Logboek

Komaan dit is heus geen zo'n slechte avonturenfilm, in zekere zin heel klassiek. De Indiana Jones vibe is in een aantal scènes aanwezig, maar dan in een moderner kleedje en met actuelere issues (milieuvervuiling). De vijand zijn hier niet de Nazi's maar een Afrikaanse dictator. Vond het heel ontspannend en de actiescènes waren zeker de moeite waard. Dat alles op locatie werd gefilmd geeft de film een exotische sfeer. Alleen is het verhaal een mengelmoesje : enerzijds een zoektocht naar de oorzaak van een epidemie, anderzijds de zoektocht naar een schip uit de tijd van de Amerikaanse Burgeroorlog, die tot Afrika zou afgedwaald zijn. Je moet kiezen vind ik. Cruz is de zwakke schakel en voegt niks toe.

Origineel! En doorspekt met de nodige zwarte humor... Obsession draagt zijn titel goed en geeft prima wat het belooft; de verlegen Bear zou zo graag dat zijn boezemvriendinnetje Nikki verliefd op hem wordt, tot hij in een winkel een cracker koopt waarna hij zijn wens in vervulling ziet gaan. Maar de gevolgen beginnen almaar onaangenamere wendingen aan te nemen. Het lijkt allemaal een extreem doorgetrokken metafore voor de objectificatie van de vrouw en bezitterigheid binnen een relatie. Daarom kiest Barker ervoor om Nikki volledig te ontmenselijken maar draait de rollen om : de objectificatie en bezitterigheid wordt op de man geprojecteerd.

Tussendoor zien we ook flarden van hoe de realiteit tussen de vier vrienden/collega's werkelijk in elkaar zit : Nikki ziet Bear als niet meer dan een broer maar heeft wel vluggertjes met Ian, en Sarah had stiekem een oogje voor Bear en bleek een veel betere match voor hem. Maar Barker maakt daar allemaal brandhout van en verwringt het ideale scenario voor een nachtmerrie.
Vond het een goede film, behalve dat ik me minder kon inleven in het Bear-personage die ik maar een stotterende sukkel vond ... Naar het einde toe begon het wat aan te slepen ook. Wat een geluk had Barker wel om Inde Navarrette in zijn film te hebben. Nog nooit van dit latinaatje gehoord maar die speelde wel de sterren van de hemel.

Ook een mindere. Wil meer inzetten op mood en sfeer en is veel te traag van tempo. Kent ook minder humor en is ernstiger van toon. In de eerste twintig minuten wordt amper een woord gezegd. Hitman Narumi, een crimineel met een moreel, wordt in deze derde film ontvoerd en gechanteerd om een andere hitman te vermoorden. Alweer is het een vrouw die het verschil zal maken. Voor mij een stap achteruit. Ik vond de speelsheid in met name de eerste film het best werken.

Redelijke thriller waarin een medium communiceert met de doden tijdens séances, maar ook in staat is om in de toekomst te zien. Het bovennatuurlijke wordt vrij handig aan een misdaadverhaal gekoppeld rond een corrupte bedrijfsleider. De film wordt in één grote flashback verteld. Het vreemde einde laat me met enkele vragen achter... Arquette en Robards weten de film goed overeind te houden.

Om eerlijk te zijn deed het me niet zoveel. Ik zat eerder te wachten op het vervolg op Covenant dat al bijna tien jaar op zich laat wachten. Ik vind de prequels veel beter. Scott bevestigde onlangs dat de film, die Alien Awakenings zou heten, nog steeds gepland is. Maar waarom men ondertussen een film "Alien 1,5" moest maken?? En dat met allen onbekende acteurs die zwakke personages neerzetten (waar je niet om geeft), met een verhaal vol clichés uit Alien en Aliens, met een ontbrekende spanning. Toch leek het commercieel geen zo'n slechte keuze want die bracht meer op dan Covenant waardoor we nu ook een vervolg op Romulus mogen verwachten. Alien 1,75 dus.

Want deze film had de ambitie om terug te keren naar de roots met de claustrofobische sfeer en jumpscares. Maar alles met die xenomorphs en facehuggers is intussen zo predictable dat het nog amper werkt. Natuurlijk krijgen we onze chestburst scène, natuurlijk zal er weer bijtend xenomorfen-bloed vloeien (de manier waarop is dan wel weer in één scène enorm spectaculair), natuurlijk moet Cailee Spaeny eens Sigourney Weaver na-apen met een wapen dat bijna groter is dan haar. De countdown tot collisie met de ijsgordel is dan nog zowat het enige element dat nog voor enige spanning zorgt. Er zijn ook enkele stupide scènes : van een incubatietijd lijkt er plots geen sprake meer. Amper vijf minuten nadat de facehugger één van de personages bevrucht is het zaadje al uitgegroeid tot een mini-alien... Hetgeen de film wel redt is het technische aspect, want dat is wel enorm sterk hier en maakt het visueel echt heel fijn : de kleuren, de rook, de setdesigns, de fx... Daarvan was ik dan wel weer onder de indruk.

Romulus kent hele sterke en hele zwakke punten tegelijk voor mij, goed voor een kleine 3*. In de hele Alien timeline vind ik het een overbodige film met een krakkemikkig voorspelbaar verhaal waarbij je op een a4'tje de 'alien franchise-momentjes' 1 voor 1 afvinkt.

Zeer sterke herwerking van Dial M for Murder. Michael Douglas speelt een rijke zakenman, verteerd door jaloezie, die zijn vrouw wil vermoorden wanneer ze overspel pleegt met een kunstenaar. Net als in Dial M is het hele gedoe met de sleutels belangrijk in het hele schema. Douglas blijft één van mijn favoriete acteurs; of hij nu een held of een schurk is, altijd doet hij dat met een ongelooflijke overtuiging. Paltrow en Mortensen vullen mooi aan om een toxische driehoek te vormen. Blijft een spannende film om te volgen met een goede chemie tussen de drie hoofdacteurs.

Toprol van Widmark als een oplichter met grote ambities. Je kan hem hier overacting aanwrijven maar Harry is wel een van zijn allerbeste rollen. Heel tragisch personage ook en waarvoor je weinig sympathie kunt opbrengen. Hij zit er niet mee om mensen emotioneel te gebruiken voor zijn plannen. Verder lijkt niemand deze geboren looser echt te respecteren behalve Mary dan, die gelooft dat er nog iets goeds in hem zit. Een belangrijke noir met een sterk maar erg zwartgallig script die Dassins negatieve gevoelens uitdrukte na zijn vertrek uit de VS.

Keiharde yakuza film die liefhebbers van films als Scarface zouden moeten tevreden stellen. Want dit is een zuivere rise & fall van een straatjongen die het tot gangsterleider schopt en de yakuza gaat uitdagen. Het is wat je mag verwachten : veel brute gevechten, vrouwenmishandelingen en als kers op de taart een waar bloedbad in yakuza stijl. Dit is één van de meer gewelddadige in dit genre dat ik tot nu toe gezien heb, lekker rauw en donker gefilmd. Bunta Sugawara blijft de acteur bij uitstek in dit soort films. Dit was de laatste van zes films in de reeks Gendai Yakuza (Modern Yakuza), allen met Sugawara en ook de laatste van Arrow's Fukasaku Box die ik nog moest zien. Van de drie films vind ik deze persoonlijk de beste.

De speciale sfeer maakt deze toch wel de moeite. Wie houdt van die horror in de stijl van Creepshow zit hier ook goed. Vond het sowieso wat comic achtig en schippert tussen donkere humor en grappige horror. Het is allemaal houterig, vooral wanneer de dialoog er in komt, maar ik kon de gekke en onwerkelijke sfeer erg waarderen. Alsof je in een kindernachtmerrie terecht gekomen wordt. Ice Cream Man is eigenlijk geconcipieerd als een moderne versie van The Pied Piper waar de film meermaals naar verwijst. Clint Howard, broer van regisseur Ron Howard speelt erg overtuigend als de boeman van dienst. Het is een creep met toch voldoende menselijke trekjes zodat je hem bijna als een anti-held dan als een schurk bekijkt. Verder zitten hier ook een paar andere bekende acteurs in bijrollen te zien : David Naughton (An American Werewolf in London), David Warner (TRON) en Jan Michael Vincent (Airwolf TV reeks). Ook voor mij een leuke cultfilm die er weet uit te springen.

Komedie over een gezin met twaalf kinderen. De grote kroost verzoenen met eigen zelfontplooiing lijkt een onmogelijke taak. Nochtans wil vader Baker zich investeren in coaching terwijl moeder een boek heeft geschreven over haar ervaringen als fulltime mama, dat wordt weerhouden waardoor ze twee weken van huis weg moet voor een signeersessie en interviews. De situatie in huis ontaardt tot chaos en heeft meer weg van een zoo.
Ik denk dat dit gewoon niet mijn soort films is, want eerder flauw dan echt grappig. Steve Martin is ook al een acteur waarvan ik jeuk krijg, en idem voor Ashton Kutcher als de narcistische schoonzoon. Hoe hij het huis uit gejaagd wordt hoort dan nog bij de leukere scènes. 2 a 2,5 is ruim voldoende.

Normaal zijn dergelijke musicals niet mijn genre, en je krijgt heel wat liederen te horen in Mary Poppins. Toch viel het bij mij best in goede aarde... Er zitten heel wat iconische beelden in deze film (met de schoorsteenvegers bvb) en de special effects vind ik voor die tijd indrukwekkend. De mix van animatie en live action is nergens zo goed als in deze film. 60 jaar later mag dit nog steeds gezien worden.

Poppins is een innemend Victoriaans sprookje waarin de kinderen van een welgestelde bankbediende een nieuwe nanny krijgen die hen geeft wat ze missen in een gezin met een strikte disciplinaire vader : positieve vibes. Goedhartig, magisch, vrolijk en onschuldig zijn woorden die bij me opkomen. En de lieflijke Julie Andrews is ook een plezier om naar te kijken. Was een mooie vrouw in haar tijd, die nu nog altijd leeft, net als de honderdjarige Dick Van Dyke als de slungelige Bert. Er zijn wel wat scènes die te prijzen vallen : mijn favorieten gaan naar het zwevende theekransje met uncle Albert (wat een leuke scène zeg!) en het uitstapje in de tekening van Bert (top hoe dit allemaal gedaan is!).
Toch voelde het op enkele momenten te lang (in de bank) maar dit is hoe dan ook geen Disney film om zomaar opzij te laten liggen, en je moet er zeker in de stemming voor zijn, want is een bijna therapeutische film die je bekijkt om jezelf beter te doen voelen.

Iedereen zou deze film eens in zijn leven moeten zien. Het is met afstand de meest realistische film over de gevolgen van een nucleaire ramp die ik heb gezien, en werd deels door anti-nucleaire activisten gesteund. Andere films als The Day After, Malevil en The Road zijn ook goede films, maar kunnen de horror niet integraal vatten. Threads is eigenlijk ook gebaseerd op wetenschappelijke research. De makers van deze semi-documentaire film verlaagden de kwaliteit van het beeld opzettelijk om footage met eenzelfde beeldkwaliteit erin te kunnen monteren. Het is lelijk geschoten, sober, korrelig beeld, geen muziek, weinig kleur. De eerste helft van de film verhaalt over de onrust en de paniek die stilaan in de maatschappij kruipt wanneer een politiek conflict tussen de VS (en bondgenoten) en Rusland escaleert in Iran. Het is bangelijk dicht bij wat we vandaag in het nieuws zien...

Threads laat goed voelen hoe het leven een hel kan worden in slechts enkele weken. Daarna zie je zowat alle mogelijke gevolgen de revue passeren en ja, je huivert er bij : medische verzorging zonder verdoving, overal dode dieren, moeten leven tussen massa's lijken, gecontamineerd water, hongersnood, plundering en instorting van de samenleving in het algemeen, verwoeste levens, misvormde baby's etc. Een film die nog niks van zijn relevantie ingeboet heeft een warning voor wie ooit maar de kernoptie overweegt.

Minder goed dan de eerste film. Narumi de hitman blijft een coole figuur. Veel humor in het eerste half uur, onder andere wanneer hij schulden gaat invorderen met een kamionet. Daarna wordt hij in dienst genomen door yakuza's voor moordopdrachten. Het is een light film; niet te veel bloed, niet te veel bloot, wat geweld tegen vrouwen, aan de trage kant, verhaal ook niet zo boeiend. Wel even stijlvolle neo-noir met her en der een scène in slow motion... lijkt precies een soort Japanse Melville. Deze tweede uit de Game trilogie maakte op mij minder indruk maar mag nog steeds gezien worden al is het enkel voor Matsuda's schitterende acteerspel. Benieuwd naar Execution Game, maar dat is voor volgend weekend.

Thriller waarin een nachtwaker in een lijkenhuis stilaan in het vizier komt van een necrofiele serial killer die het op prostituées heeft gemunt. Er kon nog wat meer suspense uit de nachtelijke rondjes gehaald worden, want de eenzaamheid van Martin in dit decor was ideaal om de spanning op ons los te laten. In het begin werkt de morbide sfeer erg goed, maar een deel van de film speelt zich ook af buiten het mortuarium. Onder andere een warrig subplot met een heroinehoertje die op restaurant wordt uitgenodigd en een scène in de kerk waar Jens moet kotsen. Totaal oninteressante scènes die het ritme eruit halen. Wel is de serial killer goed gespeeld en een onheilspellende figuur die op het einde ook meer ruimte krijgt. De film herpakt zich zowaar in het laatste kwartier. Beetje wisselvallige film met goede ideeën...

Hard hoor. Vooral de laatste fight waarbij vijf mannen zijn betrokken is een ware apotheose. Duimen omhoog voor de nette choreografie en montage. De gevechten zagen er echt goed uit en zullen wel een zware planning geëist hebben. Verder is het knokken, kraken en bloeden in deze moderne martial arts film. Twee mannen gaan een misdaadsyndicaat te lijf die kinderen ontvoert en mishandelt... . Soms komen er ook sloophamers en zelfs fietsen bij te pas. Alles dat ook maar los ligt en hangt wordt als wapen gebruikt. Uiteraard ontbreekt Yayan Ruhyan niet in hip trainingpakje als een (weeral) sadistische baddie. En nee, voor het verhaal moet je het dus niet doen. Dat is erg minimaal en standaard. Deze film is enkel geschikt voor degenen die grof geweld hoog in het vaandel dragen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Vond deze beter dan de eerste (2,5*) maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet meer goed weet waarom ik die eerste film zo matig heb beoordeeld. Wat me hier beviel was de evenwichtige mix van humor en horror. Het is soms net iets meer lachen dan griezelen maar er zaten toch enkele fijne en zeg maar geschifte scènes in. Vaak redelijk cartoonesk. Evil Dead II kreeg ook een groter budget maar de special effects blijven vaak aan realisme ontbreken en zien er niet echt modern uit, zelfs voor de jaren 80. Is verder ook minder bloederig en goor dan de eerste, waar men explicieter ledematen afhakte en alles veel grimmiger overkwam. Wat er niet ontbreekt is Raimi's grenzeloze creativiteit. Hoe hij alles visueel weet te vatten is een staaltje kundigheid die ik me niet van de eerste film herinner. Ik denk dat ik het meer voor dit vervolg heb, omdat een mix van humor/horror beter past bij de sfeer van de film. Over acteerwerk zullen we maar zwijgen, doet er ook niet zoveel toe.

Helemaal goed! Eerste film van de "Game" trilogie, niet veel later gevolgd door The Killing Game en The Execution Game... Een stijlvolle 70s misdaad met weinig woorden, een simpel verhaal, maar des te meer actie. Niet zo rauw en hard als de yakuza films uit die periode, maar eerder speels en lichtvoetiger. De jazzy soundtrack is echt een bonus en de hoofdacteur kennen sommigen misschien uit de Ridley Scott film Black Rain waar hij de bad guy speelde. Een prima film wat mij betreft.

Biografische misdaadfilm waarbij het spektakel belangrijker is dan de karaktertekening. Zo krijgt de band met zijn kinderen bijna geen plaats. Toch is er ook veel goeds te zeggen. Dit tweede deel toont hoe Mesrine een gevreesde topgangster is, ook bij politie en justitie. Hij begreep voor zichzelf dat het met de kogel zou eindigen, want na vele gevangenisuitbraken en recidives, beschouwden de ordediensten dat hij onverbeterlijk was en een man was om neer te schieten. Het tempo gaat soms vlug maar behandelt wel de belangrijkste gemediatiseerde "stunts" van de carrière-crimineel. Ik vond het nogal opgeklopt en teveel op actie gericht. Ook een vreemde keuze in de eerste film om te beginnen met zijn laatste momenten.... en dat in de tweede film dit nog eens te herhalen op het einde... Heeft geen meerwaarde. Ja, leuke films wel maar overstijgen nergens de standaard misdaadfilm.

Voor een biografische film, zelfs over een topcrimineel, nogal clichématig. Slecht is dit zeker niet. De evolutie van Mesrine van een man die zijn leven eerst op een normale manier wil leiden, met vrouw en kind, onstpoort al snel door zijn contacten met lui uit het criminele milieu. Het gaat van kwaad naar erger wanneer hij begint te moorden. Cassel is een prettig acteur en zet een heethoofdig mannetje neer. De avonturen van Mesrine in Canada waren me niet gekend.
Toch blijft de film te veel steken in de misdaadfilm en te weinig in de karaktertekening van Mesrine. Dat laatste wordt nogal simplistisch uitgewerkt maar wat is zijn ideologie? Waarom kiest hij voor een pad als gangster? Zijn contacten met Schneider en Mercier blijven oppervlakkig.
Heel toevallig bekeek ik deze film na Papillon met Steve McQueen. De scènes van Mesrine in de isoleercel in Canada deden me toch sterk aan de scènes uit voornoemde film denken. Je zou die aanval op de Canadese gevangenis na zijn ontsnapping overdreven kunnen noemen maar toch heeft hij dit gedaan. Deze man was werkelijk van niks bang.
Kortom, deze film is voor mij niet meer dan een standaard-misdaadfilm. Niet slecht maar ook nergens echt bijzonder.

Een film uit de top 250 blijkt toch vaak een uitstekende keuze. Papillon is een grimmig (semi autobiografisch) survival drama over een onterecht beschuldigde man die voor altijd naar een strafkamp in Frans Guyana wordt gestuurd. Zijn dorst naar vrijheid is onlesbaar en hij onderneemt twee ontsnappingspogingen met alle gevolgen vandien. McQueen in zijn mooiste filmrol voor mij. Ik wist niet meer dat Dustin Hoffman hier ook in speelde maar de chemie tussen beiden is ijzersterk. Het deel in de isoleercel vond ik iets te lang al is de geestelijke aftakeling hier wel het meeste voelbaar. Ik kan me echter niet inbeelden dat je tot 5 jaar isolatie in deze omstandigheden kan overleven... Verder, wat een prettige avonturenfilm met een prima ritme waardoor het bijna nergens lang aanvoelt. De film kijkt ook niet weg van gruwelen en ontberingen. Maar geen film die zo mooi toont hoeveel vrijheid kan betekenen voor een mens, behalve dan mss Shawshank Redemption. McQueen brengt dit idee uitstekend over vooral in de laatste scènes waar dit een obsessie lijkt, iets dat jeukt. Geweldige film.