eerste kijkbeurt. Het ontspoorde wel wat op het einde maar toch is dit een supergoed verhaal naar een boek van Dennis Lehane, specialist van psychologische thrillers. Naar acteurs toe zijn Penn, Bacon en Fishburne echt de aandachtstrekkers. Vooral Penn is een exceptioneel acteur, al gaan dergelijke macho rollen hem nog het best af. Verder een erg duistere film met als 'pièce de résistance' het onderzoek naar de moord op de 19-jarige dochter van Penn's personage. Ik vond de band tussen de drie vroegere vrienden niet zo goed werken. Ze zijn in de 25 jaar volledig van elkaar gedistantieerd en leven in andere milieus. Had dan ook het gevoel dat dit minder belangrijk was dan aanvankelijk gesuggereerd. Hun contacten gebeuren vooral in functie van het onderzoek maar enige gevoelsband uit het verleden kon ik niet bespeuren.

Wel een belangrijk element (dat niet vaak aangehaald wordt) is dat de drie mannen hier gedefinieerd worden door de morele steun (of het gebrek eraan) van hun vrouwen. De fatale afloop voor Dave werd uiteindelijk getriggerd door zijn eigen vrouw die aan Markum gaat vertellen dat ze overtuigd is dat hij de moordenaar is van zijn dochter. En vooral Markums vrouw is bijzonder eng in die laatste scènes door te impliceren dat de vermoorde dochter (uit een eerdere relatie van hem) in haar ogen minder belangrijk was dan haar eigen dochters .. Markum is nu voor 100% haar man. .
Kortom een meerlagige film met een grote lading tragiek die lekker blijft naspoken

Erg spannende thriller met weinig middelen in elkaar gestoken en die stand weet te houden dankzij de dialoog, de psychologische druk, het nerveuze camerawerk en uiteraard Colin Farrell die hier één van zijn sterkste prestaties neerzet. De film gaat behoorlijk ver in het fileren van de bedrieglijke persoon achter Stu om hem tot zelfinzicht te brengen. De sniper kun je naar motivatie toe wat vergelijken met de killer uit Saw. Veel van de spanning komt ook voort uit het feit dat Stu de bevelen van de beller moet opvolgen zoniet dreigen er doden te vallen.. Weinig verkeerds te zeggen, deze thriller werkt op alle fronten en net als bij de vorige kijkbeurt zat ik alweer op het randje van mijn stoel.

Send a maniac to catch a maniac

Veel actie en ook veel (satirische) humor in deze Stallone film. De knipoog naar Brave New World is evident ... alleen de naam Lenina Huxley al, gespeeld door de fruitige Bullock. Het levert een hersenloze maar ook onderhoudende film op waarin Wesley Snipes over-the-top gaat met zijn cartooneske personage. Ik vind hem hier echt leuk bezig. De film is veel humoristischer dan ik me herinnerde, met een bekende quote over Schwarzenegger als president... Het klonk zo onwaarschijnlijk in die tijd. Verder een echt simpele soms idiote film met die beleefde toekomstmaatschappij, die vloekboetes en die mopjes van Bullock ("Lets go blow this guy"... waarna Stallone aanvult : ".. Away!" ... De actiescènes zijn degelijk maar niet bepaald indrukwekkend.